(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 3 : [MY DYO] CHAPTER 01 : ตัวตายตัวแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 มี.ค. 61





[MY DYO] CHAPTER 01 : ตัวตายตัวแทน




“นายว่าตรงนี้โอเคหรือยังอะดีโอ ควรปรับเปลี่ยนหรือเพิ่มอะไรมั้ย” ยูนาถามดีโอที่นั่งชมการแสดงที่พวกเขาช่วยกันสร้างขึ้นแต่ดูเหมือนดีโอจะยังจมอยู่กับความคิดจึงไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนสาวไป

สายตาของดีโอยังคงจับจ้องการแสดงของจอยและแทมินต่อไป เนื้อเรื่องกำลังดำเนินอยู่ในฉากที่แชนเดอเลียจะต้องร่วงลงมา ซึ่งเป็นฉากที่ดีโอพยายามจะให้สมจริงแต่ก็ต้องการเซฟตัวนักแสดงที่สุดซึ่งเขายังไม่ได้ความคิดที่ดีพอแต่เมื่อจอมเกิดล้มสะดุดส้นสูงตัวเองล้มบนเวทีก็ทำให้เขารีบพุ่งตัวขึ้นไปบนเวทีเพื่อดูอาการของจอย

“จอย เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” ดีโอจับข้อเท้าของจอยและพบว่ามันพลิกเขาและแทมินจึงช่วยการพยุงจอยไปนั่งพักแต่นั่นแปลว่าการซ้อมจะต้องหยุดชะงักเพราะแทมินไม่มีคู่ซ้อมส่วนจอยเองก็บาดเจ็บ

“ฉันว่าวันนี้ฉันคงต้องพอแค่นี้ก่อนล่ะ เอาไว้พรุ่งนี้ข้อเท้าฉันดีขึ้นแล้วจะซ้อมใหม่ ขอโทษนะแทมิน ขอบใจมากนะ เอ่อ ดีโอใช่มั้ย” จอยเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจเนื่องจากเธอกลายเป็นตัวการที่ทำให้งานไม่เดินต่อ

“ไม่เป็นไรจอยพักผ่อนเยอะๆนะเพราะพรุ่งนี้อาจจะต้องเก็บไลน์เพิ่มแล้วก็แก้บางฉากแน่ๆ แล้วก็ขอบใจนะที่จำฉันได้”ดีโอยิ้มน้อยๆแต่พอเห็นตาที่เบิกกว้างเป็นประกายของจอยก็ทำให้หุบยิ้มทันทีก่อนจะพยุงจอยแล้วส่งต่อให้สตาฟที่ดูแลนักแสดงให้พาจอยกลับไป

ยูนาทำสีหน้าเคร่งเคียดอีกครั้งเมื่อเห็นแทมินกลับมานั่งที่เก้าอี้และอ่านบทของตัวเองต่อ เพราะไม่มีจอยที่เป็นนางเอกก็ไม่สามารถดำเนินเรื่องต่อได้ทำให้แทมินไม่ได้ซ้อม สุดท้ายก็หันไปพึ่งดีโอที่ยืนวิเคราะห์ฉากอยู่ข้างๆ

“ดีโอ นายไม่ลองไปเล่นแทนจอยดูหน่อยหรอ บางทีนายอาจจะเข้าใจก็ได้นะว่าแชนเดอเลียควรตกยังไงให้ดูสมจริงและเซฟที่สุด” ยูนาแสดงความเห็น

“อืม ก็น่าสนใจนะ ยังไงแค่ต่อบทฉันจะอ่านบทไปด้วยก็ได้อยู่แล้วแถมแทมินจะได้ซ้อมด้วย” ดีโอเดินไปหยิบบทของจอยขึ้นมาอ่านในฉากต่อไปเล็กน้อยแล้วเดินไปเรียกแทมินขึ้นไปซ้อมกับตน

“เอาล่ะแทมิน เดี๋ยวฉันจะเป็นคู่ซ้อมให้นายเอง นายแค่เล่นตามบทไปนะเพราะฉันอาจจะพลิกแพลงบ้างเล็กน้อยเพื่อหาจุดที่ควรแก้ไข ฉะนั้นไม่ต้องสนใจว่าฉันจะหลุดบทไปมาแค่ไหนแต่ฉันจะรักษาคอนเสปเอาไว้เผื่อนายจะได้ไม่ออกทะเลตามฉันมา” ดีโอร่ายยาวทำให้แทมินทำหน้าเหยเกใส่

