(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 2 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๒ สตรีผู้ช่วยเหลือเซ็นจู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 152 ครั้ง
    15 มี.ค. 62




     "หล่อนเป็นตัวอะไรกันแน่ ท่านพี่ ร่างกายถูกพิษร้ายแรงแต่ยังมีชีวิตรอด" ชายผมสีขาวเอ่ย หลังจากอุ้มสตรีบาดเจ็บผู้นี้กลับมาด้วยความรู้สึกผิดที่ตนนั้นได้กระทำการไม่สมควรต่อสตรีเพศลงไป มันเป็นความเข้าใจผิดของเขาล้วนๆ ที่นึกว่าหล่อนคือสายลับจากอุจิวะ

     จะให้ทำอย่างไรได้ ชุดที่หล่อนสวมเป็นสีทึบคล้ายพวกนั้น แถมยังสวมหมวกปิดบังใบหน้า ไหนจะไอการที่วิ่งผ่าเข้ามากลางสนามรบกัน ให้ตายสิ นี่เขาเผลอตัวทำร้ายสตรีไปรึ?

     "ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน" ชายผมสีน้ำตาลยาวเอ่ย "บาดแผลฟื้นตัวไวมาก เพียงแค่ชั่วข้ามคืนก็สมานกัน มิหน่ำซ้ำพิษร้ายในร่างกายก็สลายหายไปเอง แปลก...ทั้งๆที่ดูแล้วก็ไม่ใช้นินจาผู้ใช่พิษ แม้แต่เข็ม หรือแมลงก็ตรวจหาไม่พบ ทั้งเนื้อตัวไม่มีอาวุธเลย...สุดปัญญาข้าแล้ว" ชายผมสีน้ำตาลแล้วหัวเราะเบาๆ

     "หล่อนคงโดนทำร้ายมาจากที่ไหนสักแห่ง" ชายผมสีขาวเอ่ย "คงต้องรอหล่อนฟื้น"

     "เอาน่า ข้ารู้ว่าเจ้าร้อนใจ แต่ดูๆทรงแล้วหล่อนคงไม่ตายหรอก" ชายผมสีน้ำตาลที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายเอ่ยและยิ้มปลอบใจ ดังนั้นชายผมสีขาวซึ่งเป็นน้องจึงเดินออกไปจากห้องนี้ "มีอะไรเจ้าก็ไปทำเถอะ" เขากล่าวและเตรียมจะหันตัวออกไปจากห้องนี้

     !!

     หางตาของชายผมสีน้ำตาลเหลือบมองร่างแน่งน้อยซึ่งเริ่มขยับตัว เพียงไม่นานก็ชันตัวขึ้นมาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่งามกวาดสายตามองไปทั่วๆห้อง จนกระทั้งหยุดอยู่ที่เขา

     "นางฟื้นแล้ว..." ชายผมสีน้ำตาลตรงหน้าหล่อนเอ่ย เขานั่งลงข้างๆหล่อนที่ชันตัวนั่งอยู่บนฟูกนอนสีขาว ร่างกายของหล่อนส่วมชุดกิโมโนเรียบๆ ที่มิใช่ชุดเดิม "เจ้าเป็นคนที่ไหนกันแม่นาง นามของเจ้าละ ข้าฮาชิรามะ ที่นี่คือบ้านหลักตระกูลเซ็นจู เจ้าอย่าเพิ่งตกใจไป...นะ" ชายที่เรียกตนเองว่าฮาชิรามะกล่าวถาม

     นั้นทำให้หล่อนนิ่งเงียบไปสักพัก แล้วจึงตอบด้วยท่าทีจริงจัง

     "ข้าน้อย...ชื่อฮิสึงิ  ตระกูลของข้าน้อยเป็นตระกูลแพทย์เล็กๆ เมื่อห้าปีก่อนตระกูลของข้าน้อยโดนกวาดล้างโดยพวกตระกูลใหญ่ภายในแคว้น ข้าน้อยไม่มีที่ไปจึงเดินทางร่อนเร่ไปทั่ว กระทั้งมาถึงสถานที่แห่งนี้" หล่อนเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยดวงตาคู่งามเริ่มใสแจ๋วด้วยหยดน้ำตา 

