Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 3 : Chapter 2 ~ The looks in your eyes...what does it mean? (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ส.ค. 56

Chapter 2

The looks in your eyes...what does it mean?

 

หลังเลิกเรียน

นี่! นานา เธอจะกลับยังน่ะ

ฉันต้องคู่กับซิดนีย์ กับซิดนีย์ กับซิดนีย์!!!!! TT^TT

เฮ้! นานา เธอได้ยินที่ฉันพูดมั๊ยเนี่ย เมสโซ่พูดขึ้น

ว่าแต่ว่า...เมื่อกี้ยัยเมสโซ่ถามอะไรฉันนะ? พอดีฉันมัวแต่คิดมากเรื่องที่ต้องคู่กับอีตานั่นอยู่นี่นา สมองฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้วล่ะเนี่ย -_-^^

“เธอพูดว่าไงนะ?”

“นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย? ไม่ได้ฟังฉันเลยหรือไง -o-

“โทษที...พอดีมันมีเรื่องให้คิดน่ะ ว่าแต่ว่าเธอถามว่าไรนะ”

“ฉันถามว่า...เธอจะกลับหรือยัง”

“อ้อ! เดี๋ยวสักพักรถก็มารับแล้วน่ะ ไม่ต้องห่วง...พวกเธอกลับไปก่อนเลยก็ได้”

ขอโทษจริงๆ นะเมสโซ่ ตอนนี้สติของฉันไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ ก็ฉันมันคนดวงไม่ดีนี่นา กลับมาไม่ทันไรก็ต้องไปรวมทีมกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าซะแล้ว

“เธอโอเคใช่มั๊ยเนี่ย?” เนโกะถามขึ้นบ้าง

นี่ฉันแสดงอาการขนาดนั้นเลยเหรอ? ยัยพวกนี้เลยพลอยเป็นห่วงฉันกันไปหมด! ขอเวลาทำใจแป๊ปนึงนะ...ฉันสัญญาว่าฉันจะพยายามเป็นปกติให้เร็วที่สุด -..-

“เรื่องซิดนีย์ใช่มั๊ยเนี่ย?” เมสโซ่พูดขึ้นอย่างรู้ใจ

“...”

“อย่าคิดมากละกัน มันคงไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง”

“ฮะๆ ก็หวังว่ามันจะเป็นยังงั้น ยังไงก็ขอบใจพวกเธอทุกคนมากนะ อุตส่าห์อยู่เป็นเพื่อน แต่ไม่เป็นไรหรอก
กลับไปก่อนเลยก็ได้ ฉันรอตรงนี้อีกสักพักรถก็น่าจะมาแล้วล่ะ
^^

เพื่อนฉันนี่ดีที่สุดในโลกเลย! >_< ฉันล่ะดีใจจริงๆ ที่เวลาฉันมีเรื่องอะไรเครียดๆ ให้คิด ยัยพวกนี้ยังอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนฉัน แต่บางทียัยพวกนี้ก็ประเมินฉันผิดไปล่ะมั้ง ฉันไม่เอาเรื่องนี้ไปคิดอีกนานหรอก... ฉันแค่ขอเวลาทำใจนิดหน่อยก็เท่านั้น

“ถ้างั้น...ฉันกลับไปก่อนละกันนะ! บาย!” เมสโซ่เป็นคนแรกที่กลับบ้านไปก่อน แล้วพวกที่เหลือก็ทยอยๆ กลับกันบ้าง จนตอนนี้ฉันก็เป็นคนเดียวที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่หน้าโรงเรียน -..-

เฮ้อ...เมื่อไหร่ที่ต้องอยู่คนเดียว ฉันจะวกมาคิดถึงเรื่องของอีตาซิดนีย์ตลอดเลย! เฮ้ออออออ...! เมื่อไหร่ฉันจะเอาหมอนั่นออกไปจากความคิดสักที เขาก็แค่...คนที่เกลียดฉันก็เท่านั้น จะมาสำคัญอะไร ขนาดทำให้ฉันเครียดได้ล่ะ!

นี่ฉันกำลังปลอบใจตัวเองอยู่หรือเปล่าเนี่ย =_=

นี่มันปาไปกี่โมงแล้วเนี่ย? ทำไมรถของฉันไม่มาถึงสักที อยู่ตรงนี้นานๆ มันก็เหงาเหมือนกันนะ ก็ทุกคนดันกลับไปหมดแล้วนี่นา (ก็เธอไล่ยัยพวกนั้นไปเองไม่ใช่เหรอยัยนานา -..-  : จากนักเขียน)

อาจพูดไม่ได้ว่ารักกัน แต่ช่วยฟังฉันด้วยหัวใจ

เมื่อเสียงริงโทนเรียกเข้าดังขึ้น ฉันก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารับในทันที ก่อนจะรู้ว่าคนที่โทรมาก็คือคุณลุง
คนขับรถนั่นเอง ฉันว่าฉันมีลางสังหรณ์แปลกๆ ซะแล้ว
!

ฮัลโหล

“คุณหนูครับ...พอดีเกิดคุณพ่อคุณแม่ของคุณหนูมอบภารกิจให้ลุงต้องไปทำนิดหน่อยน่ะครับ เลยบอกให้คุณหนูกลับไปก่อนได้เลย ยังไงก็ขอเพื่อนติดรถไปก่อนได้มั๊ยครับ”

“อ้อ! ค่ะ...ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง เดี๋ยวหนูหาทางกลับก็ได้ค่ะ”

“ครับ”

ติ๊ด!

