[Yaoi - จบแล้ว] ภาพวาดรักในรอยทราย

ตอนที่ 5 : ความเศร้าไร้ที่มา หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,925
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 116 ครั้ง
    2 เม.ย. 60

ภาพที่ 5 ความเศร้าไร้ที่มา หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่น 
 
"เจ้ามีความสามารถพิเศษอะไรบ้าง นีโอ"
 
ในเช้าวันถัดมาก่อนจะเริ่มเรียน อัคนีได้ตั้งคำถามที่ทำเอาเด็กหนุ่มเอียงคองง
 
"ความสามารถพิเศษเหรอครับ..."
 
"ใช่ เจ้าพอจะต่อสู้เป็น เต้นรำ เล่นดนตรีหรือใช้เวทมนตร์ได้บ้างไหม"
 
จำกัดความสามารถอยู่ในวงแค่นั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้น...
 
"ผมพอจะเต้นได้ครับ ร้องเพลงกับเล่นดนตรีได้นิดหน่อย นอกนั้นผมทำไม่ได้แล้วครับ"
 
ตอนอยู่โรงเรียนเขาเป็นนักกิจกรรมตัวยง เคยเดินสายประกวดร้องเต้นเล่นดนตรีกับเพื่อนๆ มาก็เยอะ บางครั้งเขาก็หารายได้พิเศษไปเล่นตามงานต่างๆ ที่เขาว่าจ้างมาด้วย มันเป็นทักษะเดียวที่เขาพอจะมีดีให้อวด
 
อัคนียิ้มกว้าง "เยี่ยมเลย ทีนี้เจ้าก็ปลอมตัวเป็นคนของเผ่าวีร์ได้แล้ว"
 
"ทำไมผมต้องปลอมตัวเป็นคนของเผ่าวีร์ด้วยล่ะครับ"นีโอถามอย่างสงสัย อัคนีจึงอธิบายให้ฟัง 
"เพราะหากเจ้าไม่ปลอมตัวจะกลายเป็นจุดเด่นน่ะสิ ที่นี่ใช่ว่าจะใจกว้างกับคนที่มาจากที่อื่นนอกเหนือจากสี่เผ่าหรอกนะ เจ้าอาจจะเป็นเป้าโจมตีจากทุกคนได้"
 
"อย่างนั้นเหรอครับ"
 
ผู้คนที่นี่จิตใจคับแคบขนาดเลย? แต่จะว่าไปแล้วตอนเดินเข้าอาณาจักรมา เขาก็ถูกมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตรซะส่วนใหญ่นี่นะ ถ้าไม่มีเดเรคมาด้วยบางทีเขาอาจโดนรุมกินโต๊ะ...
 
"เผ่าที่เจ้าพอจะปลอมได้ก็มีเผ่าวีร์ที่ขึ้นชื่อด้านศิลปะทุกแขนงกับเผ่าชารุที่เก่งกาจการต่อสู้ ในเมื่อเจ้าถนัดด้านเต้นรำ ร้องเพลง เล่นดนตรีเป็นเผ่าวีร์คงจะแนบเนียนที่สุดแล้ว"
 
นีโอรีบออกตัวว่า "ผมถนัดพวกนั้นก็จริงแต่ไม่แน่ใจว่าที่นี่จะเต้น ร้องเพลงหรือเล่นดนตรีเหมือนกับที่ผมเคยอยู่หรือเปล่านะครับ"
 
ดูจากบรรยากาศที่นี่แล้วคงไม่เต้นสตรีทแดนซ์ รำไทย เพลงป็อบหรือดนตรีคลาสสิกหรอกมั้ง ไม่งั้นคงพิลึกแย่!
 
