(จบแล้ว) [fic naruto] ❀ fulfill our heart... (Tobirama x OC)

ตอนที่ 3 : เติมเต็มหัวใจของเรา ❀ ตอนที่ ๓ สตรีผู้แสวงหา 'ความรัก'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    15 มี.ค. 62

     

     ท่ามกลางไฟที่ลุกโชน มันได้เผ่าไหม้ทุกๆ สิ่ง ตัวอาคารไม้เริ่มพังทลายกลายเป็นเถ้าถ่าน ชายหญิงทั้งสองประคองกอดเด็กสาวร่างเล็กเอาไว้ ก่อนที่สองมือของพวกเขาจะหันมาจับดาบเอาให้มั่นคง 

     'ท่านพ่อ ท่านแม่!' เด็กสาวร่างเล็กร้องเรียกหาบุคคลทั้งสอง

     'หนีไปฮิสิงิ! พ่อกับแม่จะปกป้องเจ้าเอง' ฝ่ายบิดาเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง เด็กสาวน้ำตาไหลริน มองร่างไร้วิญญาณของผู้คนมากมายในความทรงจำที่แสนดีงาม ญาติ พี่น้อง...ทุกๆคนในครอบครัวที่ต้องมาจบชีวิตลงเพราะเธอ เพราะพรสวรรค์หรือคำสาปที่เธอได้รับมาตั้งแต่ยังเล็กๆ...เพราะความสามารถที่บรรลุวิชาต้องห้ามนั้น...

     เปลวไฟเริ่มโหมกระหน่ำ...

     'ฮิสิงิฟังแม่นะ...ด้วยร่างกายของเจ้า ด้วยพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานมอบให้เจ้า จงอย่าให้พวกคนชั่วช้าใช่มันเด็ดขาด...จงมีชีวิตรอด หลายปีที่ผ่านมา พ่อและแม่ได้สั่งสอนหลายสิ่งหลายอย่างให้เจ้า แม้ว่าเจ้าจะไม่เหลือใคร...

     เสียงเผาไหมของไม้ยังคงดังเรื่อยๆ... ชั่วเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...

     'แต่ข้ากลัว....ท่านแม่ข้ากลัว...ท่านพ่อ...ไม่เอา!' เด็กน้อยเริ่มโวยวายทั้งน้ำตาเมื่อผู้เป็นแม่พาลูกน้อยของตนไปยังช่องทางลับด้วยความรวดเร็ว โดยมีผู้เป็นบิดาค่อยต่อสู้กันศัตรูเบื้องหน้า...

     'จงมีชีวิตรอด...เจ้าจะไม่โดดเดี่ยวและทรมานอีกต่อไป จงตามหาความรัก เมื่อนั้นเจ้าจะพ้นจากคำสาป...' ผู้เป็นมารดาเอ่ยและผลักร่างเล็กให้ตกลงไปยังช่องลับ 'จงตามหาและมอบพลังให้กับผู้ที่นำมาซึ่งสันติสุข...อย่าให้พวกชั่วข้าได้รับพลังไปอย่างเด็ดขาด'

     'ท่านแม่! ท่านพ่อ!' ร่างเล็กร้องตะโกนลั่น

     โครม!

     เสาไม้ภายในตัวบ้านเริ่มหักโค่น...ภาพทั้งหมดจบลงด้วยความมืดมิด...และเสียงกรีดร้องมากมายที่ดังก้องภายในโสตประสาททั้งหมดของเด็กน้อย...


     เฮือก!

     ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นด้วยความตกใจ...ภาพอดีตแสนเลวร้ายผุดเข้ามาดังความฝันที่วนลูบฉายซ้ำไปมา ตั้งแต่ที่หล่อนใช้ชีวิตท่ามกลางความเดียวดายตลอดช่วงเวลาหลายปี เดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยความยากลำบาก เห็นสงครามและคนตายมากมาย ทุกครั้งจิตใจมักจะหวาดหวั่น...

     เหตุการณ์ลอบจู่โจมที่เกิดขึ้นกับตระกูลเซ็นจู ทำให้ตัวของหล่อนได้รับความรู้สึกมากมายกลับคืนมา...ความกล้าหาญที่จะปกป้อง ความห่วงแหน...

     "นางฟื้นแล้ว!" เสียงของสตรีหลายคนเอ่ยขึ้นด้วยความดี

     หญิงสาวละตาสายตาซึ่งจดจ่ออยู่กับพื้นไปยังต้นตอของเสียง เมื่อเห็นสภาพของบุคคลที่ตนได้แทรกตัวไปรับคมดาบแทนว่ายังอยู่ดีมีสุข หญิงสาวก็สบายใจขึ้นมา เรื่องราวร้ายๆในความฝันจบลง เบื้องหน้ามีเพียงอนาคตแห่งความจริง

     มันก็ไม่ได้เลวร้ายไปทั้งหมด...

     ครืดด!

