[Yaoi - จบแล้ว] ภาพวาดรักในรอยทราย

ตอนที่ 6 : การอาบน้ำของเหล่าบุรุษ กระชับความสัมพันธ์ด้วยการนวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,957
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    3 เม.ย. 60

ภาพที่ 6 การอาบน้ำของเหล่าบุรุษ สององครักษ์ของเดเรค
 
"อ๊ะ... อ๊า..."
 
เสียงครางกระเส่าดังขึ้นภายในห้องอาบน้ำอันหรูหรา สะท้อนก้องฟังแล้วมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด และช่างส่อให้คิดไปในทางอื่นได้ไม่ยาก
แต่ดูเหมือนสองหนุ่มจะไม่สนใจว่ามีใครมาได้ยิน ชายหนุ่มยังคงนั่งคร่อมตัวร่างบางไว้ มือใหญ่ลูบไล้ไปตามผิวที่เนียนลื่น เมื่อชายหนุ่มสัมผัสลงที่ใด เสียงครางหวานหูก็ดังตาม
 
“ดะ... เดเรค เดี๋ยว...”
 
นีโอส่งเสียงห้ามเมื่ออีกฝ่ายเริ่มลงมือหนักขึ้น แต่คนโดนห้ามกลับยิ้มยื่นหน้ามากระซิบที่ข้างหูว่า
 
“อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ ทีนี้เจ้าจะสบายดั่งขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว”
 
เด็กหนุ่มอยากจะค้านใจจะขาดแต่เสียงที่ออกมากลายเป็นครางแทน เขาไม่ได้อยากขึ้นสวรรค์อะไรนั่น เพราะตอนนี้อายจนหน้าแทบจะลุกไหม้แล้ว ต้องการเพียงอย่างเดียวคือให้เดเรคทำให้มันเสร็จโดยไว!
 
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้เขาไม่ยอมตั้งแต่แรกก็ดีหรอก!
 
นีโอคิดขณะนึกย้อนไปตอนที่เขาร้องไห้ซบอกเดเรค...
 
.................
 
"ผมทำอะไรน่าอายจัง..."
 
เด็กหนุ่มรับผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา ความเศร้าที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นจางหายไปอย่างรวดเร็วดุจสายลมพัดผ่าน
ไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไรจึงได้ร้องไห้ออกมา ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นเขาก็รู้สึกเศร้ามากจนต้องหลั่งน้ำตา เสียงนั้นเขาต้องเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแน่ๆ ทว่าเขานึกไม่ออก...
 
"ข้าไม่ถือสาหรอก"เดเรคกล่าวเสียงเบา นัยน์ตาหม่นแสงลง "เจ้าคงจะรู้สึกกดดันมากสินะ ข้าผิดเองที่ฝืนเจ้ามากเกินไป ถ้าไม่สบายใจที่จะทำก็บอกกับข้าตรงๆ เถอะ ข้าไม่อยากบีบบังคับเจ้าให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ"
 
ชายหนุ่มเข้าใจไปว่านีโอร้องไห้เพราะทนต่อแรงกดดันและความคาดหวังของพวกเขาไม่ไหว จึงเสนอทางเลือกอื่นให้
ร่างบางรีบส่ายหน้ารัวอธิบายแก้ความเข้าใจผิด
 
"ไม่ใช่นะครับ! ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องนั้น ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะว่า..."
 
นีโอเล่าเรื่องนกไฟที่มาช่วยเขาไว้กลางทะเลทรายก่อนจะมาเจอกับเดเรค และเมื่อกี้นกไฟก็ปรากฏตัวอีกครั้งมอบทับทิมให้เขาและพ่นไฟใส่ อธิบายไปก็เอามีดสั้นนั้นส่งให้เดเรคเป็นหลักฐานยืนยัน
 
ชายหนุ่มมองอัญมณีที่ประดับตรงด้าม มันเปลี่ยนจากสีม่วงโทนน้ำเงินเป็นสีม่วงอมแดง แสดงว่าเด็กหนุ่มไม่ได้โกหกเรื่องที่เล่ามา เดเรคสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งเวทย์มาจากอัญมณีเม็ดนี้ด้วย มันเป็นจิตที่บริสุทธิ์หาได้ยาก
 
"ที่แท้นกไฟตัวนั้นเอาเครื่องรางมาให้เจ้า"
 
"เครื่องรางเหรอครับ?"
 
