ASTORIA.

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 : ผู้นำตระกูลวาเรนโนซา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 699 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

 

 

 

 

เช้าวันต่อมา รถม้าคันใหญ่ที่ไม่ได้ติดตราประจำตระกูลกำลังเตรียมพาคุณหนูจากตระกูลใหญ่ไปส่งที่โรงเรียนเหมือนอย่างเคย ซีอาน่าแต่งกายงดงามขึ้นรถม้าสำหรับเตรียมไปโรงเรียนแล้ว แต่พอเห็นเฮเลนน่าที่ชาลอนเน่พามาลาออเดรเพื่อเดินทางไปโรงเรียน เธอก็ขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยเสียงดังว่า

“น้องสาว เจ้ากำลังจะทำอะไร”

เฮเลนน่าหยุดชะงัก หันมาเอ่ยอย่างสุขุมเสียงไม่ดังและเบานัก “ข้ากำลังจะไปโรงเรียนเจ้าค่ะ”

“แล้วเหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้” ซีอาน่ากวาดตามองชุดที่ราบเรียบไร้ความงามของเฮเลนน่า ท่าทางของซีอาน่าทำให้ออเดรและซาโลยาอดพินิจเฮเลนน่าไม่ได้

“โรงเรียนเป็นสถานที่ศึกษาหาความรู้ ข้าเลยไม่คิดว่าจำเป็นต้องแต่งกายงดงาม คิดแค่อยากกอบโกยความรู้เท่านั้นก็พอ” เฮเลนน่าบอก ท่าทางนั้นเจียมเนื้อเจียมตัวมาก แต่ทว่าก็ทำให้ทุกคนหันไปมองซีอาน่าที่แต่งกายงดงามไม่ได้

ออเดรคล้อยตามลูกสาวคนเล็ก เห็นว่าเรื่องนี้เฮเลนน่ามีเหตุผล เขาจึงว่าเสียงเรียบ “ถอดสร้อยเพชรออกดีหรือไม่ซีอาน่า”

สร้อยเพชรที่ว่ามีลักษณะเป็นจี้เพชรรูปหัวใจ ร้อยกับสร้อยเงิน พอซีอาน่าใส่แล้วดูน่ารักสมวัยยิ่งนัก

“ไม่เจ้าค่ะ ท่านพ่อจำได้ไหมเจ้าคะ ว่าท่านซื้อให้ลูกเป็นของรางวัลสำหรับการสอบได้ที่หนึ่งในระดับชั้น ข้าไม่ถอดเด็ดขาด” ซีอาน่าตอบ ก่อนมองเฮเลนน่าแล้วว่า “น้องสาว เจ้าพูดเช่นนั้นไม่ผิด โรงเรียนคือสถานที่แสวงหาความรู้ก็จริง แต่ก็ไม่ใช่ป่าดงดิบที่การแต่งกายงดงามคือสิ่งที่ไม่เหมาะสม ผิดแล้ว โรงเรียนที่เรากำลังจะไปใครเขาก็แต่งกายงดงามกันทั้งนั้น เจ้าแต่งกายเรียบง่ายเช่นนี้ หนึ่ง ไม่สมฐานะที่เป็นลูกสาวของท่านพ่อ สอง เจ้าเห็นข้าแต่งกายเช่นนี้ไปโรงเรียนทุกวัน ยังจงใจแต่งกายเช่นนี้อีก อยากจะป่าวประกาศให้คนทั่วโรงเรียนรู้หรือว่าตระกูลมอนโตเซราเลี้ยงดูลูกสาวไม่เท่าเทียม เรื่องนี้มันจะเสื่อมเสียมาถึงท่านพ่อและท่านแม่ของข้า น้องสาว ข้าจำได้ว่าท่านแม่เรียกช่างเสื้อมาตัดเย็บชุดใหม่ๆ ให้พวกเราทุกปี อย่าบอกข้าเชียวนะว่าเจ้ามีแต่เสื้อผ้าเช่นนี้ จงใจแต่งกายเช่นนี้ จะทำตัวน่าสงสารให้ใครดูกัน”

ดวงหน้าของเฮเลนน่าไม่น่าดู ดวงหน้าของชาลอนเน่ยิ่งแล้วใหญ่ ออเดรฟังลูกสาวคนโตพูดแล้วคิดตาม ตวัดสายตามองเฮเลนน่าแล้วเอ่ยเสียงเย็น

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้! แล้วขึ้นรถม้าไปเรียนกับพี่เจ้า! ไม่ต้องบอกข้าว่าจะเดินไปโรงเรียนอีกเชียว!

“ชาลอนเน่และเฮเลนน่า ไม่ว่าข้าจะรู้สึกเช่นไรกับพวกเจ้า แต่ข้าก็ไม่เคยทำหน้าที่นายหญิงตระกูลมอนโตเซราบกพร่อง เฮเลนน่า...เจ้าไปโรงเรียนแล้วอย่าได้ทำอะไรไม่เข้าท่าให้ข้าขายหน้าเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไปโรงเรียนอีกอย่างแน่นอน!” ซาโลยาเอ่ยเสียงเด็ดขาด สบตาออเดร ซึ่งสามีของเธอก็พยักหน้าเห็นด้วย

เฮเลนน่าแทบจะร้องไห้ ต่อให้ทำตัวแกร่งกล้าเลียนแบบพี่สาวปานใด ข้างในก็คือเด็กอายุเพียงห้าขวบ ทนการตำหนิรุนแรงไม่ไหว ชาลอนเน่รีบอุ้มลูกสาว โค้งศีรษะขออภัยสามีและซาโลยา และรีบพาเฮเลนน่าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในทันที

ซีอาน่าระบายลมหายใจยาว สงสัยว่าโชคชะตาที่ต้องเป็นอริกับเฮเลนน่าของซีอาน่า คงหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เฮเลนน่าดูร้ายกาจขึ้นทุกวัน โตขึ้นคงจะรู้จักเก็บอารมณ์ และร้ายกาจยิ่งกว่านี้แน่ เธอต้องคอยระวัง

“เกือบไปแล้ว” ซีอาน่าบ่นออกมาเสียงดังให้ออเดรได้ยิน ทำให้เขายิ่งคิดว่าเฮเลนน่าจงใจทำประชด โดยการแสดงออกให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ให้ความเท่าเทียมกับลูกทุกคน วันนี้ โชคดีที่ซีอาน่าร้องทัก คราวหน้าคราวหลัง เขาต้องคอยดูให้ดี

เฮเลนน่ากลับมาพร้อมชุดสวย เธอนั่งแยกคนละมุมบนรถม้ากับซีอาน่า ซีอาน่าก็ไม่ได้สนใจน้องสาวต่างมารดาเท่าไร เห็นชัดว่าเฮเลนน่าเป็นอริกับตน เธอเป็นพวกไม่แยแสศัตรูอยู่แล้ว เทียบกับเมรินเน่ เฮเลนน่านั้นเรียกได้ว่ากระจอก!