     "อ่า ข้าอภัยด้วย...แต่ว่าร่างกายของเจ้าถูกพิษร้ายแรงจำนวนมาก หน่ำซ้ำยังถูกแทงเข้าที่จุดตาย จากเหตุผลแล้ว เจ้าไม่ควรจะมีชีวิตรอด ไม่ทราบว่า..." ยังไม่ทันที่ฮาชิรามะจะได้ถามคำถามเพื่อคลายข้อสงสัย เจ้าหล่อนก็ตอบคำถามนี้เสียแล้ว

     "คำถามของท่านชาย ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา ข้าน้อยถูกถามเช่นนี้ตลอด...ข้าน้อยก็ไม่รู้เช่นกัน พวกเราทั้งตระกูลเองมีร่างกายเช่นนี้ จึงเป็นที่หวาดกลัวต่อเหล่าตระกูลใหญ่ ข้าน้อยเองก่อนหน้านี้ก็เคยถูกพิษ กระทั้งถูกฟันหลายครั้งก็ยังคงมีชีวิตรอดมาได้" หล่อนกล่าวท่าทางงุนงงสับสน

     ดังนั้นฮาชิรามะจึงไม่ติดใจเอาความอันใดต่อ

     "ถ้างั้นก็..." ฮาชิรามะเอ่ยและก้มหัวลงคำนับหญิงสาวตรงหน้า "ข้าในฐานะพี่ชายต้องขออภัยแทนน้องชายของข้าด้วย ที่พลั้งมือแทงดาบใส่เจ้าจนได้รับบาดเจ็บ น้องชายของข้า โทบิรามะนั้นคิดว่าเจ้าเป็นสายลับของตระกูลอุจิวะ อย่างไรก็ตาม...!"

     พอหล่อนเห็นเขาก้มหัวขอโทษเท่านั้นละ  หล่อนก็รีบก้มหัวคำนับด้วยความลนลานทันที

     "หาใช่ความผิดพวกท่านไหม ผิดที่ข้าเองที่ทำตัวน่าสงสัย ไหนจะวิ่งพรวดพราดเข้าไปแบบนั้น...เป็นเพราะที่ผ่านมา ข้ามักจะวิ่งสะเปะสะปะด้วยความกลัวผ่านสนามรบ จนทำให้พวกท่านเข้าใจผิดไป อย่าได้ก้มคำนับข้าเลย! เป็นข้าเสียที่ต้องคำนับขออภัยต่อพวกท่าน" หล่อนกล่าวน้ำเสียงสั่นด้วยความลนลานอีกครั้ง

     กลายเป็นว่าต่างคนต่างคำนับขอโทษกันและกันเสียงั้น

     "เช่นนั้น เจ้าจะเดินทางไปที่ไหนต่อกันรึ?" ฮาชิรามะกล่าว และบรรยากาศเริ่มคลายลง สตรีตัวเล็กๆ ที่ดูท่าจะเผชิญความยากลำบากของสงครามมามาก หากให้หล่อนเดินทางไปเร่รอนไปเรื่อยๆ คงได้ล้มตายด้วยผลของสงครามระหว่างตระกูลต่างๆเป็นแน่ "หาไม่ก็อยู่อาศัยที่นี้เถอะ ข้าจะหางานง่ายๆให้เจ้าทำ จะได้ไม่ต้องเดินทางเร่รอนอีก"

     "ขอบคุณในความหวังดีของท่าน...แต่ข้าเองก็มีเป้าหมายของข้า...ตัวข้าน้อยเองก็พอมีวิชาแพทย์เล็กๆน้อยๆ หากไม่รังเกียจ ระหว่างที่ข้าพักอยู่ที่นี้ ขอให้ข้าได้ช่วยในสิ่งที่ข้าน้อยถนัดที่สุดเถอะ" หล่อนกล่าวและโค้งคำนับฮาชิรามะอีกครั้ง

     "เช่นนั้นก็ขอบคุณในน้ำใจของเจ้าด้วย" ฮาชิรามะกล่าว หลายปีมานี้คนภายในตระกูลเกิดการสูญเสียเป็นจำนวนมากในการต่อสู้กับตระกูลอุจิวะ หากได้คนมีวิชาแพทย์มาช่วยดูแลเพิ่มก็ดี แม้จะไม่นานแต่ก็ยังดีกว่าไม่มี เขาเชื่อว่าสตรีผู้นี้ยังคมิใช่สตรีทั่วๆไปอย่างที่สัมผัสได้

     . . .

