ASTORIA.

ตอนที่ 23 : บทที่ 22 : เปลี่ยนโชคชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 728 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

 

 

 

โลกใบนี้ไม่ได้โหดร้าย แต่ทุกอย่างบนโลกกลับบีบให้เราต้องโหดร้าย ตัวข้าหาใช่คนโหดเหี้ยม แต่ต้องอำมหิตเพื่อปกป้องตนเอง

คำพูดของไซอาดังก้องอยู่ในหัวของซีอาน่าตลอดทาง หลังเจอเหตุการณ์เช่นนั้น ซีอาน่ายอมรับเลยว่าเธอไม่อาจคิดถึงคำพูดของใครได้มากเท่ากับเขา

ซาโลยาร้องไห้ตลอดทาง คร่ำครวญถึงคนรับใช้แต่ละคนของตนเอง สุดท้ายคือโทษตัวเองที่เลือกรักคนผิด กว่าที่จะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ยอมปกป้องใครนอกจากตัวเอง มันก็สายไปเสียแล้ว

รถม้าของเธอแล่นออกจากเขตเมืองหลวง มายังอาณาเขตอื่น แล่นไปเรื่อยๆ อาหารการกินที่ได้รับก็เป็นอย่างที่ธรรมดาที่สุด ไม่มีคนรับใช้ตามมาด้วย พวกเธอล้วนต้องช่วยเหลือตัวเอง ไม่ช้าซาโลยาก็เริ่มปลงตก กอดลูกสาวเอาไว้ และพร่ำพูดคำว่าขอโทษกับซีอาน่า

ถ้าเจ้าเกิดมาเป็นลูกของผู้หญิงคนอื่น คงไม่ลำบากขนาดนี้หรอก

ฟังคำพูดของซาโลยาแล้ว ซีอาน่าคิดไปถึงเหตุการณ์บนสวรรค์ ตอนที่อาเทลโรเรียหยิบประวัติของซาโลยาขึ้นมา พวกเธอพูดคุยหัวเราะคิกคักกันว่า หากเมรินเน่เกิดมาเป็นลูกของผู้หญิงคนนี้ จะต้องอาภัพอย่างแน่นอน พอแอสโทเรียมาเกิดเป็นซีอาน่า...เธอขำไม่ออกเลยจริงๆ และแทบจะพาลโกรธตัวเองที่เคยหัวเราะเยาะด้วย

ไม่หรอกเจ้าค่ะซีอาน่าจับมือมารดาของตนเอาไว้ ท่านเป็นแม่ที่ดีที่สุดเลย

ชาติก่อนเธอไม่มีแม่ ไม่รู้หรอกว่ารสชาติที่ถูกปกป้อง และความรักจากแม่นั้นเป็นเช่นไร ชาตินี้มีซาโลยาเป็นแม่ ถึงซาโลยาจะไม่ได้เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง แต่ก็ถือได้ว่าเป็นแม่ที่ดีที่สุดในแบบของเธอ

ซาโลยากอดลูกสาวและร้องไห้อีกครั้ง และนั่นเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้ายของซาโลยา มารดาของซีอาน่าบอกว่า แม่จะเข้มแข็งเพื่อเจ้าเอง

ใจของซีอาน่าพลันอ่อนยวบยาบ และพาลโกรธโชคชะตาเข้าไปอีก ดังนั้นพอที่เหล่าโจรร้ายบุกมาปล้นรถม้าของพวกเธอได้อย่างไรไม่รู้ ซีอาน่าที่ฉวยแย่งชิงอาวุธของโจรได้ก็ไม่ออมมือเลยสักนิด ต่อยตีเสียจนเหล่าโจรบาดเจ็บแสนสาหัส แทบคลานกลับที่ซ่อนของตน ซาโลยาอ้าปากค้าง เอ่ยปากถามหลายครั้งว่าซีอาน่าไปเรียนวิชาต่อสู้มาจากไหน ซึ่งซีอาน่าก็ไม่ได้ตอบอะไร

รถม้านี้ไม่ได้ขนข้าวของมีค่าอะไรมาเลย เพราะตอนที่ออกจากตระกูลมอนโตเซราก็คล้ายจะถูกบังคับขึ้นรถม้ามา ไม่มีของมีค่าอะไรติดตัวเลยสักนิดเดียว แล้วทำไมโจรพวกนั้นจึงคิดมาปล้นรถม้าของเธอได้อีก เหตุผลนั้นมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือใครบางคนไม่ยอมปล่อยให้พวกเธอมีชีวิตที่ดี

คนขับรถม้าคนใหม่ ทีแรกเย็นชากับพวกเธอมาก แต่พอถูกซีอาน่าช่วยชีวิตเอาไว้ในตอนถูกโจมตีก็สรรหาของดีๆ มาให้กินอย่างนอบน้อม เอาใจ แต่ใครเลยจะรู้ว่านั่นคืออุบาย ซีอาน่ากำลังเปราะบาง คิดไม่ทัน หลังจากทานอาหารมาหลายมื้อ เดินทางมาหลายวัน เจ้าคนขับรถม้านั้นพาพวกเธอมาส่งที่โรงค้าทาส

ซีอาน่าคิดอยากต่อสู้ แต่ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงอย่างง่ายดาย คนขับรถม้าใส่ยาให้เธอกินมาตลอดทาง ทำให้ร่างอ่อนปวกเปียก ซาโลยากรีดร้องเมื่อตนถูกมัดเอาไว้ และถูกทุบตีอย่างหนัก แต่มารดาของเธอก็พยายามกระเสือกกระสนจะไปช่วยลูกสาวของตนเองก็ถูกชายฉกรรจ์สองคนลากตัวไป ซีอาน่ายอมรับว่าเธอไม่เคยกลัวอะไรขนาดนี้มาก่อน เมื่อชายสองคน ที่หนึ่งในนั้นคือคนขับรถม้าโต้กันไปมาว่าใครจะได้รังแกเธอก่อน

 แม้จะไม่มีเรี่ยวแรง ซีอาน่าก็พยายามหนีอย่างสุดชีวิต พวกมันจับเธออย่างง่ายดาย คนหนึ่งชกที่ท้อง อีกคนตบที่ดวงหน้าจนรู้รสเลือดที่มุมปาก และพยายามกระชากเสื้อผ้าของเธอ ซีอาน่าร้องหาพ่อของตนเองให้เสียงดังที่สุด เธอกลัวจนแทบสติแตก

ท้องฟ้านั้นยังขาวสว่างอยู่ แต่ทว่ากลับพลันมีฟ้าผ่าลงมา ทำเอาชายสองคนที่กำลังสาละวนกับเสื้อผ้าของเด็กสาวสะดุ้งเฮือก และสายฟ้าก็ฟาดเข้ามาใกล้อีก ทั้งสองคนกระโดดหลบเหยง ก่อนที่ชายคนหนึ่งจะโดนสายฟ้าอีกสายผ่ากลางร่าง เขาไม่ตายทันทีแต่ค่อยๆ กระอักเลือด กระเสือกกระสนทรมานตายลงต่อหน้าซีอาน่า

แอสโทเรีย...แอสโทเรีย...

เสียงสั่นๆ ของจ้าวสวรรค์ดังขึ้น ซีอาน่าเงยหน้ามองท้องฟ้า ขณะที่ชายขับรถม้าที่เหลืออยู่ตกใจ รีบวิ่งหนีออกจากที่ตรงนั้น แม้แต่คนโง่ก็ดูรู้ว่าซีอาน่ามีคนทรงอำนาจปรากฏกายมาช่วยเหลือแล้ว

“...แอสโทเรีย...

