(SF) Lost in ChanBaek

ตอนที่ 2 : B O Y แฟนเด็กไม่ดีตรงไหน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 834 ครั้ง
    26 ก.ค. 59








 

 

            “พร้อมหรือยังแบคฮยอน?”

 

            “พร้อมก็ได้” เสียงใสว่ากลั้วอาการหัวเราะหยอกล้อ ร่างเล็กบนเก้าอี้ไร้พนักเอนตัวไปมาระหว่างที่รอคนอื่น ๆ ติดตั้งเครื่องเสียง วันนี้อากาศอุ่นขึ้นนิดหน่อย ฟ้าเปิดและมีแสงแดดอ่อน ๆ กระนั้นอากาศหนาวก็ยังทำให้แก้มและปากของคนตัวเล็กแดงเรื่อ นักศึกษาปีสี่ที่มีช่วงพักสั้น ๆ เลยออกมาช่วยรุ่นน้องในชมรมหารายได้เพื่อสมทบทุนออกค่ายอาสาของปีการศึกษาหน้า ความจริงมันไม่ใช่หน้าที่ของพวกซีเนียร์แล้วแต่เห็นแก่ความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องเลยอดที่จะมาช่วยไม่ได้ อีกอย่างการร้องเพลงก็ช่วยแบคฮยอนคลายเครียดจากการเรียนได้ดี

 

            วันนี้พวกเราออกมาถึงแหล่งท่องเที่ยวชื่อดัง ตั้งวงปะปนกันวงอื่น ๆ ที่มีทั้งเต้นทั้งร้องและการแสดงแปลก ๆ เรียกความสนใจจากคนดู ป้ายแนะนำโครงการวางไว้ตรงกระเป๋ากีตาร์ที่เปิดอ้าไว้ มีตุ๊กตาพี่ไรอันจากช็อปดังใส่ชุดสีฟ้ายืนประจำการเพื่อความน่าเอ็นดู แบคฮยอนนั่งตรงกลางมีเพื่อนจากครุศาสตร์เล่นกีตาร์และรุ่นน้องผู้หญิงอีกคนเล่นคีบอร์ด เพื่อนพี่น้องคนอื่น ๆ ก็ชูป้ายเป็นหน้าม้าเชียร์กันไป เริ่มไปได้ไม่นานคนดูก็เริ่มมากขึ้น ทั้งกล้องถ่ายรูปและโทรศัพท์มือถือหลากหลายยี่ห้อหันเข้าหาเจ้าของฟันเขี้ยวน่ารักที่กำลังขับขานบทเพลงไพเราะจับใจ แบคฮยอนร้องไปเกือบสิบเพลงก็เปลี่ยนให้รุ่นน้องผู้หญิงมาร้องบ้าง ร่างเล็กรับแก้วชาร้อนจากเพื่อนสนิท พึมพำขอบใจแล้วยกขึ้นจิบพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความพอใจ 

 

            “คิดถูกจริง ๆ ที่มาแถวนี้”

 

            “ใช่ แถวนี้คนเยอะ นักท่องเที่ยวก็เยอะด้วย หวังว่าจะได้ยอดบริจาคคุ้มกับที่ต้องสู้ความหนาวกันนะ” แบคฮยอนว่าอย่างคาดหวังหากเพื่อนกลับมองตอบกลับมาด้วยหางตาเหมือนเหนื่อยหน่ายมากมาย

 

“อะไรอ่ะ?”

 

            “ใครเค้าพูดถึงยอดเงินกัน”

 

            “อ้าว ก็เราไม่ได้มาเพื่อหาทุนสมทบให้น้อง ๆ หรอกหรือโดคยองซู”

 

            “มันก็ใช่แต่ที่บอกว่าคิดถูกอ่ะ...แบบนั้นต่างหากล่ะ...” ปากอิ่มของเพื่อนบุ้ยใบ้ไปทางหนึ่ง แบคฮยอนเพ่งมองผ่านแว่นสายตาไม่ถึงสามวิแล้วก็แทบสำลักน้ำชา การหาทุนทำค่ายมันเกี่ยวอะไรกับเด็กมอปลายอ่ะคยองซู! “มาย่านวัยรุ่นมันก็จะได้วัยรุ่นนี่แหละ เฮ้ออออ ชุ่มชื่นใจเสียนี่กระไร มัธยมศึกษาตอนปลายทั้งนั้นนนนน”

