Chaotic Love รักวุ่นๆ ของฉันและนาย

ตอนที่ 15 : บทที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ค. 54

บทที่ 14

            “นานา!!!!

            ซิดนีย์ที่วิ่งตามหานานามาตั้งนานรู้สึกตกใจมาก เขาตามหาเธอเพราะรู้สึกว่าเธอหายไปนานมาก แต่พอมาเจอนานาจริงๆ เขากลับต้องอึ้งไป เพราะร่างของนานาล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว

            “นี่ พวกแกจะทำอะไรน่ะ” ซิดนีย์ตะโกนใส่หน้าไอ้พวกที่ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย

            “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยวะ”

            พอพวกมันทำหน้ากวนบาทาเสร็จ มันก็ปล่อยตัวของนานาที่สลบไปแล้วลงไปนอนกับพื้นทันที พร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ซิดนีย์มากขึ้นเรื่อยๆ

            “มันอาจจะไม่เกี่ยวหรอกนะ ถ้ายัยนี่ไม่ใช่เพื่อนฉัน”

            “ทำตัวแมนจังเลยว่ะ”

            “สงสัยอยากจะโดนล่ะมั้งถึงได้พูดแบบไม่กลัวเราแบบนี้”

            หนึ่งในนั้นพูดขึ้น พร้อมกับตรงเข้ามาชกหน้าซิดนีย์แต่โชคดีที่เขาหลบทัน ถึงแม้ซิดนีย์จะไม่ได้เรียนมวยหรือเทควันโดมาก่อน แต่การต่อสู้ของซิดนีย์ก็เรียกได้ว่าดีมากเลยล่ะ

            ผัวะ!!!

            ไอ้คนที่กำลังจะเข้ามาชกซิดนีย์กระเด็นออกไปเนื่องจากโดนซิดนีย์ถีบ

            “ฉันว่าเราไปกันเถอะว่ะ ไอ้นี่มันไม่ได้อ่อนๆ แล้ว”

            มันพูดจบก็หนีไปเลย ความจริงพวกมันก็แค่ทำตัวเป็นนักเลง แต่ก็ยังสู้ซิดนีย์ไม่ได้ด้วยซ้ำ

            พอพวกนั้นไป ซิดนีย์ก็รีบเดินเข้าไปหานานาทันที แล้วตอนนี้นานาก็สลบไปแล้วด้วย เขารีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาไปที่ห้องพักของพวกเขาทั้งสองคนทันที ตอนนี้ซิดนีย์รู้สึกร้อนใจมากๆ เพราะนานาสลบไป และเป็นเพราะเขา นานาถึงเป็นแบบนี้ ถ้าเขามาช่วยเธอให้เร็วกว่านี้ ไอ้พวกนั้นคงไม่ทำร้ายเธอเพราะเขาช่วยไว้ทัน

            “ฉันขอโทษนะ นานา” เขาพูดในขณะที่นานายังสลบอยู่ แล้วตอนนี้ซิดนีย์ก็อุ้มนานามาถึงห้องแล้ว เขาวางเธอลงอย่างเบาๆ

            นานาตอนนี้ดูน่ารักมาก ซิดนีย์คิดในใจ เพราะเธอไม่ได้โต้ตอบเขาเหมือนที่เคยทำเป็นประจำ เพราะเธอไม่มีแม้แต่แรงที่จะลุกขึ้นหรือฝืนขึ้นมาด้วยซ้ำ ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกดี เวลาได้แกล้งเธอ ไม่ใช่เพราะเขาเกลียดเธอหรอกนะ แล้วมันจะไม่มีวันเป็นอย่างนั้นด้วย แต่เขายังค้นหาเหตุผลที่เขาชอบแกล้งเธอไม่ได้อยู่ดี มันอาจจะเป็นเพราะเขาสนุกกับการได้แกล้งใครสักคนก็ได้มั้ง

            หลังจากที่ซิดนีย์นั่งคิดอะไรลำพังสักพัก เขาก็เผลอหลับไปตรงข้างๆ เตียง เขาไม่ขึ้นไปนอนบนเตียงเพราะเขาจะรอจนกว่านานาจะตื่น  แต่ตอนนี้เขาก็แค่หวังว่านานาจะไม่เป็นอะไร เพราะเขาคงรับไม่ได้ถ้าเธอเป็นอะไร  ไป...เพราะเขา

 

เช้าวันต่อมา

            ฉันตื่นมาอีกทีก็ตอนเช้าแล้วล่ะ นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย จำได้ว่าเมื่อวานตอนกำลังเดินกลับห้อง ฉันเจอไอ้พวกนักเลงกลุ่มนึงเข้ามาหาเรื่อง แล้วมันก็ต่อยเข้าที่ท้องของฉัน จากนั้นก็สลบไปแล้วไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