"ไม่เป็นไร ขอแค่มีพื้นฐานที่เหลือเรียนรู้กันได้"อัคนีกล่าวอย่างไม่เป็นกังวล "หรือเจ้าจะเป็นเผ่าชารุล่ะ? แต่ต้องเก่งต่อสู้นะ"
 
"ผมขอเป็นเผ่าวีร์ดีกว่าครับ"
 
ล้อเล่นหรือเปล่า เรื่องต่อสู้เขาไม่เคยเรียนด้วยซ้ำ ที่สำคัญเขาไม่ชอบหาเรื่องเจ็บตัวด้วย
 
ชายชราลูบคางของตนเอง "ถึงแม้เจ้าจะเป็นเผ่าวีร์ก็ต้องเรียนต่อสู้อยู่ดี ยังไงซะศาสตร์ต่อสู้เป็นสิ่งที่ทุกเผ่ามีไว้ใช้ป้องกันตนเอง เว้นแต่ว่าเจ้าจะใช้เวทย์เป็น"
 
"เกิดมาผมไม่เคยใช้เวทมนตร์ได้เลยครับ"
 
ถ้าใช้ได้โลกของเขาคงไม่ใช่วิทยาศาสตร์ที่ก้าวหน้าหรอก ป่านนี้โลกคงเหมือนในหนังสือพ่อมดน้อยสายฟ้านั่นแล้ว!
 
อัคนีไม่ถือสากับที่เด็กหนุ่มสู้ไม่ได้ใช้เวทมนตร์ก็ไม่เป็น "เรียนรู้ทีละอย่างแล้วกัน ก่อนอื่นก็หาอาวุธให้เจ้าก่อน ตามข้ามาทางนี้"
 
ชายชรานำนีโอมายังห้องห้องหนึ่ง หยิบกุญแจออกมาไขประตู พอเปิดออกสิ่งที่อยู่ข้างในทำให้นีโอรู้ว่าที่นี่คือคลังแสงนั่นเอง
 
อาวุธมากมายกองอยู่ในลัง วางไว้ตามมุมตามชั้น รวมถึงแขวนเอาไว้ข้างกำแพง มีทั้งที่เห็นได้ทั่วไป เช่น มีด ดาบ โล่ กระบอง หอก ธนู และอาวุธแปลกๆ ที่เคยเห็นในเกม rpg บ้าง อย่าง ทอนฟา โซ่ติดลูกตุ้มหนาม ไม้คทา เรียกได้ว่าอยากหาอาวุธชนิดใดที่นี่คงมีครบครัน
 
"ถ้าพูดถึงเผ่าวีร์ ส่วนใหญ่อาวุธจะใช้เป็นเครื่องดนตรี ผ้า หรือไม่ก็มีดสั้น ข้าขอแนะนำให้เจ้าใช้มีดสั้นเพราะจะสอนง่ายกว่าอาวุธอย่างอื่น"
 
"ครับ"
 
ยังไงซะอาวุธที่เขาเคยจับก็มีแค่คัตเตอร์ มีดทำครัวกับมีดอีโต้ เป็นมีดสั้นคงไม่แตกต่างเท่าไหร่นักหรอก
 
อัคนีชี้ไปที่ลังด้านในสุดของห้อง "ตรงนั้นเก็บมีดสั้นเอาไว้ เจ้าลองไปเลือกดูแล้วกัน"
 
"ครับ"
 
นีโอมุ่งตรงไป เห็นมีดสั้นสารพัดแบบกองเต็มลัง หยิบขึ้นมาดู มันหนักกว่าที่คิดไว้ มีดอีโต้ยังเบากว่าเลยมั้งเนี่ย!
 
ดูไปเรื่อยๆ ก็ไม่มีอันที่ถูกใจ เด็กหนุ่มล้วงเข้าไปจนเกือบจะถึงก้นลัง สายตาก็ไปสะดุดกับประกายสีม่วงอย่างหนึ่งเข้า
 
อะไรน่ะ?
 
