[Yaoi - จบแล้ว] ภาพวาดรักในรอยทราย

ตอนที่ 4 : อาณาจักรแห่งนักรบ บทบาทที่พลิกผัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    1 เม.ย. 60

ภาพที่ 4 อาณาจักรแห่งนักรบ บทบาทที่พลิกผัน 
 
แสงอาทิตย์ในยามเช้าเริ่มส่องแสงแยงตาปลุกเดเรคที่กำลังหลับสบายให้ตื่นขึ้น 
เมื่อลืมตาขึ้นมาสิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกก็คือผมสีดำขลับของเด็กหนุ่ม และสัมผัสต่อมาที่เขารู้สึกก็คือบริเวณหน้าอกมันเปียกชื้น...
 
เดเรคไม่รู้จะทำหน้ายังไง นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมานอนน้ำลายยืดใส่ตัว ทั้งๆ ที่เมื่อวานเด็กหนุ่มนอนหลับได้น่ารักน่าเอ็นดูชวนให้เขาหวั่นไหวได้อยู่เลย ไม่นึกว่าจะเป็นแบบนี้ได้
 
เขาดันตัวนีโอออกห่างก่อนจะรู้ว่าตนเข้าใจผิดถนัด ไม่ใช่น้ำลายแต่เป็นน้ำตาต่างหาก...
 
ร่างบางคงกำลังฝันร้ายเพราะริมฝีปากนั้นเม้มแน่นและคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน น้ำตาซึมไหลลงมาเป็นสาย แว่วเสียงสะอื้นแผ่วๆ
 
เดเรครีบปลุกเด็กหนุ่มทันที "นีโอ ตื่นเถอะ"
 
เสียงเรียกของเขาทำให้นีโอมีปฏิกิริยา แต่ไม่ใช่การตื่นขึ้นมา ร่างบางกลับเอื้อมมือมาโอบกอดเขาไว้แนบแน่น ซุกหน้าลงกับอกของเขา ปากพึมพำตัดพ้อ
 
"พี่ ทำไมถึงทำแบบนี้..."
 
"นีโอ ข้าไม่ใช่พี่ของเจ้า ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้!"
 
ชายหนุ่มทนเห็นสีหน้ารวดร้าวของคนที่กอดเขาไม่ไหว ออกแรงเขย่าและตะโกนปลุกมากกว่าเดิม 
คราวนี้ได้ผลนีโอค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความง่วงงุน พอเห็นเดเรคกำลังมองเขาด้วยความเป็นห่วงอยู่ ร่างบางจึงกะพริบตาอย่างสับสน
 
"เกิดอะไรขึ้น..."
 
"เจ้าดูเหมือนจะฝันร้ายน่ะ"
 
เดเรคบอกพร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาของร่างบาง นีโอเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจว่านั่นเป็นแค่ความฝัน เด็กหนุ่มจึงได้หยุดร้องไห้
 
"ขอโทษด้วยครับ..."
 
"ไม่มีอะไรที่เจ้าจะต้องขอโทษหรอก"เดเรคกล่าวอย่างอ่อนโยน "เจ้าก็แค่ฝันร้ายนี่นา"
 
นีโอไม่ได้พูดอะไร สีหน้ายังคงซึมเศร้าอยู่ ความฝันนั้นคงทำร้ายจิตใจของเด็กหนุ่มมากทีเดียว ถึงกับทำให้เป็นแบบนี้ได้
 
ใจหนึ่งชายหนุ่มก็อยากจะถามว่าฝันถึงเรื่องอะไร แต่เมื่อคิดว่าอาจทำให้เด็กหนุ่มเศร้าอีกครั้ง เขาจึงเลือกทำเป็นไม่สนใจ ส่งยิ้มให้แทน
 
"ไม่ว่าเจ้าจะฝันอะไร ก็จงตื่นซะ นั่นเป็นแค่ความฝัน นี่ต่างหากที่คือความจริง เราจะต้องออกเดินทางกันต่อ ไม่อย่างนั้นไปถึงอาณาจักรชารุคงมืดค่ำพอดี"
 
พอเห็นรอยยิ้มนั้นนีโอถึงกับใจเต้น เป็นคนที่พอยิ้มแล้วมีเสน่ห์จริงๆ ทำเอาเด็กหนุ่มแทบจะลืมความเศร้าจากความฝันนั้นไปเลย
 
"ผมไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณนะครับ"
 