"ใช่ เครื่องรางเวทย์ในรูปแบบอัญมณีจะมีลักษณะเฉพาะตัวตรงที่เป็นจิตบริสุทธิ์ มันมีพลังปกป้องคนที่ครอบครองให้รอดพ้นจากอันตรายทั้งมวลและมีคุณสมบัติในการเป็นสื่อดึงพลังเวทย์ออกมาได้ง่ายด้วย"เดเรคกล่าว ส่งมีดสั้นคืนให้ร่างบาง "ถ้าเจ้าพกติดตัวไว้ตลอดก็เป็นการดี นกไฟตนนั้นปรารถนาดีมอบให้เจ้าก็ควรจะรับมันไว้"
 
"ครับ"
 
ได้ยินคำอธิบายชัดเจนนีโอก็เบาใจ เขารู้ว่านกไฟคงไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร แต่การพ่นไฟใส่โดยไม่บอกกล่าวเนี่ย ทำให้เขาตกใจนึกว่าจะโดนย่างสดซะแล้ว
 
"เจ้าไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ข้าให้งดซ้อมดาบ"
 
เห็นสีหน้าที่ย่ำแย่นั่นแล้ว เดเรคไม่อาจใจร้ายจับมาฝึกซ้อมได้ลงคอ ไม่ชอบเลยที่ร่างบางร้องไห้ มันทำให้พลอยรู้สึกเศร้าตาม
 
"ได้ยังไงกันครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว เราซ้อมตามปกติก็ได้ครับ"
 
ฝีมือของเขายังกับเด็กเพิ่งหัดคลาน หยุดซ้อมไปแบบนี้เขาก็ไม่พัฒนาเสียทีน่ะสิ
 
เดเรคส่ายหน้า "ไม่ได้ สิ่งที่ทำมากเกินไปจะกลายเป็นสิ่งไม่ดี การที่เจ้ามีใจมุ่งมั่นฝึกซ้อมนั้นข้าขอชื่นชม แต่ควรคำนึงถึงร่างกายของตัวเองด้วย ไม่ใช่ว่าตอนนี้เจ้าปวดเมื่อยตามร่างกายหรอกหรือ"
 
นีโอยอมรับว่าตอนนี้เขาไม่ปวดเมื่อยธรรมดาแต่ระบมไปทั้งตัวเลยต่างหาก ตอนซ้อมเต้นเขายังไม่มีอาการหนักขนาดนี้เลย
 
"ถ้าคุณเดเรคว่าอย่างนั้น... ก็ได้ครับ ผมจะพัก"
 
"ดีมาก"
 
เดเรคเห็นเด็กหนุ่มทำตามคำพูดของตนอย่างว่าง่ายจึงลูบหัวด้วยความเอ็นดู ขณะที่คนโดนลูบรู้สึกกระอักกระอ่วน ตอนอัคนีลูบหัวยังไม่รู้สึกอะไร แต่ทำไมพอเป็นเดเรคกลับรู้สึกดีแปลกๆ
 
ลูบไปลูบมาเดเรคเอ่ยขึ้นว่า "ไปอาบน้ำด้วยกันไหม?"
 
"หา?"
 
โดนชวนกะทันหัน เด็กหนุ่มจึงใบ้รับประทาน มองคนตรงหน้าตาปริบๆ
 
"คุณเดเรคชวนผม... อาบน้ำด้วยกัน?"
 
เขาฟังผิดหรือเปล่าเนี่ย ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เขาได้อาบในถังไม้ที่โรยสมุนไพรลงในน้ำ ถังที่แช่อาบก็ใช่ว่าจะใหญ่นักหนา ถ้ามาอาบด้วยกันไม่อึดอัดตายเหรอ?
 
เจ้าชายเข้าใจสีหน้างุนงงนั้นจึงบอกว่า "ปกติเจ้าอาบถังไม้ในห้องใช่หรือเปล่า ที่นี่มีอ่างรวมขนาดใหญ่อยู่ด้วย เราสามารถแช่อ่างด้วยกันได้"
 
มีที่แบบนั้นด้วยเหรอ นีโอครุ่นคิด มาอยู่ที่นี่เขาเอาแต่เดินวนเวียนระหว่างห้องนอน ห้องน้ำ ห้องอาหารกับห้องสมุด อีกอย่างที่นี่ก็ค่อนข้างกว้างนีโอไม่เคยเดินสำรวจเสียที เรียนเสร็จเขาก็ตรงเข้าห้องนอนเลย
 
นีโออึกอัก "จะดีเหรอครับ ผมไม่เคยอาบน้ำร่วมกับคนอื่นมาก่อนเลย..."
 
ไม่ใช่สิ เขาเคยอาบน้ำกับพี่ชายนี่นา แต่นั่นเป็นคนในครอบครัว ต่างจากตอนนี้ที่เขาต้องอาบน้ำร่วมกับคนอื่น
 
"จะเป็นไรไปล่ะ อาบในอ่างรวมสบายกว่านะ ช่วยคลายความเมื่อยล้าได้ดีกว่าด้วย เพราะอ่างนั่นเคลือบเวทย์รักษาเอาไว้"ชายหนุ่มกล่าว "ไหนๆ ก็อาบด้วยกันแล้ว ชวนท่านลุงอัคนีด้วยอีกคน"
 
ฟังอย่างนี้แล้ว เขานึกถึงออนเซ็นของญี่ปุ่นขึ้นมาทันที ถ้าอาบน้ำด้วยกันต้องเปลื้องผ้าหมดไม่ใช่เหรอ
 
นีโอมองร่างกายของเดเรคเทียบกับร่างกายของตนเอง อีกฝ่ายคงโชว์หุ่นได้ไม่อายใคร แต่เขานี่สิหุ่นบางอย่างกับไม้ไผ่! ไม่มีอะไรน่าอวดเลยสักนิด!
 
