(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 4 : [MY DYO] CHAPTER 02 : แอบมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 มี.ค. 61





[MY DYO] CHAPTER 02 : แอบมอง




เมื่อเสร็จกิจกรรมทุกอย่างรวมถึงเก็บสถานที่แล้วดีโอก็ขอเพื่อนๆกลับบ้านก่อนเพราะมีนัดไปกินข้าวนอกบ้านกับครอบครัว ทุกคนไม่ได้ว่าอะไรเพราะวันนี้ดีโอแสดงได้ดีมากและยังทำหน้าที่นี้แม้ว่าจะไม่ใช่หน้าที่ของดีโอเลยก็ตาม ทุกคนในชมรมเริ่มจดจำดีโอได้ซึ่งนั่นทำให้ดีโอรู้สึกดีใจ วันนี้ดีโอจึงเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข


ทางฝั่งไค


ไคได้แต่นั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหลังโรงเรียนกับชานยอลและเซฮุนเพราะวันนี้ไม่มีซ้อมแต่ก็ยังกลับบ้านไม่ได้ ทั้งสามได้แต่ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายสุดขีดแต่ไม่นานเป้าหมายก็เดินมา


ดีโอเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดีโดยออกทางประตูหลังโรงเรียนแต่เมื่อไปถึงก็พบว่าประตูล็อค ไคได้แต่คิดในใจว่าจะออกทางไหนล่ะในเมื่อประตูมันล็อคอยู่ส่วนดีโอก็ไม่ได้หงุดหงิดแต่อย่างใดเขาเพียงแต่เดินอ้อมไปยังพุ่มไม้ที่คุ้นเคย เปิดผ้าออกแล้วมุดออกนอกโรงเรียนไป


นั่นสิ วันก่อนก็ออกมาอย่างนี้ ไคลืมไปได้ยังไง


“กูลืมได้ไงวะว่าตรงนั้นมันมีช่องลับ” ไคพึมพำเบาๆแต่ชานยอลได้ยิน


“มึงมันสมองขี้เลื่อยไง จำไรไม่ได้หรอก ไปได้แล้วกูอยากกลับบ้านใจจะขาดแล้ว” ชานยอลเดินนำไคและเซฮุนไปยังทางลับเมื่อครู่


ในที่สุดทั้งสามคนก็ออกมาได้ ไคมองไปยังทางกลับบ้านของตัวเองแล้วพบดีโอกำลังเดินไปทางนั้นไม่นานก็มีคนอีกสองคนออกมาเดินไปกับดีโอซึ่งก็คงเป็นเพื่อนของเขาไคจึงละสายตาและเดินตามชานยอลกับเซฮุนไปอีกทาง


“วันนี้อยากฉลอง หมูทะบ้านใครดีวะ” เซฮุนเปิดประเด็นก่อน


“ฉลองไรวะ” ชานยอลถามด้วยความสงสัย ก็นี่ไม่ได้ใกล้วันเกิดใครในสามคนนี้เลย


“ฉลองที่ไอ้ไคจำดีโอได้ กูเห็นน้า เมื่อกี้มึงมองเขาอยู่ทำไมมึงไม่ตามกลับบ้านดีโอไปเลยล่ะ” เซฮุนที่ยังนึกข้ออ้างไม่ออกก็เลยใช้เรื่องที่เขาเห็นเมื่อครู่มาอ้างเพื่อนแทนแถมยังได้ล้อเพื่อนหน้านิ่งของเขาอีกด้วย


“เอาเป็นว่ามึงอยากจะแดกถูกมะ แล้วจะไปบ้านใคร” ไคเบี่ยงประเด็นกลบเกลื่อน


“บ้านมึงไง/บ้านมึงไง” ชานยอลและเซฮุนพูดพร้อมกัน


“อ้าว แล้วทำไมต้องบ้านกูวะ บ้านพวกมึงไม่ได้หรือไง” ไคทำสีหน้าเซ็งๆเพราะเวลาเพื่อนเขามาที่บ้านทีไรเขาต้องเป็นคนเก็บซากทุกที


“ก็บ้านมึงกินเหล้าได้ไง ลองมาบ้านพวกกูดิได้โดนแม่ส่งไปค่ายอบรมวินัยแน่นอน”