นีโอได้คำปลอบโยนจากคนตรงหน้ารู้สึกดีขึ้น เขาลุกขึ้นนั่งจัดเสื้อผ้าที่ยู่ยี่ให้เรียบร้อย ตบหน้าตัวเองแปะๆ ปลุกให้ตัวเองตื่นเต็มตา
 
"ดีมาก หน้าตาของเจ้าไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกนะ แบบนี้สิถึงจะดี"
 
ร่างบางทำหน้ายู่ "จะบอกว่าพอผมร้องไห้แล้วน่าเกลียดใช่ไหมล่ะครับ"
 
"ไม่ใช่อย่างนั้น เวลาเจ้าร้องไห้ก็สวยแต่ตอนที่มีรอยยิ้มมีเสน่ห์มากกว่า"
 
นีโอตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโดนชมว่าสวยหรือหล่อเลยสักครั้ง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เดเรคพูด อย่างเขาเนี่ยนะสวยมีเสน่ห์ คำนั้นเหมาะกับคนตรงหน้ามากกว่า
 
เดเรคอ่านสีหน้าของเด็กหนุ่มออกจึงถอนหายใจ 
"ทำหน้าแบบนั้นเจ้าไม่เชื่อสินะ ปกติข้าไม่ค่อยจะชมใครง่ายๆ และหากเจ้าไม่มีเสน่ห์จริงล่ะก็..."
 
ร่างสูงก้มตัวลงมาแล้วจูบบนหน้าผากมนนั้นอย่างนุ่มนวล นีโออึ้งค้างพูดอะไรไม่ออก
 
เดเรคผละออกมา "ถ้าเจ้าไม่มีเสน่ห์จริงๆ ข้าคงไม่รู้สึกอยากจะจูบหรอกนะ"
 
พูดเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็เดินไปทำธุระ ทิ้งเด็กหนุ่มที่หน้าย้อมเป็นสีแดงเอาไว้
 
ไม่มีวิธีอื่นที่จะพิสูจน์ว่าเขาหน้าตาดีแล้วหรือยังไง บ้าจริง!
 
ถึงจะเขินที่โดนอีกฝ่ายจูบ แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือโกรธเคือง มีเพียงหัวใจของเขาที่สั่นไหวไปตามอารมณ์เท่านั้น 
 
.......................
 
นีโอใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้ ขณะที่คนมาสร้างความปั่นป่วนใจให้กับเขากลับยังมีท่าทางปกติ เห็นอย่างนั้นเด็กหนุ่มรู้สึกว่าตนเองบ้าอยู่คนเดียว อีกฝ่ายทำไปเพราะไม่ได้คิดอะไรนอกจากจะพิสูจน์เรื่องหน้าตาของเขาเท่านั้นเอง
 
หลังจากที่ทั้งสองจัดการกับธุระและกินเนื้อตากแห้งเป็นมื้อเช้าเสร็จก็ออกเดินทางต่อ เดินไปไม่กี่ชั่วโมงพวกเขาก็พ้นเขตทะเลทรายเข้าสู่เขตที่ราบ พื้นดินแข็งแล้วมีต้นหญ้าขึ้นแซมเป็นระยะ เป็นสิ่งที่นีโอไม่ได้เห็นมานาน
 
อากาศของที่ราบยังจัดว่าร้อนอยู่แต่ก็ดีกว่าเขตทะเลทรายเยอะ มีแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลผ่านให้นีโอและเดเรคได้อาบน้ำชำระร่างกายให้สดชื่นก่อนจะไปต่อ มาตอนนี้เด็กหนุ่มก็อารมณ์ดีขึ้นมากแล้ว
 
เมื่อเข้าสู่ยามเย็นในที่สุดทั้งสองก็มาถึงอาณาจักรชารุ มันมีขนาดใหญ่จนนีโอไม่สามารถคะเนได้ และถูกแบ่งเป็นโซนต่างๆ อย่างมีระเบียบ เห็นได้จากแผนที่ขนาดใหญ่ตรงทางเข้า
 
ราชอาณาจักรชารุแบ่งเป็นสามชั้น ชั้นนอกเป็นตลาดร้านค้าและที่อยู่ของประชาชนทั่วไป ชั้นกลางเป็นของพวกขุนนาง ข้าราชบริพาร ทหาร ส่วนชั้นในสุดเป็นที่ตั้งของพระราชวังที่ประทับของราชาและเชื้อพระวงศ์ 
 