ปัดกองมีดก่อนหน้านี้ออกก็พบมีดสั้นที่ประดับอัญมณีสีม่วงเม็ดใหญ่ไว้ที่ด้าม ก่อนหน้านี้เขาก็เจอมีดสั้นที่ประดับอัญมณีสวยๆ ตั้งเยอะแต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ถูกชะตากับเล่มนี้
 
ลองจับแล้วขยับไปมาดู พอใช้ได้ เขาเริ่มชินกับน้ำหนักของมีดสั้นแล้ว อีกอย่างเล่มนี้ก็จับได้กระชับมือดีด้วยและไม่ได้ตกแต่งด้ามจนเกินเหตุ สวยแบบเรียบๆ
 
"เลือกได้แล้วเหรอ"
 
อัคนีเห็นร่างบางจดๆ จ้องๆ เล่มที่อยู่ในมือนานกว่าปกติจึงเข้าใจว่าคงเลือกได้แล้ว
 
"ครับ ข้าคิดว่าเล่มนี้ดีที่สุด"
 
"โอ้ เล่มนั้น..."ชายชราขมวดคิ้ว มองรูปลักษณ์มีดสั้นในมือนีโอ "มีมีดแบบนี้ในคลังแสงด้วยเหรอ"
 
"เอ๋?"
 
"ไม่มีอะไรหรอก แก่แล้วบางทีข้าอาจหลงลืมไปบ้าง"อัคนีส่ายหน้า หัวสมองเขาชักจะไปแล้วสิ "เจ้าถูกใจเล่มนั้น ข้าก็ยกให้เลย เจ้าต้องมีอาวุธประจำตัวไว้สักชิ้น ถ้าตอนหลังเจออันที่ถูกใจค่อยเปลี่ยน"
 
"ขอบคุณครับ"
 
เป็นของที่อัคนีให้มาทั้งทีเขาจะทิ้งมันไปได้ยังไง ต่อให้ใบมีดหักหรือด้ามหลุด เขาก็จะนำมันไปซ่อมไม่ยอมเปลี่ยนเด็ดขาด!
 
"เลือกอาวุธเรียบร้อยแล้ว?"
 
เดเรคก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องราวกับรู้จังหวะ พลางมองมีดสั้นในมือของนีโอ รอยยิ้มปรากฏขึ้น
 
"อัญมณีที่ประดับมีดสั้นนั่น สีเหมือนตาข้าเลยนะ"
 
"เอ๊ะ?"
 
นีโอชะงัก ก้มลงมองเปรียบเทียบ จะว่าไปก็จริง อัญมณีเม็ดนี้มีสีม่วงอมน้ำเงินนิดๆ เป็นสีของท้องฟ้ายามรัตติกาลมาเยือน เป็นสีแบบเดียวกันกับที่อยู่ในนัยน์ตาของเดเรคเลย...
 
เด็กหนุ่มหน้าแดง "ผมเลือกมาไม่ได้คิดอะไรนะ! แค่มันเหมาะกับผมดีก็เลย..."
 
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ "ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเลย ไหงเจ้ากลับร้อนตัวขึ้นมาเสียเองล่ะ"
 
"ผมไม่ได้ร้อนตัว! แค่... เอ่อ... ไม่อยากให้คุณเดเรคเข้าใจผิด!"
 
ยิ่งพูดไปยิ่งดูเหมือนคำแก้ตัวและขุดหลุมฝังตัวเอง เดเรคมองท่าทางนั้นด้วยความขบขัน เวลาที่ร่างบางทำท่าร้อนรนก็ดูน่ารักน่าแกล้งดี
 
อัคนีเห็นสีหน้าขององค์ชายเข้าใจเลยว่านิสัยขี้แกล้งกำลังจะกำเริบ จึงส่งเสียงเพื่อช่วยนีโอไว้
 
"เลิกหยอกล้อกันได้แล้ว เริ่มเรียนกันเถอะ เวลามีมากนะ นีโอต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ"
 
"จริงด้วยนะ"เดเรคกล่าว เก็บอารมณ์ของตัวเอง "งั้นมาเริ่มกันเถอะ"
 
ไม่รู้ทำไมพอได้ฟังคำพูดนั้นแล้วเหมือนหายนะจะมาเยือนเขากันนะ...
 
..................
 
เขา-อยาก-จะ-ตาย-แล้ว!
 