ท่านพ่อ...ซีอาน่าร้องไห้อย่างหนัก คิดถึงอ้อมกอดของจ้าวสวรรค์ ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะถูกรังแกหนักขนาดนี้ จ้าวสวรรค์ไม่พ่อแท้ๆ แต่กลับปกป้องเธอได้ดียิ่งกว่าออเดรที่เป็นบิดาตามสายเลือดของซีอาน่าเสียอีก เด็กสาวร้องไห้ ได้ยินเสียงบิดาบอกอย่างเสียใจ

“...พ่อลงไปหาเจ้าไม่ได้...แอสโทเรีย พ่อลงไปไม่ได้

จ้าวสวรรค์ไม่อาจลงจากสวรรค์ได้ เรื่องนี้ซีอาน่ารู้เต็มอก แต่ทว่าตอนนี้เธออยากกอดพ่อตัวเองเหลือเกิน

ไม่เป็นไร พ่อดูอยู่ตรงนี้ เจ้าจะไม่เป็นไร...พลันน้ำเสียงทุ้มนุ่มก็แปรเปลี่ยน ท้องฟ้าคำรามออกมาอย่างหนัก “...ไอ้พวกเดียรัจฉานมันคิดทำร้ายลูกสาวข้า!!

แล้วสายฝนก็ตกลงมา ซีอาน่าหนาวเย็นไปทั้งกาย เธอร้องไห้อย่างหนัก เอ่ยเสียงสั่นเครือ ลูกอยากกอดพ่อ ลูกอยากกอดพ่อ...

คล้ายกับได้ยินเสียงสูดลมหายใจด้วยความอดกลั้น เสียงของจ้าวสวรรค์สั่นเครือดังต่อมาว่า

พ่ออยู่กับลูกเสมอ

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่ง แล่นเข้ามากลางใจ คล้ายกับว่าคนหลงทางได้เจอสถานที่ปลอดภัย ยาแรงที่พวกมันลอบให้เธอกินมาตลอดทางออกฤทธิ์หนักขึ้น และมันทำให้ซีอาน่าหมดสติไปโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด

 

**

 

ซีอาน่ากำลังฝันร้าย เธอฝันถึงช่วงเวลาที่เห็นคนรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ภักดีทั้งหลาย กำลังนอนจมกองเลือดในคฤหาสน์ของตระกูลมอนโตเซรา จากนั้นเธอถูกผู้ชายสองคนกระชาก ถูกเขาทำร้าย ถูกดึงทึ้งเสื้อผ้าจนกระโปรงฉีกขาด แววตาสองคู่ที่มองเธอนั้นเหมือนหมาป่าที่กำลังจะกินเหยื่อ มือสากที่เอื้อมมาลูบไล้เนื้อตัวของเธอ...ขยะแขยงเหลือเกิน

“หยุดนะ...!!” ซีอาน่ากรีดร้อง พร้อมตวัดมือไปด้านหน้า หากใครบางคนคว้ามือของเธอเอาไว้แน่น เด็กสาวลืมตาโพลงขึ้นมา เห็นดวงหน้าไม่คุ้นเคยที่ทำเอาเธอถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ

เด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอรูปงามไม่แพ้กับพวกเชื้อสายมังกรที่เธอเคยเจอเลยสักนิด อาจจะเหนือชั้นกว่าด้วยซ้ำ เส้นผมสีขาวประกายเงินตัดสั้นเข้ากับดวงหน้ารูปไข่ สัดส่วนบนดวงหน้าก็งดงามลงตัวราวกับภาพวาด จุดเด่นที่เหนือกว่าพวกองค์ชายนรก หรือว่าโยฮัน นั่นคือดวงตาคมกริบสีเหลืองทองที่กำลังจ้องมองเธออย่างพิจารณา...มันราวกับกำลังดูดกลืนซีอาน่าเข้าไปในนั้นได้

รูปงาม...เหลือเกิน

ซีอาน่าอ้าปากค้าง มองเด็กหนุ่มตรงหน้าราวต้องมนตร์สะกด ลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่กำลังฝันร้ายน่ากลัวขนาดไหน เด็กหนุ่มละมือจากข้อมือเธออย่างช้า ก่อนจะหันไปหยิบถ้วยยาขึ้นมา ท่วงท่าของเขาอ่อนช้อย แต่เปี่ยมไปด้วยพลังจนซีอาน่าละสายตาไม่ได้เลยสักนิด

“พิษยังตกค้างอยู่ในตัวเจ้า ดื่มยานี่เสียหน่อย”

เด็กหนุ่มปริศนาเอ่ยเสียงเนิบนาบราวกล่อมให้ซีอาน่ารับถ้วยยากระเบื้องเคลือบสีขาวจากมือเขาไปแต่โดยดี ซีอาน่ายังละสายตาจากอีกฝ่ายไม่ได้ เธอยกถ้วยขึ้นเทยาเข้าปาก แล้วก็ต้องพ่นตัวยาออกมาเต็มดวงหน้างดงามไร้ที่ตินั่น

“อี๋! ขม! แหวะ! โคตรขมเลย! ถุย!!

ซีอาน่าเร่งวางถ้วยยา แล้วเอามือป้ายความขมให้หลุดออกจากลิ้น เด็กหนุ่มคนนั้นหรี่ตาลง เอาแขนเสื้อเช็ดดวงหน้าของตนเอง ก่อนจะโอบร่างของเด็กสาวแน่น ซีอาน่าสะดุ้ง หันมาเห็นดวงหน้างดงามราวภาพวาที่ใกล้เพียงเอื้อม เธอรู้สึกเหมือนถูกกระชากลมหายใจอีกครั้ง จนกระทั่งเขาเปลี่ยนจากโอบบ่ามาบีบกรามของเธอ ยกถ้วยยาหมายจะเทยาใส่ปากให้เธอด้วยตัวเอง เขาเอ่ยเสียงเข้มและเต็มไปด้วยความเผด็จการ

“กลืนยาลงไปให้หมด ถ้าเจ้าไม่ดื่มยานี่ เมื่อไรพิษในตัวเจ้าจะถูกขับออกไปเล่า”

“อื๋มแอ๋ว! อ๋าออมอื๋มแอ๋ว! (ดื่มแล้ว! ข้ายอมดื่มแล้ว!)”

ซีอาน่าเอามือปลดมือของเด็กหนุ่มที่บีบปากของเธอเอาไว้ รับถ้วยยามากลั้นใจดื่มด้วยตนเองจนหมด เด็กหนุ่มผู้นั้นผละจากเธอไป หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวมาซับตัวยาที่เธอเพิ่งพ่นใส่หน้าของเขาไปเมื่อครู่อีกครั้ง พอซีอาน่าดื่มเสร็จก็ทำท่าจะขย้อนยาออกมาให้ได้ เขาดันจานใส่ขนมให้เธอ

“กินซะ แล้วจะได้คุยกันเสียที”

ซีอาน่าคว้าขนมแสนหวานนั้นเข้าปาก ก่อนจะระบายลมหายใจอย่างโล่งอก เด็กหนุ่มหยัดกายลุกเต็มความสูง ซีอาน่ามองตามเขา เห็นว่าเขากำลังเปิดประตูเลื่อน ให้เธอเห็นร่างของซาโลยาที่โดนตีจนบาดเจ็บหนัก นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนฟูกนอนอีกห้องหนึ่ง

“ท่านแม่...” ซีอาน่าผวาลุก เดินผ่านร่างของเด็กหนุ่มปริศนาไปหามารดาของตน เห็นดวงหน้าที่ถูกตีจนหางคิ้วแตก แก้มบวมแดง และปากฉีกก็รู้สึกปวดใจยิ่ง เด็กหนุ่มคนนั้นทรุดตัวลงนั่งข้างเธอ ซีอาน่าถามเขา

“ใครทำท่านแม่ของข้าหรือ”

“ข้าไม่จำชื่อคนที่ตายไปแล้ว” เขาตอบอย่างเยือกเย็น จนซีอาน่าขนหัวลุกซู่ ครั้นมองเสื้อคลุมลายดอกไม้สีแดงฉานที่เขาสวมอยู่ให้ดี ซีอาน่าก็เบิกตากว้าง เด็กหนุ่มที่กล้าใส่เสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดเช่นนี้มีเพียงคนเดียว!