ตัวหนังสือบนแผนที่แสดงรายละเอียดมีตัวอักษรที่ประหลาดอยู่แต่เด็กหนุ่มก็อ่านมันออก เขาชักอยากรู้แล้วว่าในเมื่ออ่านได้แบบนี้ เขาจะสามารถเขียนได้ด้วยไหมนะ
 
นีโอขบคิดเรื่องนี้ขณะที่ทั้งคู่ผ่านประตูหน้าด่านเข้ามาเจอแผงขายของริมทางหรือไม่ก็ร้านค้าเรียงรายอยู่สองฟากฝั่ง มันทอดยาวไปจนถึงกำแพงที่สุดปลายทางที่เป็นเขตที่อยู่ของพวกขุนนาง
 
เด็กหนุ่มเห็นผู้ชายและผู้หญิงสวมชุดเกราะเหมือนนักรบอยู่ค่อนข้างหนาตา แทบทุกคนมีอาวุธติดตัวให้เห็นเช่น ดาบ ธนู มีด หรือกระบอง 
พอนีโอมาเดินอยู่ท่ามกลางพวกเขาแล้วรู้สึกตัวเองดูแปลกแยกอย่างบอกไม่ถูก เดเรคเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน
 
"มาเดินใกล้ๆ ข้าซะ"
 
"ครับ"
 
นีโอฟังคำสั่งของเดเรคแล้วรีบเดินตามหลังอีกฝ่ายติดๆ เสมือนเป็นเงา มีบางคนที่มองมาที่ร่างบางอย่างสนใจ แต่พอโดนเดเรคเปล่งรัศมีกดดันออกมา ทุกคนจึงต้องถอยห่างไม่กล้าเข้ามาใกล้
 
พิจารณาตัวเองแล้วต้องยอมรับว่าเขาแปลกแยกจากคนอื่นจริงๆ ชาวเผ่าชารุมีผิวเข้มและดูแข็งแกร่งแม้จะเป็นผู้หญิงก็ตาม ส่วนเขาสิกลับขาวกว่าใคร แถมยังผอมแห้งอีก ไม่แปลกเลยที่จะเป็นจุดเด่น คนอื่นจ้องตาไม่กะพริบราวกับพวกนักล่าจ้องมองเหยื่ออันโอชะ
 
เดเรครับรู้ถึงบรรยากาศรอบตัวจึงตัดสินใจดึงตัวนีโอมาข้างหน้าพลางโอบไหล่เด็กหนุ่มแสดงถึงความเป็นเจ้าของให้ผู้คนแถวนั้นได้รับรู้
 
นีโอเกร็งตัว เงยหน้ามอง "จะทำอะไรเหรอครับ"
 
"อยู่อย่างนี้สักพักจนกว่าจะถึงที่ปลอดภัยแล้วกัน"
 
ชายหนุ่มกระซิบสั่ง ส่งจิตสังหารไปยังกลุ่มนักเลงที่ยืนมองอยู่ข้างทางเป็นเชิงเตือน นักเลงเหล่านั้นชักสีหน้าไม่พอใจแต่พวกเขาก็ประเมินได้ว่าเดเรคดูแข็งแกร่งมากกว่าจึงยอมรามือไป
 
"มีแต่พวกอยากลองดีทั้งนั้น..."
 
เดเรคบ่นพึมพำ แล้วแผ่จิตสังหารไปรอบๆ ตัวอย่างระแวง
 
นีโอเชื่อฟังชายหนุ่ม พยายามเดินก้มหน้าก้มตาทำตัวลีบเข้าไว้ มืออันอบอุ่นที่โอบไหล่เขาไว้ให้ความรู้สึกเหมือนกับได้รับการปกป้องทำให้สบายใจ แม้จะประหม่าและเกร็งกับสายตาหลายๆ คู่ที่มองมาอยู่บ้าง แต่ถ้ามีเดเรคอยู่ เขาก็ไม่เป็นไร
 
เมื่อเดินลึกเข้าไปผ่านกำแพงอีกชั้น ณ สุดปลายตลาดก็เข้าสู่เขตที่อยู่อาศัยที่มีคนเดินบนท้องถนนค่อนข้างบางตา ทำให้เดเรคผ่อนคลายท่าทีระวังภัยได้บ้าง 
 
เขตที่พวกเขาเดินเข้ามามีแต่คฤหาสน์หลังใหญ่โต สถาปัตยกรรมงดงาม สวนสวยกว้างขวาง ผู้คนแต่งกายด้วยเสื้อผ้าและเครื่องประดับชั้นดีชนิดที่เมื่อเทียบกับนีโอแล้ว เขาดูราวกับกระยาจกไปเลย 
 
ทันใดนั้นบนถนนอันว่างเปล่าปรากฏรถม้าคันหนึ่งสวนมาแต่พอแล่นผ่านพวกเขาไปได้ครึ่งทางก็วกกลับมาหาแล้วจอดเทียบท่าตรงหน้าทั้งสอง
 
"ตราบนรถม้านั่น..."
 