“โอเค จัดมา” แทมินทำหน้าเบื่อหน่ายเล็กน้อยก่อนทั้งคู่จะเริ่มแสดงกันต่อ ยูนาที่กำลังดูภาพรวมของการแสดงอยู่ด้านล่างก็สัมผัสได้ว่าแม้ดีโอจะพูดนอกบทแต่ก็ยังทำให้ตัวละครคริสทีนดำเนินต่อไปได้และเข้ากับอีริคเป็นอย่างดี

การแสดงของทั้งคู่จบลงอย่างไม่มีที่ติเพราะดีโอหาวิธีแก้ปัญหาฉากที่ขัดอารมณ์ในละครได้ในระหว่างที่เป็นคู่ซ้อมให้แทมินซึ่งยูนาก็จดไว้อย่างละเอียดเพื่อเตรียมไว้ให้จอยในวันพรุ่งนี้ส่วนแทมินก็พยายามปรับการแสดงให้เข้ากับดีโอในหลายท่วงท่าเพราะในการแสดงจริงจะต้องเป็นอย่างที่ดีโอแสดงแน่นอนและนั่นทำให้หลายคนเริ่มเห็นความสามารถของดีโอและเริ่มจดจำเขาได้

“เอาล่ะทุกคน ขอบคุณมากนะวันนี้ พรุ่งนี้ฝ่ายคอสตูมกับโคดี้ก็เตรียมให้พร้อมนะเพราะนักแสดงจะต้องใส่ชุดจริงแต่งหน้าจริงเพื่อดูความเหมาะสมส่วนจอยฉันจะส่งบทไปให้เองและจะบรีฟบทให้วันพรุ่งนี้ตอนเช้าก่อนเริ่มซ้อมจริงกัน” ยูนาสั่งงานทุกคนก่อนกลับซึ่งเธอก็สั่งเกตเห็นดีโอกำลังก้มเก็บของและมีเพื่อนในชมรมหลายคนเข้าไปช่วยรวมถึงมีบางส่วนเริ่มทยอยกลับกันแล้วจนในที่สุดทั้งห้องประชุมก็เหลือเพียงดีโอและยูนา

“ยูนากลับก่อนเลยก็ได้นะ ฉันอยากลองซ้อมเป็นอีริคดูเพราะวันนี้แทมินแสดงดีก็จริงแต่ก็ยังมีบางฉากที่ไม่เข้าเท่าไหร่” ดีโอพอกก่อนจะเดินไปเปิดเพลง

“ไม่เป็นไรดีโอ เดี๋ยวฉันจะช่วยดูให้นายด้วยไงว่าต้องแก้ตรงไหนหรอเปล่า” ยูนาอยู่ต่อเพื่อช่วยดีโอแก้จุดบอดของละคร

ดีโอเริ่มการแสดงในบทของอีริคตั้งแต่ต้นเรื่องและก็พบจุดที่ต้องแก้เยอะมากแต่เขาก็แก้มันได้จนในที่สุดดีโอก็ได้การแสดงที่สมบูรณ์ซึ่งยูนาก็พอใจในการแก้ปัญหาของดีโอทุกฉากจนเวลาล่วงเลยไปเกือบหกโมงเย็นทั้งคู่ก็แยกกันกลับบ้าน

“เจอกันพรุ่งนี้นะดีโอ ฉันรู้สึกว่าทุกคนเริ่มจำนายได้แล้ว ดีใจด้วยนะ”

“ขอบใจมากนะยูนา แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เธอบรีฟบทใหม่จอยส่วนฉันจะบรีฟบทให้แทมินพรุ่งนี้มันจะต้องออกมาสมบูรณ์แน่ๆ แล้วเจอกันนะ” ดีโอแยกกับยูนาไปทางหลังโรงเรียนก่อนจะเดินกลับบ้านของตน