ซีอาน่าซ่อนจี้เพชรไว้ในคอเสื้อ พอถึงโรงเรียน ซีอาน่าก็บอกเฮเลนน่าว่า “เจ้าเดินไปหาอาจารย์ แจ้งชื่อ แล้วเลือกว่าตัวเองจะอยู่ห้องไหน ข้าไปล่ะ”

เฮเลนน่าพยักหน้า เดินไปรายงานตัว ส่วนซีอาน่ายืนมองน้องสาวสักพักหนึ่ง ก่อนจะเดินไปยังห้องเรียนใหม่ของตนเอง พอถึงห้องเรียนใหม่ คริสตินก็โผเข้าหาเธอทันที พร้อมอวดกำไลที่ทำจากหยกให้ดู

“ซีอาน่าดูสิ! ท่านพ่อเห็นว่าข้าตั้งใจเรียนดี เลยให้กำไลอันนี้มาด้วยล่ะ! ปีนี้เจ้าต้องสอนข้าอีกนะ ข้าจะเรียนเอาที่สองให้ได้เลย!” คริสตินบอกอย่างตื่นเต้นยินดี พอสนิทสนมกันแล้ว พวกเธอก็เปลี่ยนสรรพนามเรียกให้ดูสนิทสนมกันมากขึ้น ท่าทางร่าเริงสดใสของคริสตินทำให้ซีอาน่าใจละลาย พอคริสตินเริ่มมีความมั่นใจก็สดใสน่ารัก ชวนให้คิดถึงน้องๆ ของเธอที่อยู่บนสวรรค์เหลือเกิน

“ได้สิ ไม่ว่าคู่แข่งของเจ้าเป็นใคร ข้าก็จะสนับสนุนเจ้า!” ซีอาน่ากอดคริสตินเอาไว้

“เอ๋ นั่นน้องสาวของเจ้าใช่หรือไม่” คริสตินเอ่ยถาม ผละจากซีอาน่า มองไปที่เด็กหญิงหน้าตาน่ารักที่มีดวงตาสองสีเด่นสะดุดตาผู้มอง

“เจ้ารู้ด้วยหรือว่านั่นคือเฮเลนน่า” ซีอาน่าถามเพื่อน

“คนเขาลือกัน แม่ของนางเป็นชาวต่างถิ่น...ดวงตาสองข้างสีไม่เหมือนกัน งามประหลาดมาก...” คริสตินมองพินิจเฮเลนน่าแล้วกระซิบบอก “แต่ข้าว่าเจ้าสวยกว่านาง”

“ข้าก็คิดว่าเจ้าสวยกว่านางเยอะ” ซีอาน่าตอบกลับเสียงเบาเท่ากัน ทำเอาสองแก้มของคริสตินแดงเรื่อ เพื่อนสาวตีแขนเธอแก้เขินเบาๆ หนึ่งที ซีอาน่าพยักหน้า “เป็นความจริง”

ความจริงถ้าหากซีอาน่าไม่ได้รับพรจากเอเลนเทียร์ คริสตินจะถือเป็นคนสวยอันดับหนึ่งในหมู่ลูกสาวของตระกูลใหญ่ งามกว่าเฮเลนน่าอยู่เล็กน้อย แต่เพราะถูกเลี้ยงมาอย่างกดดัน เลยไม่มีความมั่นใจในตัวเอง และเมื่อไม่ได้พบซีอาน่า คะแนนการเรียนทั้งหลายก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน จนเมื่อพี่ชายทั้งสองของเธอลาออกจากโรงเรียนด้วยเหตุผลบางประการ คริสตินก็พลอยลาออกจากโรงเรียนด้วย คนทั้งโรงเรียนล้วนไม่อาจจำเด็กหญิงที่เอาแต่ก้มหน้าต่ำ ไม่สมาคมผู้ใดได้

แต่เพราะซีอาน่าเปลี่ยนโชคชะตา มาโรงเรียน และได้เรียนห้องเดียวกับคริสติน คริสตินเลยได้กินผลราลี่ย์ส่งผลให้ความงามยิ่งเฉิดฉาย ได้รับกำลังใจทำให้มีความมั่นใจในตัวเอง กล้าแสดงศักยภาพที่ตนเองมี เงยหน้าแย้มรอยยิ้มให้ผู้คน ทำให้เป็นเด็กหญิงที่งดงามน่าจับตามองคนหนึ่ง

“เปลี่ยนเรื่องคุยเถอะ” คริสตินเขินที่ถูกชม เธอลดเสียงลงกระซิบ “พี่ชายทั้งสองของข้า จะเรียนที่โรงเรียนปีนี้เป็นปีสุดท้ายแล้วนะ”

“เอ๋!” ซีอาน่าอุทาน ก่อนจะโดนคริสตินอุดปากเอาไว้

“เรื่องจริง ท่านพ่อจะให้พวกเขาเรียนที่บ้านแทนแล้ว พี่เฮเชลอยากเป็นหมอ ส่วนพี่จัสตินจะเรียนเรื่องบัญชี พวกเขาคงไม่ได้ออกจากบ้านอีกนานเลย” ดวงตาของคริสตินมีแววเศร้าสร้อย “แต่ข้าอยากเรียนกับเจ้า เลยขอท่านพ่อ ท่านพ่อก็อนุญาต พี่เฮเชลเหมือนเข้าใจบางอย่าง เลยไม่ว่าอะไร แต่พี่จัสตินขอเรียนเท่าไร ท่านพ่อก็ไม่อนุญาต ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน”

