Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 4 : Chapter 3 ~ ทะเลาะ ทะเลาะ แล้วก็ทะเลาะ! (re-write)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ส.ค. 56

Chapter 3

ทะเลาะ ทะเลาะ แล้วก็ทะเลาะ!

 

วันเดินทาง

ในที่สุดวันเดินทางมันก็มาถึงอย่างรวดเร็ว! เร็วจนฉันอยากจะกรีดร้องทันที TT^TT แต่ฉันจะทำยังไงได้ล่ะ...นอกจากยอมรับชะตากรรมของตัวเอง ว่าฉันจะต้องคู่กับอีตานั่น ต้องคู่กับอีตาซิดนีย์ แงๆ

นี่ก็ถึงเวลานัดแล้ว ฉันกับเพื่อนๆ เลยมายืนรวมกลุ่มกันก่อน รอเวลาที่ครูจัดที่นั่งบนรถบัสให้น่ะ แต่ถึงแม้ตอนนี้คนจะมากันครบแค่ไหนแล้ว...พวกเราก็ออกเดินทางไม่ได้อยู่ดี เพราะคนสำคัญของงานยังไม่มาถึงน่ะสิ

ก็ไอ้พวก... Seven Princes นั่นไง! ป่านนี้ยังไม่มาเลย -_-^^

“นั่นไง! พวกนั้นมาแล้ว >///<

เมื่อไหร่ที่ผู้หญิงโรงเรียนกรี๊ดกร๊าดร้องโวยวายขึ้น ทุกๆ คนก็จงรับรู้ได้เลยว่ามันเป็นการมาของพวกนี้น่ะแหละ -..-  ป่านนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า...จะกรี๊ดอะไรกันนักกันหนากับอีแค่ผู้ชายกลุ่มนึงก็เท่านั้น

วันนี้พีโม่แต่งตัวเท่มากเลยอ่ะ

ใช่!!! แต่ดูพาเลสสิ หมอนั่นหล่อมากกกกกกก >///<

“แต่ฉันว่านะ...ซิดนีย์หล่อสุด!!!!

ถึงแม้ฉันจะไม่เห็นว่าหมอนั่นแต่งตัวหล่อแค่ไหน(ไม่ได้คิดจะมองอยู่แล้ว -_-) เขาก็ไม่ได้ดูดีในสายตาของฉันอยู่ดีน่ะแหละ -o-

เสียงเชียร์ เสียงวิจารณ์ยังคงดังอยู่เรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหายไป -o- จนฉันรำคาญจะแย่อยู่แล้วเนี่ย!

นักเรียนทุกคน เงียบ!!!!”

เหมือนกับว่าคุณครูแก้มจะรับรู้ถึงความรำคาญของฉัน (?) :P เลยออกปากให้ถึงขนาดนี้ >_< ดีเหมือนกัน!
คนพวกนี้จะได้เงียบสักที!

“เอาล่ะ! ไปยืนเป็นคู่ได้แล้ว พวกเราเสียเวลากันมาเยอะแล้ว”

พอได้รับคำสั่งของคุณครูแก้มปุ๊บ ฉันก็ทำตามทันที…ซึ่งก็คือการเดินไปหาอีตาซิดนีย์ ถึงแม้มันจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำก็ตาม -o- แต่ก็ช่างเหอะ! ทำทำให้มันจบๆ ไปก็น่าจะพอแล้ว

เอ๊ะเดี๋ยวนะ…!? ความจริงหมอนั่นเป็นผู้ชาย...เขาก็ควรเดินมาหาฉันก่อนไม่ใช่หรือไง ไหงฉันที่เป็นผู้หญิงถึงต้องเดินมาหาเขาแบบนี้ด้วยล่ะ? ความแฟร์มันอยู่ตรงไหนบนโลกใบนี้กัน -..-^^

และพอฉันเดินไปยืนข้างๆ หมอนั่น ฉันก็ได้รอยยิ้มกวนประสาทเป็นรางวัลตอบแทน ช่างคุ้มซะจริงๆ (ประชด -_-)

 “จะยิ้มอะไรนักหนา -_-

คนมันมีความสุข จะยิ้มมันผิดด้วยเหรอ

อืม ไม่ผิด! ไม่ผิดเลย!!!” นายมีความสุข...บนความทุกข์ของฉันน่ะสิ =_=

ทุกคนดูสิ! ป่านนี้อีตาซิดนีย์ยังไม่หุบยิ้มเลย อะไรมันจะมีความสุขซะขนาดนั้น...! การแกล้งฉันนี่เป็นความสุขที่สุดของเขาหรือเปล่าเนี่ย =o= คนบ้าอะไรก็ไม่รู้...มีความสุขบนความทุกข์(บวกรำคาญ) ของคนอื่นเนี่ย!

“เอาเป็นว่า...ในเมื่อยืนกันเป็นคู่ๆ แล้ว ขึ้นรถเลยละกัน”

ฉันรีบเดินไปขึ้นรถโดยไม่รออีตานั่น แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว…ก็โดนมือของใครสักคนมาดึงไว้ซะแล้ว แล้วก็เดาได้ไม่ยากเลยด้วยว่าคนคนนั้นคือใคร…ก็อีตาซิดนีย์ไงล่ะ -..-

“นี่! รอหน่อยสิ” เขาพูดขึ้นพลางทำหน้าตามึนตึงใส่ฉัน

ก็นายช้าเอง ช่วยไม่ได้

ฉันเนี่ยนะ...ช้า?ไม่พูดเปล่า...แต่หมอนั่นกลับเอานิ้วชี้เข้าหาตัวเองอีกด้วย!