     เสียงประตูไม้เลื่อนเปิดด้วยความรีบร้อน บุคคลแรกที่เข้ามานั้นก็คือท่านชายฮาชิรามะ และท่านชายรองโทบิรามะนั้นเอง แม้ว่าตนเองจะสับสนวันเวลาแต่ตอนนี้คงเดาได้ว่ามันน่าจะผ่านมาหลายวันเลยทีเดียว เมื่อร่างกายนี้ฟื้นฟูกลับมาเต็มที่ และเมื่อพวกเขาเข้ามาสาวใช้ทั้งสองก็พากันออกไปจากห้องนี้

     "ฮิสึงิเจ้าโชคดีอีกแล้วนะ" ฮาชิรามะกล่าวสีหน้ามีแต่ความยินดี

     "เจ้าค่ะ" หญิงสาวกล่าวและยิ้มเบาบาง หล่อนชันตัวขึ้นมานั่งดีๆ เพื่อคุยกับท่านชายทั้งสองตามมารยาทอันแสนดีงาม ใช่ หล่อนไม่มีทางตายหรอก...

     "ทั้งๆที่เจ้าอาการสาหัส เพราะอะไรกัน...ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่" แต่จู่ๆเสียงแข็งขันแสนดุดันของท่านชายโทบิรามะซึ่งนั่งอยู่ๆข้างท่านชายฮาชิรามะก็เอ่ยขึ้น จากที่เธอพิจารณาแล้วนิสัยของบุคคลผู้นี้แตกต่างกับผู้เป็นพี่ชายอย่างฮาชิรามะอย่างมาก ท่าทางเข้มงวดเอาจริงเอาจังทำให้หล่อนไม่กล้าที่จะตอบเท่าไหร่...

     "โทบิรามะ!" ฮาชิรามะขึ้นเสียงปราบน้องชาย แม้สตรีผู้นี้จะเต็มไปด้วยความน่าสงสัย แต่อย่างไรก็ตามหล่อนก็เป็นผู้มีพระคุณต่อตระกูลเซ็นจู อีกทั้งเขาก็ได้ฟังเรื่องราวเล็กๆน้อยๆแล้ว ก็พอเข้าใจถึงพื้นเพที่ไม่ธรรมดาของสตรีผู้นี้

     "ข้าน้อยไม่มีเวลา...ไม่มีอายุขัย...ไม่สามารถตายได้...แลไม่มีชีวิตแต่ยังไม่ตาย...ท่านทั้งสองเข้าใจความหมายเหล่านี้หรือไม่?" หล่อนตัดสินใจเอ่ยเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิตออกมา "...ต่อให้ถูกแทงกี่ครั้ง ถ่วงน้ำ ฝังทั้งเป็น หรืออดอาหารก็ไม่สามารถตายได้" หล่อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังใบหน้างามมีหยาดน้ำตาไหลผ่านผิวแก้ม

     "ไม่จริงน่า..." ฮาชิรามะเอ่ยด้วยความประหลาดใจ ส่วนโทบิรามะนั่งเงียบสีหน้ากดดัน

     "เจ้าจะบอกว่าเจ้าเป็นอมตะสินะ" โทบิรามะกล่าวน้ำเสียงนั้นปนไปด้วยความสงสัยและความแปลกใจปะปนอยู่หลายส่วน ทว่าใบหน้าของเขายังคงไว้ด้วยความเคร่งครึม

     "ท่านทั้งสองจะกล่าวเช่นนั้นก็ได้...ข้าเป็นทายาทในช่วงสามร้อยปีของตระกูลที่สามารถบรรลุวิชาวิถีสวรรค์ตั้งแต่ยังเล็กๆ เพราะพรสวรรค์นั้น...ข้ากระทำเรื่องขัดหลักของโลก ใช้วิชาต้องห้ามของตระกูลฟื้นคืนชีพคนตายขึ้นมา...ตั้งแต่ครั้งนั้นข้าก็เริ่มถูกพรากความเป็นมนุษย์ ความรู้สึก อารมณ์ จิตสำนึก แม้กระทั้งความตาย..." 

     หล่อนกล่าวอย่างช้าๆ 

     "จนกระทั้งสิ่งที่ตระกูลปิดบังเรื่องของข้าไว้ถูกเปิดเผย ตระกูลของเราก็ถูกกวาดล้าง...เหล่าตระกูลใหญ่ต้องการพลังของข้าเพื่อทำสงคราม สิ่งสุดท้ายที่ข้าต้องทำคือออกเดินทางตามคำทำนาย เพื่อตามหาทางออกชีวิตของข้า...จนกระทั่งมาถึงสถานที่แห่งนี้...เป็นที่สุดแล้วท้ายแล้ว"

     บรรยากาศของทั้งห้องเงียบลง...

     "เช่นนั้นมีบางสิ่งที่ข้าพอจะช่วยได้หรือไม่..." ฮาชิรามะเอ่ยถามด้วยความปราถนาดี

     หญิงก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิด...