ก็เพราะพวกเขาโดดเด่นเกินไปน่ะสิ!’ ซีอาน่าคิดในใจ ในตระกูลคัลลาแฮนนั้น มีแอนเซลที่เป็นอัจฉริยะ แต่อ่อนแออมโรคอยู่หนึ่งคน พวกผู้ใหญ่ล้วนมองว่าแอนเซลจะตายเมื่อไรก็ได้ ดังนั้นจึงไม่ค่อยสนใจเขานัก แม้ว่าแอนเซลจะเก่งกาจแค่ไหน แต่ก็เหมือนยืนอยู่ริมผา ผลักเบาๆ ก็สามารถตายได้แล้ว เป็นศัตรูที่ใครก็จะสามารถกำจัดทิ้งได้เสมอ

แต่เฮเชลกับจัสตินนั้นไม่เหมือนกัน พวกเขาเก่งกาจ โดยเฉพาะเฮเชลคือคนแข็งแกร่ง ชนิดที่ว่าถ้าสิ้นแอนเซลไป เฮเชลก็สามารถพาตระกูลคัลลาแฮนให้รุ่งโรจน์ต่อไปได้ ดังนั้นตระกูลคัลลาแฮนจะต้องซ่อนเด็กชายสองคนนี้เอาไว้ให้ดี ก่อนที่ใครจะเห็นประกายแสงของพวกเขา ให้ภายนอกเห็นเพียงแอนเซลที่อมโรค พร้อมตายได้เสมอ พวกเขาจะได้ไม่มองว่าตระกูลคัลลาแฮนเป็นศัตรู

แต่คริสตินไม่ใช่ เธอเป็นผู้หญิง โดดเด่นได้เท่าไรก็ยิ่งดีกับตัวเธอมากเท่านั้น ดังนั้นคริสตินจึงมีโอกาสศึกษาหาความรู้อย่างเปิดเผย ผิดกับพวกพี่ชายที่ต้องซ่อนคมเอาไว้

ผู้นำตระกูลคัลลาแฮนคงไม่ต่างจากคว้านหัวใจตัวเองเลยกระมัง ให้ลูกชายคนโตเป็นเป้า และดับอนาคตที่ดีของลูกชายอีกสองคนเอาไว้ ทั้งหมดเพื่อให้ศัตรูคิดร้ายกับลูกๆ ของตนน้อยลง ในวันที่ตนไม่อยู่แล้ว ยื้อเวลาให้นานที่สุด ไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าตระกูลของเขาจะรอดพ้นจากศึกชิงตำแหน่งราชามนุษย์คนแรกหรือไม่

 ซีอาน่าคิดแล้วสะท้อนใจ เธอจับมือคริสตินพร้อมว่าเสียงเบา “เรามาเรียนแทนพวกเขาเถอะ”

คริสตินพยักหน้ารับ ถามว่า “แล้วจอร์จ กับจอร์นเป็นยังไงบ้างหรือ เจ้ายังไปสอนหนังสือพวกเขาอยู่ใช่ไหม”

“อ่อ พวกเขาเรียนรู้ได้ไวมาก ข้าก็ยังสอนพวกเขาอยู่ทุกวัน” ซีอาน่าพยักหน้ารับ นึกไปถึงงูขาว และงูดำ ฝาแฝดสองตัวนั้น ที่ถูกหัวหน้าตระกูลวาเรนโนซาส่งมาปั่นหัวเธอเล่น แต่เมื่อเวลาผ่านไป ซีอาน่าตบะกล้าแข็งขึ้น ไม่เพียงไม่กลัวเหล่างูแล้ว ยังตั้งชื่อให้พวกมันอีกต่างหาก ตอนใกล้สอบยังอ่านหนังสือให้พวกมันฟังด้วย ทำเอางูแต่ละตัวคอตก จะหลับไม่หลับแหล่ มีเพียงจอร์จ (งูขาว) และจอร์น (งูดำ) นี่แหละ ที่ยังขดตัวฟังตาไม่กระพริบ (อาจจะหลับในก็ได้)

ส่วนบาซิลิสก์ตัวนั้น จะออกมาคาบเธอไปโยนนอกป่าก็เฉพาะตอนที่ฟ้าเริ่มสาง เหมือนจะสื่อว่า เจ้ากลับบ้านไปอาบน้ำ เตรียมตัวไปโรงเรียนได้แล้ว ทำตัวราวกับผู้ใหญ่ที่คอยดูแลช่วยเหลือเธอ ซีอาน่าเลยไม่ค่อยกลัวมันแล้ว

คิดมาคิดไป ซีอาน่าก็รู้สึกว่าเธอเริ่มสนิทสนมกับตระกูลวาเรนโนซา แบบแปลกๆ ถึงแม้ทุกวันนี้ จะยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับคนของตระกูลนี้เลยก็ตาม

“แค่ออกมาคุยกับข้าสักวัน จะตายหรือยังไงวะ นี่ข้าตื้อมาตลอดหนึ่งปีเต็มไม่เคยขาดเลยนะ” ซีอาน่าบ่นออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงตระกูลงูพวกนั้น

“เจ้าหมายถึงใครเหรอ” คริสตินถาม ซีอาน่ารีบเฉไฉไปเรื่องอื่น ด้านหลังของเธอมีงูตัวหนึ่งกำลังเลื้อยไปฟ้องนายของตนอย่างเงียบๆ

 

**

 

“ท่านพี่เจ้าคะ!! เก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ!!

เสียงตะโกนชื่นชมดังมาจากสาวน้อยคนหนึ่ง ที่มีต่อเด็กหญิงคนหนึ่งอายุประมาณเจ็ดปี ที่กำลังยิงธนูได้แม่นเหมือนจับวาง

“สุดยอดจริงๆ ทุกดอก เข้าเป้าเป๊ะ!” แอนโทนี่อุทานออกมาเบาๆ ก่อนจะยืนขึ้นและช่วยตะโกนอีกแรง “สุดยอดเลยโซเฟีย!

ซีอาน่าและคริสตินได้ยินเสียงตะโกนนั้น ก็เดินมามองอย่างสงสัย ที่นั่นคือลานยิงธนู ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับฝึกซ้อมการต่อสู้ให้กับเหล่าเด็กนักเรียน ปกติมีแต่เด็กผู้ชายเท่านั้นที่จะใช้ลานนั้นฝึกฝีมือ แต่วันนี้ มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยิงธนูใส่เป้าอย่าเมามันส์ ทุกดอกไม่พลาดเป้า!