นีโอนอนแผ่หลาอยู่ใต้ต้นไม้ในสวนกว้างของคฤหาสน์อัคนี แต่ถึงจะบอกว่าเป็นสวน มันก็แค่ลานกว้างๆ ที่มีต้นไม้และพุ่มไม้ประปราย ไม่ได้เขียวชอุ่มแบบโลกที่เขาอยู่ 
พันธุ์ไม้ส่วนใหญ่เป็นแบบเมืองร้อนที่ทนกับแสงตะวันอันแรงกล้าของอาณาจักรแห่งนักรบได้โดยที่ไม่เหี่ยวตายไปเสียก่อน
 
เด็กหนุ่มเมื่อยล้าและหัวก็เบลอไปหมด ห้าวันนับตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาโดนอัคนีและเดเรคยัดบทเรียนต่างๆ เข้าสมองเป็นที่วุ่นวาย ทั้งเรื่องราวเกี่ยวกับโลกใบนี้ การอ่านเขียน มารยาทและวัฒนธรรมประเพณี การฝึกต่อสู้ ทุกๆ วันต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้โดยแทบไม่หยุดพัก เพราะมีเวลาจำกัดในการเรียนแค่สัปดาห์เศษๆ
 
แม้ฟังแล้วดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเรียนทั้งหมดนั่น ตรงข้ามนีโอกลับทำได้ดีในการเรียนประวัติศาสตร์ของโลกนี้ เขาคิดว่าสิ่งที่ได้อ่านและฟังดูเหมือนกับนิยายสักเล่มหนึ่ง ที่มีตัวตนให้สัมผัสได้ ทั้งเวทมนตร์ ของวิเศษและสิ่งมีชีวิตแปลกๆ สำหรับนีโอมันคือนิทานมากกว่าจะเป็นโลกแห่งความจริง บทเรียนนี้จึงคืบหน้ากว่าอันอื่นๆ 
 
รองลงมาคือด้านมารยาทและวัฒนธรรมที่เด็กหนุ่มคิดว่าเขาปรับตัวให้เข้าได้ไม่ยาก บทเรียนด้านนี้ออกจะสนุกกว่าบทเรียนอื่นๆ ด้วยซ้ำ ประเพณีบางอย่างก็แปลกและฟังดูน่าสนใจ ขนาดที่ว่านีโอตั้งตาอยากจะเข้าร่วมงานเทศกาล'ล่าหัวใจ'สักครั้ง ก่อนจะกลับไปโลกเดิม
 
การอ่านและการเขียนของนีโอก็ไม่มีปัญหา เป็นไปตามที่คิดไว้ เขาสามารถเขียนหนังสือของโลกนี้ได้ เพียงแค่นึกถึงประโยคที่ต้องการจะเขียนในสมอง มือก็ขยับไปเองราวกับมีเวทมนตร์
 
อัคนีออกความเห็นว่าลายมือของเขาผิดแปลกจากชาวชารุแต่ก็นับว่ามีเอกลักษณ์ไปอีกแบบ นีโอเลยลองเทียบลายมือตัวเองกับของอัคนีและเดเรค
ทั้งสองเขียนหนังสือตัวหนาและหนักให้ความรู้สึกมั่นคงแข็งแรง ขณะที่ของเขากลับมีลูกเล่นตวัดโค้งเหมือนงานศิลป์ซะอย่างนั้น ครั้นจะเขียนเลียนแบบ ผลออกมาไม่เป็นที่น่าพอใจ สุดท้ายจึงต้องกลับไปเขียนแบบเดิม
 
บทเรียนที่หนักหนาที่สุดสำหรับนีโอ ก็คือทักษะการต่อสู้ ที่ต้องเรียนในช่วงเช้าตรู่และอีกครั้งในช่วงเย็น คนที่ฝึกซ้อมให้เขาคือเดเรค ครูที่สุดแสนจะเข้มงวด!
 