 

            “เกรงใจลูกชายเศรษฐีแถวคังนัมบ้างเถอะ”

 

            “ไม่เอาคนแก่มาเกี่ยวสิน้องแบคฮยอน ตอนนี้เราควรสนใจแค่เด็กหนุ่มในเครื่องแบบ เห็นคนตัวสูง ๆ นั่นไหม ที่ยืนหลังสุดน่ะ น้องคนนั้นมองนายตลอดเลยนะ ดูดีป่ะ ๆ” แบคฮยอนมองไปทางนั้นอีกครั้งแล้วก็ได้แต่กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ย

 

            “ว่าไง? ดีมะ ๆ”

 

            “อือ ก็ ดี”

 

            “เอาแหล่วววววววววว ร้อยวันพันปีพี่แบคฮยอนของเราจะชมใครสักที เฮ้ยยยยย เขินด้วยโว้ย แอบสบตาไปหลายรอบแล้วดิ”

 

            “ฮึ! เพิ่งเห็นตอนนายบอกนี่แหละ”

 

            “จีบเลยมะ? เดี๋ยวทำเป็นเดินผ่านแล้วผลักให้” แบคฮยอนขำคิก

 

            “ไม่เป็นไร เกรงใจ”

 

            “ที่คนเค้าว่ากินเด็กจะเป็นอมตะนี่ท่าจะจริง แค่มองด้วยตายังสดชื่นเหมือนได้ดื่มกลืนน้ำค้างบนยอดหญ้า ถ้าได้กินจริง ๆ นี่คงได้กลับไปสิบสี่อีกครั้ง”

 

            “เก็บกดอะไรมาจากที่บ้านหรือเปล่าเนี่ย”

 

            “ใช่ แฟนไม่ทำการบ้านหรือยังไง”

 

            “เฮียคริส!

 

            “มาได้ยังไงอ่ะเฮียไหนว่าวันนี้ไม่ว่าง” ชายหนุ่มร่างสูงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาดำกว้างมองผ่านหลานรหัสไปยังเจ้าของดวงตาเรียวใสพลางบอก “อย่าไปฟังมาก เด็กน่ะยังไงก็สู้ผู้ใหญ่ไม่ได้หรอก”

 

            “อื้อหือ กันท่าสุดฤทธิ์”

 

            “พี่เตือนเพราะพี่รู้ต่างหาก เด็กมอปลายเนี่ยตัวดี วัยกำลังคึก อยากรู้อยากลองไปหมดทุกเรื่องโดยเฉพาะเซ็กส์”

 

            “มาละ ตัวทำลายความโรแมนติก”

 

            “นายคิดว่าเด็กสิบแปดสิบเก้ามองว่าเซ็กส์เป็นเรื่องของความรักหรือคยองซู? ถ้าคิดแสดงว่าผิดมหันต์นะ เรื่องเพ้อฝันพรรค์นั้นมันก็แค่เครื่องมือหลอกฟันสาวสำหรับผู้ชายเท่านั้นแหละ ไอ้เด็กพวกนั้นก็แค่อยากมีเรื่องไว้คุยอวดเพื่อนตอนแอบครูไปสูบบุหรี่หลังห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา เลวหน่อยก็วงเหล้า”

 

            “เฮียเคยทำแบบนั้นล่ะสิถึงคิดว่าคนอื่นจะทำด้วย”

 

            “ก็ใช่ไง แต่นั่นมันเรื่องสมัยเด็ก ตอนนี้พี่เป็นผู้ใหญ่แล้ว โตพอจะจริงจังเรื่องความรักแล้ว” พี่คริสเป็นลุงรหัสของคยองซู แก่กว่าพวกเราสองปี ตอนนี้ก็กำลังเรียนปริญญาโทที่คณะ พี่เขาเป็นผู้ใหญ่จริงอย่างที่อวดอ้างนั่นแหละ เป็นคนที่เจ๋งมาก ๆ ด้วย เรียนดีกีฬาเก่งเคร่งกิจกรรม สามารถทำให้ทุกคำที่พูดออกมากลายเป็นความจริงของโลกได้อย่างง่ายดาย มันช่วยไม่ได้ที่ใจแบคฮยอนจะวูบไหว

 