“เออๆ เอาเป็นว่าพวกมึงอยากเมาด้วยถูกมะ งั้นมึงไอ้ชาน ไปซื้อเหล้ากับมิกเซอร์มาส่วนมึงไอ้เซฮุนไปซื้อเนื้อกับผักมา ตอนนี้ยังไม่เย็นเราก็เตรียมของไว้กินตอนเย็นเองดีกว่า” ไคสั่งแล้วหันหลังจะเดินกลับบ้าน


“แล้วมึงจะไปไหน สั่งพวกกูเสร็จก็ไม่เหลือไรให้มึงทำแล้วเนี่ย” ชานยอลเท้าเอวบ่น


“กูจะไปดูเตาที่บ้านว่าใช้ได้มั้ย ขาดเหลือไรจะได้เตรียมถูก” ไคหันไปตอบแล้วเดินกลับบ้าน ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันไปเตรียมของกินสำหรับเย็นนี้


ดีโอกำลังล้างผักอยู่ในครัวโดนมีแบคฮยอนหั่นและหมักเนื้อเตรียมไว้ส่วนเฉินก็ดูว่าเตาชาบูยังใช้ได้อยู่หรือไม่และขาดเหลืออะไรบ้างเพื่อเตรียมตัวไปซื้อเพิ่ม


ใช่แล้ว วันนี้พวกเขาจะกินชาบูกัน


เรื่องมันก็มีอยู่ว่าวันนี้เฉินชนะโรงเรียนฝ่ายตรงข้ามทำให้วงเดอะดอทกลายเป็นวงดนตรีวัยรุ่นที่ได้ที่หนึ่งของประเทศ ดีโอได้มีโอกาสแสดงละครที่เจ้าตัวชอบและแบคฮยอนชนะฮับกิโดระดับภาค สรุปคือวันนี้ทั้งสามคนมีเรื่องน่ายินดีจนต้องเลี้ยงฉลองกันเลยเลือกบ้านของดีโอเพราะใหญ่พอจะให้พวกเขานอนค้าง


“โด้ หม้อชาบูเหมือนจะไม่ติดอะ ทำไงดี” เฉินถามหลังจากพยายามเปิดเท่าไหร่ก็ไม่ติด


“เดี๋ยวไปยืมป้าคิมบ้านข้างๆให้” ดีโอตอบแล้วเดินไปยังบ้านข้างๆ


ดีโอเคาะประตูอยู่ไม่นานป้าคิมเปิดประตูแล้วเดินไปหยิบหม้อชาบูมาให้ ดีโอยกหม้อกลับบ้านด้วยความเบิกบานใจโดยไม่ได้สังเกตว่าเดินสวนกับไคที่เพิ่งจะถึงบ้าน


             “ได้แล้วหม้อ แล้วจะกินในบ้านหรือนอกบ้านล่ะ” ดีโอถามแบคฮยอนและเฉิน


“ในบ้านมั้ย ข้างนอกยุงเยอะ” แบคฮยอนแสดงความเห็นพรางเอาเนื้อที่หมักแล้วเก็บเข้าตู้เย็นส่วนเฉินที่หมดหน้าที่ก็นั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟา


“งั้นก็ได้” ดีโอตอบแล้วจึงจัดวางหม้อชาบูพร้อมด้วยอาหารไว้จนรอบโต๊ะเพราะนี่ก็เริ่มจะเย็นแล้วจะได้พร้อมกินเมื่อพ่อแม่กลับมา


ไคที่เพิ่งถึงบ้านก็จัดเตรียมเตาและช่วยเซฮุนหมักเนื้อที่ซื้อมาส่วนชานยอลก็เตรียมเครื่องดื่มให้พร้อม วันนี้พวกเขาจะกินหมูกระทะกันนอกบ้าน แม่ของไคที่เพิ่งเห็นทุกคนก็เดินมาทัก


“หนุ่มๆวันนี้จะกินหมูกระทะกันเหรอจ้ะ ไคแม่ให้คยองซูยืมหม้อชาบูไปนะวันนี้เขาก็จะกินเหมือนกันแต่พอดีหม้อเสีย” แม่บอกไคแล้วเดินไปช่วยเซฮุนหั่นเนื้อ


“แม่ครับ คยองซูนี่ใช่โดคยองซูหรือเปล่าครับ” เซฮุนหันไปถามแม่ของเพื่อนเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหู


“อ่อ ใช่แล้วจ้ะ ข้างบ้านเรานี่คือบ้านคุณนายโดจ้ะ เขาอยู่โรงเรียนเดียวกับพวกลูกด้วยนี่เซฮุนรู้จักกันใช่มั้ยจ้ะ ทำไมไม่ชวนมากินด้วยกันล่ะ” เซฮุนได้ยินก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์และส่งสายตาล้อเลียนไปให้ไค


“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง มิน่าช่วงนี้ถึงสนใจเป็นพิเศษ”


“อะไรๆ ให้มันน้อยๆหน่อยมึงอะ หมักหมูไป” ไคทำโมโหกลบเกลื่อนและรินน้ำอัดลมดื่มกับชานยอล


“เออๆ พวกมึงอะไม่ช่วยกูทำเลยนะ” เซฮุนหันกลับไปบ่นอีกรอบ


“ก็กูกลัวมีดบาด/กูทำกับข้าวไม่เป็น” ไคกับชานยอลตอบพร้อมกับแล้วหันไปเล่นโทรศัพท์ต่อ


“เออ!” เซฮุนยอมแพ้แล้วจึงเตรียมเนื้อต่อ


เมื่อถึงช่วงหัวค่ำทั้งสามคนก็ยกบรรดาชามช้อนหม้อกับเนื้อและผักออกไปข้างนอกบ้าน ชานยอลจัดโต๊ะ ไคพัดเตา ตอนนี้ถึงคราวเซฮุนนั่งเฉยๆบ้าง เมื่อทุกอย่างพร้อมทั้งสามก็นั่งปิ้งย่างพร้อมกับก๊งเหล้ากันเต็มที่ ทางฝั่งดีโอที่กำลังเปิดหม้อชาบูในบ้านของตนก็จัดการมื้ออาหารอย่างเสร็จสรรพและยิ่งพ่อกับแม่ของดีโอไม่อยู่ด้วยแล้วเด็กแสบอย่างแบคฮยอนกับเฉินก็แอบเอาเบียร์ออกมาจากกระเป๋าด้วยกันทั้งคู่ทีนี้จากโต๊ะชาบูของเด็กเรียนก็กลายเป็นลานเบียร์ไปได้


“เอ้า นัล อัน แน แฮ จวอ yeah คือ แต กา ซัล โก อิซ นึน กซ เซ นา โด ฮัม แก เด รยอ กา จวอ oh, เซ ซัง เย กึท ที รา โด ตวี ตา รา กัล เท นี บู ดี แน ชี อา เอ ซอ บอซ ซอ นา จี มัล รา จวอ อา ชิม มี วา โด ซา รา จี จี มัล รา จวอ oh กุม มึล กู นึน กอล รึม คือ แตน นา มัน เย อา รึม ดา อุน นา บี” เสียงเฉินที่ร้องเพลงขณะที่ดีโอเคาะกระป๋องพลาสติกและแบคฮยอนเอาคีย์บอร์ดในบ้านมากด


ทุกคนต่างร้องรำทำเพลงจนเมื่อทั้งสองบ้านเริ่มเมาได้ที่ก็รู้สึกว่าเพลงของพวกเขามันตีกันแบคฮยอนที่พอเมาแล้วจะบ้าบิ่นก็ย่างสามขุมไปบ้านไคซึ่งเขาก็เจอชานยอลที่กำลังยืนเกาะรั้วอยู่


“นี่นาย ร้องเพลงเบาๆหน่อยสิ มันรบกวนคนอื่นเขา” แบคฮอยอนเท้าสะเอวว่า


“อ้าว แบคฮยอนเองหรอ โทษที เดะก็จะเลิกแล้ว จะว่าไปอยู่ตรงหนายอะเรามองไม่เห็น” ชานยอลทำท่าชะเง้อคอหาด้วยแก้มและหูที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าแต่ก็ยังไม่วายกวนประสาทคนตามนิสัยเดิมของตน


“อยู่นี่ ไปแล้ว รำคาญ” แบคฮยอนได้แต่ค้อนแล้วเดินกลับบ้านดีโอ


ชานยอลที่เห็นแบคฮยอนเดินกลับไปก็หันมาเรียกเพื่อนเก็บข้าวของเนื่องจากนี่ก็ดึกมากแล้ว ทั้งสามช่วยกันยกของเข้าบ้านเซฮุนเข้าไปล้างจาน ชานยอลไปดับเตาไฟส่วนไคได้รับหน้าที่ให้ไปทิ้งขยะ ทางด้านดีโอก็รู้สึกว่าควรเก็บของแล้วอาบน้ำเข้านอนเนื่องจากวันนี้เพื่อนทั้งสองมานอนค้างด้วยเพราะงั้นก่อนนอนก็จะต้องจัดเครื่องนอนอีกแบคฮยอน ดีโอ เฉินจึงช่วยกันเก็บของทำความสะอาด เฉินล้างจาน แบคฮยอนเก็บโต๊ะกับหม้อส่วนดีโอไปทิ้งขยะ