ถ้าโจมตีโดนเดเรคไม่ได้สักจุดอย่าหวังเลยว่าเขาจะเลิกเรียนได้ ทำให้บางครั้งบทเรียนนี้ก็ยืดเยื้อ จากตอนเช้าตรู่ล่วงเข้าช่วงสาย และจากตอนเย็นถึงค่ำ การฝึกอย่างหนักเช่นนี้ทำให้นีโอปวดเมื่อยทั้งตัว ขยับทีก็เจ็บกล้ามเนื้อจนเขาต้องโอดครวญ
 
ผิวของเขาคล้ำขึ้นมาหน่อย แม้จะยังห่างไกลกับชาวชารุแต่ก็ไม่ถือว่าเด่นสะดุดตาอีกแล้ว ซึ่งเป็นสิ่งที่อัคนีพอใจมากเพราะเขาไม่ต้องกังวลเรื่องรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มอีกต่อไป แค่จับแต่งตัวอีกนิดหน่อย นีโอก็กลายเป็นชาววีร์โดยสมบูรณ์ได้ 
 
ถึงเขาจะเป็นชาววีร์ได้ แต่เรื่องการต่อสู้เขาไม่เอาอ่าวจริงๆ นีโอน้ำตาตกใน จำได้เลยว่าตอนลองต่อสู้ ครั้งแรกก็ทำมีดหลุดมือ ครั้งที่สองทำตัวเองบาดเจ็บ และครั้งที่สามโดนเดเรคซัดจนสลบในดาบเดียว...
 
เขามีทักษะทางร่างกายที่ดี เดเรคบอกแบบนั้น ทว่าเขาไม่รู้จะประยุกต์ใช้ต่อสู้ยังไงจึงเงอะงะไปบ้าง ฝึกไปนานๆ เดี๋ยวก็จับเคล็ดและซึมซับได้เอง
 
คุณเดเรคครับ... เขาไม่ใช่ต้นไม้นะจะได้ดูดซึมสิ่งที่เรียนรู้ได้ ผ่านมาห้าวันแล้วการพัฒนาของเขาเทียบเท่าหอยทากเดินอยู่เลย!
 
นีโอทุกข์ระทม สุดท้ายก็ลุกขึ้นฝึกอีกครั้ง เขาไม่มีทางยอมแพ้หรอกจะฝึกจนกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญให้ได้!
 
พั่บๆ
 
เสียงกระพือปีกของนกดึงความสนใจของนีโอให้ออกจากห้วงความคิด เด็กหนุ่มเงยหน้าไปยังต้นเสียงก่อนจะแย้มยิ้มกว้าง
 
"นกไฟ!"
 
ปีกขนสีเพลิงลุกโหม ตาสีทองอันเฉลียวฉลาด นกที่สวยสง่าผู้ช่วยชีวิตเขาไว้ ตอนนี้เกาะอยู่บนต้นไม้ก้มลงมองนีโอด้วยสายตาอ่อนโยน พร้อมส่งเสียงแกว็กเบาๆ ราวกับจะทักทาย
 
"ไปไหนมาน่ะ หายไปไม่ยอมบอกกล่าวเลยนะ"
 
เด็กหนุ่มตัดพ้อ นกไฟผงกหัวน้อยๆ เหมือนกับจะบอกว่าขอโทษ สักพักมันก็ไซ้ปีกแล้วคาบอะไรออกมา ส่งของที่อยู่ในปากให้
 
"อะไรเหรอ?"
 
นีโอรับสิ่งของนั้นมา เป็นทับทิมขนาดพอๆ กับนิ้วโป้ง ผิวเรียบทอประกาย เป็นอัญมณีเม็ดหนึ่งที่ถ้าขายก็คงได้เงินเป็นกอบเป็นกำ
 
"ให้ฉันเหรอ?"นีโอถาม นกไฟพยักหน้า "ขอบใจนะ ฉันจะเก็บอย่างดีเลย"
 
ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรนกไฟถึงให้ทับทิมกับเขามา แต่นีโอก็เลือกที่จะรับไว้ เพราะเขาเคยอ่านในหนังสือว่าหากสัตว์วิเศษให้ของต้องไม่ปฏิเสธ ไม่เช่นนั้นสัตว์วิเศษบางตัวอาจจะช้ำใจตายได้ 
หลังจากอ่านเกี่ยวกับเรื่องนี้จบ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าหากสัตว์วิเศษให้ของอันตรายมาล่ะ จะทำยังไง เพื่อไม่ให้มันต้องตายก็ต้องกล้ำกลืนรับไว้งั้นเหรอ หรือว่าจะไม่ยอมรับของแล้วปล่อยให้มันตายกัน?
 