แบคฮยอนเข้าใจถึงความจริงที่อีกฝ่ายย้ำเตือนได้ดีกว่าใคร

 

            ดวงตาเรียวเล็กมองไปทางเด็กมอปลายกลุ่มเดิม แค่เพียงถนนเส้นเล็กกีดกั้นก็เหมือนว่าเราอยู่คนละโลกจริง ๆ ปาร์คชานยอลไม่ได้มองมาที่แบคฮยอนแล้ว เด็กคนนั้นกำลังคุยกับเพื่อนที่ยืนเยื้องไปข้างหลัง ดูเหมือนฝ่ายนั้นกำลังชี้ชวนให้ดูเด็กสาวจากต่างโรงเรียน ท่าทางสนใจจริงจังจนแบคฮยอนไม่อยากจะมองไปทางนั้นอีก

 

            “เรียนจบแล้วก็อยากมีแฟนเหมือนเพื่อนหรือเรา?”

 

            “เปล่าสักหน่อย” ไม่ได้อยากมีเหมือนเพื่อนแต่มีเพราะ เฮ้อ เพราะความบังเอิญต่างหาก แบคฮยอนเอียงหัวไปมาตามแรงจากมือใหญ่ คนแก่วัยกว่าลดมือลงพาดแขนกับไหล่รุ่นน้องก่อนจะตบท้ายด้วยประโยคสะท้านโลก

 

            “อยากสักหน่อยก็ได้ รอนานแล้ว”

 

            “โอ้โหหหหหหหห เฮีย ห้ามคนอื่นไม่ให้กินเด็กแต่ตัวเองกลับมาจีบเพื่อนหลานหน้าตาเฉยเนี่ยนะ ว่าแต่เอาจริงป่ะ เฮียเคลียร์กับเมียที่บ้านแล้วเหรอ”

 

            “เดี๋ยวเตะ” คยองซูหัวเราะร่วน มองลุงรหัสแย่งแก้วชาจากแบคฮยอนไปถือแล้วก็พยายามจะไม่ถอนใจใส่ความเนียนของพี่แก อาจจะจริงอย่างที่เฮียคริสว่า เด็กจะไปสู้ผู้ใหญ่ได้ยังไงแล้วนุ่มนิ่มอย่างแบคฮยอนก็คงไม่เหมาะกับเด็กรุ่นใหม่ใจร้อนสักเท่าไหร่ หลงคบไปได้โดนเด็กหลอกให้ร้องไห้กันพอดี ดูอย่างกลุ่มเมื่อกี้สิ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนยังมองแบคฮยอนตาปรอย ตอนนี้เปลี่ยนไปจี๋จ๋ากับเด็กนักเรียนหญิงยูนิฟอร์มสีเหลืองเสียแล้ว

 

            “เสร็จจากนี่จะไปไหนกัน?”

 

            “หาอะไรกินครับ เจ้ามือมาแล้ว”

 

            “ใครเป็นเจ้ามือ?”

 

            “คนนี้ครับ” นิ้วเล็กชี้ใส่อกกว้าง คริสเลิกคิ้วก่อนจะพ่นลมขึ้นจมูก ดีดหน้าผากเหนือกรอบแว่นอย่างมันเขี้ยว “รู้อย่างนี้ไม่ตามมาก็ดี”

 

“เดี๋ยวมานะเฮีย” ถึงเฮียจะสนใจเพื่อนหลานมากกว่าหลานแต่คยองซูก็ต้องบอกตามมารยาท ร่างเล็กแวบไปช่วยเพื่อนเก็บของแบคฮยอนเลยขอตัวไปช่วยบ้าง ผละจากรุ่นพี่ตัวสูงได้ไม่ถึงสามก้าวโทรศัพท์ก็สั่นเตือนเพราะมีข้อความเข้า โปรแกรมสีเหลืองโชว์ไอคอนเตือนพร้อมข้อความจากคนที่เพิ่งเดินไปกับเพื่อน

 

(กลับบ้าน) แบคฮยอนเป่าลมออกจากแก้มพอง ๆ

 

ยังกลับไม่ได้ครับ มีนัดกินข้าวกับเพื่อนต่อ

 

(จะไม่กลับใช่ไหม?)