ดีโอและไคเดินออกมาจากบ้านของตัวเองเพื่อไปทิ้งขยะ แต่เนื่องจากถังขยะอยู่ระหว่างทั้งสองบ้านทำให้พวกเขาเจอกัน ไคมองดีโอที่ค่อยๆเปิดถังขยะแล้วทิ้งลงก่อนจะหันหลังกลับ


“เดี๋ยวก่อน ดีโอใช่มั้ย” ไคทักก่อนที่ดีโอจะเดินเข้าบ้าน


“อ่า ใช่ เราดีโอ มีอะไรหรือเปล่า” ดีโอมองพักหนึ่งแล้วก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือคนที่จะเปิดหน้ากากของเขาวันนี้แต่เขาก็ได้แต่เก็บอาการแล้วทำเนียนต่อไป แต่เมื่อเห็นไคไม่พูดอะไรดีโอจึงหันหลังแล้วเดินกลับไป


“เอ่อ แค่จะบอกว่าขอบคุณนะที่วันนี้นายทำให้ฉันรู้ทางลับเอาไว้หนีเรียน” ไคตะโกนบอกดีโออีกครั้งก่อนที่ดีโอจะเข้าบ้านซึ่งทำให้ดีโอชะงักเล็กน้อยแล้วหันกลับมาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้าไป


ไคที่เห็นดีโอเดินเข้าบ้านไปก็ยืนมองอยู่อย่างนั้นซักพักก่อนจะเดินกลับเข้าบ้าน ปิดบ้าน เตรียมตัวอาบน้ำแล้วเข้านอนในระหว่างที่รอเพื่อนทั้งสองของเขาอาบน้ำแต่งตัว ไคก็มองออกไปยังหน้าต่างบ้านข้างๆ เห็นเงาที่คุ้นตาและเริ่มจะคุ้นเคยกำลังหวีผม เตรียมตัวเข้านอน แค่นั้นก็ทำให้ริมฝีปากหน้าคลี่ออกมาได้อย่างไม่รู้ตัว คืนนี้เขาคงนอนหลับฝันดี


เช้าวันต่อมา


ทั้งดีโอ เฉิน และแบคฮยอนก็เกิดอาการแฮ้งค์อย่างหนักจนแทบไปโรงเรียนไม่ไหวส่งผลให้ทั้งสามมาสายจนต้องวิ่งเข้าโรงเรียน ในทางเดียวกันฝั่งไค เซฮุนและชานยอลเองก็ตื่นสายเพราะเมื่อคืนเมาหนักจึงทำให้ทั้งหกคนวิ่งมาที่ประตูโรงเรียนพร้อมกัน ทั้งหกคนแยกย้ายไปตามห้องเรียนของตนและทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติทุกวันแต่มีสิ่งที่แปลกไปเพราะไคมักชอบไปนั่งเล่นอยู่แถวประตูหลังโรงเรียนในช่วงก่อนกลับบ้านเพื่อรอให้ดีโอเดินกลับไปก่อนแล้วค่อยเดินตาม


ทุกๆวันที่ดีโอไม่เคยรู้ตัวว่ามีคนแอบมองอยู่เสมอก็ยังทำให้ดีโอเดินกลับบ้านปกติจนวันหนึ่งที่ดีโอเริ่มเอะใจจึงค่อยๆแอบอยู่หลังเสาและเห็นไคเดินกลับบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตนจึงได้รู้ว่าพักหลังมีคนตามเขามาตลอดซึ่งนั่นทำให้ดีโอไม่พอใจเท่าไหร่


“ย่า นายน่ะ มานี่นะ” ดีโอออกจากที่ซ่อนแล้วตะโกนเรียกไคที่เดินนำหน้าไป


“หืม มีอะไรหรือเปล่าดีโอ” ไคที่เดินกลับบ้านอารมณ์ดีหันกลับมาเจอดีโอที่ทำให้หน้านิ่งแต่มีสายตาแข็งกร้าว