นกไฟกระพือปีกบิน เอาปากแตะไปที่มีดสั้นข้างเอวของเด็กหนุ่ม
 
"มีดฉันมันทำไมเหรอ?"
 
นีโอไม่เข้าใจการกระทำของนกไฟเท่าไหร่ แต่มันก็บินวนไปมาปากแตะทับทิมที่เขาถือกับมีดสั้นราวกับจะบอกอะไรบางอย่าง เด็กหนุ่มชักมีดสั้นออกมาถือที่มือขวา ส่วนข้างซ้ายก็ถือทับทิมไว้
 
"สองอย่างนี้มันทำไมเหรอ"
 
นกไฟมองเขา จากนั้นเปลวเพลิงก็พวยพุ่งออกมาจากปาก ทำเอานีโอตกใจยกมือขึ้นกันตามสัญชาตญาณ
 
ระหว่างที่นีโอหลับตาอยู่นั่นเอง เปลวไฟจากปากของนกไฟได้หลอมรวมทับทิมเข้ากับมีดสั้นของนีโอ
ตัวด้ามนอกจากอัญมณีสีม่วงของเดเรคแล้วก็มีทับทิมสีแดงเคียงคู่กัน 
แสงจากอัญมณีทั้งสองส่องสว่างราวกับจะแข่งกัน
แสงสีแดงกับแสงสีม่วงต่างผลักกันไปมาส่งเสียงเปรี๊ยะๆ ลั่น กระทั่งแสงทั้งสองค่อยๆ หลอมรวมกันเปลี่ยนสีอัญมณีสองเม็ดให้กลายเป็นม่วงอมแดง 
 
แสงนั้นเจิดจ้าเพียงชั่วครู่ก่อนจะจางหายไป รวมถึงความร้อนจากเปลวเพลิงนั้นก็มลายหายสิ้น มีเพียงบางสิ่งในหัวใจของเขาที่กระเพื่อมไหว
 
'ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ...'
 
"เอ๋..." 
 
เสียงนุ่มกระซิบที่ข้างหู พร้อมๆ กับความอบอุ่นบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย นีโอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความร้อนของไฟได้หายไปแล้วรวมถึงนกไฟด้วย ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ไร้วี่แวว
 
ความรู้สึกเศร้าสร้อยผุดขึ้นล้นอยู่ในอก เมื่อหลุบตาลงหยาดน้ำใสก็ไหลรินและหยดลงบนพื้นดินซึมหายอย่างรวดเร็ว
 
นีโอปล่อยมีดสั้นตกลงพื้น รู้สึกไร้เรี่ยวแรง
 
ทำไมเขาถึงร้องไห้... 
 
ทำไมเขาถึงเศร้าใจนัก...
 
เสียงนั้นคือใครกันจึงทำให้ในอกของเขาเจ็บปวดรุนแรงได้ถึงเพียงนี้...
 
แล้วทำไมคำพูดเพียงแค่ประโยคเดียวกลับดังก้องไปมาในหัว เขาต้องรู้จักเสียงนี้แน่ๆ ทำไมเขาถึงนึกไม่ออกนะ...
 
"นีโอ!"
 
เด็กหนุ่มสะดุ้งโดยพลัน หันไปเห็นเดเรคกำลังเดินตรงเข้ามา เสื้อคลุมสีดำตัวใหญ่ปลิวสะบัดน่าเกรงขาม ชายหนุ่มเพิ่งกลับมาจากธุระข้างนอก เมื่อเขาเห็นนีโอยืนอยู่ที่สวนจึงเดินมาหา
 
"เจ้าเป็นอะไรไป!?"
 