 

ยังกลับตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ

 

พี่ต้องไปช่วยเพื่อนเก็บของแล้ว เดี๋ยวโทรหานะครับ กลับบ้านดี ๆแบคฮยอนเห็นร่างสูงเพรียวในชุดเครื่องแบบมอปลายหยุดเท้า ปาร์คชานยอลไม่ได้หันมามองหลังจากอ่านข้อความนั้น พอเพื่อนหันมาร้องถามเด็กคนนั้นก็แค่ก้าวต่อไปแล้วก็ไม่รับสายพี่แบคฮยอนอีกเลยตลอดวันนั้น

 

 

 

 

 

 

เสียงรหัสเปิดประตูทำงานดังขึ้นตอนสองทุ่ม แบคฮยอนสะลึมสะลือยกศีรษะขึ้นจากหมอนครั้นเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มเบลอ ๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง ผู้มาใหม่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าในความสลัว แบคฮยอนได้ยินเสียงน้ำ ได้กลิ่นครีมอาบน้ำ พยายามห้ามตัวเองไม่ให้หลับไปก่อนใครอีกคนจะเข้ามาจูบราตรีสวัสดิ์แต่ก็ทำได้ยากเต็มที วันนี้พี่แบคฮยอนเหนื่อยจริง ๆ ตื่นเช้าแล้วยังโดนมอมเบียร์อีกต่างหาก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อความเงียบครอบคลุมนานเกินพอดี เปลือกตาบางเปิดมองเพดานสีอ่อน พลิกตัวไปมองประตูก็เห็นว่ายังปิดสนิท

 

เอ หรือจะแค่ฝันไป

 

ร่างเล็กปลุกตัวเองลุกขึ้นนั่งพอดีกับที่ใครอีกคนเปิดประตูเข้ามา แบคฮยอนวาดยิ้มต่อกรแม้จะโดนมองด้วยหางตาก็ตามที

 

“กลับค่ำจัง”

 

“ก็เพลิน ไปกับเพื่อนมันสนุก”

 

“ไปไหนกันมา?” พี่แบคฮยอนถามเสียงอ่อน มองตามช่วงขายาวที่ก้าวเข้ามายึดพื้นที่ครึ่งหนึ่ง ชานยอลไม่ได้ล้มตัวนอนทันทีแต่กลับทิ้งแผ่นหลังพิงผนังหัวเตียงพร้อมหยิบโทรศัพท์มากดเหมือนไม่ได้ยินคำถาม

 

“ชานยอลอ่า”

 

“ถามทำไม?”

 

“ก็พี่อยากรู้”

 

“แล้วทำไมผมต้องบอก ทีพี่จะไปทำอะไรที่ไหนกับเพื่อนพี่ยังไม่คิดจะบอกผมเลย” ชวนทะเลาะกันเห็น ๆ แบคฮยอนเบะปาก กลอกตาไปมาใต้แสงสีเหลืองอ่อนของโคมไฟแล้วสุดท้ายก็บอกตัวเองพยักหน้าเหมือนยอมรับ ร่างเล็กไหลตัวลงนอนโดยไม่มีปากมีเสียงซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้เรื่องมันดีขึ้นเลย ถ้าคนอื่นทำชานยอลจะคิดว่ามันกวนตีนแต่เพราะพี่แบคฮยอนทำเลยเหลือแค่กวนโมโห เด็กชายตะปบไหล่เล็กรั้งให้ลุกขึ้นมาประจันหน้ากันตรงกลางฟูกพอดิบพอดี

 

“เกินไปแล้วนะแบคฮยอน ทำผมโกรธมาทั้งวันน่ะรู้สึกรู้สาบ้างไหม!

 

“พี่ทำอะไร?”

 

“แบคฮยอนไปกับมันนั่นไง”

 

“มันไหน? ชานยอลเรียกใครว่ามัน ไม่เอานะ ทำไมไปจิกหัวเรียกคนอื่นอย่างนั้น ไม่น่ารักเลย”

 

“พี่แม่ง...”

 

“ชานยอล โอ๊ย ชานยอล ไม่เอานะ พูดให้พี่รู้เรื่องก่อน”

 

“ไม่อยากพูด พี่มันน่าโดน แม่ง ต้องเป็นแบบนี้ตลอด” เด็กตัวโตสบถใส่ผิวเนื้ออ่อนตรงซอกคอ เรือนผมชื้นหมาดส่งกลิ่นแชมพูหอมฟุ้งแต่มันไม่ใช่แค่นั้น แบคฮยอนมั่นใจยิ่งขึ้นเมื่อลิ้นร้อนรุกเข้ามาตวัดกลืนสำนึกของแบคฮยอนอย่างจาบจ้วง คนตัวเล็กสะบัดใบหน้าไปอีกทาง ร้องถามเสียงหวิวไหว

 

“สูบบุหรี่มาใช่ไหม?”

