(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 5 : [MY DYO] CHAPTER 03 : ใจอ่อน (แก้ไขแล้ว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 มี.ค. 61





[MY DYO] CHAPTER 03 : ใจอ่อน





บ้านโดทุกคนกลับมาถึงบ้านก็แยกกันไปจัดการตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าล้างหน้าแล้วไปบ้างคุณคิมที่นัดกันไว้ว่าเย็นนี้จะทานอาหารด้วยกันโดยคุณนายโดเอาเป็ดย่างตัวใหญ่ใส่จานพร้อมน้ำจิ้มไปด้วยส่วนคุณโดก็หยิบบรั่นดีชั้นยอดไปมีแต่ดีโอที่มือว่างแต่ด้วยนิสัยของบ้านตระกูลโดแล้วเมื่อเราจะไปทานอาหารร่วมกับใครทุกคนจะต้องเตรียมสิ่งของเพื่อไปแลกเปลี่ยนเสมอดีโอจึงเลือกเอาน้ำอัดลมไปแพ็คหนึ่ง เมื่อทั้งสามคนมาถึงบ้านคุณคิม คุณโดก็กดออด

ออด

“พวกเรามาแล้วครับ” ดีโอเรียกเจ้าของบ้านที่มาเปิดประตูและพบว่าเป็นไคทำให้ดีโอเซ็งนิดหน่อยและเดินนำเข้าบ้านไป

คุณโด คุณนายโด และดีโอเดินไปยังโต๊ะอาหารตามการนำทางของไค คุณนายโดจัดการวางเป็ดย่างส่วนคุณโดก็เดินไปหาคุณคิมเพื่อเตรียมแก้วบรั่นดีที่ตนเตรียมมาก็เหลือแต่ดีโอและไคที่ยังไม่ได้ทำอะไร

“จงอินจ้ะ พาคยองซูไปเตรียมของเร็วดูท่าแล้วคยองซูเองก็คงมีอะไรมาฝากลูกเหมือนกัน” คุณนายคิมตระโกนบอกลูกชายของเขาให้ช่วยเหลือดีโอ

“ว่าไง มีอะไรมาฝากฉันหรือเปล่า” ไคยิ้มล้อเลียนเล็กๆซึ่งนั่นทำให้ดีโอหงุดหงิดมากขึ้น

ดีโอยื่นแพ็คน้ำอัดลมให้ไคแล้วเดินหนีมาที่สวนเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองแต่ก็ไม่วายถูกไคเดินตามมาติดๆหลังจากที่เจ้าตัวเอาของไปวางที่โต๊ะ

“ไม่พอใจหรอ ขอโทษนะเมื่อกี้ ฉันนี่แย่จัง อยากเป็นเพื่อนนายแต่กลับไม่รู้วิธีเข้าหาเลยแถมยังทำให้นายหงุดหงิดอีกต่างหาก” ไคเกาหัวแล้วขอโทษดีโอก่อนจะเดินไปเกาะรั้วบ้านข้างๆดีโอ

“เฮ้อ ทำไมฉันถึงหนีนายไม่พ้นซักที ไม่อยากยุ่งก็คือไม่อยากยุ่งอะ ไม่เข้าใจอ่อ” ดีโอโวยวายแล้วเดินหนีเข้าบ้านไป ครั้งนี้ไคไม่ได้เดินตามเพราะไม่อยากรบกวนไปมากกว่านี้

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็นผู้ใหญ่ก็พูดคุยกันสนุกสนานในขณะที่ดีโอและไคยังคงนั่งกินอาหารเงียบๆและดื่มน้ำอัดลมที่ดีโอเอามา บรรยากาศระหว่างพวกเขาดูอึดอัดมาก มากจนไคแทบจะเดินไปคว้าโซจูจากตู้เย็นแล้วลากดีโอไม่ดวลเปิดใจกันที่สนามนอกบ้าน ส่วนทางดีโอก็นั่งกินเงียบๆทำเป็นสนใจแต่อาหารข้างหน้าตนแต่ก็แอบมองไคเป็นระยะไม่นานเสียงสวรรค์สำหรับไคก็ดังขึ้นแต่สำหรับดีโอมันเป็นอะไรที่ไม่ดีเท่าไหร่