"ผมว่าไม่ดีกว่าครับ ขออาบในห้อง..."
 
"วันนี้ข้าจะช่วยนวดตัวให้เจ้าด้วยแล้วกัน พรุ่งนี้จะได้ฝึกซ้อมราบรื่น"
 
ฟังที่เขาพูดมาบ้างสิ!
 
นีโอได้แต่โวยวายในใจเพราะเดเรคไม่คิดจะฟังคำปฏิเสธเลยสักนิด จับมือเขากึ่งลากกึ่งจูงไปหาอัคนี
 
...............
 
ห้องอาบน้ำที่ว่ากว้างพอจะบรรจุสระว่ายน้ำขนาดมาตรฐานได้สบายๆ พื้นปูด้วยกระเบื้องเคลือบชั้นดี อ่างใหญ่โตโอฬารมีน้ำอุ่นรองไว้จนเต็ม มีรูปปั้นประติมากรรมชิ้นเอกตกแต่งให้ดูงดงาม กึ่งกลางอ่างมีนกตัวใหญ่กางปีกอย่างสง่างาม น้ำไหลรินออกมาจากจะงอยปาก
 
ในห้องอาบน้ำมีกลิ่นหอมของดอกไม้จางๆ พอนีโอเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าน้ำเต็มไปด้วยสมุนไพรกับกลีบดอกไม้ 
ชั่วแวบหนึ่งนีโอคิดว่าตัวเองเป็นพระราชาที่พาบรรดาสนมมาอาบน้ำด้วยกัน
 
"ไม่ลงไปแช่ล่ะ"
 
นีโอสะดุ้ง เดเรคโผล่มาข้างหลังโดยที่เขาไม่รู้ตัว เอ่ยถามเด็กหนุ่มที่ยืนจ้องอ่างอยู่นาน
 
"จะ... จะลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะครับ!"
 
นีโอค่อยๆ หย่อนขาลงไป น้ำอุ่นกำลังดี กระตุ้นการไหลเวียนของเลือดได้ดีจริงๆ เด็กหนุ่มแช่ตัวลงน้ำช้าๆ ให้ร่างกายปรับอุณหภูมิ ความรู้สึกผ่อนคลายทำให้ร่างบางร้องอาอย่างพึงพอใจ
 
"น้ำร้อนกำลังดีใช่ไหม"
 
"ครับ ดีมาก-"
 
เสียงน้ำดังซู่ซ่า เจ้าชายแห่งเผ่าชารุลงมานั่งแช่ข้างๆ นีโอ ทำให้เด็กหนุ่มเห็นเรือนร่างของอีกฝ่ายเต็มตา
กล้ามเนื้อกับผิวสีเข้มอันแข็งแกร่งและงดงามดุจรูปปูนปั้น น้ำที่เกาะพราวตามร่างช่างยั่วยวนได้ใจ เดเรคเสยผมที่เปียกไปด้านหลังเผยดวงหน้าที่คมเข้มเต็มๆ
 
นีโอเผลอกลืนน้ำลายเอื้อก ชายหนุ่มหล่ออย่างหาใครเทียบไม่ได้ ถ้าสาวๆ มาเห็นมีหวังเลือดคงหมดตัว ไม่ก็หัวใจวายขึ้นสวรรค์เลยล่ะมั้ง ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายยังหวั่นไหวเลย!
 
"สบายจริงๆ"
 
อัคนีก็เข้ามาแช่แบบไร้สุ่มเสียงเช่นกัน ยิ้มอย่างเบิกบานใจ ปกติห้องอาบน้ำนี้ นานๆ ทีชายชราจะใช้อาบ เขาคิดว่าการอาบในห้องที่กว้างใหญ่นี้คนเดียวมันเหงาเกินไป ตอนที่ภรรยายังอยู่อัคนีก็ไม่คิดอะไร แต่พอภรรยาที่รักไม่อยู่แล้ว ชายชราก็ทนแช่ในอ่างใหญ่ได้ไม่นานนักเพราะมันทำให้เขาคิดถึงความหลังที่มีต่อภรรยาแสนรัก
 
"ท่านลุงอย่าแช่นานเกินไปนัก ข้าไม่อยากให้ท่านลุงเป็นลมหน้ามืดในอ่าง"
 