“พวกรุ่นพี่คงเริ่มเรียนการต่อสู้กันน่ะ” คริสตินบอก ชะเง้อคอมอง “ท่านพี่จัสตินบอกแก่ข้าว่า พอเราอยู่ระดับสาม พวกเราก็จะได้เรียนการต่อสู้บางประเภท ผู้หญิงคือการเรียนยิงธนู ส่วนผู้ชายก็จะเรียนฟันดาบ”

ตอนนี้พวกซีอาน่าอยู่ระดับสอง อีกหนึ่งระดับจึงจะสามารถเรียนการใช้ธนูได้ ซีอาน่าเห็นเด็กผู้หญิงที่ชื่อโซเฟียกำลังยิงธนูเป็นดอกที่สิบ มีหลายคนมองเธอด้วยดวงตาแวววาวเลื่อมใส สงสัยว่าคงจะเป็นเด็กคนนี้นี่แหละ ที่ได้รับพรจากเอเลนเทียร์ ให้ยิงธนูไม่พลาดเป้า

“ท่านพี่ของข้าเก่งที่สุดเลย!!

เสียงร้องของเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้น ซีอาน่าหันไปมอง จึงเห็นเด็กหญิงรูปหน้ากลมแป้น กำลังกระโดดพร้อมร้องชมโซเฟียอยู่ เด็กคนนี้คือเด็กที่เคยตะโกนใส่เธอว่า คนใจร้าย ในครานั้น ข้างกายมีเฮเลนน่านั่งอยู่กับเธอด้วย ท่าทางน้องสาวของเธอจะเลือกเรียนกับพวกตระกูลรอง เฮเลนน่านี่ไม่ธรรมดาเลย

“ซีอาน่า!” แอนโทนี่หันมาเห็นเธอ ยิ้มและโบกมือให้ ทำเอาเด็กหญิงที่กำลังร้องตะโกนพี่สาวชะงัก หันตามสายตาแอนโทนี่ ซีอาน่าเลยโบกมือให้เขาด้วย

แอนโทนี่ขยับตัวเว้นที่ พร้อมตบพื้นที่ข้างตัวอย่างกระตือรือร้น “มานั่งตรงนี้สิ! เพื่อนของข้ายิงธนูเก่งสุดยอดเลย!

“ข้าเห็นแล้ว!” ซีอาน่าดึงคริสตินไปนั่งด้วย ขณะที่น้องสาวของโซเฟีย และเฮเลนน่ามองเธอตาไม่วาง

“โซเฟีย! ยิงอีกลูก! แสดงให้ซีอาน่าดูหน่อยสิ!” แอนโทนี่ตะโกนบอกเพื่อนหญิง เขาสนิทกับโซเฟียมาตั้งแต่ยังเด็กๆ พอโซเฟียได้ยินก็พยักหน้ารับ ยิ้มกว้างทักทายซีอาน่าที่ยิ้มให้ และเริ่มต้นยิงธนูลูกต่อไป คราวนี้ลูกธนูปักที่ตูดของธนูลูกแรกอย่างแม่นยำ

“สุดยอด!” ซีอาน่าปรบมือ ยิ้มกว้างอย่างชื่นชม “นางคงเป็นผู้หญิงที่แม่นธนูที่สุดในแอสโทเรียแล้ว”

“ใช่ไหมล่ะ!” แอนโทนี่ยืดอก ภูมิใจราวกับตัวเองเป็นเจ้าของคำชมนั้นก็ไม่ปาน “ปีหน้า เจ้าก็จะได้เรียนแล้ว ข้าอยากจะรู้ว่าอัจฉริยะอย่างเจ้าจะเก่งกาจเรื่องการต่อสู้ด้วยหรือไม่ ตอนเจ้าเรียนยิงธนู ข้าจะมาดูแน่ๆ!

“นางเป็นอัจฉริยะเหรอ!?” น้องสาวของโซเฟียร้องขึ้น มองซีอาน่าอย่างพิจารณาเป็นพิเศษ

“เจ้าไม่รู้อะไร ตั้งแต่มาเรียนที่นี่ ซีอาน่าได้คะแนนเต็มทุกวิชาเลยนะ พวกอาจารย์พูดเป็นเสียงเดียวกันว่านางคืออัจฉริยะหญิงตัวน้อยแห่งแอสโทเรีย” แอนโทนี่บอก พร้อมตบบ่าซีอาน่าดังปุๆ “นางเป็นเพื่อนรักของข้าเองแหละ!

ซีอาน่ากลั้นหัวเราะ แอนโทนี่ช่างน่ารักเหลือเกิน เขาชอบนิสัยใจคอของใครก็มักเรียกว่าเพื่อนรัก ตอนนี้เขามีเพื่อนเต็มโรงเรียนแล้ว เพราะนิสัยเข้ากับคนเก่งเช่นนี้

“ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางเป็นอัจฉริยะ” เด็กหญิงคนนั้นบอก มองมือแอนโทนี่ที่วางบนบ่าซีอาน่าแล้วขมวดคิ้วแน่น

“ฮันน่า! เจ้าอย่าเสียมารยาทนะ!” เสียงเด็ดขาดของโซเฟียดังขึ้น เธอเดินเข้ามาพร้อมคันธนู “ซีอาน่าเป็นคุณหนูของตระกูลมอนโตเซรา เจ้าควรให้เกียรตินาง!

“เฮเลนน่าก็เป็นคุณหนูของตระกูลมอนโตเซราเหมือนกันนะเจ้าคะ!” ฮันน่าร้องบอกพี่สาว

คริสตินลอบกระตุกมือซีอาน่าให้ไปจากตรงนี้ นิสัยเรียบง่ายอย่างเธอย่อมไม่ชอบการท้าทายเช่นนี้ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเธอ หรือว่าเพื่อนของเธอก็ตาม

โซเฟียขมวดคิ้วแน่น น้องสาวของเธอคนนี้เอาแต่ใจมาแต่ไหนแต่ไร ครานั้นที่ฮันนาตะโกนใส่ซีอาน่าว่า คนใจร้าย เธอก็อบรมน้องสาวไปหนหนึ่งแล้ว ไม่นึกว่าวันนี้ฮันน่าจะลืมสิ่งที่เธอสอนจนหมด