“ไซอาเหรอ”

ดวงตาสีเหลืองทองเลื่อนมองเธอ ดวงหน้างดงามราวกับภาพวาดขยับยิ้มเป็นครั้งแรก ให้อารมณ์อันตราย และน่าลุ่มหลง

“ไม่ได้คุยกันนาน ซีอาน่า มอนโตเซรา...ไม่สิ” ไซอายื่นหน้ามาใกล้เธอ เอ่ยเสียงนุ่มนวล “เทพธิดาแห่งโชคชะตา แอสโทเรีย”

 

**

 

ซีอาน่าดื่มยาและหลับไปโดยที่ไม่ค่อยได้คุยอะไรกับไซอามากนัก เธอตื่นขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าก็มืดสนิท คืนนี้เป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวง ซีอาน่าเดินมาห่มผ้าให้ซาโลยาที่ยังไม่ได้สติ เธอเดินมาที่อีกห้องหนึ่ง ไซอา วาเรนโนซาใช่ชุดคลุมสีแดงทับเสื้อคลุมสีขาวข้างใน นั่งขัดสมาธิดีดพิณโบราณอยู่ใต้แสงจันทร์ ภาพนั้นสามารถล่อลวงคนมองให้ลืมหายใจได้ ดวงตาที่หลุบต่ำมองสายพิณเป็นประกายไม่ต่างจากตุ้มหูสีเงินหลายอันที่ประดับอยู่ที่ใบหูขาวสะอาด บางอันห้อยระย้าลงมาเป็นรูปหยดน้ำ พอเขาขยับที มันก็โยกไหวที ชวนให้มองตามเหมือนโดนมนตร์สะกด

“เจ้าเจาะหูเยอะนะ”

ซีอาน่าเอ่ยทักไป ไซอาขยับยิ้ม เธอทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเขา มองดวงหน้างดงามไร้ที่ติ หากจะกล่าวว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่รูปงามที่สุดในทวีปแอสโทเรียก็คงไม่มีใครคัดค้าน เสียงพิณจากปลายนิ้วของเขา คราแรกนั้นดุดัน แต่ก็เปลี่ยนเป็นโอนอ่อนในภายหลัง

“เป็นครั้งแรกที่เราไม่ได้คุยกันผ่านม่านไม้ไผ่ ข้านึกว่าเจ้าจะสนใจหน้าตาของข้าเสียอีก ดันเอ่ยถึงต่างหูของข้าได้” ไซอาถาม เล่นจังหวะช้า ไม่ได้เหลือบมองเธอเลย “โดนรังแกหนัก จนสมองเลอะเลือนเลยหรือ เป็นอะไรไป ปกติเจ้าหาใช่คนหัวช้า ที่ขนาดโดนวางยายังไม่รู้ตัวนี่”

“เจ้า...มาช่วยข้าได้อย่างไร” ซีอาน่าถาม “ไม่ใช่ว่าอยู่ระหว่างตามหา...เอ้อ”

“ถ้าเจ้าตายไป ที่ข้าลงทุนไปตามหาคิรินก็หมดความหมาย” ไซอาตอบ เขาหยุดบรรเลงพิณ ช้อนตามองซีอาน่าอย่างตำหนิ “เคยบอกเจ้าแล้วว่ากำจัดศัตรูให้ฆ่าให้ตายในคราเดียว แต่เจ้าก็ปล่อยให้มันกลับมาแว้งกัดตนเองจนได้”

ซีอาน่าหลุบตาลงต่ำ ไม่นานก็เผลอสะอื้น น้ำตาใสๆ ไหลออกจากดวงตา เธอปิดหน้าตัวเองไม่ให้เขามอง

“ร้องไห้ไป ชีวิตคนก็ไม่คืนกลับมาหรอก” ไซอาดันพิณให้ออกห่างพวกเขา ชะโงกหน้ามาเอ่ยกับเธอ เขาปัดเส้นผมที่ปรกหน้าเด็กสาว ให้ซีอาน่าได้สบดวงตาของเขา “พวกมันชนะเจ้า และเจ้าแพ้ จ่ายด้วยชีวิตของคนรับใช้ตระกูลมอนโตเซราผู้ซื่อสัตย์ นามสกุลมอนโตเซราของเจ้า ชีวิตของทุกคนในตระกูลคินเคล่า และเกือบ...เป็นศักดิ์ศรีและชีวิตของเจ้าเอง”

ซีอาน่ากลั้นสะอื้น เรียกคืนความเข้มแข็งของตนเอง เธอสบดวงตาของเขา ภาพของไซอาพร่ามัว ความจริงนี้มีรสขมเหลือเกิน ไซอาเอานิ้วเกลี่ยน้ำตาให้เธอ พร้อมถามเสียงเรียบ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันเป็นฝีมือของใคร”

ซีอาน่ากัดปากล่างของตนจนระบม เอ่ยเสียงเครียด “ตระกูลคอนเนอร์เนรี พวกเขาเข้าทางชาลอนเน่ และเฮเลนน่า...”

“เจ้าป้องกันตัวได้ดี แต่ผิดที่คนของเจ้าดันป้องกันตัวไม่เป็น” ไซอาผละจากเธอ หันมารินชาให้ตนเอง และตัวเธอ เขาดันถ้วยชาให้ “ตระกูลคอนเนอร์เนรี มีสมุนไพรลับอยู่ตัวหนึ่ง...ทำให้หญิงที่ยังไม่ตั้งครรภ์ มีอาการเหมือนคนตั้งครรภ์ทุกประการ เขาหวังให้ตระกูลเฮมิงตันจัดการกับตระกูลคินเคล่าเสีย แต่ทว่าผู้นำตระกูลเฮมิงตันนั้นใจเย็นอย่างน่าเหลือเชื่อ ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป แผนการของพวกเขาก็คงจะไม่สำเร็จ ดันนั้นจึงใช้วิธีที่รุนแรงที่สุด โทษเดียวที่จะทำให้คนทั้งตระกูลถูกประหารได้โดยไร้การไต่สวน”

“แล้วเขาวางยาท่านป้าของข้าได้อย่างไร...โอ้” ซีอาน่าเข้าใจในทันที

“เฮเลนน่า มอนโตเซรา เรียนหนังสือกับเจ้า เห็นลายมือของเจ้าจากที่โรงเรียนมานาน หากคิดจะปลอมลายมือของเจ้า นางสามารถทำได้ง่ายมาก...” ไซอาบอก “ใครต่างก็รู้ว่าเจ้าชอบทำขนม ก็แค่ทำตามสูตรของเจ้า ส่งขนมไปให้ท่านป้าผู้แสนดีสักชิ้นหนึ่งสิ ขนมนั้นถูกส่งมาจากตระกูลมอนโตเซรา ตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหาระหว่างทาง ท่านป้าของเจ้าก็ไม่สงสัยแล้ว”

ซีอาน่ากำหมัดแน่น เฮเลนน่าโหดเหี้ยมกว่าเธอ ตรงนี้นี่เองที่ทำให้เธอพ่ายแพ้

“น้องสาวเจ้าแกร่งกว่าเจ้าที่ตรงนี้ คือนางกล้าเสี่ยง เหมือนแม่ของนางไม่มีผิด” ไซอายิ้มบาง “เชื่อข้าเถอะว่าอีกไม่นาน ตระกูลคอนเนอร์เนรีจะต้องรู้ตัว ว่าเป็นหมากในกระดานของแม่เลี้ยง และน้องสาวของเจ้า”

ซีอาน่ามองไซอา เด็กหนุ่มบอกเธอว่า “แต่เรื่องพวกนี้มันไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้ว”

“ทำไมจะไม่เกี่ยว” ซีอาน่าถามเสียงห้วน

ไซอาขยับยิ้มมากขึ้น “ก็เพราะซาโลยา มอนโตเซรา และซีอาน่า มอนโตเซรา ได้ตายไปแล้วน่ะสิ”

ซีอาน่ามองอีกฝ่ายอย่างสงสัย ไซอาคลี่พัดและโบกให้ตนเองน้อยๆ

“เจ้าคิดว่า...ข้าช่วยเจ้าออกมาได้อย่างไรเล่า”

“เจ้าจัดฉากให้ข้าตาย...” ซีอาน่าอุทาน

“เปล่าเลย” ไซอาหัวเราะ “พวกมันต่างหาก วันพรุ่งนี้จะมีคนพบรถม้าอาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาน ชิ้นส่วนมนุษย์กระจัดกระจายแหลกเหลวชนิดไม่สามารถทราบได้ว่าของใครเป็นของใคร เสื้อผ้าของพวกเจ้าแม่ลูก และเสื้อผ้าของคนขับรถม้า ไม่ว่าใครก็ไม่อาจจะคิดเป็นอย่างอื่นไปได้...นอกจากจะมีอสูรกายโผล่มาขย้ำพวกเจ้า”

“...”