ทางด้านของไค


วันนี้เวลามึงปิดห้องไงไอ้ไค พวกกูไปก่อนนะพรุ่งนี้เจอกันชานยอลและเซฮุนโบกมือบ้ายบายให้เขาแล้วก็ทิ้งเขาไว้ที่ห้องชมรมแต่เพียงผู้เดียว เขาเก็บของทำความสะอาดห้องจนเรียบร้อยแล้วก็ปิดห้องเตรียมตัวกลับบ้าน

วันนี้เขากลับทางประตูหลังเหมือนเคยเพราะบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายมาอยู่นั้นออกทางประตูหลังจะใกล้กว่าซึ่งการมีบ้านใกล้โรงเรียนมันดีตรงที่ว่าจะตื่นสายเท่าไหร่ก็ได้เพราะจะมาทันแน่นอนแถมประตูหลังนอกจากจะไม่ค่อยมีคนใช้แล้วยังมีทางออกเล็กๆสำหรับโดดเรียนอีกด้วย ไคยิ้มอย่างเพลิดเพลินก่อนจะเห็นผู้ชายตัวเล็กรูปร่างคุ้นตาเดินนำออกไป เขาจึงเร่งฝีเท้าตามแต่เหมือนเจ้าตัวจะไหวตัวทันก็เลยแอบซ่อนสุดท้ายเขาก็ได้แต่ถอดใจเดินกับบ้านในทางตัวเองแต่เมื่อเดินไปได้ไม่เท่าไหร่ก็พบเห็นร่างเล็กเดินนำหน้าเขาอีกครั้ง ซึ่งมันน่าแปลกใจสำหรับคนที่กำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่ว่าทำไมถึงกลับมาเดินทางเดิมแต่จงอินก็ไม่สนใจจนกระทั่งเดินมาถึงบ้านตัวเองและเห็นร่างเล็กเดินเข้าบ้านหลังข้างๆเขา


อยู่บ้านข้างกันเหรอ


ได้แต่เก็บความสงสัยแล้วเดินเข้าบ้านไปเจอแม่กำลังตั้งโต๊ะกินข้าวอย่างมีความสุข

“กลับมาแล้วครับแม่”

“จ้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมากินข้าวกัน” ไคทักทายแม่ก่อนจะขึ้นบ้านไปเก็บของ

เมื่อลงมาก็พบว่าทุกอย่างพร้อมแล้วทั้งพ่อแม่และอาหารบนโต๊ะ ทั้งสามเริ่มมื้ออาหารที่ครอบครัวแสนสุขพึงมีและในที่สุดไคก็ตัดสินใจถามออกไป

“แม่ครับ ลูกข้างบ้านเราเป็นใครหรอครับ”

“ข้างบ้านเราหรอ บ้านคุณนายโดไง ก็หนูคยองซูไง นี่ลูกยังไม่เจอหรอเขาเรียนชั้นเดียวกับลูกนะจงอิน” แม่ตอบแล้วก็ก้มหน้าซดน้ำซุป

“ทำไมผมไม่ค่อยคุ้นชื่อเลย โดคยองซู เอาไว้ผมจะลองตามหาที่โรงเรียนอีกทีแล้วกันนะแม่” ไคตักข้าวกินต่อ

เมื่อจบมื้ออาหารไคก็ขึ้นไปอาบน้ำเข้าห้องของตัวเองและเมื่อมองไปที่หน้าต่างบ้านข้างๆก็เห็นผู้ชายตัวเล็กกำลังร่ายรำอยู่เหมือนกับซ้อมอะไรซักอย่างวนเวียนอยู่หลายต่อหลายครั้ง ไคก็ยังคงนั่งมองอย่างละสายตาไม่ได้อยู่อย่างนั้นกระทั่งอีกฝ่ายปิดไฟเข้านอนซึ่งเวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืนแล้วไคจึงเข้านอนบ้าง


เช้าวันต่อมา


ไคเดินไปโรงเรียนตามปกติและเห็นคนร่างเล็กวิ่งแซงเขาไปพร้อมกับห่อข้าวในมือที่ดูใหญ่กว่าปกติ เมื่อพ้นประตูหลังโรงเรียนก็เห็นว่าเดินไปกับเพื่อนอีกสองคน ไคจึงเดินไปหาเพื่อนของตนที่สนามบาส