เดเรคเตือนด้วยความหวังดี อัคนีหลุดจากภวังค์หัวเราะเสียงเบา
 
"ข้ารู้แล้ว อีกสักพักข้าก็จะขึ้น เฮ้อ... การได้มาแช่อ่างกับคนอื่นนี่มันพิเศษออกไปจริงๆ ดีกว่าอาบคนเดียวเยอะ"
 
สำหรับผู้อาวุโสที่ต้องการใกล้ชิดกับลูกหลานคงรู้สึกอย่างนั้น แม้อ่างอันนี้จะดีมาก แต่นีโอจะชอบกว่านี้ถ้าได้อาบคนเดียว
 
"ท่านลุงขึ้นเมื่อไหร่ก็บอก ข้าจะนวดให้"
 
อัคนีโบกมือ "ไม่ต้องหรอก ข้าไม่ได้ปวดเมื่อยอะไร องค์ชายนวดให้นีโอเถอะ"
 
"ผะ... ผมก็ไม่ต้องเหมือนกันครับ! ได้อาบน้ำอุ่นนี่ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว!"
 
เด็กหนุ่มรีบเอ่ยปากปฏิเสธทันที ทว่าอัคนีกลับพูดว่า
 
"อย่าเกรงใจไปเลย นีโอ เห็นอย่างนี้นะ องค์ชายนวดเก่งมาก ถ้าเจ้าได้รับการนวดจากองค์ชายนะ รับรองเลยว่าร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ผิดหูผิดตาเชียวล่ะ"
 
เดเรคหัวเราะ "ท่านลุงก็พูดเกินไป แต่ที่ข้านวดเก่งแบบนี้ก็เป็นเพราะท่านลุงนั่นแหละ ใครใช้ให้ท่านลุงทำกิจกรรมหักโหมทั้งที่อายุก็ไม่น้อยแล้วล่ะ"
 
"งั้นองค์ชายคงต้องสำนึกบุญคุณข้าแล้วล่ะ ที่ทำให้ท่านกลายเป็นปรมาจารย์ด้านการนวด"
 
ฟังบทสนทนาของทั้งสอง นีโอก็เผยรอยยิ้มออกมา เขาชอบบรรยากาศแบบนี้ มันเหมือนกับกลิ่นอายของครอบครัวที่เขาแสนคิดถึง
 
ที่โลกเดิมนอกจากพี่ชายที่เอาใจใส่และดูแลเขาแล้ว พ่อกับแม่แทบไม่มีเวลาว่างให้ ดังนั้นพี่ชายจึงเป็นครอบครัวที่สำคัญที่สุด เป็นคนที่เขารักมากที่สุด เกือบจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเขา ถ้าหากว่า... 
พี่ชายคนนั้นไม่ทำเรื่องทรยศต่อเขา
 
ขณะที่นีโอจมอยู่ในห้วงความคิด อัคนีก็ขึ้นจากอ่าง ใบหน้ามีสีแดงเพราะความร้อน
 
"ฮ้า... ข้าคงต้องขึ้นแล้วล่ะ ทั้งสองคนตามสบายนะ"
 
ชายชราเดินโซเซออกจากห้อง นีโอมองส่งร่างนั้นตาค้าง
 
เดี๋ยวก่อนสิ! ทำไมหน้าของท่านลุงอัคนีกับร่างกายมันไม่สัมพันธ์กันเลยล่ะ! ไอ้หน้าท้องซิกแพคกับมัดกล้ามนั่นมันคืออะไร! ร่างกายยังฟิตปั๋งอยู่เลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!
 
ระหว่างที่นีโอตกใจไม่เลิก เดเรคก็ปีนขึ้นจากอ่างแล้วดึงร่างของเด็กหนุ่มขึ้นมาด้วย
 
"เดี๋ยว... คุณเดเรค ทำอะไรน่ะครับ!?"
 
"แช่มานานแล้ว คราวนี้มานวดเถอะ ร่างกายเจ้าจะได้ดีขึ้นไงล่ะ"
 
"ตะ... แต่ว่า ผมบอกแล้วว่าไม่เอา..."
 
เดเรคยิ้มแต่แววตาเป็นประกายดั่งมีด "เจ้าบอกว่าไม่อยากนวดเหรอ"
 
"เอ่อ... ไม่ครับ ผมเปลี่ยนใจแล้ว ไปนวดกันเถอะครับ"
 
เด็กหนุ่มเหงื่อตก หน้ายิ้มก็จริงแต่แววตาสังหารคนได้ชัดๆ! ใครจะกล้าปฏิเสธ สมแล้วที่ผู้ชายคนนี้เป็นถึงองค์ชาย มีอำนาจให้คนยอมปฏิบัติตามคำสั่งได้
 
"งั้นก็มาทางนี้"
 
นีโอโดนพามาที่อีกฝั่ง บริเวณนั้นมีเสื่อปูเป็นทางยาว เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลอยู่บริเวณนี้ ที่นี่คงจะเป็นที่เอาไว้นวดโดยเฉพาะ
 