“ช่างเถอะ ข้าไม่ถือ” ซีอาน่าเอ่ยยิ้มๆ ท่าทางไม่สะทกสะท้าน

“ซีอาน่า!” จอร์แดนเรียกคู่หมั้นของตนเองพร้อมรอยยิ้ม เร่งเดินมาหาซีอาน่า แล้วเบียดแอนโทนี่ไม่ให้เข้าใกล้คู่หมั้นตัวเอง แอนโทนี่หัวเราะ พร้อมโบกมือให้ฮันน่าขยับที่ให้จอร์แดนมาแทรก จอร์แดนบอกซีอาน่าว่า “เจ้าอยู่ที่นี่เอง พ่อของข้ามีของขวัญ ฝากข้ามาให้เจ้า เป็นรางวัลที่เจ้าสอบได้ที่หนึ่งของชั้นด้วย”

“จริงเหรอ” ซีอาน่ายิ้มกว้าง จอร์แดนเปิดกล่องบุกำมะหยี่ เห็นต่างหูเพชรรูปดอกไม้น่ารัก

จอร์แดนพึมพำว่าขออนุญาต ก่อนจะใส่ให้ซีอาน่าด้วยตัวเอง ซีอาน่าก็เอียงหน้าให้เด็กชายใส่ต่างหูให้เธอเต็มที่ หางตาเห็นอเล็กทรุดตัวลงนั่งข้างคริสติน พร้อมแอบยื่นของขวัญให้เพื่อนของเธอ

“สวยไหม” ซีอาน่ายิ้มเจิดจ้า จอร์แดนหน้าแดงไปถึงใบหู พยักหน้ารับหลายต่อหลายครั้ง

“อิจฉาจริงๆ เลยคู่นี้ ฮิ้ว! ฮิ้ว!” แอนโทนี่ป้องปากส่งเสียงล้อเลียน ทำเอาจอร์แดนหันไปถลึงตาใส่ ในตอนนั้นเองเขาจึงเห็นเฮเลนน่านั่งอยู่

“เฮเลนน่าใช่ไหม” จอร์แดนทบทวนความจำถามออกมา เขายิ้มให้เธอ “เจ้าก็มาเรียนที่นี่เหมือนกันเหรอ”

เฮเลนน่าหน้าแดงก่ำ พยักหน้ารับอย่างเขินๆ จอร์แดนเลยเอ่ยปากชวนคุยหลายประโยค แอนโทนี่เห็นแล้วอดขยับตัวมากระซิบถามซีอาน่าไม่ได้ว่า

“เจ้ายอมให้คู่หมั้นของเจ้าไปสนิทกับเด็กผู้หญิงคนอื่นเหรอ”

“ถ้าพวกเขาชอบกันจริง ข้าจะเปิดทางให้เลยล่ะ” ซีอาน่าตอบเสียงดัง ทำเอาจอร์แดนชะงักกึก “คนอย่างซีอาน่า มอนโตเซราสามารถได้ทำทุกอย่าง ยกเว้นแย่งผู้ชายกับใคร เนอะคริสติน”

คริสตินพยักหน้ารับ แม้จะไม่เข้าใจว่า แย่งผู้ชาย นี่หมายถึงอะไรก็ตาม

“โซเฟีย คราวนี้ขอข้าลองยิงบ้างสิ!” แอนโทนี่เองก็ไม่เข้าใจว่าซีอาน่าพูดอะไร หันไปร้องบอกโซเฟียเสียงดัง โซเฟียเลยยื่นคันธนู และกระบอกใส่ลูกธนูให้

“อย่าให้แพ้ข้านะ”

“แน่นอน เพื่อนรัก!” แอนโทนี่เอ่ยบอก พร้อมเดินลงไปที่ลานยิงธนูอย่างมุ่งมั่น คนดูแลดึงลูกธนูของโซเฟียออกไป และนำมายื่นให้แอนโทนี่ ฮันน่าตะโกนให้กำลังใจ

“สู้เขานะเจ้าคะ ท่านพี่แอนโทนี่!

แอนโทนี่ลองยิงธนู ผลคือพลาดจากเป้าหมายไปไกลโข ทำให้ทั้งกลุ่มส่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น แอนโทนี่เองก็หัวเราะร่า ร้องว่าเอาใหม่ๆ และเริ่มต้นยิงธนูลูกต่อไป

“ท่านเก่งการยิงธนูไหม” คริสตินถามอเล็ก

“ข้าชอบเขียนคำตอบบนหน้ากระดาษมากกว่า” อเล็กตอบพร้อมรอยยิ้ม

เห็นแอนโทนี่ยิงธนูพลาดหลายครั้ง จอร์แดนก็เกิดคันไม้คันมือ ถลกแขนเสื้อ แล้วเดินลงไปที่สนามประลองยิงธนู เขาขอคันธนูจากแอนโทนี่ และอธิบายวิธีการยิงที่ถูกต้องให้เพื่อนฟัง จากนั้นจึงยิงธนูออกไป อาจจะไม่แม่นนัก แต่ก็ถือว่าเฉียดเป้าไปไม่เท่าไร

“พลาดแล้วๆ!” ซีอาน่าร้องอย่างสนุกสนาน “เจ้าต้องเบี่ยงขวาอีกนิดนะจอร์แดน”

“เช่นนั้นเจ้าก็ลงไปลองยิงธนูดูสิ!

เสียงของฮันน่าดังขึ้น โซเฟียเอื้อมมือจะปิดปากน้องสาวแต่ไม่ทัน ซีอาน่าพบกับสายตาท้าทายของคนที่อายุน้อยกว่า ฮันน่าเลิกคิ้ว

“ทำไม เจ้าเป็นอัจฉริยะไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้น่าจะทำได้”

“ฮันน่า!” โซเฟียร้องเรียกน้องสาวเสียงดัง ฮันน่ามองพี่สาวแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น ไม่เข้าใจว่าทำไมโซเฟียต้องเกรงใจซีอาน่าขนาดนั้น

ซีอาน่าถอนใจ เพราะความไม่อยากมีเรื่องกับเด็กน้อย เธอเลยหยัดกายลุก และฉุดคริสตินที่กำลังคุยกับอเล็กให้ลุกตาม “ไปกันเถอะ”

“กลัวเหรอ” เสียงเบาๆ ดังมาจากเฮเลนน่ากระทบหูซีอาน่าทันควัน ดวงตาของซีอาน่าเปลี่ยนไปในทันที หันมามองน้องสาวตัวเอง ก่อนจะยิ้มหวาน นึกสนุกเลยพูดว่า

“ไม่กลัวหรอก เพราะยังไงข้าก็มีท่านพ่อและจอร์แดนคอยปกป้อง!” พูดจบเธอก็เห็นเฮเลนน่าแข็งค้าง หัวเราะคิกคักแล้วหันไปโบกมือให้จอร์แดน เอ่ยเสียงดังว่า “สู้เขานะ จอร์แดน! แล้วมาปกป้องข้าด้วย!