“อรุณสวัสดิ์เซฮุน ชานยอล” ไคทักเพื่อนและนั่งลงข้างๆเซฮุน

“วันนี้มาแปลกมีทักพวกกูด้วย ปกติเห็นเดินเก๊กหล่อมาแล้วก็นั่งเฉยๆ” เซฮุนเปิดก่อนคนแรก

“แสดงว่าแม่งต้องมีแน่ๆ ว่ามาเลยเพื่อนกูรอฟังอยู่” ชานยอลเสริมต่อ

“มึงรู้จักโดคยองซูมั้ยวะ” ไคเปิดประเด็นขึ้นมาทันที

“ไม่อะ ใครวะ” ชานยอลทำหน้าเหยเกให้แดดที่ส่องหน้าและคำถามของไค

“แต่กูรู้จักนะ” เซฮุนตอบ

“เขาเป็นใครวะ” ไคกับชานยอลประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน

“เดอะดาร์กดีโอ ไม่ก็เจ้าชายสีเทาสมัยมอต้นของพวกกูเอง พวกมึงมาขึ้นมอปลายที่นี่เลยไม่รู้จัก”

“แล้วเขาเป็นยังไง” ไคถามต่อด้วยความสงสัย

“ก็สมชื่ออะ ไม่เคยยิ้มให้ใครเห็นยกเว้นเพื่อนสองคนของมัน ไม่ค่อยมีใครจำได้หรอกพอดีกูอยู่ห้องเดียวกับมันเลยจำได้” เซฮุนตอบส่วนชานยอลได้แต่เกาหัวตัวเองและรอฟัง

“แล้วเพื่อนเขาสองคนมึงรู้จักมั้ย” ไคยังยิงคำถามที่สงสัยอยู่เป็นระยะ

“รู้จักดิมึงก็รู้จัก เฉินนักร้องนำเดอะดอทกับแบคฮยอนประธานชมรมฮับกิโดไง ดังจะตาย”

“แล้วทำไมเขาถึงมืดมนจังวะเพื่อนก็ออกจะสว่างไสวมีออร่ากันขนาดนั้น” ชานยอลเป็นฝ่ายถามบ้าง

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เคยลองถามเฉินกับแบคฮยอนนะพวกนั้นบอกว่าดีโอจริงๆแล้วนิสัยดีแค่ไม่ค่อยเสนอหน้าเฉยๆแล้วที่ไม่ชอบยิ้มก็เพราะเขิน” เซฮุนตอบเป็นคำถามสุดท้ายก่อนที่ออดเรียกเข้าแถวจะดังทำให้พวกเขาเดินไปยังเสาธง

เมื่อกิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไปที่ห้องเรียนของตน ซึ่งวันนี้ไคจะต้องนั่งคนเดียวอีกแล้วเพราะแทมินเพื่อนเขาไปซ้อมละครที่เจ้าตัวชื่นชอบและสำคัญมากและในเมื่อเช้านี้ไม่ได้ไปไหนทำให้ไคทบทวนสิ่งที่เซฮุนพูดก่อนแยกไปห้องเรียนของตน

แต่กูอะเป็นไม่กี่คนที่จำดีโอได้เพราะเคยอยู่ห้องเดียวกันมาก่อน ถ้ามึงอยากเจอก็ไปหาได้ที่ห้องหนึ่งแต่ดูเหมือนจะอยู่ชมรมการแสดงนะเพราะงั้นตอนนี้ก็ไม่อยู่ที่ห้องหรอกไคตัดสินใจเดินไปที่หอประชุมที่ทำการฝึกซ้อมละครเพื่อมองหาดีโอว่าใช่คนเดียวกับที่เขาสงสัยหรือไม่