เดเรคนิ่วหน้ามองสัญลักษณ์ที่ติดอยู่ข้างตัวรถเหมือนไม่ชอบใจ ส่งผลให้นีโอพลอยระแวงไปด้วย
 
"องค์ชายเดเรคจริงๆ ด้วย ไม่เจอกันตั้งนานเลย!"
 
คนที่ก้าวลงมาจากรถเป็นชายชราที่ยังคงความภูมิฐานแบบขุนนางเอาไว้ ผมของเขาเป็นสีเทา ตาสีดำ ใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นตามวัย สวมชุดแบบชาวอาหรับชั้นดีบ่งบอกถึงฐานะ 
คนตรงหน้าให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคุณปู่ผู้ใจดี เห็นได้จากท่าทีที่เดเรคคลายความตึงเครียดลงเมื่อเห็นว่าคนที่ก้าวลงจากรถม้าไม่ใช่คนที่เขาคิดเอาไว้
 
เดเรคปล่อยมือที่โอบไหล่นีโอตรงเข้าไปสวมกอดชายตรงหน้าและทักทายกันอย่างสนิทสนม
 
"ท่านลุงอัคนี! ไม่เจอกันนานเลย"
 
"องค์ชายก็เช่นกัน ท่านตัวสูงขึ้นเยอะกว่าที่ข้าจำได้เสียอีก"
 
ชายชราที่ถูกเรียกว่าอัคนีหัวเราะร่า เดเรคผละตัวออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้มอย่างดีอกดีใจ
 
"ก็ข้าเจอท่านลุงครั้งสุดท้ายเมื่อสี่ปีก่อนนี่นา"
 
"ใช่ๆ จริงด้วยนะ"อัคนีพยักหน้ารำลึกความหลัง "ตอนข้าไปหาท่าน องค์ราชาก็บอกว่าองค์ชายไปราชอาณาจักรวีร์เสียแล้ว ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไหร่ ข้าก็นึกว่าอาจจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว"
 
อัคนีซับน้ำตาด้วยความตื้นตัน ขณะที่เดเรคยิ้มอย่างเอือมระอา
 
"ข้าไม่ได้จะไปรบเสียหน่อย แถมชาววีร์กับชาวบาจันเองก็เป็นมิตรกับพวกเรามากกว่าพวกคารีน่าตั้งเยอะ"
 
"ก็จริงของท่านนะ ต้องขอโทษด้วย ข้าเป็นห่วงท่านมากไปหน่อย..."
 
อัคนีหยุดพูดเมื่อสังเกตเห็นนีโอที่ยืนกระสับกระส่ายด้านหลังของเดเรค เด็กหนุ่มได้ยินบทสนทนาทุกอย่างและได้รู้ความจริงอันน่าตื่นตะลึงว่าเดเรคเป็นเจ้าชาย!
 
ถึงจะคิดว่าชายหนุ่มน่าจะมีฐานะไม่ธรรมดาเพราะท่าทางที่สง่างาม ดูอาจหาญเหล่านั้นจะช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ แต่ใครจะไปคิดได้ว่าเดเรคจะเป็นถึงเจ้าชายกัน!
 
นี่เป็นโชคชะตาหรือไงหนอ ที่ทำให้เขาได้พบเจอกับบุคคลในภาพวาด มิหนำซ้ำยังเป็นถึงเจ้าชายอีกด้วย...
 
เมื่อสายตาของอัคนีกับนีโอสบกัน เด็กหนุ่มก็รีบโค้งตัวให้เป็นการทักทาย เขาไม่แน่ใจว่าที่นี่ทำความเคารพกันแบบไหน แต่ยังไงเอามาตรฐานอย่างการโค้งคำนับไปใช้ก่อนแล้วกัน เขาไม่อยากให้คุณปู่ผู้ภูมิฐานคนนี้คิดว่าเขาเป็นคนไม่มีมารยาท
 
อัคนีมองนีโออย่างพินิจพิเคราะห์ "องค์ชาย... เด็กคนนี้คือ...?"
 