 

“.......”

 

“เด็กไม่ดี พี่บอกแล้วไงว่าไม่อยากให้สูบ ทำไมชานยอลไม่เชื่อพี่เลย”

 

“เงียบไปเลยแบคฮยอน” เสียงแตกทุ้มสั่งเฉียบขาด ลูกรักของฮิตเลอร์เริ่มทึ้งชุดนอนออกจากร่างเราทั้งคู่และแบคฮยอนก็อดคิดถึงเรื่องที่ได้ฟังเมื่อตอนกลางวันไม่ได้ ชานยอลสูบบุหรี่ สูบตอนอยู่กับเพื่อนแล้วจะเล่าให้เพื่อนฟังเรื่องพี่แบคฮยอนด้วยไหม!

 

“โกรธชานยอล!

 

“โกรธไปเลย”

 

“พี่แบคฮยอนโกรธชานยอล!

 

“ไม่ง้อ”

 

“โกรธ ๆ ๆ ๆ อ๊ะ อา ชานยอล ไม่เอานะ อย่า” คนที่บอกว่าโกรธแต่ก็ไม่ได้โกรธจริงจัง คนที่บอกไม่ง้อกลับตั้งหน้าตั้งตาง้อในทางที่ตัวเองถนัดสุดกำลัง

 

ไม่รู้ว่าคืนนี้จะสรุปผลที่ยกไหนนะ

 

 

 

 

- C U T -

 

 

 

 

เสียงอะไรบางอย่างจากห้องนั่งเล่นกระตุ้นให้เจ้าของห้องที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการแช่น้ำร้อนต้องก้าวออกไปดูทั้งชุดคลุมผ้าขนหนู แบคฮยอนผ่านประตูไปก็เจอห้องกลางบ้าน โทรทัศน์จอใหญ่ฉายภาพเคลื่อนไหวคล้ายงานเฉลิมฉลองอะไรสักอย่าง แบคฮยอนเห็นลาง ๆ ว่ามีคนเยอะและมีเศษกระดาษชิ้นเล็ก ๆ ปลิวว่อนเต็มจอไปหมด คนสายตาสั้นหรี่ตาเขม้นมองพร้อมสาวเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะได้คำตอบให้ความสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าคุ้นตาในนั้น

 

ตรงโซฟาปาร์คชานยอลยังนั่งหน้านิ่งแต่สองมือปรบเข้าหากันรัว ๆ จนแบคฮยอนไม่แน่ใจว่าควรจะออกปากทักหรือปล่อยไปเหมือนที่ผ่านมา อย่าทักดีกว่า ไม่อยากรบกวนช่วงเวลาของแฟนบอย คิดแล้วแบคฮยอนก็เดินกลับเข้าห้องทั้งที่ยังไม่ได้รับความสนใจจากแฟนบอยผู้กำลังชื่นชมในชัยชนะของสุดที่รักแม้แต่หางตา

 

แบคฮยอนเป่าผมจนแห้งดีแล้วก็ทาครีมตามสมควรก่อนจะปิดท้ายด้วยแป้งเด็ก บิดเนื้อตัวคลายความเมื่อยขบแล้วก็เริ่มแพลนโปรแกรมที่จะทำวันพรุ่งนี้ แบคฮยอนอยากออกไปข้างนอกเลยคิดว่าจะชวนปาร์คชานยอลไปเดินดูต้นไม้มาเติมตรงระเบียงสักสองสามต้นก่อนกลับเข้ามาก็แวะซื้อของสดเพราะเด็กคนนั้นคงกิน ๆ นอน ๆ อยู่ที่ห้องเขาตลอดช่วงวันหยุดเช่นกัน ปกติไปโรงเรียนก็มีแค่มื้อเช้ากับมือเย็นบางวันที่ได้กินด้วยกัน วันหยุดอย่างนี้คงต้องมีขนมกับของว่างในส่วนของสองวันเผื่อไว้ด้วย เรียบเรียงตารางเวลาในหัวคร่าว ๆ แล้วก็เอนตัวลงนอน เสียงเพลงจากด้านนอกดังอยู่ครู่ใหญ่แบคฮยอนโดนหมอนดูดจนวูบไปแล้วก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะไอเย็นที่ผ่านเข้ามากระทบผิว ถึงในห้องจะเปิดฮีตเตอร์ไว้แต่ความต่างของผิวเนื้อก็ทำให้ตกใจอยู่ดี

 

“แบคฮยอนกินยาหรือยัง?”