     และไม่นานหล่อนก็ถูกพามายังห้องซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนซึ่งบาดเจ็บหลายคน หลังจากฟังเรื่องราวจากปากของท่านชายใหญ่ฮาชิรามะของตระกูลเซ็นจู หล่อนก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่คือสิ่งที่เขาอยากให้หล่อนช่วย ดังนั้นหล่อนจึงเริ่มวุ่นวายกับการช่วยเหลือผู้คนของตระกูลเซ็นจู...

     "พอจะช่วยได้บ้างหรือไม่..." ท่านชายฮาชิรามะถามหล่อนซึ่งกำลังกวาดสายตามองผู้คนในตระกูลที่ได้รับบาดเจ็บจากสงคราม ซึ่งบาดแผลแต่ละบาดแผลนั้นล้วนร้ายแรง

     "ได้เจ้าค่ะ" หล่อนเอ่ยด้วยความมั่นใจ "ท่านว่างใจเถอะ" หล่อนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม...


     สามวันต่อ

     ชื่อของหล่อนถูกพูดถึงไปทั่วโดยคนภายในตระกูล การรักษาด้วยวิชาฝังเข็มจักระขั้นสุดยอด ที่ฟื้นฟูร่างกายของคนใกล้ตายให้กลับมามีสภาพสมบูรณ์ได้ กระทั่งต่อแขน และอวัยวะที่ขาดให้กลับมาเชื่อมกัน หล่อนนั้นเอาแต่วนเวียนกับการรักษาคน

     สามวันมานี้ หล่อนเอาแต่นั่งอยู่ในห้องของคนป่วยตลอดเวลา สายตาจดจ้องแต่กับคนที่ป่วยเสมือนว่าจะไม่ให้พลาดไปแม้แต่วินาทีเดียวของหล่อนนั้นทำให้ฮาชิรามะต้องอึ้ง หล่อนไม่คุยกับใครแม้แต่น้อยยกเว้นเขาและผู้ป่วย

     "ฮิสึงิ อาการของพวกเขาเป็นอย่างไรบ้าง" ฮาชิรามะถาม

     "ไว้วางใจได้เจ้าค่ะ...อีกสัปดาห์ก็หายแล้ว" หล่อนตอบสายตายังคงจดจ้องอยู่กับคนป่วยภายในห้อง ตลอดสามวันที่ผ่านมาหล่อนยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของชายที่พลังมือแทงดาบใส่หล่อนเลย

     "ขอบคุณเจ้ามากนะ" ฮาชิรามะกล่าว หากไม่พบเจอกับสตรีนางนี้คง...

     "ไม่หรอกเจ้าค่ะ..." หล่อนกล่าวและเงียบลง

     "เช่นนั้นก็ไปพักผ่อนเถอะนะ สวนในบ้านหลักนั้นค่อนข้างร่มรื่น หากกลัวหลงก็ไปนั่งสงบพักผ่อนเป็นเพื่อนข้างเถอะ" ฮาชิรามะกล่าวด้วยความเป็นห่วง อย่างน้อยให้เขาได้ยกน้ำชาขอบคุณนางเสียหน่อยก็ยังไงดี อีกอย่างอาการของคนในตระกูลที่บาดเจ็บก็เริ่มลงตัวดีแล้ว

     หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ และเดินตามฮาชิรามะในชุดเกราะสีเขียวใบไม้ซึ่งเดินลัดเลาะไปยังลานกว้างร่มรื่นของบ้าน ด้วยความที่บ้านประจำตระกูลนั้นค่อนใหญ่เลยกินเวลานานไปเสียหน่อย พอนั่งลงตรงชานไม้ทางเดิน เขาก็สั่งให้สาวใช้ไปจัดเตรียมชาและขนมมา

     "ร่มรื่นไหมละ" ฮาชิรามะถาม

     "เจ้าค่ะ" หล่อนตอบและจิบชาในถ้วยที่วางอยู่ตรงหน้าที่ถูกเตรียมเอาไว้

     ทั้งสองคุยกันเล็กน้อย จนกระทั้ง...