จอร์แดนหน้าแดงก่ำ ยิงพลาดไปหลายครั้งเลย

 

**

 

“เจ้าไม่ถูกกับน้องสาวเหมือนที่ข่าวลือนั่นว่าจริงๆ ใช่หรือไม่” คริสตินถาม ซีอาน่าถอนใจเฮือกใหญ่

“ไม่เชิงว่าไม่ถูก แต่นางชอบขัดแย้งกับข้าประจำ ปกติข้าจะพยายามหลีกเลี่ยงนาง...” ซีอาน่าเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนเช้าให้คริสตินฟัง “...นางคงไม่พอใจข้า ที่คำพูดของข้าทำให้นางถูกท่านพ่อดุ และพักหลังๆ มานี้ ท่านพ่อใส่ใจข้ามากเลย เจ้าก็เคยเห็นวิธีที่นางเรียกร้องความสนใจ”

คริสตินนึกไปถึงวันที่พวกเธอไปค้างที่ตระกูลมอนโตเซรา ซีอาน่าเปียกฝนจนจามไม่หยุด แต่กลายเป็นเฮเลนน่าที่เรียกออเดรไปพบ คริสตินพูด “นางชอบหาเรื่องเจ้า”

“อันนี้ข้าไม่แน่ใจ แต่ถ้านางเป็นอย่างเจ้าได้ก็คงจะดี” ซีอาน่าบอก “แต่ข้ามองนางมานานแล้ว พอจะมองออกว่าข้าและเฮเลนน่าไม่อาจเข้าใจกันได้ ดังนั้นจึงอยากจะอยู่ให้ห่างจากนางเข้าไว้ แต่เจ้าจะไปสนิทกับนางก็ได้นะ พวกแอนโทนี่ อีกเดี๋ยวก็จะสนิทกับนางมากกว่าข้าแล้ว”

ตามบันทึกโชคชะตา แอนโทนี่เป็นคนในกลุ่มเดียวกับเฮเลนน่า ดังนั้นจึงไม่พอใจซีอาน่าที่ชอบรังแกน้องสาว พวกเขามักคอยสนับสนุนเฮเลนน่าเสมอๆ เพราะรู้สึกว่าเฮเลนน่าเป็นพวกเดียวกับตน

คริสตินกุมมือเพื่อนพร้อมบอก “เจ้าเป็นเพื่อนคนแรกของข้า ไม่ว่าข้าจะมีเพื่อนใหม่สักกี่คน อย่างไรก็ไม่สนิทไปมากกว่าเจ้าหรอก”

ซีอาน่าได้ฟังก็ดึงคริสตินมากอด และหอมแก้มซ้ายขวาทันที “คริสตินของข้า! เจ้าน่ารักที่สุดเลย! วางใจเถอะ ข้าไม่ยอมยกเจ้าให้อเล็กเด็ดขาด!

“พูดอะไรแปลกๆ อีกแล้ว!” คริสตินร้อง บางทีเธอก็ไม่เข้าใจคำพูดของซีอาน่าเลยสักนิดเดียว

ซีอาน่าเอาแต่กอดคริสตินเอาไว้ ไม่พูดอะไรอีก ในใจครุ่นคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ หลังจากเฮเลนน่าเรียนในโรงเรียนได้เจ็ดปี มังกรวาโยได้คัดเลือกเด็กที่มีความพิเศษหกคน เข้ารับการทดสอบความสามารถ โดยให้เด็กๆ ไปหาของวิเศษที่เทพมังกรเอาไปซ่อนไว้ในป่า ใครที่ได้สัมผัสมันก่อน จะได้ขอสิ่งใดก็ได้กับเทพมังกร และเฮเลนน่าคือเด็กคนนั้น เด็กหญิงขอให้เทพมังกรให้ความสำคัญกับบุคคลที่ความสามารถ ไม่ใช่สายเลือด และนั่นทำให้ตระกูลเพอร์เนสันของแอนโทนี่ และตระกูลร็อคซานน่าของโซเฟียถูกตั้งเป็นตระกูลใหญ่ ส่วนตัวเฮเลนน่าได้รับการเชิดชูเยินยอในฐานะวีรสตรีคนหนึ่งของทวีปแอสโทเรีย

เรื่องนี้เป็นความต้องการของเธอ ยามที่เธอเป็นแอสโทเรีย เทพแห่งโชคชะตา ที่ต้องการเห็นการเปลี่ยนแปลงในทวีปแอสโทเรีย จอร์แดน เฮเลนน่า อเล็ก แอนโทนี่ โซเฟีย และฮันน่าถูกลิขิตมาเพื่อสิ่งนี้ โชคชะตานี้ เธอควรจะเปลี่ยนแปลงมันหรือไม่

ซีอาน่าคิดไปคิดมา ก็ขยับยิ้มบาง ไม่น่าถาม!’

 

**

 

“ข้ามาแล้วจอร์น และจอร์จ” ซีอาน่าร้องเรียกเหล่างูอย่างร่าเริง ในมือถือไก่สองตัวที่แอบซื้อระหว่างกลับบ้านมาด้วย “ข้ามีของมาฝากพวกเจ้าด้วยนะ”

เหล่างูเลื้อยออกมาชูคอทักทายเธอ ซีอาน่าโยนไก่ตัวใหญ่ใส่ปากของงูดำ และงูขาวที่อ้ารับ ก่อนจะหยิบเบาะมาปู เตรียมคุกเข่า แต่พอเธอนั่งลงไป งูขาวที่เลื้อยมาคาบหลังคอเสื้อของเธอ และยกขึ้นเหนือพื้นดิน

“มีอะไรเหรอจอร์จ” ซีอาน่าถามอย่างสงสัย

งูขาวคาบคอเสื้อของเธอ และเลื้อยเข้าไปในป่าลึก ดวงตาของซีอาน่าจุดวาบ นี่หรือว่า...