 

“เดี๋ยวนี้เรียกชื่อบ่อยจังเลย” ปกติจะใช้สรรพนามพี่กับแบคฮยอนตลอด มีเรียกชื่อบ้างแค่บางครั้ง พอแบคฮยอนท้วงเจ้าเด็กตัวโตก็ถอนใจใส่ จากที่นอนกอดก็พลิกนอนหงายบิดหน้าไปอีกทางแทน คนพี่เอี้ยวตัวมองเห็นคนน้องหลับตานิ่งก็ตัดใจทิ้งหัวหนุนหมอนตามเดิม ปาร์คชานยอลที่อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ แบคฮยอนเก็บมาวุ่นวายใจมากไปก็ไม่ได้ ไม่สนใจเลยก็ไม่ได้อีก

 

“ไม่ชอบหรือไง?”

 

“อะไร?”

 

“ก็คุยกันเรื่องอะไรอยู่ล่ะ?”

 

“มันไม่เกี่ยวกับชอบไม่ชอบนี่นา คนเรากินยาตอนที่เราจำเป็นต้องกินต่างหาก แล้วพี่ก็กินไปแล้ว ชานยอลไม่ต้องห่วง” กินตอนที่นายนั่งดูงานประกาศรางวัลของสาว ๆ อยู่ข้างนอกนั่นแหละ “ไม่ตลกแบคฮยอน ผมหมายถึงเรื่องที่พี่ไม่อยากให้ผมเรียกชื่อต่างหาก ทำไม แฟนเรียกไม่ได้ต้องรุ่นพี่ที่แก่กว่าหรือไงถึงจะยอมให้เรียก”

 

“โธ่ ไปกันใหญ่แล้ว” คนแก่กว่าปรามเสียงอ่อน ขยับเข้าหาร่างเพรียวแล้วกดหน้าผากเข้ากับท่อนแขนยาว “พี่แค่พูดออกมาเพราะได้ยินบ่อย ไม่ได้บอกว่าไม่ชอบหรือไม่อยากให้เรียกสักหน่อย”

 

“แต่เมื่อกี้น้ำเสียงไม่ใช่แบบนี้”

 

“เสียงพี่ตอนง่วงก็ต่ำ ๆ แบบนั้นตลอด”

 

“แก้ตัว” คนตัวเล็กกว่าถึงขั้นยอมแพ้

 

“ไม่เชื่อก็สุดแล้วแต่เถอะ จนใจ ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว” ว่าแล้วก็หลับตาลงทั้งที่ยังเอาหน้าซุกแขนแฟนเด็ก พาดแขนไปบนหน้าท้องที่ครองกล้ามเนื้อจาง ๆ เป็นลอนสวย เงียบกันไปนานในความสลัวคนหนึ่งง่วงนอนอีกคนแง่งอน สุดท้ายคนที่ทนไม่ได้ก็เป็นรายเดิมทุกครั้งไป

 

“กินยากี่เม็ด?”

 

“สองเม็ด ยาแก้ปวดกับวิตามินรวม” วิตามินรวมนั้นแบคฮยอนกินเป็นประจำทุกวันอยู่แล้วแต่ยาแก้ปวดนั้นก็แล้วแต่สถานการณ์ วันไหนหนักหน่อยก็ต้องใช้ยาช่วยพอเป็นกระษัยแต่ปกติไม่ได้กิน แบคฮยอนรู้ว่าทุกการใช้มีข้อจำกัดของมันและก็รู้สึกดีทุกครั้งที่อีกคนเป็นห่วง

 

“พรุ่งนี้ผมออกไปข้างนอกกับเพื่อนนะ”

 

นั่น เพื่อนอีกแล้ว

 