     กึก กึก

     มีคุไนสองเล่มปาเข้ามาหมายจะปลิดชีวิตบุคคลทั่งสอง นั้นทำให้ทั้งสองรีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว และบุคคลที่พุ่งทะยานเข้าไล่ล่าผู้บุกรุกก็คือชายผมสีขาว ซึ่งเป็นคนเดียวที่แทงดาบใส่หล่อนเมื่อตอนนั้น จากที่หล่อนน้องชายของท่านฮาชิรามะ เขาผู้นี้คงจะเป็นโทบิรามะกระมั้ง

     "ท่านพี่!" โทบิรามะเอ่ย นี้ทำให้ฮาชิรามะลุกขึ้นมาบังร่างของเธอเอาไว้

     สายลมระลอกแรกพัดปะทะร่างกายของเธอด้วยความรวดเร็ว มันพัดมากลิ่นคาวเลือดของคนจำนวนมากเข้าโสตประสาททั้งๆ เดาได้ว่าต้องมีคนภายในบ้านหลักถูกสังหารเป็นแน่ ด้วยความรู้สึกเป็นห่วงหล่อนจึงวิ่งออกจากการกำบังของท่านชายฮาชิรามะ เพื่อไปดูคนข้างใน...

     สถานการณ์เริ่มวุ่นวาย คิดได้เลยว่าคงมีการต่อสู้ระหว่างคนจากอุจิวะและเซ็นจูเป็นแน่ หล่อนคิด เหนือสิ่งอื่นใดคือคนไข้ที่หล่อนห่วง ไหนจะสาวใช้ สตรีภายในบ้านหลักอีก! ไม่รู้หรอกนะ ถึงจะรู้ว่าทั้งสองตระกูลเคยบุกกันไปมาฆ่าล้างกันหลายวิธี แต่ได้โปรดเถอะ...

     การฆ่าคนไม่ใช่เรื่องสนุกเลย...

     "ฮิสึงิ!" ฮาชิรามะตะโกน แต่หล่อนไม่สนคว้าคุไนขึ้นมาปัดการโจมตีอย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มประสานอินเพื่อใช่คาถา

     "คาถาน้ำแข็ง! คุ้มกาย!" พอกล่าวจบน้ำแข็งก็ปรากฎขึ้นแช่ร่างของฮิสึงิเอาไว้ พอหล่อนเห็นศัตรูชัดๆก็ คลายน้ำแข็งออก "แช่!" และควบคุมให้น้ำแข็งแช่ศัตรูเอาไว้ติดกับพื้นจำนวนสามคน ซึ่งทั้งสามคนก็ถูกจัดการโดยฮาชิรามะและโทบิรามะ

     "เจ้าเป็นวิชานินจา?" ฮาชิรามะเอ่ย

     "เจ้าค่ะ ส่วนมากเป็นคาถาสนับสนุน" หล่อนกล่าวก่อนจะเริ่มวิ่งเข้าไปยังโถ่งหลักของตระกูล "ข้าน้อยพอเป็นบ้าง พวกคุณชายแยกย้ายไปเถอะ ข้าน้อยจะไปดูคนไข" หล่อนกล่าว

     "เจ้ามั่นใจขนาดไหนกันถึงกล้าพูดแบบนั้นออกมา?!" ดูเหมือนคุณชายรอง ท่านโทบิรามะจะมีสีหน้าตึงเครียด ใครจะกล้าฝากคนในตระกูลไว้กับสตรีแปลกหน้าผู้นี้กัน

     นั้นทำฮิสึงินิ่งเงียบไป แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น หล่อนก็ประสานอินอย่างรวดเร็วก่อนจะกล่าวคาถาแปลกๆแล้วหายไปทันทีเพียงชั่วพริบตาเดียว

     หล่อนไม่มีเวลาหรอกนะ สามวันที่ผ่านมาทุกๆ คนในตระกูลนี้ดีต่อหล่อนมาก เรื่องอะไรที่หล่อนจะไม่ช่วยเหลือกัน! หล่อนใช้วิชาก้าวพริบตามาถึงบริเวณโถ่งด้านในอย่างรวดเร็ว เสียงดาบปะทะกันรัวๆ และหล่อนก็เข้าสู่การต่อสู้หลังจากที่เคยห่างหายไปกว่าแปดปี

     จนกระทั่งศัตรูเริ่มลดลงจำนวนลง และลาถอยกลับไป กิโมโนสีขาวตัวนี้ของหล่อนเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงเข้ม มีคนบางคนล้มตาย แต่ส่วนใหญ่หล่อนช่วยเหลือเอาไว้ได้ แต่ฟังจากที่พวกศัตรูหรืออุจิวะกล่าวแล้ว...ตระกูลเซ็นจูก็ทำเรื่องพวกนี้เช่นกัน พวกเขาต่างเคียดแค้นและชิงชังกันไปมา