ในหอประชุม


“แทมิน นายต้องทำงี้นะเพราะว่าในบทใหม่คริสทีนจะทำท่าเอนตัวแบบนี้แล้วการรับแบบเดิมจะทำให้จอยสะดุดขาตัวเองอีกได้นายต้องเปลี่ยนเพื่อให้รับจอยได้ง่ายขึ้น” ดีโอบรีฟบทให้กับแทมิน ส่วนแทมินก็ตั้งใจฟังและทวนบทใหม่ เมื่อทุกคนพร้อมทั้งหมดก็เริ่มการแสดงเหมือนจริงทุกอย่างใหม่อีกครั้ง ไคที่เดินเข้ามาก็ยืนดูการแสดงด้วยความตื่นเต้นเพราะไม่คิดว่าเพื่อนตัวเองจะเล่นได้ดีขนาดนี้รวมถึงจอยที่ไม่ค่อยจะสนใจอะไรก็ยังแสดงได้ดี การแสดงนี้ใช้การเคลื่อนไหวที่ดูเรียบง่ายแต่พอเข้าจังหวะและแสดงตรงคิวแล้วทำให้เหมือนกับการต่อจิ๊กซอที่ภาพจะสมบูรณ์ขึ้นเรื่อยๆและจบสมบูรณ์แบบเพราะองค์ประกอบครบ นับได้ว่าคนที่กำกับจะต้องเก่งมากแน่ๆ และเมื่อมองหาตำแหน่งไดเรกเตอร์ของละครเรื่องนี้ก็เห็นประธานชมรมกับผู้ชายที่คุ้นตาพูดคุยวิจารณ์ข้อผิดพลาดในการแสดงเมื่อครู่จนเมื่อรันการแสดงใหม่อีกครั้งก็ไม่เหลือจุดบอดของการแสดงอีกแล้ว ไครู้สึกชื่นชมในฝีมือการกำกับของคนๆนั้นเป็นอย่างมาก

“นายคือดีโอผู้มืดมนจริงๆหรอ” แล้วไคก็เดินออกจากห้องประชุมไปหลังจากได้ชมการแสดงแล้ว


ในส่วนของดีโอและยูนาที่กำลังสั่งพักเพื่อให้ทั้งหมดเตรียมตัวกับการฝึกซ้อมรอบสุดท้ายก่อนการแสดงจริงในวันพรุ่งนี้ก็กลับมาคุยกันอีกครั้งถึงความพร้อมของไฟ ฉาก และดนตรี

“เหลืออะไรที่ต้องแก้อีกมั้ยดีโอฉันจะได้ไปบอกให้แต่ละทีมแก้อีกทีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนซ้อม” ยูนาเช็คลิสการแสดงเสร็จก็ถามดีโอ

“ไม่มีแล้ว นี่ก็เพอร์เฟคแล้วล่ะ ฉันว่าเราก็พักบ้างเถอะเหลือรอบสุดท้ายแล้วไม่ต้องเครียดก็ได้ ยังไงซะซ้อมรอบนี้ก็แค่เก็บไลน์เฉยๆ” ดีโอบอกก่อนจะเดินไปหยิบน้ำดื่มมาให้ตนและยูนา

“ขอบใจนะ” ยูนารับน้ำมาดื่มและสั่งทุกคนให้เตรียมตัวซ้อมการแสดงอีกครั้ง

การแสดงดำเนินไปจนจบซึ่งทำให้วันนี้ไม่เลิกเย็นเหมือนวันอื่น ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดหอประชุมให้พร้อมรับผู้ชมในวันพรุ่งนี้ซึ่งก็เป็นผู้ใหญ่ที่มีหน้ามีตาในสังคม เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยยูนาก็นัดหมายเวลามาของทุกคนเพื่อเตรียมการแสดงจริงแล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน

วันนี้ดีโอจึงมีเวลาไปดูเพื่อนของเขาซ้อมดนตรีก่อนกลับบ้านเนื่องจากเฉินชอบให้ดีโอวิจารณ์เกี่ยวกับเพลงที่เขาแต่งและใช้เล่นในวงซึ่งช่วงนี้วงดนตรีของเขากำลังจะไปแข่งชิงที่หนึ่งระดับประเทศกับโรงเรียนอื่น ดีโอเดินเข้าห้องชมรมดนตรีและเลือกนั่งริมหน้าต่างเนื่องจากวันนี้ชมรมดนตรีเปิดให้นักเรียนคนอื่นเข้าฟังได้เป็นการลองผลโหวตและหาข้อผิดพลาดที่อาจมองข้ามไปซึ่งดีโอที่นั่งฟังก็รู้สึกว่าข้อผิดพลาดนั้นไม่ได้ใหญ่โตแต่ก็ควรแก้ไข เมื่อร้องเพลงจบเฉินก็เดินมาหาดีโอและถามข้อผิดพลาดนั้น