“นายน่ะ จะแอบมองฉันไปถึงเมื่อไหร่ ฉันรู้นะแล้วก็ไม่ชอบด้วย” เมื่อไคได้ยินก็ต้องหุบยิ้มทันที


“แล้ว” ไคถามกลับอย่างหน้าตาเฉย จะให้ทนได้อย่างไร


“นายอย่ามาแอบมองฉันอีก ฉันไม่ชอบ” พอดีโอพูดจบก็รีบเดินแซงไคไปทำให้ไคเดินสลับวิ่งไปคว้าข้อมือของดีโอเอาไว้


“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับนาย ไปที่ร้านกาแฟซอยสองกันเถอะ” ไคจับแขนดีโอแล้วพาไปยังร้านกาแฟซอยสองขึ้นชื่อที่แม้แต่ดีโอก็ยังมาเป็นลูกค้าประจำ


เมื่อมาถึงร้านกาแฟไคก็พาดีโอไปนั่งโต๊ะ เด็กเสิร์ฟเดินมารับออเดอร์ทันที


“รับอะไรดีครับ”


“ผมเอามอคค่าร้อนแก้วนึง ดีโอล่ะ” ดีโอที่ไหนๆก็มาถึงแล้วจึงสั่งเมนูของตนบ้าง


“ช็อคโกแลตคาลาเมลเพิ่มวิปที่นึงครับ” เด็กเสิร์ฟทวนเมนุก่อนจะเดินเข้าไปเพื่อเตรียมเครื่องดื่มของทั้งสอง


“ดีโอ ก่อนที่เราจะคุยกันฉันขอแนะนำตัวก่อนนะ”


“ว่ามาสิ”


“ฉันคิมจงอิน หรือนายจะเรียกว่าไคแบบคนอื่นก็ได้ ฉันอยากรู้จักนายฉันรู้นะว่านายเล่นเป็นอีริคในละครโรงเรียน” ไคเปิดประเด็นทันที


“แล้วทำไมนายจะต้องอยากมาเป็นเพื่อนกับฉันด้วยล่ะ” ดีโอสงสัย ไม่นานเครื่องดื่มก็มาเสิร์ฟไคจึงยกแก้วมอคค่าของตนขึ้นมาจิบ


“เพราะว่านายน่าสนใจ ฉันเลยอยากรู้จักกับนายและอยากเป็นเพื่อนกับนาย” ไคตอบพร้อมมองดีโอยกแก้วช็อคโกแลตของตนมาดื่ม


“แล้วไง แต่ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนนาย” ดีโอตัดบท ก่อนจะลุกไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์แต่ไคที่เดินตามมาก็รีบจ่ายเงินแล้ววิ่งตามดีโอออกมาทันที


“เดี๋ยวก่อนสิ นายจะไม่ให้โอกาสฉันเลยเหรอ” ไคเริ่มเครียดเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของดีโอที่ไม่เปิดรับตน


“ฉันไม่ไว้ใจคนที่คอยแอบตามฉันมาเกือบเดือนหรอกนะ” ดีโอยังคงทำเสียงแข็งๆและเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงบ้าน เมื่อถึงรั้วประตูบ้านไคก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้ดีโอเข้าบ้านของตัวเอง ส่วนไคเองก็กลับเข้าบ้านตัวเองแล้วพบพ่อกับแม่ตั้งสำรับอาหารชุดใหญ่


“แม่ พ่อ ทำไมวันนี้อาหารเยอะจังเลยล่ะครับ”


“อ๋อ วันนี้แม่ชวนบ้านคุณนายโดมาทานอาหารด้วยกันจ้ะ” แม่เป็นคนตอบ ส่วนพ่อที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ก็หันมายิ้มให้

.

.

.

.

.

เอาล่ะ เขามีโอกาสจะเป็นเพื่อนดีโอแล้ว



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่า อัพช้าไปหน่อย แถมมาไม่เยอะด้วย แต่ก็มาน้า เพลงที่เฉินร้องข้างบนคือเพลงDon't goของEXOนะคะทุกคน ใครที่อ่านแต่ไม่เคยฟังก็ไปหามาฟังได้ เพลงนี้เพราะมาก ยิ่งในคอนยิ่งเพราะใหญ่เลย เฮ้อ พูดแล้วก็คิดถึง ไรท์ตั้งมั่นว่าจะเก็บเงินรอแล้ว55555555 เจอกันคอน5นะคะ ไรท์จะไม่พลาด

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น