เดเรคนั่งลง แล้วฉุดนีโอให้นั่งตาม แม้จะมีผ้าพันปกปิดท่อนล่างเอาไว้ แต่การเผชิญหน้ากับชายหนุ่มในสภาพกึ่งเปลือยก็ทำให้เขาประหม่าได้เหมือนกัน นัยน์ตาสีม่วงดูแพรวพราวกว่าปกติ นีโอรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ชอบกลกับสายตาคู่นั่น
ฝ่ามือกร้านจากการจับดาบของชายหนุ่มประทับลงบนไหล่ของร่างบาง แรงกดนั้นทำให้เด็กหนุ่มเอนตัวล้มลง และตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่อยู่ด้านล่างโดยมีเดเรคคร่อมตัวเขาอยู่ด้านบน
 
เดเรคยิ้มอย่างอ่อนโยน "ทำตัวสบายๆ อย่าเกร็งนะ"
 
นีโอตาเบิกโต เดี๋ยวก่อนสิ คือว่าเขายังไม่ทันเตรียมใจเลยนะ!
 
"เอ๋ เดี๋ยวก่อน...!"
 
คำห้ามของเขาไร้ผลและมันก็ลงเอยในแบบนี้...
 
มือที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำมันหอมของเดเรคโลมลูบทั่วแผ่นหลัง ความรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วร่างทำให้นีโอถึงกับหลุดคราง
 
"อา... ฮึก!"
 
นีโอรู้สึกว่าเสียงที่เปล่งออกมาหวานกว่าปกติ จึงขบริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นเสียง ตัวสั่นริกๆ เดเรควางมือลงบนเอวของร่างบางแล้วเริ่มกด กลิ่นหอมของน้ำมันหอมฟุ้งกระจายชวนวาบหวามแปลกๆ
 
"นีโอไม่เป็นไรหรอก ถ้าเจ้ากัดปากไว้แบบนั้นเดี๋ยวจะเป็นแผลนะ"
 
เดเรคเอื้อมมือไปลูบไล้ที่ริมฝีปากแสนนุ่มนั่น จนเด็กหนุ่มเผยอปากออก ใบหน้าเริ่มแดง
 
"แต่มันออกจะ... อ๊า!"
 
พอเห็นว่านีโอเลิกกัดปากแล้ว ชายหนุ่มก็เริ่มต้นนวดใหม่ นีโอเลยเผลอร้องอีกครั้ง 
น้ำหนักมือที่ลงแบบพอดีทำให้รู้สึกสบายราวกับล่องลอย
กลิ่นน้ำมันหอมเริ่มออกฤทธิ์ทำให้หัวสมองปลอดโปร่งโล่ง แม้แต่ตอนนี้ยังลืมควบคุมเสียงที่ตนเองเปล่งออกมา
 
"อ๊ะ... อ๊า..."
 
เดเรคเองก็เกือบจะหลงไปกับเสียงหวานนั้น หัวใจสั่นไหว ทำให้เจ้าชายแห่งเผ่าชารุเผลอออกแรงหนักกว่าที่ยั้งไว้
 
กร็อบ!
 
"โอ๊ย! เจ็บนะครับ คุณเดเรค!"
 
นีโอร้องเสียงหลง น้ำตารื่นขึ้น คนนวดได้สติขึ้นมา นึกตำหนิตัวเองที่เผลอไผลไปตามอารมณ์
 
"ข้าขอโทษ แต่กระดูกเจ้าเหมือนจะขัดๆ ทำแบบนี้จะได้สบายตัวขึ้น"
 
"อึก... อ๊า...!"
 
นีโอที่ได้สติกลับคืนจากความเจ็บตอนกดหลัง เริ่มกลับมาเม้มปากพยายามไม่ส่งเสียง ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเสียงที่เล็ดลอดออกมาอยู่ดี
 
"อ๊ะ... อื้ม..."
 
"เอาล่ะ เสร็จแล้ว"
 
ชายหนุ่มตัดสินใจนวดให้เพียงเท่านี้ ก่อนที่เขาจะเกิดอารมณ์กับร่างเล็กๆ นั้น 
นีโอนอนแผ่ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว พยายามควบคุมหัวใจที่เต้นถี่เพื่อให้มันสงบลง
 
สาบานได้ว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครนวดอีกแล้ว รวมถึงจะไม่ยอมใช้บริการนวดด้วย! เพราะเขาครางเสียงน่าอายตลอดเลย!
 
"อย่านิ่งแบบนี้สิ นีโอ เชื่อสิว่าเจ้าจะรู้สึกสบายตัวอย่างคาดไม่ถึง"
 
เดเรคช้อนร่างของเด็กหนุ่มขึ้นนั่ง ทำเอาเขาผวาแต่พอมาอยู่ในสภาพนั่งพับเพียบ เขารู้สึกร้อนวูบไปทั่วเหมือนเลือดกำลังไหลเวียนและ... รู้สึกร่างกายมันลอยๆ ยังไงไม่รู้
 
"ว้าว นี่มันยอดเลย!"
 