"เขาชื่อนีโอ ข้าเจอเขาที่กลางทะเลทราย"
 
เดเรคแนะนำ จูงมือเด็กหนุ่มมายืนตรงหน้าอัคนี
 
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
 
นีโอพูดด้วยท่าทีที่สุภาพที่สุด แต่อัคนียังคงจ้องเขาเขม็ง
 
"เด็กคนนี้เป็นคนของเผ่าไหนกัน ไม่ได้มีตาสีเขียวเหมือนพวกคารีน่า ไม่มีหูหรือหางเหมือนกับพวกบาจัน ถ้าเป็นวีร์ก็ต้องมีรอยสักที่แขน แม้จะมีผมสีดำเหมือนกับพวกเราเผ่าชารุ แต่ผิวกลับขาว มันยังไงกันนี่"
 
"นีโอมาจากกรุงเทพฯ ท่านลุงพอจะรู้จักบ้างหรือไม่"
 
อัคนีส่ายหน้า "ตั้งแต่เกิดมาข้าก็ไม่เคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อนเลย"
 
"งั้นเหรอ"
 
เดเรคหันมามองนีโอที่มีสีหน้าผิดหวัง เอามือลูบหัวเด็กหนุ่มเพื่อปลอบโยน
 
"อย่าเพิ่งถอดใจไปเลย ยังมีคนอื่นอีกมากในราชอาณาจักรนี้ ถ้ายังไม่เจออีก ในห้องสมุดของพระราชวังเก็บตำราเก่าๆ ไว้เยอะ อาจมีเบาะแสก็ได้"
 
"ครับ"
 
นีโอพยักหน้าอย่างเข้าใจและท่าทางดูมีความหวังขึ้น เห็นดังนั้นเดเรคก็หันมาคุยธุระต่อ
 
"ท่านลุง ว่าแต่ทำไมมานั่งรถม้าของเสนาบดีมาราจีฟได้ ตอนรถม้ามาจอดข้านึกว่าจะต้องมาเจอหน้าคนที่ไม่อยากเจอเข้าเสียอีก โชคดีที่เป็นท่านลุง"
 
"ข้าไปแวะดื่มชากับมาราจีฟมา แต่รถม้าของข้าดันพังเสีย มาราจีฟก็เลยให้รถม้าของเขามาส่งข้ากลับคฤหาสน์น่ะ"อัคนีอธิบาย
 
"ข้าได้ข่าวจากองครักษ์ว่าช่วงนี้เสนาบดีมาราจีฟเคลื่อนไหวไม่น่าไว้ใจ"เดเรคกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เห็นว่ามันคิดจะวางแผนการใหญ่บางอย่างใช่หรือเปล่า"
 
ข่าวที่แจ้งมาค่อนข้างน้อยนิดแต่ก็สร้างความหวั่นวิตกให้กับเดเรค ชายหนุ่มกลัวอย่างเดียวว่าเสนาบดีมาราจีฟจะสั่งสมกำลังและก่อกบฏขึ้น
 
"องค์ชายทราบข่าวไวจริงๆ อันที่จริงข้ามีเรื่องจะบอกกับองค์ชายอยู่พอดี แต่ตรงนี้คงไม่สะดวก ถ้ายังไงไปที่บ้านของข้าก่อนได้หรือไม่"
 
เดเรคขมวดคิ้ว "ความจริงข้ากะจะไปที่วังเลย แต่ในเมื่อท่านลุงพูดเช่นนี้ ข้าจะไปที่บ้านท่านก่อนก็ได้"
 
"ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นมาเลย ระหว่างทางข้าจะเล่าทุกอย่างให้ฟังด้วย"
 
อัคนีเปิดประตูแล้วขึ้นรถม้า โดยไม่ลืมสั่งคนใช้ที่ติดตามมาให้จูงอูฐที่หอบหิ้วสัมภาระของเจ้าชายมาที่บ้านด้วย
 
เดเรคและนีโอก้าวขึ้นมาบนรถม้า ความหรูหราตระการตาภายในรถทำเอาเด็กหนุ่มมองค้าง ตะลึงอยู่เป็นนาน 
 