            แต่เดี๋ยวก่อนนะ ฉันรู้สึกว่าตอนนั้นจะมีคนมาช่วยฉัน แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร

            พอมองไปรอบๆ ห้อง ฉันก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าซิดนีย์นอนอยู่ข้างๆ เตียง แต่ฉันนอนอยู่บนเตียง รู้สึกว่าตัวเองเอาเปรียบซิดนีย์ยังไงก็ไม่รู้ นี่อย่าบอกนะว่าหมอนี่เป็นคนช่วยฉันเมื่อวานน่ะ

            ฉันเริ่มขยับตัวแล้วลุกขึ้นนั่ง และเพราะฉันทำแบบนี้มันถึงทำให้คนข้างๆ ตื่นทันที นี่ขนาดเพิ่งตื่นนะ ยังหน้าตาดูดีเลย อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลย ฉันต้องถามหมอนี่ก่อนว่าใครเป็นคนพาฉันมาที่นี่

            “ตื่นแล้วเหรอ”

            “ฉันควรถามนายมากกว่านะ”

            เอ่อ.. ทำไมฉันต้องกวนหมอนั่นด้วยล่ะเนี่ย

            “เอ่อนี่ เมื่อวานใครเป็นคนมาส่งฉันที่นี่เหรอ”

            “เธอคิดว่าใครล่ะ”

            ยังจะมาถามอีก จากใจจริงๆ ฉันก็อยากให้คนที่มาส่งฉันเป็นซิดนีย์นะ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก อย่าลืมนะ หมอนี่เกลียดฉัน เขาคงไม่ใช่คนที่มาช่วยฉันหรอก

            “ฉันคิดว่า... คนคนนั้นคงไม่ใช่นาย”

            “ใช่!!! คนคนนั้นไม่ใช่ฉันหรอก!! มันคือไอ้พาเลส คนอย่างฉัน ไม่มีวันไปช่วยเธอหรอก!

            “งั้นฉันไปขอบคุณพาเลสก่อนละกัน”

            พูดจบฉันก็เดินออกจากห้องไป ความจริงฉันไม่ได้จะไปหาพาเลสหรอก ฉันแค่รู้สึกไม่ดี ไม่ดีจริงๆ ไม่ช่วยกันก็ไม่เห็นจะต้องบอกให้เสียความรู้สึกเลยนี่ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าซิดนีย์คงไม่มีวันจะมาช่วยฉัน แต่ฉันนี่มันก็บ้าเองแหละ ที่คิดไปได้ว่าหมอนี่จะมาช่วย ฉันนี่มันบ้าจริงๆ

 

Sydney’s Part

            หลังจากนานาออกไปจากห้องเมื่อผมพูดจบ ผมก็รู้สึกว่าตัวเองโง่จริงๆ เลย  ทำไมผมต้องไปบอกยัยนั่นด้วยว่าพาเลสเป็นคนช่วยยัยนั่น ทั้งๆ ที่คนที่ไปช่วยยัยนั่นเมื่อวานมันผมต่างหาก

            แต่บางทีที่ผมพูดแบบนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ดีก็ได้นะ เพราะนานาคงไม่อยากให้ผมเป็นคนที่ไปช่วยยัยนั่นหรอก เท่าที่ดูมานะ ผมว่ายัยนั่นชอบพาเลสแน่ๆ ไม่ว่ากี่ครั้งที่ผมกับนานาไปเที่ยวด้วยกัน เมื่อพาเลสมา ยัยนั่นจะไปกับพาเลสเสมอ

            เฮอะ! ก็ใช่สิ ผมมันทำตัวแย่กับยัยนั่นเสมอนี่ จนเธออาจจะเกลียดผมไปแล้วก็ได้ ในทางกลับกัน นานาอาจจะชอบพาเลสก็ได้ ตอนก่อนนานาจะไปอเมริกาน่ะ พาเลสกับผมมันก็รวมหัวกันแกล้งนานานั่นแหละ ตอนนั้นก็ ม.2 อ่ะแหละ แต่ตอนนี้พาเลสเปลี่ยนไปแล้ว ทำดีกับนานามากขึ้น แล้วไม่แกล้งนานาอีกแล้วด้วย ต่างจากผมจริงๆ ผมมันปัญญาอ่อนว่ะ ไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวเองจะเป็นแบบนี้ไปได้ จริงๆ แล้วผมไม่ได้ไม่ชอบหรือเกลียดนานาหรอกนะ แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องแกล้งยัยนั่น มันอาจจะเป็นนิสัยแปลกๆ ของผมก็ได้มั้ง