นีโอบิดตัว สะบัดแขน สะบัดมือ รู้สึกการเคลื่อนไหวราบรื่นดุจมีคนหยอดน้ำมันใส่เครื่องจักรอะไรทำนองนั้น
 
"เป็นไง? ดีขึ้นไหม?"
 
"สุดๆ เลยครับ! คุณเดเรคนี่ยอดจริงๆ!"
 
บางทีเขาอาจจะขอกลับคำพูด ใช้บริการนวดแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน มิน่าล่ะพวกผู้ใหญ่ถึงชอบไปนวดนัก แต่สงสัยเขาจะต้องหาทางทำอะไรกับเสียงครางของตัวเองก่อน ไม่งั้นเขาคงไม่กล้าไปใช้บริการ
 
เดเรคยิ้ม "ถ้าเจ้ารู้สึกดี ข้าก็ดีใจ"
 
"ขอบคุณมากครับ คุณเดเรคเป็นปรมาจารย์ด้านการนวดจริงๆ ด้วย"
 
นีโอบิดเนื้อบิดตัว อาการปวดเมื่อยทั้งหมดหายเป็นปลิดทิ้งราวกับเรื่องโกหก ที่เขาชมเจ้าชายก็ไม่ใช่เรื่องเกินไป ถ้าเคล็ดลับไม่ได้อยู่ที่น้ำมันหอมนั่นก็เป็นฝีมือการนวดของเดเรคล้วนๆ!
 
"ข้าขออะไรอย่างหนึ่งได้หรือไม่"
 
จู่ๆ ชายหนุ่มก็พูดขึ้น นีโอเงยหน้ามอง
 
"อะไรเหรอครับ"
 
"นับจากนี้ไปเรียกข้าว่าเดเรคก็พอ ถ้าเจ้าจะเป็นสนม การเรียกข้าแบบนี้จะทำให้ผู้คนคิดว่าเราสนิทกัน"
 
"อย่างนั้นเหรอครับ"นีโอครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า "ก็ได้ครับ ผมจะเรียกตามนั้น"
 
"ถ้าอย่างนั้น..."เดเรคยื่นนิ้วมาแตะที่ริมฝีปากของเด็กหนุ่มเบาๆ "ลองเรียกให้ฟังหน่อยได้ไหม"
 
ชายหนุ่มอ้อนขอพร้อมทั้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ร่างบางใจเต้นรัว รู้สึกพ่ายแพ้เสน่ห์ของเดเรคเต็มเปา
 
"ดะ... เดเรค..."
 
นีโอเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงสั่นแถมเสียงยังแผ่วมาก จนเดเรคต้องยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีก จมูกแทบจะชนกัน
 
"ข้าไม่ได้ยินเลย พูดใหม่สิ"
 
"เดเรค..."
 
"หืม?"
 
ขะ... เขาทนไม่ไหวแล้ว!
 
"เดเรค! ได้ยินหรือยังเล่า!"
 
เด็กหนุ่มที่ทนความหวั่นไหวของตนไม่ได้ตะโกนเสียงดัง เขาผลักร่างสูงให้ถอยห่าง แล้วเผ่นออกจากห้องอาบน้ำด้วยใบหน้าที่ย้อมเป็นสีแดง
 
เดเรคนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะลั่นห้องอาบน้ำ
 
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
 
ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้สุขใจนัก โดยเฉพาะตอนที่เด็กหนุ่มหน้าแดงยิ่งชวนให้น่าแกล้งเข้าไปใหญ่
 
"บางที... ข้าควรพิจารณาเอานีโอมาเป็นสนมจริงๆ จังๆ ดีไหมนะ"
 
เดเรคพึมพำพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
 
...............
 
ไม่นานก็ครบกำหนดหนึ่งสัปดาห์ เดเรคจึงต้องเดินทางเข้าวังก่อนที่องค์ราชาจะนึกสงสัย ชายหนุ่มลงทุนใส่เสื้อคลุมที่คลุกทรายคลุกดินทำให้ดูเหมือนเขาเพิ่งกลับมา จูงอูฐตัวเดิมที่แบกสัมภาระไว้บนหลังเข้าวัง
 
เดเรคก้าวเท้าเข้าไปในราชวังหลังจากที่ไม่ได้มานานถึงสี่ปี ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากในความทรงจำ
 
ความรู้สึกของการได้กลับถึงบ้านทำให้เจ้าชายอารมณ์เบิกบาน ทหารและนางกำนัลเมื่อเห็นชายหนุ่มต่างก็ทำหน้าตกอกตกใจกันใหญ่ เขาเชื่อว่าไม่นานข่าวเรื่องที่เจ้าชายแห่งเผ่าชารุกลับมาคงแพร่กระจายไปทั่วและต้องมีใครสักคนมาดักรอทักทายเขาแน่ 
 
เดเรคเดินเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในเพื่อเข้าเฝ้าองค์ราชาและเจ้าชายรัชทายาทที่เป็นบิดากับพี่ชายแท้ๆ ของเขา
แต่ก่อนจะไปถึงที่นั่นก็มีชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งมายืนขวางทางเขาไว้ 
เป็นไปตามที่คาดการณ์มีคนมาทักทายเขาจริงๆ แต่ไม่ใช่พวกขุนนางน่าเบื่อประจบสอพลอกลับเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาต่างหาก
 
"องค์ชายยินดีต้อนรับกลับมาพ่ะย่ะค่ะ"
 
"ยินดีต้อนรับกลับเพคะ องค์ชาย"
 
สองคนตรงหน้าเป็นองครักษ์คนสนิทของเขาเอง ชายหนุ่มที่อายุพอๆ กับเดเรคเป็นองค์รักษ์ฝ่ายขวานามว่า เชท เขามีรูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรงบึกบึนสมชายชาตรี มีผมสีดำตัดสั้นไม่เป็นทรงกับนัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวสีน้ำตาลเข้ม อยู่ในชุดเกราะแบบออกศึกที่ส่งผลให้เชทดูตัวใหญ่และน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น
 
ส่วนหญิงสาวเป็นองครักษ์ฝ่ายซ้ายนามว่า โบนิต้า มีผมยาวสีดำขลับทำผมเป็นเปียยาวผูกโบว์สีขาว นัยน์ตากลมโตสุกใสเหมือนกับตาของแมวเป็นสีฟ้าเข้ม เธออยู่ในชุดเกราะเช่นเดียวกับเชทแต่เป็นแบบรัดรูปของผู้หญิงเผยส่วนโค้งเว้าดึงดูดสายตา 
 
เดเรคยิ้มให้ทั้งสองที่ออกมาต้อนรับเขาเป็นคู่แรก
 
"ข้ากลับมาแล้ว สี่ปีที่ผ่านมาพวกเจ้าดูเปลี่ยนไปเยอะนะ"
 
"องค์ชายก็เหมือนกันแหละเพคะ ดูสิตัวสูงกว่าข้าตั้งเยอะ"
 
โบนิต้าเข้าไปยืนเทียบข้างๆ เห็นได้ว่าเธอสูงแค่ไหล่ของเจ้าชายเท่านั้น
 
"พวกผู้ชายนี่ผ่านไปไม่กี่ปีก็กลายเป็นยักษ์กันหมดเลย ไม่มีใครสูงใกล้เคียงกับข้าบ้างหรือไง"
 
เชทเอามือเคาะหัวโบนิต้า "แทนที่จะว่าพวกข้าเป็นยักษ์ เจ้าต่างหากที่ตัวเล็กเกินไป หัดกินข้าวให้มันเยอะๆ หน่อยอย่าเอาแต่กินขนม"
 
โบนิต้าค้อนใส่เพื่อนองครักษ์ "คนที่แอบกินขนมของข้าจนหมดก่อนทุกที ไม่มีสิทธิ์มาสอนข้า!"
 
"พวกเจ้าหยุดเถียงก่อนเถอะ"
 
เดเรคเอ่ยปรามทั้งสองที่ทำท่าจะงัดข้อใส่กันเต็มที่ เพื่อนของเขานิสัยไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลย และเดเรคก็หวังว่าบิดาและพี่ชายก็คงจะเหมือนเดิมเช่นกัน ไม่สิ... ถ้าเสด็จพ่อกลายเป็นคนใจดีและรู้จักไตร่ตรองมากกว่านี้ก็คงจะดีมาก
 
"พวกเจ้าฟังข้า"เดเรคสั่งองครักษ์ทั้งสอง เชทกับโบนิต้าจึงยืนนิ่งฟัง "นับจากนี้ไปข้าจะให้โบนิต้าเป็นองครักษ์ให้ข้าคนเดียว ส่วนเชทเจ้าจะต้องไปคุ้มครองคนอื่น"
 
คำสั่งนั้นทำให้เชทจ้องเจ้านายอย่างไม่เชื่อสายตา ละล่ำละลักพูดว่า
 
"ท่าน... จะปลดข้าออกจากตำแหน่งเหรอ..."
 
"ไม่ใช่"เดเรคกล่าวเสียงหนักแน่นเพื่อปัดความเข้าใจผิดของเชท "ข้าอยากให้เจ้าไปเป็นองครักษ์ให้สนมข้าต่างหากล่ะ"
 
"อะไรนะ สนมเหรอ!"
 