นี่จะไม่เลิกกวนฉันจริงๆ ใช่มั๊ยเนี่ย!! เขาทำให้ฉันอยากจะกรีดร้องซะจริงๆ -o-

ใช่น่ะสิ

ช่างมันเถอะ! เอาเป็นว่าคราวหน้ารอฉันด้วยก็แล้วกัน

ทำไมฉันต้องรอนายด้วยเล่า

ตัวก็ไม่ได้ติดกันซะหน่อย -..-

“ก็ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินอะไร ฉันจะได้ช่วยเธอได้ไง”

 O_O….

หะ....หาาาา! นี่ฉันหูฝาดไปหรือเปล่าน่ะ? คนที่เกลียดขี้หน้าฉันอย่างกับอะไรดีแบบอีตานี่เนี่ยนะ จะมาเป็นห่วง คอยปกป้องฉันน่ะ =[]=

“ไม่ต้องทำสีหน้าตกใจปนดีใจขนาดนั้นก็ได้ นี่ฉันหมายถึงช่วยน่ะ...ช่วยซ้ำต่างหากล่ะ ^^

“เออ! ฉันผิดเอง...ขอโทษทีที่คิดไปได้ว่าคนอย่างนายจะมีน้ำใจกับเขาบ้าง”

            เฮอะ! สุดท้ายก็มีแต่ตัวฉันสินะ...ที่สำคัญตัวเองผิดน่ะ แล้วนี่ยังผิดจนไม่น่าให้อภัยตัวเองอีกด้วย มีอย่างที่ไหนไปคิดเข้าข้างตัวเอง คิดว่าอีตาซิดนีย์จะเป็นคนดีกับเขาบ้าง ถ้าเขาจะเป็นคนดีบ้าง...มันก็คงไม่แปลก แต่ถ้ากับฉัน...มันคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สุดๆ เลยต่างหาก คนที่เกลียดขี้หน้ากันขนาดนั้นจะมาทำดีต่อกันน่ะเหรอ!? เรานี่มันก็บ้าเนอะ

            หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้คุยอะไรกับหมอนั่นอีก...บอกไม่ถูกเหมือนกันแฮะ สงสัยฉันกำลังจุกกับความคิดของตัวเองและคำพูดของเขาล่ะมั้ง

            ตลอดการเดินทางไปหัวหิน ฉันต้องนั่งคู่กับซิดนีย์ไปตลอดทางเนื่องจากว่าฉันกับหมอนั่นเป็นคู่กัน เหตุผลที่ไร้สาระสิ้นดีเลยว่ามั๊ย? คนไม่ถูกกัน…ยังต้องมาใกล้ชิดกันขนาดนี้อีก! -_- แล้วนี่ดูสิ...ตอนนี้พวกเราสองคนก็ยังคงนั่งเงียบอย่างเคย ก็ไม่มีใครจะพูดอะไรต่อกันนี่นา

            ว่าแต่ว่าตอนนี้ยัยพวกเพื่อนๆ ฉันเป็นยังไงกันบ้างนะ? รู้สึกว่ายัยพวกนั้นจะอยู่รถบัสอีกคันกันหมดเลยล่ะมั้ง
นี่ก็แสดงว่าฉันต้องว้าเหว่อยู่บนรถคนนี้คนเดียวสินะ TT^TT

            แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ก็รถเพียงคนเดียวไม่สามารถจุคนตั้งแปดสิบกว่าคนได้นี่นา!

            “นี่

            อยู่ดีๆ คนที่นั่งข้างๆ ก็เรียกขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไอ้เราก็นึกว่าพวกเราจะเงียบกันแบบนี้จนกว่าจะไปถึงหัวหินซะอีก -..-

            อะไร ฉันตอบกลับไปแบบห้วนๆ

            จะพูดดีๆ ไม่ได้หรือไง

            “อะไร?” ฉันพูดประโยคเดิมแต่พยายามทำให้คำพูดมันดูซอฟต์ลงกว่ารอบแรกนิดนึง นิดเดียวจริงๆ ก็ฉันไม่ใช่คนที่พูดจาอ่อนหวานนี่นา แล้วถ้าจะให้มาเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อคนอย่างอีตาซิดนีย์แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ไม่มีทางซะหรอ
!

            “ไม่มีอะไร...แค่สงสัยเฉยๆ ว่าคนอย่างเธอน่ะ...” คนอย่างฉัน? คนอย่างฉันมันทำไม -..-

“พูดดีๆ กับคนอื่นไม่เป็นเลยหรือไงกัน”

“ฉันว่าประโยคนี้ฉันน่าจะพูดกับนายมากกว่านะ เฮอะ! มาว่าคนอื่นพูดดีไม่เป็น นายก็ไม่ต่างจากฉันนักหรอก เจอหน้ากันก็ดีแต่ชวนทะเลาะ! นิสัยแบบนี้ก็คงแก้ไม่หายเหมือนกันสินะ”

สาบานได้ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะชวนอีตานี่ทะเลาะ...แต่อารมณ์มันพาไปนี่นา แล้วดูจากรูปประโยคของเขาสิ
จะไม่ให้ตอบอะไรกลับไปเลยมันก็ดู...ไม่ค่อยใช่ฉันไม่ใช่หรือไง
-o-

            “เฮอะ!

            “แล้วตกลงเมื่อกี้นายต้องการจะพูดอะไรกับฉันกันแน่?”

            “ไม่มีอะไรแล้ว”

            บ้า...บ้าหรือเปล่า -_- เรียกชื่อฉันแต่กลับบอกว่าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

            สุดท้ายนายก็ดีแต่กวนประสาทสินะ! =_=

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #17 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 15:42
     สนุกจ้าาา า.

    #17
    0
  2. วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 18:53
    อักษรตกหล่น O_o  ม่ - ไม่
    #16
    0