“ดีใจที่นายมาดู คิดว่าตรงไหนยังไม่โอเคมั้ย” เฉินทักและเริ่มประเด็น

“ท่อนท้ายๆนายเหนื่อยใช่มั้ย ดูหายใจแปลกๆกลับไปวิ่งด้วยนะ” ดีโอแนะนำและยิ้มบางๆให้เพื่อนสนิทของตน

“ตรงอื่นมีมั้ย พวกดนตรีหรือว่าเมโลดี้งี้”

“ไม่มีแล้ว มีแค่เสียงนายคนเดียว กลับบ้านกันแบคฮยอนมันกลับไปก่อนแล้ว” ดีโอพาเฉินไปเก็บของเพื่อกลับบ้านที่ห่างจากดีโอไปอีกซอย

ทั้งคู่เดินกลับบ้านทางประตูหลังโรงเรียนอีกครั้งแต่เมื่อเดินไปได้ไกลดีโอก็ต้องหยุดเพราะเห็นร่างสูงที่คุ้นตาเดินอยู่ข้างหน้าตน

“นี่เฉิน หลบก่อนได้มั้ย ให้เขาเดินไปก่อน” ดีโอดึงเฉินไปตรงเสาไฟ

“มีไรป่าว นั่นเพื่อนโรงเรียนเรานะ”

“คือเมื่อวานเหมือนเขาจะเดินตามฉันยันบ้านเลย ฉันกลัวเขาจะมาก่อกวนน่ะ” ดีโอมีสีหน้ากังวลทำให้เฉินรู้ว่าดีโอไม่ได้โกหก

“ไคอาจจะมีบ้านอยู่แถวนี้ก็ได้ อย่างกังวลไปเลย เดินต่อเถอะ” เฉินดึงมือดีโอให้เดินตามตนต่อ

“ไคหรอ”ดีโอพึมพำแต่เฉินก็ยังได้ยิน

“อื้อ ไค เพื่อนร่วมห้องฉันเองอยู่ทีมรักบี้โรงเรียนเจ้าของฉายาปรินซ์ไคไง” เฉินแนะนำจนกระทั่งเดินไปถึงซอยบ้านดีโอพวกเขาจึงแยกกัน ดีโอเดินเข้าบ้านตนและทำกิจวัตรเดิมเป็นปกติ เนื่องจากพรุ่งนี้จะต้องตื่นเร็วกว่าปกติทำให้ดีโอเข้านอนเร็ว


ในตอนเช้าที่ดีโอเกือบจะตื่นสาย ดีโอได้กระหืดกระหอบไปโรเงีรยนและพบกับข่าวร้าย

แทมินท้องเสียทำการแสดงไม่ได้


แต่บัตรขายหมดแล้ว ยังไงการแสดงก็จะต้องดำเนินต่อไป


“แล้วใครจะเล่นแทนแทมินเนี่ย เราต้องรีบแล้วเดี๋ยวแต่งหน้าแต่งตัวไม่ทัน” คริสตัลฝ่ายคอสตูมและโคดี้ตะโกนบอกยูนา ส่วนยูนาที่กำลังมืดแปดด้านและเพื่อนที่รู้ใจก็ยังไม่มา


เพื่อนที่รู้ใจ


ดีโอไง คนที่จะมาแสดงแทนแทมิน ยูนาวิ่งไปหาดีโอที่กำลังวิ่งมายังห้องแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

“ดีโอ นายไปเล่นแทนแทมินได้มั้ย แทมินท้องเสียเข้าโรงพยาบาลเมื่อคืนแล้วตอนนี้ก็มีแค่นายเท่านั้นที่เล่นแทนได้” ดีโอหน้าเหวอไปเล็กน้อยก็จะนึกขึ้นได้ว่าอีริคใส่กากจึ้งตอบตกลง ยูนาจึงพาดีโอไปหาคริสตัลทันที

ที่คนทำงานในส่วนของตัวเองเป็นอย่างดี ส่วนดีโอก็ค่อยๆทบทวนบทของแทมินเพื่อให้เหมาะสมและเหมือนจริงๆที่สุดจนกระทั่งก่อนขึ้นเวที