เหล่างูมากมายกำลังเลื้อยไปในทางเดียวกัน ซีอาน่ามองไปด้านหน้า พยายามจดจำเส้นทางให้ได้มากที่สุด แต่จนปัญญาเพราะว่ามันดูเหมือนๆ กันหมด จนกระทั่งเหล่างูเลื้อยมาถึงคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางป่า หัวใจของซีอาน่าเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมาจากอกให้ได้

“นี่...” ซีอาน่าหันมองงูขาวและงูดำตัวใหญ่ข้างกาย งูดำเลื้อยไปก่อน ในปากของมันคาบเบาะรองนั่งของสำหรับคุกเข่าของเธอวางไว้ที่หน้าบานประตูเลื่อนที่ทำจากไม้และกระจก ลักษณะประตูสองฝั่งเลื่อนมาประกบกัน มีชานบ้านทำจากไม้ยื่นออกมา สายลมที่พัดผ่านทำให้กระดิ่งที่แขวนเอาไว้ดังกรุ๊งกริ๊งเสนาะหูยิ่ง งูขาววางเธอลงบนเบาะนั้น ขณะที่งูทุกตัวเลื้อยเข้าไปในคฤหาสน์ โดยรอดบานประตูไม้ มีชายคนหนึ่งที่ซีอาน่าจำได้ว่าเขาเป็นคนหูหนวกเดินเข้ามา เปิดบานประตูเลื่อนออกทั้งสองข้าง เผยให้เห็นม่านไม้ไผ่ซี่เล็กที่ติดเอาไว้กั้นระหว่างด้านในและด้านนอก ซีอาน่ามองไปที่ม่านไม้ไผ่นั้น เพราะแสงไฟจากในบ้าน และแสงจากพระจันทร์ ทำให้เธอเห็นเงาขนาดใหญ่ของใครบางคนกำลังเดินเข้ามา

ชายหูหนวกจัดชุดน้ำชา และของหวานมาวางไว้ตรงหน้าซีอาน่าอย่างรวดเร็ว และหลบออกไปด้วยความเร็วยิ่งกว่า งูดำและงูขาวเลื้อยขึ้นไปขดตัวที่ชานบ้าน ในลักษณะเหมือนองครักษ์เฝ้าข้างซ้ายขวาของนายเหนือหัว ซีอาน่ามองเงาที่หดเล็กลงเรื่อยๆ จนมีลักษณะเหมือนเงาของเด็กคนหนึ่ง ทรุดตัวลงนั่งอย่างเรียบร้อยหลังม่านไม้ไผ่ กลิ่นกำยานหอมอบอวนพัดออกมาจากด้านใน ส่งผลให้ใจของเธอเต้นโครมคราม

“ข้าคือผู้นำตระกูลวาเรนโนซาคนปัจจุบัน เจ้าอยากพบข้ามานาน มีธุระอะไรเหรอ”

เจ้าของเงาร่างเล็กๆ นั้นถามเธอ เสียงนั้นคือเสียงของเด็กผู้ชาย ซีอาน่าตกตะลึง เธอนึกว่าผู้นำตระกูลวาเรนโนซาเป็นผู้ใหญ่มาโดยตลอด แต่เมื่อคิดถึงการกลั่นแกล้งของเหล่างูแล้ว ซีอาน่าก็รู้สึกว่าการกระทำนี้เป็นของเด็กจริงๆ

“เจ้าเองก็ยังเป็นเด็กไม่ใช่เหรอ” เด็กชายถามกลับมา

ซีอาน่าตาเหลือก ทำไมเขาทำราวกับเดาใจเธอได้เล่า เด็กหญิงได้สติเร่งโค้งศีรษะทำความเคารพในท่านั่ง เธอบอกอย่างสุภาพ

“ข้ามีนามว่าซีอาน่า มอนโตเซรา ยินดีที่ได้ทำความรู้จักผู้นำตระกูลวาเรนโนซาเจ้าค่ะ”

อีกฝ่ายเงียบไปนาน ซีอาน่าเงยหน้าขึ้นมาแล้ว เห็นเงาของเด็กชายกำลังกางพัดอย่างอ้อยอิ่ง และโบกพัดให้ตนเองจนม่านไม้ไผ่ขยับไหวน้อยๆ ตามแรงลม

“ซีอาน่า มอนโตเซรา...” เด็กชายพึมพำชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเนิบช้า เป็นทำนองเสนาะหู “...คุณหนูใหญ่ผู้เลื่องลือแห่งตระกูลมอนโตเซรา ทำไมจึงดื้อด้าน อยากพบข้าถึงเพียงนี้ ท่านช่วยไขความข้องใจนี้ของข้าได้หรือไม่”

เด็กคนนี้ช่างท่ามากเสียจริง ซีอาน่าคิดในใจ และพลันได้ยินเสียงหัวเราะหึหึ ดังมาจากด้านใน เธอหยิบพัดออกมาจากสร้อยของแอนตาเนีย และวางตรงชานบ้านให้แก่เขา

“เพราะข้าต้องการมอบสิ่งนี้ให้ คิริน แห่งทวีปแอสโทเรียเจ้าค่ะ และคิดว่าทางตระกูลวาเรนโนซา น่าจะมีสายสัมพันธ์กับคิรินแห่งทวีปแอสโทเรีย”

ทันทีที่ซีอาน่าเอ่ยคำว่าคิริน ออกไป เหล่างูถึงกับไหวสะท้าน สองงูดำขาว ถึงกับหันหน้ามามองเธอในทันที

สักพักม่านไม้ไผ่ถูกเลิกขึ้นช้าๆ มือขาวจัดขนาดเล็กของเด็กชายเอื้อมออกมา งูดำเอาหัวของตนดันพัดให้เข้าสู่ฝ่ามือของผู้เป็นนาย ซีอาน่ามองจากเงา เห็นว่าเขากางพัดของจ้าวสวรรค์ออกอ่าน

“ตราบชั่วชีวิตจะหาไม่”

ซีอาน่าเบิกตากว้างขึ้นนิด เด็กผู้ชายคนนี้รู้จักภาษาของชาวสวรรค์!