     "ชีวิตที่ผ่านมาหลายปีข้าได้เรียนรู้ความเป็นคนขึ้นมาแม้จะเพียงเล็กน้อย...ท่านผู้นำตระกูลกล่าวว่าให้ข้าตามหาความรู้สึกซึ่งเรียกว่า 'ความรัก' ซึ่งนำพาความรู้สึกต่างๆของมนุษย์เวียนกลับมา จึงจะหลุดพ้นจากผลกระทบของวิชาต้องห้าม...และสามารถเลือกวันเวลาที่จะดับไขลงได้ เช่นเดียวกับท่านบรรพบุรุษเมื่อหลายร้อยปีก่อน..."

     "เช่นนั้นเจ้าได้ความรู้สึกใดกลับมาบ้างแล้วฮิสิงิ" ฮาชิรามะเอ่ยถาม

     "ได้จิตสำนึก และความรู้สึกเจ็บทางร่างกาย...ส่วนความรู้สึกทางจิตใจ ข้าน้อยไม่ทราบว่าสิ่งที่รู้สึกนั้นเรียกว่าอะไร มีเพียงความกลัว และความหวาดหวั่น กระทั่งความเหงาและความโดดเดี่ยวเท่านั้น ที่ข้าสามารถสัมผัสได้อย่างแท้จริง" 
     
     กล่าวจบหญิงสาวก็ก้มลงก้มคำนับท่านชายทั้งสองแห่งตระกูลเซ็นจูอีกครั้ง

     "ในเมื่อพวกท่านทราบถึงความจริงของข้าแล้ว...ข้าคงต้องขอลาท่านทั้งสอง แม้เพียงจะได้พบกันเพียงเวลาสั้นๆ พวกท่านทำให้ข้าได้รับความรู้สึกมากมายกลับคืนมา ข้าเป็นนี้บุญคุณพวกท่าน และผู้คนภายในตระกูลของท่าน หากจะมีสิ่งใดให้ได้ตอบแทนในข้างหน้า ข้าจะช่วยเหลือเต็มที่"

     ใช่...นี่คงเป็นความรู้สึกอยากตอบแทนกระมั้ง...

     "เจ้าพูดว่าเป็นหนี้บุญคุณ เช่นนั้นก็จงอยู่รับใช้ ค่อยช่วยเหลือตระกูลของเราเป็นการตอบแทนไม่ดีกว่ารึ?" เสียงของท่านชายรองโทบิรามะกล่าว ด้วยประโยคนี้ทำให้สตรีร่างเล็กที่ก้มคำนับเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสับสนปนประหลาดใจ

     "โบทิรามะ..." ฮาชิรามะกล่าวเรียกน้องชายเบาๆ ด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

     "ไม่ใช้ว่าท่านพี่อยากหาคนที่มีความสามารถด้านวิชาแพทย์อยู่รึไง นี่เป็นโอกาสอันดีงามเชี่ยวนะ" โทบิรามะกล่าวเสียงกระซิบข้างหูของผู้เป็นพี่ 

     "จะได้ยังไง! นี่มันไม่..." ยังไม่ทันที่ฮาชิรามะจะเอ่ยแย้งสิ่งที่น้องชายของตนกล่าวออกไป

     "ข้าน้อยตกลง!" จู่ๆ หญิงสาวก็กล่าวออกมาด้วยความมุ่งมั่น ใบหน้าแจ่มใสซึ่งประดับไปด้วยรอยยิ้มที่กล้าหาญ ดวงตาสีประกายเพชรเปล่งปลั่งไปด้วยความศรัทาแสนแรงกล้า ในใจของหล่อนคิด...มีความรู้สึกแปลกประหลาดผุดขึ้นมาภายในจิตใจของตน

     หล่อนจะอยู่ที่นี่เพื่อหาคำตอบของความรู้สึกนั้นเอง...

     เพื่อว่าสักวันหล่อนจะพานพบกับความรัก ซึ่งนำมาทุกความรู้สึกมากมายของมนุษย์...



...จบตอน...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

329 ความคิดเห็น

  1. #283 Hiroyosha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 19:59
    ชอบคนพี่มากกว่าอีกชิ๊ พระเอกน้ะพระเอกท่องไว้ๆแต่หมันใส้ฟร้ะะะะ!!!!ชิ๊
    #283
    0
  2. #282 Hiroyosha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 19:58
    รำไยคนน้องนานละ=_=++!!
    #282
    0
  3. #18 shirayuuki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:31
    เขินมากฟินด้วยอิอิ
    #18
    0
  4. #13 Gee - chan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 19:27
    รู้สึกเขินเเทนนางเอกทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนที่4มาไวๆนาาาาาา
    #13
    0
  5. #11 Kmpainting (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 19:25
    ต้องการแพทย์ หรือ ยื้อเวลาไม่นางเอกของเราไปกันแน่เจ้าค่ะ? เอ๋..หรือต้องการแพทย์หารักษาหัวใจหรือเจ้าค่ะ?
    #11
    0