“ศพชายหนึ่ง หญิงสอง” ไซอายิ้มออกมาบางๆ หากทำให้ซีอาน่าขนหัวลุกไปทั้งตัว

หญิงสองคนก็คงจะเป็นคนที่มาดู สินค้า อย่างพวกเธอ พวกที่ทุบตีซาโลยาจนเจ็บหนัก ชายสองคน คนหนึ่งดำเป็นตะตะโกเพราะถูกฟ้าผ่า อีกคนคือชายคนขับรถม้าที่หนีไปได้ เธอมองไปที่ไซอา เขาคล้ายเดาความคิดเธอ เลยหยิบกระดิ่งขึ้นมาแกว่ง เพียงไม่นาน บานประตูก็ถูกเปิดออกมาจากด้านนอก ร่างหนาผิวเข้มของคนขับรถม้าที่หนีไปได้เมื่อเช้าถูกโยนเข้ามา พอเห็นไซอา เขามีท่าทีตระหนกและตื่นกลัวมาก

“พูดมา แล้วข้าจะไว้ชีวิต” ไซอาเอ่ยอย่างน่ากลัว “ใครใช้ให้เจ้าทำร้ายนาง”

ชายคนขับรถม้ามองดวงหน้าที่เผือดสีด้วยความโกรธของซีอาน่าแล้วส่ายหน้าโดยแรง เมื่อคนรับใช้ใบ้เดินมาดึงผ้าที่อุดปากของเขาออก ชายคนนั้นเร่งร้อนโขกศีรษะจนหน้าผากอาบไปด้วยเลือด ซีอาน่าอดสงสัยไม่ได้ว่าคนผู้นี้ไปเจออะไรมา จึงได้หวาดกลัวถึงเพียงนี้

“คุณชายไว้ชีวิตด้วย! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ! ข้าไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าอีกแล้วจริงๆ ขอรับ!!

เข้าร้องขอชีวิตเสียงราวสุกรโดนเชือด น้ำหูน้ำตาน้ำมูกไหลพราก น่าสมเพชยิ่งกว่าอะไร ซีอาน่าเบือนหน้าหนี นึกถึงการกระทำของชายคนนี้แล้วเธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ไซอาเอ่ยเสียงเรียบ

“พูดมาว่าใครสั่งให้เจ้าทำ”

“ยะ...หญิงที่มีรอยบากที่หน้าขอรับ ข้าเป็นคนของตระกูลคอนเนอร์เนรี มีคำสั่งให้กำจัดพวกนาง แต่ผู้หญิงคนนั้นจ้างข้าพิเศษให้ขายพวกนางไปที่สถานบำเรอชั้นต่ำ แต่ข้าเห็นว่า...เห็นคุณหนูงามมากก็เลยหลงผิดคิดชั่วไป ข้า...ข้าสำนึกผิดแล้วขอรับ อย่าให้งูกินข้าเหมือนเจ้าพวกนั้นเลย!!

ซีอาน่ากัดปากแน่นจนเลือดออก ไซอามองท่าทางของเธอเพียงแวบเดียว เขาก็พยักหน้ารับ “ปลดเชือกเขาออก”

“ขอบคุณคุณชาย! ขอบคุณขอรับ! ขอบคุณ!

ชายคนขับรถม้าพร่ำพูดซ้ำ ชายคนรับใช้ปลดเชือกของเขาออกอย่างรวดเร็ว เขาเร่งร้อนวิ่งออกจากที่ตรงนั้นราวกับอยากออกจากที่แห่งนี้ใจจะขาด ซีอาน่าเอ่ยเสียงสั่นเครือ

“ผู้หญิงด้วยกันแท้ๆ...”

ตระกูลคอนเนอร์เนรีต้องการกำจัดพวกเธอ แต่พวกชาลอนเน่ต้องการให้พวกเธอตายทั้งเป็น!

“นางก็แค่เห็นเจ้าเป็นศัตรูที่ต้องกำจัด” ไซอาเอ่ย ดื่มชาจนหมดแก้ว แล้วหยัดกายลุกเดินไปที่ชานบ้าน ซีอาน่าเดินตามเขา เธอได้ยินเสียงคนขับรถม้าร้องโหยหวน พอชะโงกหน้ามองตามสายตาไซอาก็เห็นภาพของงูดำ และงูขาว สองตัวกำลังเยื้อแย่งร่างของชายคนขับรถม้า ตัวหนึ่งกัดท่อนบน อีกตัวกัดท่อนล่าง แล้วกระชาก ชายคนนั้นร่างขาดเป็นสองท่อน หยาดเลือดกระเด็นเลอะเต็มไปทั่วบริเวณ

“กำจัดศัตรู มันต้องทำแบบนี้ หือ?” ไซอาหันมา ซีอาน่าก็เป็นลมหน้ามืด หงายไปด้านหลังแล้ว เด็กหนุ่มเร่งคว้าร่างของเธอเอาไว้ เขาถอนใจยาวอย่างเบื่อหน่าย “อ่อนหัด”

งูดำและงูขาวเลื้อยเข้ามาใกล้ ไซอาช้อนร่างของซีอาน่า ก่อนจะพาไปวางบนฟูกนอน ครั้นเห็นสีหน้าอ่อนระโหย ดวงตาสีเหลืองทองก่อนอ่อนแสง

“ข้าขอโทษ...” เขาเอ่ยอย่างละอาย “ข้ามาช้าไป ข้าขอโทษ”

งูสองตัวยื่นหน้าเข้ามามองอย่างสนใจ ไซอาหันมองพวกมันแล้วเอ่ยเสียงเครียด

“ดูนางเอาไว้ให้ดี ข้าจะไปหาพวกมังกรเสียหน่อย”

ครั้นเห็นแววตาของนายตน งูทั้งสองก็ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นเลย ไซอากำพัดแน่นจนมันหัก หรี่ตาลงอย่างอันตราย

ตัดสินโทษคนที่ไร้ซึ่งความผิด พวกมันบ้าหรือไง

 

**

 

ซีอาน่าตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงกรีดร้องของซาโลยา เธอเร่งหยัดกายลุกขึ้นมา เห็นว่าตนเองนอนหลับสนิทโดยมีงูขาว และงูดำขนาดใหญ่ขดตัว คอยปกป้องอยู่ข้างๆ และตอนนี้พวกมันก็กำลังยืดคอมองซาโลยาที่ล้มไปด้านหลัง ซาโลยาร้องเสียงหลง

“ยะ...อย่ากินลูกข้านะ! จะกินก็กินข้านี่! กินข้า!?

งูสองตัวได้ฟังก็เอียงคออย่างสงสัย ซีอาน่าเห็นงูสองตัวนั้นแล้วพลันนึกถึงเหตุการณ์เลือดอาบเมื่อวาน เร่งบอกให้พวกมันเลื้อยออกไปที่สวน ส่วนตนเองเดินเข้าไปปลอบซาโลยาจนสงบ

“ซีอาน่า...ที่...นี่...”