“จอย ไม่ว่าฉันจะพูดอะไรที่นอกเหนือบทยังไงฉันอยากให้เธอต่อบทฉันเหมือนที่ทำกับแทมินนะเพราะฉันคงจำทั้งหมดไม่ได้” ดีโอกำชับจอย

“ได้เลย” จอยรับคำแล้วทั้งคู่ก็ขึ้นเวทีเพื่อทำการแสดง

ไคที่ซื้อบัตรเพื่อมาให้กำลังใจเพื่อนของเขาก็รู้สึกแปลกใจที่เพื่อนของเขาดูจะเปลี่ยนไปทั้งสรีระและน้ำเสียง แต่การแสดงก็ยังคงเพอร์เฟคเหมือนเมื่อวานที่เขามาดูและดูเหมือนจะดียิ่งขึ้น เขาเพลิดเพลินกับละครจนละครจบ ทุกคนลุกขึ้นมาปรบมือให้และพูดคุยถึงละครเวทีครั้งนี้กันยกใหญ่ ส่วนไคที่ไม่ชอบความวุ่นวายก็นั่งรอให้ผู้ชมคนอื่นออกไปกันหมด ไคเดินไปหลังเวทีแล้วเห็นนักแสดงที่เล่นเป็นอีริคกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเขาจึงค่อยๆเข้าไปจะถอดหน้ากาก แต่คนตรงหน้าก็ปัดป้องได้และวิ่งหนีไป แต่ก็ทำให้เขาได้เห็นใบหน้าแว้บหนึ่งก่อนร่างเล็กจะวิ่งไปจนลับสายตา


ฝ่ายดีโอที่เห็นว่าคนที่เดินตามตนเมื่อวันก่อนทำท่าทางคุกคามก็ได้แต่หนีมาเพื่อตั้งหลัก ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องชมรมเพื่อถอดเสื้อผ้าคืน

“ดีโอขอบคุณมากนะวันนี้แสดงได้ดีมากจริงๆ” จอยชมดีโอก่อนเป็นคนแรก

“วันนี้นายเจิดจ้ามากเลย มากจนพวกเราทุกคนจำนายได้แล้ว อย่าลืมยิ้มกว้างๆอีกนะ” คริสตัลชื่มชมอีกคนแต่นั่นทำให้ดีโอหุบยิ้มที่มีอยู่ตรงมุมปากที่มีอยู่เล็กน้อยของเขา

“ทุกคนจำฉันได้ฉันก็ดีใจแล้ว ขอบคุณทุกคนมากเลยนะที่เหนื่อยเพื่องานนี้กันมากๆแล้วเราไปกินเลี้ยงกัน ดีมั้ยยูนา” ดีโอกล่าวขอบคุณทุกคนและส่งไม้ต่อให้เพื่อนของ

“ใช่แล้วทุกคน รอเงินส่วนแบ่งก่อนนะ เราจะไปกินเลี้ยงกัน” ยูนาพูดต่อ ทุกคนปรบบมื้อกันกราวส่วนดีโอก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ทั้งการแสดงและมิตรภาพจากทุกคนทำให้ดีโออดยิ้มกว้างๆออกมาไม่ได้



แต่ยังไงล่ะ เขาไม่อยากให้คนอื่นเห็นซักหน่อย





------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



สวัสดีจ้า ในที่สุดก็มาอัพแล้วเน้อ บอกก่อนว่าอีริคคือพระเอกเรื่องPhantom of the Operaนะจ้ะ ส่วนคริสทีนเป็นนางเอกของเรื่อง เผื่ออ่านแล้วจะงงกัน คิดว่าทุกครั้งที่อัพน่าจะดึกหน่อยเพราะว่าคิวแต่งเรื่องนี้เป็นช่วงกลางคืน55555 กลางวันมีอีกเรื่องจองไปแล้ว อ่านแล้วชอบไม่ชอบตรงไหน ติชมกันได้นะจ้ะ ส่วนเพลงก็จะพยายามเลือกที่ความหมายใกล้เคียงกับแต่ละตอนเน้อ


ขอบคุณมากค่ะที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกัน ก็จะแต่งให้สุดใจขาดดิ้นเหมือนกัน เย่ๆ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น