“เอาอะไรไหม ตอนกลับจะซื้อเข้ามาให้แต่อาจจะช้าหน่อยนะ กว่าจะถึงบ้านคงราว ๆ เที่ยงครึ่ง” ดวงตาเรียวเล็กมองเหม่อลอยยามครุ่นคิดทบทวนแพลนวันหยุดที่วางไว้ ตอนแรกว่าจะออกบ้านตั้งแต่ตอนสายเพื่อไปตลาดต้นไม้แต่ตอนนี้คงต้องเลื่อนออกไปอีกหน่อย

 

“งั้นเรากินข้าวเที่ยงข้างนอกเลยดีไหม?” ชานยอลจะได้ไม่ต้องเข้ามาแล้วออกไปอีกรอบ แบคฮยอนกลัวว่าแฟนอายุน้อยกว่าจะเหนื่อยแถมยังสิ้นเปลืองเวลาโดยใช่เหตุ เขาออกไปเจอชานยอลข้างนอกเลยดีกว่า

 

“ไม่ได้สิ ตอนนั้นผมยังไม่เสร็จธุระที่แรกเลย”

 

“อ้าว ไหนว่าจะกลับบ้านประมาณเที่ยงครึ่ง” ปาร์คชานยอลขมวดคิ้วก่อนจะคลายออกเมื่อเข้าใจได้ ร่างสูงเพรียวของเด็กวัยสิบเก้าผ่อนลมหายใจออก สอดแขนรองใต้คอคนตัวเล็กกว่าเพื่อที่จะได้ดึงพี่แบคฮยอนเข้าไปกอดได้ถนัด

 

“ผมหมายถึงเที่ยงคืน ไม่ใช่เที่ยงวัน”

 

“ดึกขนาดนั้น...” จะไปทำอะไรที่ไหนกันน่ะ?

 

“ไม่ต้องห่วง ไม่ได้ไปทำเรื่องไม่ดีหรอก นอนเถอะ จะตีสองแล้ว พรุ่งนี้ผมต้องออกแต่เช้า” แล้วก็จบเรื่องที่คุยกันไปอีกวัน

 

พี่แบคฮยอนก็เข้าใจแหละ ช่องว่างระหว่างนักเรียนมัธยมกับนักศึกษามหาวิทยาลัยนั้นมีเยอะ ตอนแบคฮยอนเป็นเด็กเตรียมสอบปีสุดท้ายก็มองว่าพี่ ๆ ที่เรียนมหาวิทยาลัยนั้นดูเป็นผู้ใหญ่มาก ๆ (แก่) เป็นกลุ่มคนที่อยู่คนละสังคมและใช้ชีวิตคนละเรื่องกันไปเลยแต่แบคฮยอนก็ผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้วจึงเข้าใจได้ ชานยอลจะมีธุระส่วนตัวหรือมีเรื่องที่ต้องทำกับเพื่อนฝูงบ้างเขาก็เข้าใจและว่ากันตรง ๆ แบคฮยอนดีใจเสียด้วยซ้ำที่ปาร์คชานยอลยังเป็นเด็กวัยรุ่นปกติ(แม้จะมีหลายส่วนที่ไม่) ลองคิดดูว่าถ้าปาร์คชานยอลไม่เอาเพื่อนเอาฝูงคนเป็นแฟนอย่างเขาจะต้องรับบทหนักแค่ไหน

 

“พรุ่งนี้จะนอนกี่โมง?”

 

“จริง ๆ แล้วพี่ได้ดีวีดีหนังเรื่องใหม่มาว่าจะดูคืนพรุ่งนี้แหละ”

 

“ดึกสินะ”

 

“อื้อ ไม่ดุนะ”

 

“ก็ดูไป...จะได้รอนอนพร้อมกัน...” แบคฮยอนแนบหน้าทั้งหน้าเข้าหาซอกคออุ่นอย่างดีใจ ทอดถอนลมหายใจบอกความรู้สึกอิ่มใจที่ไม่เคยได้จากใครนอกจากปาร์คชานยอลคนนี้ นี่พี่หลงแฟนเด็กมากเกินไปหรือเปล่านะ ชานยอลว่าอะไรมาพี่ก็เห็นว่าดีว่างามหมดเลย

 

 

พี่แบคฮยอนเครียดจัง

 

 

 

 

 

 

#แฟนเด็กcb

 

 

เออ เครียดจัง

*มุดหน้ากับกล้ามแขนแฟนเด็ก*

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 834 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8,436 ความคิดเห็น