ทั้งคู่ร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่แล้วโบนิต้าก็แย้มรอยยิ้มยียวน
 
"ฮั่นแน่! ท่านนี่ร้ายนะ ไปอยู่ที่นั่นสี่ปีมีคนรักกลับมาด้วย ผิดกับใครบางคนแถวนี้ลิบลับ"
 
"หนวกหู"
 
เชทกัดฟันเจ็บใจที่องครักษ์สาวจี้ใจดำเรื่องที่ไม่มีแฟนของเขา โบนิต้าแลบลิ้นใส่แล้วหันมาคุยกับเดเรค 
 
"แล้วสนมของท่านเป็นยังไง สวยไหมหรือว่าหล่อเลิศกัน?"
 
เดเรคยิ้มน้อยๆ "เดี๋ยวพวกเจ้าเห็นก็รู้เอง"
 
"แล้วผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะเพคะ"โบนิต้าซักต่อ
 
"ผู้ชาย"
 
"ว้าว! งั้นเป็นฝ่ายรุกหรือว่าฝ่ายรับล่ะเพคะ"
 
"โบนิต้า! เจ้ารู้จักคำว่ายางอายบ้างไหมนี่!"
 
เชทที่หน้าแดงต่อว่าหญิงสาวที่ถามอะไรลามปามเจ้านาย โบนิต้าสั่นหน้าอย่างระอา
 
"เพราะเจ้าเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ ถึงไม่มีคนรักเสียที เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องธรรมดาจะตายไป ถ้าแค่นี้ก็อายล่ะก็ชาตินี้เจ้าไม่มีทางมีคนรักได้หรอก"
 
"ใครจะไปเหมือนเจ้ากัน ยัยผู้หญิงหลายใจ!"
 
"โอ๊ะ... หยาบคาย เจ้าต้องพูดว่าสาวสวยพราวเสน่ห์สิถึงจะถูก"
 
"เจ้า!!"
 
"อย่าเพิ่งมาทะเลาะกันตอนนี้ได้ไหม"เดเรคพูดเอือมๆ "ข้าต้องรีบไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อแล้ว เรื่องคุ้มครองสนมข้าจะพูดกับพวกเจ้าอีกที ถ้าข้า... เจรจากับเสด็จพ่อได้สำเร็จนะ"
 
แผนของเดเรคในตอนแรกคือเปิดตัวคนรักที่เขาพามาจากราชอาณาจักรวีร์ ซึ่งถ้าเขาทำสำเร็จ งานคัดเลือกสนมก็ไม่จำเป็นต้องจัด แต่จากสถานการณ์ที่เขารู้มา เสด็จพ่อของเขาเชื่อเสนาบดีมาราจีฟเสียเหลือเกิน ความหวังที่ว่าจะให้นีโอได้เป็นสนมโดยไม่ต้องผ่านการทดสอบคงเป็นไปไม่ได้
 
เชทโค้งตัวลง "ข้ารับรองว่าจะดูแลคุ้มครองพระสนมเป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ"
 
โบนิต้าโค้งตาม "ข้าเองก็จะถวายอารักขาพระองค์อย่างดีเช่นกันเพคะ"
 
"ขอบใจมาก"
 
เดเรคยิ้มออกมา ดูท่าเรื่องการคุ้มครองนีโอคงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปเพราะเขาไว้ใจฝีมือการต่อสู้ของทั้งสอง และด้วยนิสัยเป็นมิตรของทั้งคู่คงจะทำให้เด็กหนุ่มสนิทกับพวกเขาได้ไม่ยากนัก แต่ปัญหาหนักใจที่สุดสำหรับเขาก็คือจะเกลี้ยกล่อมยังไงให้องค์ราชายอมรับในตัวนีโอเนี่ยสิ...
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

569 ความคิดเห็น

  1. #539 Sea Zip (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 15:09
    ถ้าคนมันจะคู่กันยังไงมันก็ต้องคู่กัน
    #539
    0
  2. #468 เรียกฉันว่า พะแพร (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 14:22
    ขอบคุณค่ะ
    #468
    0
  3. #343 Harm. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:19
    เห่ย นวดอะไร นวดแบบนั้นหรือเปล้า แอร้ยย
    #343
    0
  4. #253 TearsDrop (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:34
    อยากรู้อ่ะว่าใคร มาตามนีโอหรือเปล่า



    #253
    0
  5. #58 MR.L[๐ne]ly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 00:00
    นวด มันน่าจะเป็น ก(อ)ด ใช่ไหม555
    ปล.สรุปนีโอเศร้าจากเรื่องอะไรนะ น่าสนใจจริงๆ
    #58
    0
  6. #31 Ms.bee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 05:46
    รู้สึกเหมือนนีโอโดนหลอกให้เข้าถ้ำเสือเลยแฮะ 55555555
    #31
    0
  7. #25 saiikun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:56
    โดนสลับหน้าที่กันเฉยเลย
    #25
    0
  8. #23 tainies (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 17:30
    ค้างค่ะ
    #23
    0
  9. #22 คุรุริน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 14:56
    อ้าว? จะไปนวดเค้าหรือจะเป็นฝ่ายโดนนวดแทนละเนี่ย
    #22
    0