ซีอาน่าขยับยิ้มเก้อ เมื่อวานตอนเธอตื่นขึ้นมาดื่มยา คุยกับไซอาได้ไม่เท่าไร เขาก็เอ่ยปากให้เธอพักผ่อน ฤทธิ์ของยาทำให้หลับสนิทจนถึงกลางคืน ตื่นขึ้นมาและเจอเหตุการณ์งูกินคนนั้นอีก ซีอาน่าก็เพิ่งจะตื่นเมื่อครู่นี้เอง ซาโลยาคล้ายนึกอะไรขึ้นมาได้ กุมมือลูกสาวแล้วถามเสียงสั่นเครือ

“เจ้าเป็นอะไรไหม พวกมัน...พวกมัน...” ซาโลยาหน้าเผือดสี

สีหน้าของซีอาน่าก็ไม่ค่อยดี คิดถึงเรื่องราวที่เจอก่อนจะหมดสติครั้งแรก เธอก็ไม่รู้ว่าตอนที่ไซอามาช่วยเธอ สภาพของเธอเป็นเช่นไร

“นางไม่เป็นอะไรหรอก”

เสียงของไซอาดังขึ้น เขาเดินเข้ามาจากอีกห้องหนึ่ง ตรงมาที่พวกเธอ ร่างนั้นทั้งสง่างามและทรงอำนาจ จนซาโลยาถึงกับอ้าปากค้าง พริบตาเดียวคนรับใช้ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ราวกับภูตผี จัดเบาะรองนั่ง ยกน้ำและขนมมาให้ จัดวางอย่างรวดเร็ว เงียบเฉียบ และจากไป

ไซอามองที่ซีอาน่า แล้วเลื่อนสายตามองไปที่ซาโลยา “ลูกสาวของท่านยังไร้มลทิน แค่ถูกทำให้ตกใจกลัวจนตัวสั่น ตอนข้าไปพบ...เสื้อผ้าของนางยังอยู่ครบ และเป็นสาวใช้ของข้าที่เปลี่ยนให้นาง ท่านโปรดวางใจเถอะ”

ซาโลยามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาตื่นตะลึงแกมละเมอ เธอไม่เคยเจอเด็กหนุ่มที่ไหนรูปงามเท่านี้มาก่อน ท่วงท่าของเขาสงบนิ่งและสูงศักดิ์ ไม่ว่าจะจอร์แดน แอนเซล หรืออเล็กก็เทียบไม่ได้

“ท่านดื่มชาเสียหน่อย...” ไซอารินชาให้ พร้อมดันมันให้ซาโลยา “ชาสมุนไพร รักษาบาดแผล และทำให้จิตใจสงบ”

“จะ...เจ้าคือ...” ซาโลยาเพิ่งจะหาเสียงตัวเองเจอ แต่พอสบดวงตาสีเหลืองทองของเด็กหนุ่มที่ราวกับดูดกลืนวิญญาณของเธอไป คำพูดก็พลันไม่อาจหลุดออกจากปากได้ มีแต่ซีอาน่าที่เอ่ยว่า

“ท่านแม่ นี่คือท่านไซอา วาเรนโนซา ผู้นำตระกูลวาเรนโนซา”

ซาโลยาอ้าปากค้าง แล้วหุบ และอ้าปากกว้างยิ่งกว่าเก่า ตระกูลวาเรนโนซานั้นเป็นเช่นไรเธอก็รู้ดี พวกเขาหลบซ่อนตัวตนมาโดยตลอด ไม่เคยมางานประชุม และไม่เคยสมาคม ใครจะนึกว่าเด็กหนุ่มที่อายุไล่เลี่ยกับลูกสาวของเธอคนนี้จะเป็นผู้นำตระกูลใหญ่อันดับหก

พอได้สติ ซาโลยาก็คุกเข่า แนบหน้าผากกับพื้น ร้องเสียงดัง

“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือพวกเราแม่ลูก!

ไซอากำลังรินชา เขามองการขอบคุณนั้นเพียงเล็กน้อยก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจตามเดิม “เงยหน้าขึ้นเถอะ ท่านไม่จำเป็นต้องสุภาพกับข้านัก ข้ากับลูกสาวของท่าน...นับได้ว่าคบหาเป็นสหายกันมานานแล้ว จะช่วยเหลือพวกท่านก็ไม่มีอะไรแปลก”

“เอ๋” ซาโลยาหันมามองซีอาน่าทันที เห็นลูกสาวของตนเองเสมองไปทางอื่น ซีอาน่าคิดว่ามารดาจะต้องด่าเธอแน่ ถ้าหากรู้ว่าเธอหนีออกจากห้องไปหาไซอาทุกคืน

จากนั้นไซอาจึงเล่าเรื่องราวเช่นเดียวกับที่เล่าให้ซีอาน่าฟัง ทั้งหมดเป็นฝีมือของตระกูลคอนเนอร์เนรีอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาต้องการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเฮมิงตัน และตระกูลคินเคล่า แต่เพราะลงมือกับพวกซาโลยาและซีอาน่าไม่ได้ จึงหันไปเล่นงานตระกูลคินเคล่าโดยตรงแทน

“...กำจัดตระกูลคินเคล่า พวกเขาจะได้ประโยชน์ หนึ่ง เท่ากับหักแขนของตระกูลเฮมิงตัน สอง...ใช้เฮเลนน่า และชาลอนเน่เป็นหมากในการคอยสอดส่องพวกตระกูลเฮมิงตัน เจ้าคิดว่าหากพลาดจากการแต่งงานกับเจ้า ตระกูลเฮมิงตันจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลมอนโตเซราได้อย่างไรเล่า” ไซอามองซีอาน่า ดันถ้วยชาให้

“หมั้นหมายจอร์แดนกับเฮเลนน่า” ซีอาน่าตอบอย่างไม่ต้องคิด มือที่วางประสานอยู่บนตักสั่นน้อยๆ “พวกเขาน่าจะพอมองออกว่าสิ่งที่เฮเลนน่าต้องการที่สุดคือกำจัดข้า และได้เป็นคนรักของจอร์แดน ดังนั้นจึงใช้นางทำอะไรแบบนั้น”

“แต่พวกเขาก็จะประเมินน้องสาวของเจ้าต่ำเกินไป...” ไซอายิ้มบาง “อีกไม่นาน เฮเลนน่า มอนโตเซราจะต้องตลบหลังตระกูลคอนเนอร์เนรีแน่นอน นางหรือจะยอมเป็นสะพานให้ใคร หากต้องรับใช้และทำให้ตระกูลคอนเนอร์เนรีได้มาซึ่งอำนาจ ไม่สู้ฉวยอำนาจพวกนั้นให้ตระกูลเฮมิงตัน ส่วนตนเองก็เป็นภรรยาของจอร์แดน เฮมิงตันอย่างออกหน้าออกตาไม่ดีกว่าหรือ”

“นัง...สารเลว” ซาโลยาได้ฟังก็ตัวสั่น น้ำตาจะไหลออกมาทุกเมื่อ

“ท่านแม่...” ซีอาน่ากุมมือซาโลยา เอ่ยเสียงอ่อน “พวกเราตายแล้วนะเจ้าคะ ถ้าหาก...ถ้าหากว่าเราไม่ไปยุ่งกับพวกเขาอีก ชีวิตของเราก็จะมีความสุข” ซีอาน่าเคยเป็นเทพ เคยเห็นนรกมาก่อน เมื่อตนเองยังแข็งแรงดี ทำไมยังต้องแค้นเคืองอีกเล่า สู้หนีไปให้ไกล และสามารถใช้ชีวิตที่ไร้ศัตรู สร้างความสุขขึ้นใหม่ตลอดไปไม่ดีกว่าหรือ