ไม่ช้าพัดก็ถูกส่งคืนมา เด็กชายเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงโทนเดิม หาความเปลี่ยนแปลงไม่ได้เลย

“เจ้าคงคิดว่าข้าคือคิรินแห่งทวีปแอสโทเรีย...เสียใจด้วย ข้าเป็นแค่ผู้นำตระกูลวาเรนโนซาผู้หลีกหนีจากปัญหาทั้งมวลในโลกมนุษย์เพียงเท่านั้น”

คำพูดวิจิตรบรรจงไปไหมหนอ ซีอาน่าคิดในใจ อดผิดหวังไม่ได้กับคำตอบนั้น

ครั้นเห็นจากเงาว่าอีกฝ่ายหยัดกายลุก กำลังจะเดินจากไป ซีอาน่าก็ร้องถามเสียงดัง

“แล้วท่านรู้จักคิรินแห่งทวีปแอสโทเรียหรือไม่เจ้าคะ!? คิรินแห่งแอสโทเรียเป็นงูขาว ท่านเองก็เป็นเจ้าของเหล่างูมากมาย! ตระกูลของท่านก็มีสัญลักษณ์เป็นงูขาวเช่นกัน! ท่านต้องรู้จักเขาสิ!

เด็กชายส่งเสียงหัวเราะตอบกลับมา เงานั้นเดินห่างออกไป

“ไม่รู้สิ อาจรู้จัก หรืออาจจะไม่รู้จักก็ได้”

ซีอาน่าผุดลุก ถลาไปที่ชานบ้าน ก่อนจะกระชากม่านไม้ไผ่ออก พร้อมร้องตะโกน “อย่าเพิ่งไป!

เขาหายไปแล้ว

ในห้องนั้นเหลือเพียงเหล่างูที่นอนขดกันเป็นก้อนกลมๆ ตามมุมต่างๆ และพอเห็นเธอจะเดินเข้ามา งูดำและงูขาวก็เร่งเลื้อยมาขวางเอาไว้ ซีอาน่าดึงดันจะเข้าไป จนกระทั่งงูทั้งหมดส่งเสียงขู่ฟ่ออย่างดุร้าย ก้าวร้าว และจริงจัง เด็กหญิงเลยถอยออกมา เธอตะโกนบอก

“แล้วข้าจะมาอีก!

งูทั้งหลายขยับตัวเปิดทาง ซีอาน่าเห็นปลายจมูกงูสีแดงเพลิงก็หลับตาแน่น ก่อนจะปล่อยให้บาซิลิสก์คาบตัวเธอ และพาออกไปนอกเขตป่า

ผู้นำตระกูลวาเรนโนซาจะต้องรู้จักคิรินแห่งทวีปแอสโทเรียแน่ๆ!!

 

**


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 699 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,810 ความคิดเห็น

  1. #6464 Piper_079 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:59
    แอนโทนี่น่ารักจังเลยหนูรูกกก ทุกคนมีเบื้องลึกหมดเลยยกเว้นหนู สีขาวบริสุทธิ์ดีแท้ ฮือออ
    #6,464
    0
  2. #6240 งัว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 14:41

    ประเด็นคือจนบทที่สิบเอ็ดแล้ววว ทุกอย่างแทบจะเป็นการกระทำของเด็กที่อายุไม่ถึงเจ็ดขวบ -..-

    เอ่อ... คืออยากให้อายุมากกว่านี้หน่อยอ่ะ อ่านแล้วสนุกดี แต่พอกลับมานึกว่าทั้งหมดนี่คือเด็กห้าขวบเจ็ดขวบแล้วมัน.... 55555555

    #6,240
    0
  3. #6082 Aphatsara223 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 15:18

    คอยเป็นปี เจอหน้ายังไม่ถึงวันก็หายไปซะและ เห้อมม
    #6,082
    0
  4. #5716 ploywendy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 17:31
    นี่เด็ก5ขวบหรอเนี่ยย ทำไมฉลาดกันจัง
    #5,716
    0
  5. #5531 annepw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:38
    ค่าตัวแพงมาก ลึกลับมาก บทน้อยแต่กรุบกริบหัวใจดิชั้นมาก อิอิซ่า
    #5,531
    0
  6. #2533 SKYNIGHT DARKNESS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:36
    ไม่ชอบยัยเด็กฮันน่ายิ่งมาจับคู่กับยัยเฮเลนน่ายิ่งไปใหญ่
    ต่อไปตระกูลรองพวกนี้จะเล่นงานแอสซี่เหรอเนี้ย
    #2,533
    0
  7. #162 J.Cecille (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:26
    เฮเลนน่าร้ายขึ้นทุกวันๆ โอ๊ยยยย
    #162
    0
  8. #142 cattycall (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 09:44
    สนุกมากลุ้นอยู่อยากรู้ว่าจะเกิดอะไรต่อมาอัพต่อเร็วนะ
    #142
    0
  9. #141 15332082 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 06:30
    ไรน์เราอยากรู้หน้าตาพระเอกแหล้วววววววว
    #141
    0
  10. #139 piiis (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 00:30
    มาบ่อยๆนะคะ ฮื้อออ
    #139
    0
  11. #138 Believe_i (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:20
    ดีใจจจจจจจ มาต่ออีกนะคะ
    #138
    0
  12. #137 I_am_Por (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:59
    เบิ้ลบ่อยๆนะ ซีอาน่าจะทำยังไงต่อเนี้ย
    #137
    0
  13. #136 EveiI_retasia (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:34
    ดีใจจจ ได้อีกตอนนน
    #136
    0
  14. #135 aunna-3- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:17
    สนุกมากค่ะะะะ สงสารซีอาน่าเหลือเกิน ชีวิตพบแต่อุปสรรค ถถถถ
    #135
    0
  15. #134 neonna (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:14

    รักไรท์สุดๆๆๆ ไว้เบิ้ลอีกนะจ๊ะ

    #134
    0
  16. #132 ColTe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 22:05
    แอบวงวารแอสโตเรีย แลดูเหมือนจะได้เบาะแสเพิ่ม แต่ก็ไม่
    #132
    0
  17. #130 Nuna_zaA (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:57
    วันนี้อ่านเต็มอิ่มมากกกก ขออีกๆๆ แบบว่าโลภอยากอ่านเยอะๆ
    #130
    0
  18. #129 เจ้าตัวจิ๋ว (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:53
    รักไรท์!!! แถมสองตอนเยยย สองเรื่องด้วยยยย
    #129
    0