เดเรคตกใจเมื่อเห็นว่าร่างบางตรงหน้ากำลังร้องไห้ ตาแดงก่ำอย่างน่าสงสาร
 
"ขอโทษครับ ไม่มีอะไรหรอก"
 
นีโอรีบปาดน้ำตา แต่มันก็ไม่ยอมหยุดไหลง่ายๆ ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเจ็บจนคนมองทนไม่ได้ต้องรวบร่างนั้นเข้ามากอดไว้แนบอก
 
"เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรหรือ"
 
เสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนโยน อ้อมแขนกระชับร่างบางเป็นหลักให้พึ่งพิง เจอแบบนี้นีโอไม่สามารถควบคุมน้ำตาของตัวเองได้อีกต่อไป สิ่งนั้นพรั่งพรูพร้อมกับอาการสะอื้นปานจะขาดใจของเขา
 
ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเศร้า... 
 
ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงร้องไห้... 
 
แต่เมื่อได้ยินเสียงนั้นราวกับเปลือกที่หุ้มความรู้สึกพังทลาย 
คงเหลือไว้แต่ความโหยหาลึกล้ำต่อเสียงนั้น... 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 116 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

569 ความคิดเห็น

  1. #538 Sea Zip (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 12:43
    ชาติอดีตกาลรึเปล่า น้องอาจจะเคยเป็นคนรักกับน้องนก
    #538
    0
  2. #512 ningthanaporn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 22:26
    ฮืออออ ใครอ่าาาา
    #512
    0
  3. #508 sayupung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:24
    พี่นกเป็นใครกัน เป็นพี่สาวคนนั้นรึเปล่าาา
    #508
    0
  4. #498 chompoo--- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 10:34
    ไรท์สู้ๆ
    #498
    0
  5. #490 [ May! Nie! Mo! ] (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 10:28
    พระเอกพูดใช่ไหมรึนกนะ
    #490
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #490-2 rikyo maika(จากตอนที่ 5)
      20 พฤษภาคม 2560 / 21:05
      ขอมาตอบใหม่ค่ะ ไรท์เตอร์จำผิดตอน ฮ่าๆ ถ้าตอนนั้นคนพูดคือนกค่ะ
      #490-2
  6. #482 Yotam (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:53
    ต้นๆตอนนี่เขินมากนั่งยิ้ม โอ้ยลุ้น
    #482
    0
  7. #467 เรียกฉันว่า พะแพร (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 14:11
    ขอบคุณค่ะ
    #467
    0
  8. #451 Fifa30152 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 02:29
    เอ๋ๆๆๆ ตกลงมานยังไงเสียงใครเปนคนพุด?
    #451
    0
  9. #342 Harm. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:15
    หา ผู้ชายคนนี้ใคร คนๆนั้นของนีโอ ? แล้วเจ้าของคำพูดคือใคร
    #342
    0
  10. #302 Tumbmong (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 18:04
    อะไรยังไง ตกลงนีโอเป็นคนโลกนี้อยู่แล้ว และก็ได้กลับมางี้อ่อ นกไฟนี้ก็เป็นผู้พิทักษ์ ?
    #302
    0
  11. #252 TearsDrop (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:29
    พระเอกคือ นกไฟสินะ *0*
    #252
    0
  12. #67 Ma-A-Queen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 19:46
    เฮ้ย!!! ใครอ่ะ []_[]
    #67
    0
  13. #57 MR.L[๐ne]ly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 23:52
    เห้ย รู้จักนีโอ...เดี๋ยวนะ
    แต่ที่สนใจกว่า คือเป็นเมะให้นกไฟหรือเปล่า//นี่จิ้นอัลไล
    #57
    0
  14. #52 ฝนธารา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 18:33
    มาตามนีโอหรอ
    #52
    0
  15. #20 tainies (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 10:01
    ค้าง
    #20
    0