บาปกรรมของมนุษย์มักถูกลงโทษโดยชาวนรก และเอเลนเทียร์ พี่สาวของนาง หากเอเลนเทียร์รู้ในสิ่งที่แอสโทเรียโดนกระทำ นางไม่โกรธจนทำลายชีวิตของเฮเลนน่าจนป่นปี้ ก็เป็นเรื่องแปลกแล้ว เรื่องนี้มีคนแก้แค้นให้นาง ซีอาน่าจะร้อนรนไปไย นางมาจากสวรรค์ ไม่ได้มาจากนรก ไม่จำเป็นต้องทวงแค้นให้มือตนเองเปื้อนเลือดหรอก

ซาโลยาได้ฟังคำลูกสาวก็นิ่งไป ตอนนี้ทุกคนคิดว่าพวกเธอได้ตายไปแล้ว ตระกูลคินเคล่าก็ไม่มีอีกแล้ว ต่อให้แค้นแทบกระอักเลือด แต่กลับไปแล้วไม่มีอำนาจ จะเล่นงานใครได้กัน จะพึ่งพาออเดร มอนโตเซราหรือ...ชายคนนั้นก็เป็นแค่คนเห็นแก่ตัว

ครั้นมองซีอาน่า นึกถึงภาพที่ลูกสาวถูกผู้ชายพวกนั้นลากตัวไป ซาโลยาก็รู้สึกเหมือนใจจะขาดให้ได้ หากต้องเห็นซีอาน่าโดนคนพวกนั้นทำร้ายอีก มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงหรือ สู้ให้เธอเมินเฉยต่อความแค้นพวกนั้น และใช้ชีวิตนี้ปกป้องลูกสาวไม่ดีกว่าหรือ ครั้นคิดแบบนี้ ซาโลยาก็ตัดสินใจ

“นั่นสินะ เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับเราแล้ว” ซาโลยาเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่มีตระกูลคินเคล่า ไม่มีทรัพย์สมบัติ หรืออะไรก็ช่าง แต่เธอยังเป็นแม่คน และจะเป็นแม่ที่ต้องปกป้องลูกเอาไว้ จะเอาลูกสาวไปเสี่ยงกับความแค้นของตนเองไม่ได้เด็ดขาด

ซีอาน่าเห็นซาโลยามีท่าทีเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจยิ่ง ทั้งยังรู้สึกตื้นตันใจที่อีกฝ่ายสามารถละความแค้นได้เพื่อลูกสาวเพียงคนเดียว ช่างหัวความแค้น ช่างหัวอำนาจ ช่างหัวเงินทองมันเสียสิ ตอนนี้พวกเธอเป็นอิสระ ไม่ต้องมานั่งวางแผน หวาดระแวงทุกวันแล้ว

ไซอาหรี่ตาลง พร้อมเอ่ยถามเสียงเรียบ “ท่าทางแบบนั้นมันคืออะไรกัน”

“ท่านไซอา...” ซีอาน่าหันมาเอ่ยเป็นงานเป็นงานกับผู้นำตระกูลวาเรนโนซา “ข้ารู้สึกซาบซึ้ง และขอบคุณในการช่วยเหลือของท่านในครานี้จริงๆ น่าเสียดายที่ซีอาน่าไม่มีอะไรที่จะสามารถตอบแทนท่านได้ บุญคุณของท่าน คงต้องตอบแทนในชาติหน้าแล้ว...” ซีอาน่าสบตาไซอา สื่อให้เขาเข้าใจว่า เมื่อกลับเป็นเทพแห่งโชคชะตาแล้ว จะต้องหาทางตอบแทนเขาอย่างแน่นอน “...ถูกอย่างที่ท่านกล่าว ซีอาน่า และซาโลยา มอนโตเซราได้ตายไปแล้ว ตอนนี้พวกข้าไม่คิดต่อสู้แย่งชิงอะไรกับใครทั้งนั้น จะขอไปตามทางของตัวเอง อยู่อย่างมีความสุขประสาแม่ลูก...เท่านั้นก็พอ”

ซีอาน่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับวังวนแห่งอำนาจอีก เธอเหนื่อยจนอยากจะพัก และตอนนี้ก็ได้โอกาสที่จะมีชีวิตที่สุขสงบแล้ว ซีอาน่าไม่หวังแก้แค้น อยากอยู่อย่างมีความสุข และดูแลซาโลยาให้ดีที่สุดเท่านั้นก็พอ

ไม่คาดคิดว่าไซอาจะกระแทกถ้วยชาลงวางอย่างแรง ดวงตาของเขาเปลี่ยนแวว มองเธอและซาโลยาที่สะดุ้งเฮือก ผู้นำตระกูลวาเรนโนซาเอ่ยเสียดสี

“ไม่เจอกันนาน แต่คุณหนูซีอาน่ายังคงเป็นเช่นเดิม พวกข้ามฝั่งแล้วรื้อสะพาน ตอบแทนชาติหน้าบ้าบออะไรของเจ้ากัน!?

ความโกรธของเขาน่ากลัวนัก แผ่พล่านไอเย็นเยียบ เหมือนงูที่กำลังขยับโยกกายเตรียมฉกเหยื่อให้ดาวดิ้น แรงกดดันนั้นทำเอาซาโลยากระตุกชายกางเกงซีอาน่ายิกๆ เร่งให้หาทางแก้

“ก็...คือพวกข้า...” ซีอาน่าอ้ำอึ้ง

“เจ้าแพ้น้องสาวของเจ้าก็ตรงนี้ ใจอ่อน คิดจะชั่วก็ไม่ยอมชั่วให้สุดทาง ไม่ยอมกำจัดศัตรู ไม่กล้าได้กล้าเสีย” ไซอาถอนใจเฮือกใหญ่ คลี่พัดไม้ไผ่ และพัดให้ตนเองช้าๆ เขาเบือนหน้ามองไปทางอื่น “ที่จริงข้าไม่รู้หรอก ว่าพวกเจ้ากำลังมีภัยมาถึงตัว”

ซีอาน่าทำหน้าประหลาด ไซอากล่าว

“ข้าอยู่ห่างจากพวกเจ้ามาก พวกเจ้าอยู่เมืองหลวง ส่วนข้าออกเดินทางถึงเขตอื่น จะรู้ได้อย่างไรว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง ต่อให้มีเหล่างูคอยรายงาน ก็มีบ้างที่พวกมันต้องออกหากิน ใครจะมาจับตาดูพวกเจ้าได้ทั้งวันทั้งคืนกัน” ไซอามองซีอาน่า เอ่ยเสียงเรียบ

“คริสติน คัลลาแฮน พอนางรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์ตระกูลมอนโตเซรา นางคงรู้จากเจ้าว่าเหล่างูในตระกูลวาเรนโนซาเป็นบริวารของข้า จึงเร่งร้อนเดินทางไปยังคฤหาสน์ตระกูลวาเรนโนซาที่เมืองหลวง เล่าเรื่องของเจ้าให้ผู้ดูแลฟัง เอาไม้เขี่ย แหวกโพรงหญ้า เร่งหางูทุกตัวที่อยู่ในตระกูลวาเรนโนซา และขอให้พวกมันมาช่วยดูแลเจ้า เพราะนางไม่เชื่อว่าการเดินทางของพวกเจ้าจะปลอดภัย ในเมื่อออเดร มอนโตเซราไม่ใส่ใจพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย และตระกูลคัลลาแฮนก็ออกหน้ามากไปกว่านี้ไม่ได้”

“คริสติน...” ซีอาน่าพึมพำชื่อเพื่อนรัก รู้สึกเหมือนขอบตาร้อนผ่าวในทันที ไซอาถามเธอ

“ตระกูลคัลลาแฮนเป็นตระกูลที่เทพมังกรโปรดปรานมากที่สุด เจ้าคงรู้ชะตากรรม และสถานการณ์ของตระกูลนี้ จะปล่อยไปรึ”

 ซีอาน่าพลันนึกขึ้นได้ในทันที สุดท้ายแล้ว ตระกูลคัลลาแฮนก็จะถูกกำจัดเหมือนตระกูลคินเคล่า ถูกสังหารจนสิ้นตระกูล!