แล้วฉันจะกลับยังไงล่ะทีนี้...? รถเมล์ก็ไม่เคยขึ้น อีกอย่าง...ไปอยู่ที่นู่นมาตั้งหลายปี อะไรเป็นอะไร ก็แทบจะทิ้งไว้ที่นู่นหมดแล้ว TT^TT

อีกอย่าง…ยัยพวกนั้นก็กลับไปกันหมดแล้ว

“ยังไม่กลับเหรอ?”

ใครน่ะ…เสียงคุ้นๆ อย่างกับ….

เมื่อฉันหันหลังกลับไป ฉันก็ได้รู้ว่าลาางของฉันผิดพลาดอย่างมหันต์ ก็คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของฉันในตอนนี้คือพาเลส ไม่ใช่อีตาซิดนีย์นี่นา -_-

พาเลสคือหนึ่งในกลุ่ม Seven Princes กลุ่มเดียวกันกับอีตาซิดนีย์น่ะ! แต่ก่อนหมอนี่ก็ชอบรวมหัวกับซิดนีย์แกล้งฉันนี่แหละ! เห็นว่าตัวเองหล่อ ฮอต นักหรือไง ถึงได้ล้อคนไม่เลือกที่แบบนี้

แต่ในเมื่อเขายังไม่กวนโทสะอะไรกับฉัน ฉันก็จะพูดดีกับหมอนี่ไปก่อนละกัน

“ยัง นายล่ะ?”

            “ยังเหมือนกัน! แล้วเธอจะกลับยังไงล่ะ”

            “ก็...ไม่รู้เหมือนกันสิ รถเมล์ล่ะมั้ง”           

            ถึงแม้จะไม่เคยขึ้นเลยสักครั้งก็ตาม….! =o=

ให้ฉันไปส่งมั๊ย

 

นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย!? =[]= คนอย่างอีตาพาเลสน่ะเหรอ...จะอาสาไปส่งฉันที่บ้าน ในเมื่อแต่ก่อนเราก็ไม่ลงรอยกันเท่าไหร่ซะด้วย! แต่ถ้าตอนนี้หมอนี่คิดจะเปลี่ยนนิสัยแล้ว...ฉันก็ควรจะทำดีกับเขาบ้างสินะ

“มันไม่เป็นการรบกวนนายใช่มั๊ย?”

“ไม่หรอก… ^^

“งั้น…ก็ได้ ขอบใจนะ…พาเลส

อย่างน้อยไปกับอีตานี่...ก็ดีกว่าขึ้นรถเมล์ละกัน บอกตามตรง...ยังไม่พร้อมไปเผชิญโลกภายนอกจริงๆ -o- แหะๆ ก็ต้องให้เวลาฉันบ้างนี่เนอะ

            อืม พาเลสพูดขึ้นพลางยิ้มบางๆ ที่จริงใจที่สุดที่ฉันเคยรับจากเขา...ส่งมาให้ฉัน

ถึงมันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไประหว่างเราทั้งสองคน...แต่มันคงไม่มีอะไรเลวร้ายหรอกมั้ง!?

ฉันขึ้นรถของพาเลส ก่อนที่หมอนั่นจะออกรถทันที ระหว่างทางพวกเราก็ไม่ได้คุยอะไรมากเท่าไหร่ เพราะพวกเราก็ไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว จะมีคุยก็แต่บอกทางบ้านฉันนี่แหละ      

นี่

แต่อยู่ดีๆ หมอนี่ก็เปิดประเด็นขึ้นมาทำเอาฉันสะดุ้งในทันที! ฉันเลยรีบปรับอารมณ์ให้กลับเป็นปกติ ก่อนจะหันไปหาหมอนั่นตามเสียงเรียกของเขา

หืม?

เธอนี่...ดูสนิทกับซิดนีย์จังเลยนะ

หาาาาาา…! ฉันนี่นะ...สนิทกับอีตาซิดนีย์นั่น -__-^^ บอกที...ว่าอีตาพาเลสนี่สมองเป็นอะไรมากหรือเปล่าน่ะ?

“นายจะบ้าเหรอ =[]=

“งั้นเหรอ

ถึงแม้เขาจะอุทานออกมาแบบนั้น...แต่สายตาที่เขามองกลับมากลับไม่เป็นไปในทางเดียวกัน กับคำพูดนั้นเอาซะเลย บอกฉันที...สายตาแบบนั้นหมายความว่าไงกัน?

“อะไรถึงทำให้นายคิดว่าฉันสนิทกับเพื่อนนายนักล่ะ?”

ในเมื่อเขาเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว ฉันก็ถือโอกาสนี้...ถามหมอนั่นเอาซะเลย

“เปล่า ก็แค่ถามไปอย่างนั้น”

“...”

“อ้อ! เธอต้องไปเป็นคู่หมอนั่นด้วยใช่มั๊ย?”

เปลี่ยนเรื่องไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้...หมายความว่าไงเนี่ย -_-^^

“ก็..ใช่” ถึงแม้จะไม่อยากพูดคำนั้นเลยก็ตาม เฮอะ! แต่มันก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้วนี่นา อะไรที่ถูกกำหนดไว้แล้ว เราก็ต้องปล่อยให้มันเป็นไปสินะ

“ฉันนี่ซวยจริงๆ สินะ”

“งั้นฉันก็ขอให้เธอโชคดีละกัน”

            จะโชคดงโชคดีอะไรกันเล่า ในเมื่อคนอย่างฉันมันดวงซวยมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่นา




 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #15 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 15:39
     5555 5
    จะให้โชคดียังไงในเมื่อฉันซวยมาตั้งแต่แรกแล้ว
    5555 5
    #15
    0
  2. วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 18:48
    หนุกจ้า อัพไวไว (ยี่ห้อมาม่านิ =[ ]=)
    #14
    0