            แล้วที่ผมพูดกับยัยนั่นแบบนั้นไป ทุกคนก็รู้ใช่มั๊ยว่าผมโกหก ความจริงคนที่ช่วยคือผม!!! ผมเองแหละ นานาอาจจะเสียใจนะ ที่ผมพูดไปแบบนั้น แต่ความจริงแล้วผมก็ไม่อยากจะทำให้ยัยนั่นรู้สึกแย่หรอกนะ ก็ผมไม่รู้จะพูดอะไรดีนี่ จะพูดอะไรดีๆ ด้วยมันก็ไม่ใช่อะไรที่ผมจะทำได้ง่ายๆ แต่ถ้าทำได้ผมก็อยากจะบอกยัยนั่นนะ ว่าผมไม่ได้เกลียดเธอ

            “ฉันขอโทษ” ผมพูดกับอากาศที่ลอยอยู่ในห้อง ไม่มีนานาอะไรนั่นให้พูดหรอก เพราะถ้าอยู่ต่อหน้ายัยนั่น ผมคงพูดไม่ออกหรอก

( จบบันทึก Sydney’s Part )

            ตอนนี้ฉันก็กำลงัจะเดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเองแล้วแหละ ก็ครูบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงเราก็จะเดินทางกลับโรงเรียนแล้ว

            “นี่”

            ใครเรียกฉันอีกเนี่ย!!! ไม่เรียกอย่างเดียวนะ แต่กลับเดินเข้ามาจับแขนฉันด้วย เจ็บนะ!!! พอฉันหันกลับไปก็ต้องตกใจ เพราะคนคนนั้นคือ ... ยัยพอลล่า ผู้ที่ชอบเกาะแกะซิดนีย์อยู่ตลอดเวลา  แล้วยังชอบหาเรื่องฉันอีกด้วย ยัยนี่อยู่ชั้นเดียวกับฉันเองแหละ แต่ฉันไม่ค่อยชอบยัยนี่ แล้วยัยนี่เองก็คงไม่ชอบขี้หน้าฉันเหมือนกันแหละ

            “มีอะไร” ฉันหันไปประชันหน้ากับยัยพอลล่า กลัวที่ไหนเล่า!

            “เธอคงรู้นะว่าฉันจะคุยเรื่องอะไร”

            “ฉันรู้แล้วล่ะว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร” มีอยู่เรื่องเดียวแหละ ก็เรื่องของอีตาบ้าซิดนีย์ไง แค่ชื่อของหมอนั่นฉันยังไม่อยากจะพูดเลย

            “รู้แล้วงั้นเหรอ ถ้าเธอรู้แล้ว เธอก็เลิกยุ่งกับซิดนีย์ซะทีสิ เธอรู้มั๊ยช่วงที่เธอไม่อยู่เนี่ย ฉันกับซิดนีย์น่ะแฮปปี้กันขนาดไหน แล้วรู้อะไรมั๊ย ... เพราะเธอ เธอกลับมาปุ๊ปก็สร้างปัญหาเลยนะยะ”

            “ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ”

            “เธอเนี่ยนะ ไม่ได้ทำ เธอนี่ตัวดีเลยล่ะ ชอบไปยุ่งกับซิดนีย์ของฉัน”

            คุณผู้อ่านคะ ทุกคนเป็นพยานให้ฉันได้ใช่มั๊ยว่าฉันไม่เคยไปคุยกับซิดนีย์ก่อนเลยสักครั้ง มีแต่หมอนั่นนั่นแหละที่มาคุยกับฉันก่อน เรียกว่ามายุ่งกับฉันก่อนดีกว่านะ สาบานได้เลยนะ

            “จะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่เคยไปยุ่งกับซิดนีย์ของเธอเลย”

            ฉันย้ำให้ยัยนี่ฟังชัดๆ คนบ้าอะไร ฉันอยู่ดีๆ เฉยๆ ก็มาด่า โรคจิตเปล่าเนี่ย

            “ยังไงก็ช่าง แต่เธอห้ามมายุ่งกับซิดนีย์ของฉันอีกเด็ดขาด ไม่งั้นเห็นดีกันแน่”

            พูดจบยัยนั่นก็เดินมากระแทกไหล่ฉันแล้วเดินจากไป

            “ทำไมไม่ว่าฉันไปที่ไหน ทุกเรื่องก็จะมีเรื่องของนายมาเกี่ยวข้องนะ ซิดนีย์!?


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น