ครั้นเห็นแววตาของเด็กสาว ไซอาจึงขยับยิ้มออกมาอย่างพอใจ ซีอาน่ากระสับกระส่ายเพียงครู่ ก่อนจะมีสีหน้าอับจนหนทาง

“แต่ข้าจะทำอะไรได้” ซีอาน่าเอ่ย ตอนนี้เธอถูกขับไล่ออกจากตระกูลมอนโตเซรา ไม่อาจกลับมาเป็นชนชั้นสูงเหมือนเดิมได้อีกแล้ว อย่าว่าแต่จะช่วยเหลือตระกูลคัลลาแฮนเลย แค่ช่วยตัวเองยังทำไม่ได้

“อย่าดูถูกตัวเองไปนัก” ไซอายิ้มบาง ให้ความรู้สึกเจ้าเล่ห์ “เจ้าเคยตั้งคำถามตนเองหรือไม่ ว่าทำไมตระกูลคินเคล่าถึงถูกใส่ร้าย ด้วยข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงที่สุด และเป็นข้อกล่าวหาเดียว ที่จะถูกลงโทษตัดศีรษะได้โดยไร้การไต่สวน...ข้อกล่าวหาที่ทำให้สิ้นตระกูล”

ซีอาน่าครุ่นคิด เอ่ยว่า “เพราะพวกเขาต้องการทำลายตระกูลคินเคล่า”

“ไม่ใช่แค่คินเคล่า...” ไซอาหรี่ตาลง “แต่พวกเขาอยากให้เจ้าตาย ซีอาน่า มอนโตเซรา”

ซีอาน่าอ้าปากค้าง ซาโลยาดึงลูกสาวของตนมากอดพร้อมร้องถาม “ทำไมกัน!?

“ตอนที่เจ้าอายุเพียงเจ็ดปี เจ้าสามารถใช้วาจาของเจ้าเพียงคนเดียว เปลี่ยนสถานการณ์ช่วยเหลือมารดาของตนเองต่อหน้ามังกรได้ ในสายตาคนอื่นมองว่าเจ้าเป็นเสือร้ายมานานแล้ว กับเด็กผู้หญิงแบบนี้ หากต่อไปได้กลายเป็นขุมกำลังให้กับตระกูลเฮมิงตัน หึ ไม่จำเป็นต้องมีตระกูลคินเคล่าคอยหนุนหลังเลย แค่เจ้าคนเดียวก็อันตรายกับพวกคอนเนอร์เนรีแล้ว คิดเหรอว่าพวกมันจะปล่อยเจ้าไป ให้เจ้าได้มีโอกาสแต่งงานกับคู่หมั้นของเจ้า” ไซอายิ้ม มองดวงหน้าขาวซีดของซีอาน่า

“พวกมันจะฆ่าเจ้า ข้อกล่าวหานั้นจึงสร้างความสะดวกให้พวกมันที่สุด ใช้มังกรวาโยที่ใจร้อนบ้าศักดิ์ศรี และโง่เง่าที่สุด ลงมือรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด เพราะมีตัวอย่างให้เห็นแล้วนี่ ว่าหากมันทำให้เจ้าตั้งตัวได้...ให้เจ้าได้คิด เจ้าจะมีโอกาสล้มกระดานของพวกมัน”

“เพราะ...เพราะข้าหรือ ท่านลุง...ท่านป้า...” ซีอาน่าเอ่ยเสียงสั่น

ซาโลยาคว้าดวงหน้าของลูกสาวเอาไว้ เอ่ยเสียงดุดัน “ไม่ใช่! เพราะพวกมันต่างหาก! พวกตระกูลคอนเนอร์เนรี และนางแพศยาพวกมัน! เป็นพวกมัน ไม่ใช่เจ้า!

“แม่ของเจ้ากล่าวถูกแล้ว” ไซอาหลุบตาลงต่อ พูดพึมพำกับตัวเองเสียงเบา “และถ้าเป็นเพราะเจ้า ก็ต้องเป็นเพราะข้าด้วย ตระกูลวาเรนโนซาของข้า เคยมีปัญหากับพวกมังกร ตอนที่เจ้างูสองตัวนั้นไปช่วยเจ้า พวกเขาคงได้เห็น นี่คือความต้องการประกาศอำนาจของมังกร พวกมันต้องการข่มข้า ดังนั้นในศาลนั้น การตัดสินจึงรวดเร็ว และมังกรวาโยที่ทำหน้าที่ตัดสินก็มีเพียงตนเดียว...” พูดถึงตรงนี้ ไซอาถึงกับกำพัดจนหักคามือ ท่าทางของเขาน่ากลัวนัก ประโยคหลังๆ เขาเอ่ยเสียงเบาราวกระซิบ

“...ครานั้นเป็นความผิดของพวกมันเองแท้ๆ กล้าดียังไงมาเอาความไม่พอใจใส่หัวของข้า ดีนะที่หัวหน้าเผ่าของมันยังมีสมอง ไม่เช่นนั้น...”

“ไซอา...” ซีอาน่าเรียกเขา มองเด็กหนุ่มที่หันไปพึมพำกับตัวเอง เธอหูดี ฟังได้ความบ้าง ไม่ได้ความบ้าง อดถามไม่ได้ “หมายความว่ามังกรวาโยต้องการเล่นงานเจ้าผ่านข้ากระนั้นหรือ”

“ข้าไม่สำคัญขนาดนั้นหรอก มังกรที่ตัดสินคดีวันนั้นก็แค่อวดดีเกินไปหน่อย” ไซอาสูดลมหายใจลึก เรียกความสงบมาสู่ตน “วันนี้มังกรตนนั้นโดนโทษประหารแล้ว ข้อหาตัดสินใจโดยพละการ เป็นผู้ออกกฎ แต่ไม่ทำตามกฎ ตัดสินโทษประหารตระกูลใหญ่โดยยึดความพึงพอใจของตนเอง หัวหน้าเผ่ามังกรวาโยต้องทำให้เห็นเป็นเยี่ยงอย่างแก่เหล่ามังกร...”

ซีอาน่ากับซาโลยาอ้าปากค้าง แม้แต่เทพมังกรทำผิดยังต้องถูกประหาร แต่ข้อหาตัดสินความเพียงตนเดียวในศาลนี่มัน...ไม่น้อยไปหน่อยหรือ และเด็กหนุ่มคนนี้พูดถึงเทพมังกรอย่างไร้ความเคารพขนาดนี้ ช่างน่าเหลือเชื่อ...