  1. #8291 heykiki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 16:26
    เป็นแฟนเด็กที่แสนเอาแต่ใจ น่าทุบ แต่ก็น่ารักเหมือนกัน
    #8,291
    0
  2. #8231 pairskyy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 15:30
    อยากให้เรื่องนี้แต่งเป็นเรื่องยาวจัง ชอบมาก มาอ่านหลายรอบแล้ว;-; แง
    #8,231
    0
  3. #8155 ชาอิน ~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:43
    ชานยอลเอาใจยากจัง พี่แบคใจเย็นมาก ๆ แสนดีสุด ๆ ที่ทนนิสัยชานยอลได้ แต่ก็น่ารักดี
    #8,155
    0
  4. #7923 sunshinyi19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 13:58
    ชอบความแทนตัวเองว่าพี่แบคฮยอนนน><
    #7,923
    0
  5. #7894 areenachesani (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 20:35
    คิกๆ เขิน
    #7,894
    0
  6. #7745 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 12:27
    แหมมมม แบคฮยอนนนน ความติดแฟนของคู่นี้คือแบบเกิยเบอร์มากเว่อร์
    #7,745
    0
  7. #7742 Okoy up (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 19:09
    เครียดจริงหรอ แบคฮยอน
    #7,742
    0
  8. #7541 Linseyyy13 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 10:31
    ไม่ใช่พี่แบคคนเดียวที่หลงแฟนค่ะ ปาร์คชานยอลก็ด้วย 555
    #7,541
    0
  9. #7535 chanbaekjan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 12:49
    จบแล้วอ่อ สนุกจังเลย อยากให้มีต่ออ่ะ
    #7,535
    0
  10. #7524 PH61ll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 06:55
    ชโอ๊ดยดยดยแอยดยดสสกแสตพยกยก เขินว้อยยยยยแยดยอย
    #7,524
    0
  11. #6867 안시리민 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 12:18
    หลงแฟนเเล้วเเบคฮยอน
    #6,867
    0
  12. #5786 kriskky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 07:48
    โถ้ะะะ น่ารักแท้หึงคุณพี่หนักเลย
    #5,786
    0
  13. #5246 bojaebearyun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 15:12
    อยากมีแฟนเด็กเลยค่ะ พี่ชอบคนขี้หึงนะคะ
    #5,246
    0
  14. #3745 Kim-kibom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 20:01
    แฟนเด็กขี้หึงเหลือเกิน
    #3,745
    0
  15. #2545 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 18:16
    มีแฟนเด็กก็น่าน้อยใจแบบนี้อ่ะ
    #2,545
    0
  16. #2014 0823301932 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 18:52
    อยากมีแฟนเด็กบ้างจัง
    #2,014
    0
  17. #1894 somruethai1307 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 00:19
    หลงแฟนเด็ก
    #1,894
    0
  18. #1569 khunsom08 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 09:00
    ขี้อ้อนมากเลย
    #1,569
    0
  19. #1173 S.takky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:11
    ชานยอลตัวเองทำได้แบคทำไม่ได้งี้หรอ ชิ
    #1,173
    0
  20. #1170 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 00:50
    น่ารักดี แต่ก็หวิวใจเหมือนชานยอลไม่ค่อยใส่ใจเท่าไรงี้
    #1,170
    0
  21. #1162 oom3456789 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:37
    ขอบเรื่องนี้มากๆยกให้เป็นพล็อตแฟนเด็กในใจเราเลย เข้ามาอ่านบ่อยมาก ชอบคาแรคเตอร์มากๆเลย
    #1,162
    0
  22. #1161 oom3456789 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:37
    ขอบเรื่องนี้มากๆยกให้เป็นพล็อตแฟนเด็กในใจเราเลย เข้ามาอ่านบ่อยมาก ชอบคาแรคเตอร์มากๆเลย
    #1,161
    0
  23. #1131 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 08:52
    ร้อนแรงจิงๆ
    #1,131
    0
  24. #1126 pearlsh1294 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 13:08
    cut ที่สอง -,,- โอ้วเยส แฟนเด็กแรงดีหรา
    #1,126
    0
  25. #1061 khunsom08 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 11:54
    ยังเข้าไม่ถึงนิสัยแฟนเด็กเลย
    #1,061
    0