ทั้งเบาะลายทำจากผ้าเนื้อดีประดับดิ้นเงินดิ้นทอง มีหมอนอิงสองสามใบท่าทางหนานุ่ม ตะเกียงแก้วอันเล็กๆ สุดแสนวิจิตรแขวนอยู่กึ่งกลางเพดาน ไหนจะโต๊ะเล็กๆ จากไม้หอมที่วางถ้วยแก้วกับกาน้ำชาลวดลายงดงาม การแกะสลักอันอ่อนช้อยตกแต่งภายในทำให้นีโออดคิดไม่ได้ว่านี่มันไม่ใช่รถม้าแล้วแต่มันคือห้องนั่งเล่นระดับสุลต่านชัดๆ!
 
ขนาดรถม้าของขุนนางยังขนาดนี้แล้วพระราชวังจะเป็นยังไงกันนะ นีโอครุ่นคิดพลางเอามือลูบไล้เบาะนั่งด้วยความทึ่ง
 
เดเรคไม่สนใจความงดงามภายในตัวรถม้า วางตัวเป็นการเป็นงานขึ้นมาทันที
 
"ท่านลุงเชิญเล่าได้"
 
"อันที่จริงองค์ราชากับเสนาบดีมาราจีฟได้วางแผนกันเอาไว้ และข้าได้ยินเรื่องนี้เข้าโดยบังเอิญ เห็นว่าทันทีที่ท่านกลับมาถึงราชอาณาจักรชารุ พวกเขาจะจัดพิธีคัดเลือกสนมให้กับองค์ชาย"
 
"อะไรนะ!"
 
เดเรคอุทานเสียงดัง ใบหน้าที่คมคายพลันทอประกายอาฆาตวูบหนึ่ง นีโอเห็นถึงกับขนลุกซู่ แม้แต่อัคนียังต้องก้มหน้าด้วยความยำเกรง
 
"ข้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ แต่ขนาดองค์ราชาก็ยังเห็นดีเห็นงามกับเสนาบดีมาราจีฟ ข้าเองก็ไม่รู้จะทัดทานอย่างไร"
 
เดเรคยิ้มเหี้ยมเกรียม "มันลงทุนทำถึงขั้นนี้เลยเหรอ เรื่องอะไรข้าจะยอมแต่งกับลูกสาวของเสนาบดีเจ้าเล่ห์นั่น หัวเด็ดตีนขาดข้าก็ไม่ยอม!"
 
"แล้วองค์ชายจะทำเช่นไรเล่า"อัคนีถามอย่างหนักใจ "ดูจากรายชื่อผู้สมัครทั้งหลาย ข้าว่าคงไม่มีใครมีความสามารถเทียบเท่ากับนารา ลูกสาวของเสนาบดีมาราจีฟอีกแล้วนะ หรือจะให้หาคนมาลงแข่งกับนารา คนที่ไว้ใจได้ก็..."  
 
ชายหนุ่มคว้าตัวนีโอเข้ามาใกล้ "ข้ามีนีโออยู่ไงล่ะ"
 
คนโดนลากมาพัวพันมองเดเรคอย่างงุนงง ส่วนอัคนีตาเบิกโต
 
"องค์ชายเอาจริงเหรอ"
 
"นีโอนี่ล่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว และต่อให้ข้าไปที่วัง ยังไงก็ต้องใช้เวลาในการเตรียมการอยู่ดี ระหว่างนี้ให้ท่านลุงที่เชี่ยวชาญในศาสตร์และศิลป์ฝึกฝนนีโอก็ยังไม่สาย"ชายหนุ่มตอบเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ดีที่ว่าท่านลุงมาเตือนข้าก่อน ข้าคิดว่าคงยังไม่มีใครรู้ว่าข้ากลับมาแล้ว จากจดหมายที่ส่งให้เสด็จพ่อล่าสุด คงคำนวณได้ว่าข้าน่าจะมาถึงเร็วๆ นี้แต่ไม่แน่ชัดว่าวันไหน ถ้าข้าให้เวลาสักอาทิตย์หนึ่งค่อยเข้าวัง เสด็จพ่อกับเจ้าเสนาบดีนั่นคงไม่มีทางจับได้"
 
"จะให้ทำตามนั้นมันก็ได้หรอกนะแต่เด็กคนนี้ล่ะจะว่าอย่างไร"
 