“...แต่อย่างไรก็ตาม มีการค้นพบว่าอาวุธสังหารมังกรอยู่ในตระกูลคินเคล่าจริงๆ ถึงมังกรตนนั้นจะอวดดีไปบ้าง แต่คำตัดสินของเขาไม่ได้ผิดอะไร จนกว่าจะมีพยานและหลักฐานปรากฏขึ้นนั่นแหละ ตระกูลคินเคล่าของเจ้าจึงจะพ้นข้อกล่าวหา”

“งั้นคงไม่มีทางพ้น พวกตระกูลคอนเนอร์เนรีจะต้องกำจัดพยานและหลักฐานจนหมด” ซีอาน่าถอนใจ “เอาผิดพวกคอนเนอร์เรีไม่ได้ จะคาดคั้นพวกเฮเลนน่า...พวกนางก็คงไม่โง่ยอมสารภาพแน่ๆ”

ซีอาน่าเงยหน้ามองไซอา มีความปลงตกไม่น้อย “ไม่เป็นไร ข้ารู้ว่านรกมีจริง และสักวัน พวกนางก็ต้องลงไปทรมานในนั้น ถึงข้าไม่ทำร้าย แต่นรกก็จะต้องทวงความยุติธรรมจากพวกนางแน่!” เหนือสิ่งใดคือเอเลนเทียร์คงไม่ยอมให้สองแม่ลูกนั่นมีชีวิตหลังความตาย และชีวิตใหม่ได้ดีนัก เทพแห่งการลงทัณฑ์จะต้องจัดการสองคนนั้นแน่ ไม่ชาตินี้ ก็หลังความตาย และชาติหน้าของพวกเธอ ซีอาน่าไม่จำเป็นต้องวางแผนแก้แค้นให้ปวดสมอง

“เรื่องตระกูลคอนเนอร์เนรี และพวกน้องสาวของเจ้า เจ้าไม่แค้นพวกเขาก็ดี จากนี้จะได้อยู่อย่างสงบ...สักพัก” ไซอาว่า

“สักพัก?” ซีอาน่าทำหน้าตางุนงง

“ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามีค่า” ไซอายิ้ม “คงไม่คิดว่าแค่มิตรภาพ และขนมเพียงแค่ไม่กี่กล่อง จะมีค่าขนาดที่ข้าต้องทำอะไรให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้หรอกนะ ซีอาน่า...ข้าไม่ต้องการการตอบแทนจากเจ้าในชาติหน้า ข้าต้องการที่นี่ ตรงนี้ และเดี๋ยวนี้”

“ทะ...ท่านต้องการอะไรจากลูกสาวข้าหรือ” ซาโลยาถามตะกุกตะกัก

ไซอาขยับยิ้ม ทั้งดูงดงาม ชั่วร้าย และหลอกล่อคล้ายปีศาจหนุ่มที่กำลังล่อลวงหญิงสาวก็ไม่ปาน

“ข้าต้องการเป็นพระราชา และซีอาน่า...ต้องช่วยข้า”

ซีอาน่าถึงกับเบิกตากว้าง แข็งค้างไปในทันที ตระกูลวาเรนโนซาจะกระโจนลงสู่การแข่งขันชิงตำแหน่งราชามนุษย์คนแรก นี่ไม่มีในใบบันทึกชะตาเลยสักนิดเดียว!

 

**

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 728 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,811 ความคิดเห็น

  1. #6669 SONAKY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 15:05
    ชอบมากหลังจากนี้นางเอกจะได้ใช้ความสามารถจริงๆโดยไม่มีตัวช่วยเนื้อเรื่องระทึกเดาไม่ได้จนอดใจเต้นไม่ได้เลยอะ
    #6,669
    0
  2. #6622 elpanpon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 17:30
    พี่แกมาเหนือมาก สามีที่สุด
    #6,622
    0
  3. #6526 PHILLIPS (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 15:37
    มาค่ะ เดอะแบกถูกซัมม่อนเรียบร้อย (โบกป้าย)
    #6,526
    0
  4. #5828 BEAMOSH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:04
    ชอบๆๆๆๆ
    #5,828
    0
  5. #5816 xlnm_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 11:00
    หลบครับ พระเอกจะเดิน
    #5,816
    0
  6. #5729 Femiella (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 12:55
    โลกเปิดตอนต่อให้หน่อยน้า
    #5,729
    0
  7. #5722 amine mine (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:54
    ไซอา ไซอา ไซอา ไซอา //โปรดไรท์เปิดตอนหลายๆตอนด้วยค่ะ กราบ.//
    #5,722
    0
  8. #5720 Eunomia (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 21:31

    แกร๊สสสสสสสสสส ไซอาซาม๊าาาาาาาาา!!!! //โบกป้ายไฟรัวๆ
    #5,720
    0
  9. #5708 Noong7 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 01:04
    โอ้โหหหหหหห พ่อคุ๊นนนนนนนนน หายไปนานโผล่มาทีเดียว ฟาดเรียบไปเลยจ๊ะ รอวันที่ซีอาน่าจะผงาดอีกครั้ง !!! กรี้สสสสสสสสสสสสสส
    #5,708
    0
  10. #5698 BearBear2911 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:01
    เอาเลยไซอาาา
    ซีอาน่าช่วยทั้งคน
    ต้องาำเร็จแน่นอนนน
    #5,698
    0
  11. #5692 เงารางเลือน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:52
    ตลกไซอา นี่มันบรรยากาศอะไรรรร
    //ถ้าด้วยเรตความเร็วเปิดตอนใหม่นี้ อีกเกือบสองเดือนเลยนะคะกว่าจะได้อ่านถึงตอนล่าสุด TTT^TTT คิดตึ๊งท่านแมมมมมม่ (คิริน)
    #5,692
    1
    • #5692-1 Siliny(จากตอนที่ 23)
      24 เมษายน 2562 / 10:10
      คิดถึงท่านแม่เหมือนกันค่ะ //ท่านแม่คนขี้แกล้ง555
      #5692-1
  12. #5690 BaNananananaPG (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:17
    มีe-book ไม่ก็หนังสือขายมั้ยคะ? เห็นปิดตอน
    #5,690
    0
  13. #5685 ahgase1 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 22:13
    จะชั่วก็ชั่วไม่สุด
    อินี่คิด : ฮะโหลวว ไซอา เมียเธอเป็นนางฟ้ามาก่อนนะจำได้มั้ย
    555
    #5,685
    0
  14. #5684 TTawo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:37
    รออ่านซ้ำ รอเล่ม รอๆๆ รอทุกอย่างเลยย
    #5,684
    0
  15. #5683 nanuniTB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:39
    มาต่อด่วนๆ งื้ออออ
    #5,683
    0
  16. #5682 Shaferia (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:20

    ตอนนี้เป็นตอนที่เสียน้ำตามาก;-;

    #5,682
    0
  17. #5681 Michiyo _วาโย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 18:07
    ตอนแรกก็เครียดแทนซีอาน่า แต่พอพ่องูออกมาเท่านั้นแหละ

    ใจรู้สึกกระชุ่มกระชวย5555+
    #5,681
    0
  18. #5679 Maya1412 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 17:16

    พ่องูออกโรง!!

    #5,679
    0
  19. #5678 Pprownk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 17:13
    ที่ไซอาบอกว่าจะไปหามังกรวาโย หมายถึงไปบอกให้ลงโทษมังกรตัวนั้นสินะ
    #5,678
    0
  20. #5534 annepw (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 02:36
    คือตอนแรกกะดรามาละ ไซอามีบทเท่านั้นแหละ กรี๊ดดดดดด! ในที่สุด! พ่อยอดดวงใจ~ มาช่วยจนได้สินะจ๊ะตัวเธอ
    #5,534
    0
  21. #5110 warat_sariyawut (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 03:13
    กรี้ดดดดดด ชอบไซอาเว้ยยย เรื่องนี้มันส์มากค่ะ ติดงอมแงมเลย
    #5,110
    0
  22. #3978 YukiKiyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:09
    นึกว่าจะพูดว่า ช่วยข้าเป็น "พระราชา "แล้วเจ้า เป็น " ราชินี " ซะอีก
    #3,978
    0
  23. #1615 LadyBaiYoK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 16:36
    ร้องไห้ในร้องเรียน ดีนะยังไม่มีคนมา T^T
    #1,615
    0
  24. #1513 Momay4087 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 12:35
    ทำไมบิ๊วอารมณ์ได้ขาดนี้
    ร้องไห้เลย อย่ากับเป็นซีอานาเองเลย
    😭😭😭
    #1,513
    0
  25. #1392 เงารางเลือน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 23:31
    ซีอานาเสียเปรียบน้องสาวตรงที่รู้ว่ามีชาตินี้และมีชาติหน้า แต่เฮเลน่ารู้แค่ว่าตัวเองมีชาตินี้ และนางจะต้องได้ในชาตินี้
    //ข้าอยากเป็นราชา และเจ้าต้องมาเป็นราชินีของข้า อิ
    #1,392
    0