     หล่อนจับที่หน้าท้องและแผลถูกแทงสามที่ของตนเอง ถึงจะกลัวเจ็บแต่ก็รู้ตัวว่าแผลพวกนี้ไม่สามารถทำอะไรตนได้ เลือดเริ่มไหลทะลักจนเปลี่ยนกิโมโนตัวขาวเป็นสีแดงชุ่มไปด้วยเลือด คุไนในมือของหล่อนร่วงลงไปด้วยสติที่เริ่มเคว้งไปมา

     แต่สุดท้ายหล่อนก็ได้สติกลับมาหลังจากล้มลงไปหน้าทิ่มพื้น หล่อยพยายามชันตัวอยู่นาน สองมือประสานอินอีกครั้ง คราวนี้หล่อนจะใช้คาถาแพทย์

     "คาถาแพทย์..สายลมแห่งชีวิต" หล่อนกล่าวอย่างเชื่องช้า กล่าวเสร็จสายลมรอบๆก็รุ่นแรง สายลมนั้นพัดผ่านไปทั่วๆ ทุกๆคนภายในบ้านตระกูลเซ็นจู มันเป็นวิชาที่ใช้เยี่ยวยารักษาอาการบาดเจ็บ และมันผลาญจักระของหล่อนไปมาก

     นั้นทำให้ร่างกายของหล่อนเริ่มโงนเงนเหมือนเมื่อวันก่อน ร่างกายเซไปมา...ร่างกายนี้คงใกล้หมดสติแล้ว หล่อนนึกคิดก่อนจะหลับตาลง ภาพตรงหน้าเริ่มมืดอย่างช่วยไม่ได้

     ควับ!

     "เฮ้ย! เจ้า!" เสียงของชายที่ดูตรึงเครียดเอ่ยเรียกหล่อน จากความรู้สึกสองมือของเขาพยุงหลังของหล่อนเอาไว้ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอุ้มตรงไปสักที่หนึ่ง ในใจรู้สึกดีที่ตนนั้นไม่ต้องล้มลงหัวโขกกับพื้นไม้แข็งๆให้เจ็บตัว

     "ขอบคุณ..." หล่อนกล่าวเสียงเชื่องช้าสติเริ่มดับลง

     "โทบิรามะ ปฐมพยาบาลเร็ว!" เสียงของฮาชิรามะเอ่ย ร่างกายของพวกเขาสองคนเปื้อนไปด้วยเลือด แต่พอมีลมกระแสลมจักระปะทะร่างกายแล้ว บาดแผลเล็กๆน้อยก็หายไปอย่างน่าอัศจรรย์...เขานะเดาได้เลยว่านี้ต้องเป็นวิชาของฮิสึงิแน่ๆ

     "แต่..." โทบิรามะอ่ำอึ้ง สตรีตรงหน้าบาดแผลสาหัดกว่าครั้งไหน ไม่มีทางหรอกที่จะรอด แต่ในเมื่อพี่ใหญ่สั่งเขาก็ยอมทำตาม

     !

     มือเล็กๆของสตรีตรงหน้าจับไหล่ของเขาเอาไว้

     "ข้าไม่ตายหรอก..." หล่อนกล่าว "อย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ" หล่อยยิ้มบางๆ ใบหน้าซีด และนั้นทำให้โทบิรามะเร่งทำการปฐมพยาบาลหล่อนอย่างรวดเร็ว เพราะรอยยิ้มนั้นของหล่อน มันช่างสดใส...ไม่เหมือนรอยยิ้มของคนกำลังจะตายแม้แต่นิดเดียว...

     แต่ต่อให้ไม่รอด เขาก็จะทำ!




จบตอน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 152 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #305 fatin-creammy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 21:03

    ว้าวๆพอนึกภาพตามแล้วฟินมาก

    #305
    0
  2. #17 shirayuuki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:28
    ฟินอ่าา
    #17
    0
  3. #10 Kmpainting (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 16:22
    งื้อ~ แอบฟินนิดๆเจ้าค่ะ
    #10
    0
  4. #9 Gee - chan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:05
    ทำไมท่านโทบิรามะเป็นคนหัวดื้อเยี่ยงนี้ละเจ้าคะเขาบอกไม่เป็นยังจะไปช่วยเขาอีก//ปาดน้ำตา
    #9
    0