อัคนีหันไปหาเด็กหนุ่มที่นั่งฟังบทสนทนาของทั้งสองด้วยสีหน้างุนงง
 
เดเรคเชยคางของนีโอขึ้น แววตาของเด็กหนุ่มมีความหวั่นไหวกับการกระทำอันไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้นแต่ก็ยังจ้องตอบชายหนุ่มไม่ละสายตา
 
"นีโอ นับจากนี้ข้าอาจจะทำให้เจ้าลำบากแต่ข้าสัญญาว่าจะปกป้องเจ้าและจะพาเจ้ากลับบ้านเกิดให้ได้ เพื่อการนั้นแล้วข้าอยากให้เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่งจะได้ไหม"
 
นีโอประสานสายตากับคนตรงหน้า "คุณต้องการให้ผมทำอะไร"
 
เดเรคนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ช่วยมาเป็นสนมให้ข้าได้หรือไม่"
 
"หา!"นีโอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ให้ผมเป็นสนมเนี่ยนะ!"
 
"เป็นสนมนี่แหละที่จะทำให้เจ้าเข้าถึงแหล่งข้อมูลได้มากที่สุด ทั้งพวกขุนนางระดับสูงที่เข้าถึงตัวยากหรือห้องหนังสือที่อนุญาตให้แค่เชื้อพระวงศ์เข้าใช้เท่านั้น ถ้าเจ้าเป็นสนมของข้า ของเหล่านี้จะได้มาอย่างง่ายดาย"
 
"แต่ผมเป็นผู้ชายนะ! คุณบ้าไปแล้วเหรอ!"
 
นีโอโวยวาย ไอ้ข้อเสนอนั่นก็เย้ายวนดีอยู่หรอก แต่การเป็นสนมเนี่ย... เขาเป็นผู้ชายนะจะเป็นสนมของเดเรคได้ยังไงกันเล่า!
 
"แล้วมันทำไมล่ะ"
 
เดเรคแปลกใจ เห็นดังนั้นแล้วนีโอรู้สึกสับสน
 
"ที่นี่...ผู้ชายกับผู้ชายแต่งงานกันได้ด้วยเหรอครับ"
 
"ใช่ ผู้หญิงกับผู้หญิงหรือผู้ชายกับผู้หญิงด้วย หรือว่า... ที่บ้านเกิดเจ้าผู้ชายกับผู้ชายแต่งงานกันไม่ได้เหรอ"
 
"มันก็..."นีโออึกอัก "ทำนองนั้นล่ะครับ..."
 
เด็กหนุ่มลืมเสียสนิทเลยว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่เขาเคยอยู่ ถึงทุกอย่างจะดูเป็นจริงสำหรับเขาแค่ไหน แต่โลกนี้ก็คือโลกในภาพวาดอยู่ดี จะมีวัฒนธรรมที่ต่างออกไปก็ไม่เห็นแปลก ขนาดนกที่พ่นไฟได้หรือแมงป่องตัวเท่ารถยนต์ยังมีได้เลยนี่นา
 
"วางใจเถอะ ตำแหน่งนี้เป็นแค่ชั่วคราว จนกว่าข้าจะหาทางกันเสนาบดีมาราจีฟไม่ให้มายุ่งกับข้าได้ เจ้าช่วยเป็นสนมให้ข้าสักพักเถอะ"
 
ชายหนุ่มขอร้องด้วยแววตาจริงจังจนนีโอปฏิเสธไม่ออก เดเรคก็ช่วยเหลือเขาไว้ ถ้าหากการไปเป็นสนมแล้วสามารถช่วยเหลือผู้มีพระคุณได้และทำให้เขาหาทางกลับบ้านง่ายขึ้น เขาก็น่าจะ...
 
"ตกลงครับ"
 
นีโอตัดสินใจรับปากในที่สุด เดเรคจึงมีสีหน้าผ่อนคลาย เขาหันมาหาอัคนีพร้อมกับพูดว่า
 
"ถ้าอย่างนั้นข้าขอฝากนีโอด้วยนะ ท่านลุง"
 
"วางใจได้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"
 
อัคนียืนยันอย่างหนักแน่น ก่อนจะกวาดตามองนีโอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
 
"ก่อนอื่นคงต้องเปลี่ยนรูปลักษณ์ นีโอตอนนี้สะดุดตาเกินไป ข้าจะจัดการแปลงโฉมให้เขา องค์ชายเดเรคจะได้ไม่มีปัญหา"
 
อัคนีพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนปู่พูดกับหลาน เอื้อมมือไปลูบหัวเขาอย่างด้วยความเอ็นดู
 
“แล้วก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกนะ เจ้าเป็นคนพิเศษขององค์ชาย ข้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเจ้าเด็ดขาด"
 
ความมั่นใจในน้ำเสียงนั้นทำให้นีโอเชื่อชายตรงหน้าในทันที ตอนสมัยหนุ่มๆ อัคนีต้องเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามแน่นอน เห็นได้จากบุคลิกของเขาที่แสดงถึงความมีอำนาจและมีรัศมีแห่งผู้นำเช่นเดียวกับเดเรค อีกทั้งในเมื่ออัคนีก็เป็นคนที่เดเรคเชื่อถือ เขาเองก็ต้องไว้วางใจในตัวชายคนนี้เช่นกัน
 
ขณะที่รถม้ากำลังเคลื่อนสู่คฤหาสน์ของอัคนี บนฟากฟ้าปรากฏนกตัวใหญ่ขนสีแดงดุจเพลิง นัยน์ตาสีทองจับจ้องรถม้าที่ทั้งสามอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบินหายลับไปในแสงยามอาทิตย์อัศดง
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

569 ความคิดเห็น

  1. #547 Fit_cho (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 02:58
    เดเรค นายจะจูบแค่หน้าผากไม่ได้ 555น้องน่ารักมาก อยากลักพ่ตัวมากอดไว้คนเดียวจัง
    #547
    0
  2. #537 Sea Zip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 12:34
    น้องนกนี่แปลงร่างได้ป่ะเนี่ยยย
    #537
    0
  3. #507 sayupung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:13
    พระสนมมมม
    #507
    0
  4. #497 chompoo--- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 10:21
    ไรท์สู้ๆ
    #497
    0
  5. #488 SSK[a]wt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 15:06
    สีผิวก็ใช้สูตรคนปัจจุบันที่เป็นครีมอะไรสักอย่างก็ได้มั้ง = =
    #488
    0
  6. #487 SSK[a]wt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 15:05
    หวังว่าพระเอก(?)จะไม่ตายตอนจบ...
    #487
    0
  7. #481 Yotam (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:45
    โอ้ยแต่งดีมากค่ะเราตื่นเต้นตาม
    #481
    0
  8. #449 Beebeewondercream (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 17:57
    นีโอเป็นคนของอาณาจักรเดียวกับเจ้านกเหรอ น่าอ่านค่ะ
    #449
    0
  9. #341 Harm. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 22:10
    ลากเข้าเป็นสนมทันที 555 พี่นกเขากลับมาดูด้วยอ่ะ
    #341
    0
  10. #301 Tumbmong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 17:34
    อ๊ายยยย จะได้เป็นพระสนมแล้ววว งื้อออ และตกลงนกนั่นอะไรยังไงกันแน่น้าา
    #301
    0
  11. #66 Ma-A-Queen (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 19:40
    นกมีความหมายอะไรหนอ?
    #66
    0
  12. #56 MR.L[๐ne]ly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 23:46
    นกน้อย มาดูว่าเป็นไปตามแผน หรือว่าหาจังหวะมาเสียบอยู่นะ 
    #56
    0
  13. #49 ฝนธารา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 17:59
    นกน้อยไม่กล้ามาหาหรอ
    #49
    0
  14. #21 Si-1234 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 19:12
    ชอบแนวนี้จัง>..
    #21
    0
  15. #18 tttttttt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 22:20
    จะรออ่านนะ
    #18
    0
  16. #17 Yodlovely607 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 19:43
    จะรอไรต์มาลงต่อน่ะครับ รอติดตามอยู่ครับ
    #17
    0
  17. #16 tainies (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 10:43
    น่ารักจัง
    #16
    0
  18. วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 01:01
    สนุกกกกกกกกกกกกก ได้โปรดเถอะครับ รู้มั้ยว่ากำลังทำให้คนลงแดงตาย 55555 อยากอ่านอีกกก อัพเร็วๆนะ อย่าทิ้งนะ นีโอกำลังน่ารักเลยยย
    #15
    0
  19. #12 คนนึง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 00:08
    ไรต์อัพ 10 วัน/ตอนจริงด้วย แหะๆ ระวังรีดลงแดงกันก่อนนะ
    #12
    0
  20. #11 Park G-JiNKi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 22:40
    สนุกๆมาอัพเร็วๆน๊คร้าาา
    #11
    0