“จงอิน คยองซู เราคุยกันว่าอนุญาตให้ลูกสองคนคว้าโซจูแล้วออกไปนั่งซดด้วยกันข้างนอกจ้ะ” แม่ของดีโอพูดขึ้นและผู้ใหญ่ทุกคนก็หันมายิ้มให้ทั้งสองคน ไคที่อดใจไม่ไว้ก็ยกมือขึ้น

“มีอะไรหรือเปล่าจ้ะจงอิน” แม่ของเขาถาม

“ขอเปลี่ยนจากโซจูเป็นเบียร์ได้มั้ยครับ” คำขอของไคทำให้บรรดาผู้ใหญ่หัวเราะอย่างหนักและพยักหน้าให้ก่อนจะหันกลับไปคุยกันต่อ ไคที่เห็นว่าผู้ใหญ่ไม่ได้สนใจพวกเขาแล้วก็ลุกไปดึงดีโอให้ออกไปนอกบ้านด้วยกัน

ไคพาดีโอไปนั่งที่ม้านั่งชิงช้าด้วยกันไคยื่นกระป๋องเบียร์ให้ ดีโอรับมาเปิดแล้วกระดกเข้าไปและเป็นอย่างนั้นเรื่อยๆ ความมึนเมาไม่ได้ดึงให้ดีโอคุยหรือทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลยพวกเขาเหมือนแค่นั่งดื่มกันเงียบๆคอยฟังเสียงรอบกาย ไคที่เริ่มทนไม่ได้ก็จะเอ่ยปากพูดออกมาแต่ถูกดีโอขัดไว้ก่อน

“เงียบๆแบบนี้ดีแล้ว นายได้ยินเสียงจักจั่นมั้ย” ไคที่ฟังก็พยักหน้า

“ดี ถ้านายพูดแล้วจะไม่ได้ยิน” ดีโอตอบ แล้วกระดกเบียร์เข้าปากอีกครั้ง ทั้งคู่นั่งนิ่งเหม่อมองไปข้าวหน้า

“ฉันว่าฉันไม่อยากได้ยินเสียงจักจั่นแล้วล่ะ ฉันอยากได้ยินเสียงนาย” ไคที่เบียร์เหลือมากกว่าดีโอเพราะไม่ค่อยได้ดื่มก็พูดออกมา

“เสียงของฉันหรอ” ดีโอหันไปถามแล้วชี้ที่ตัวเอง

“ใช่ ฉันจะต้องเงียบแค่ไหนหรอถึงจะได้ยินเสียงนาย” ไคถาม ตอนนี้เขาเริ่มมึนแล้ว ดูเหมือนกับว่าเบียร์สองกระป๋องนั้นกำลังส่งผลของมันอยู่

“ไค นายรู้มั้ยดวงดาวจะสว่างที่สุดเมื่อไหร่” ดีโอถามและมองไปยังท้องฟ้าที่มีพระจันทร์เต็มดวง ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆ ทำให้แสงจันทร์สว่างไปทั่วฟ้า

“ไม่รู้”

“เมื่อทุกสิ่งรอบตัวมืดดับลงไป ไม่ใช่แค่เป็นคืนเดือนมืดหรอกนะ ตราบใดที่ยังมีแสงไฟดวงดาวก็ไม่เคยสว่างที่สุด”

“ถ้าอย่างนั้น ในวันที่ทุกคนเจอทางตัน นายจึงได้ส่องแสงมากที่สุดใช่มั้ย วันนั้นแสดงดีมากเลยนะดีโอ” ไคละสายตาจากท้องฟ้าหันมามองดีโอ

“อ่า นายรู้สินะ ก็คงใช่ วันนั้นคงเป็นวันที่มืดที่สุด ทุกคนจึงมองเห็นฉัน” ดีโอหันมาตอบ

ออกมานั่งคุยกันได้ไม่นานพ่อแม่ของดีโอก็เรียกกลับบ้าน ทางบ้านของไคก็ออกไปยืนส่งแขกด้วยกัน ไคโบกมือให้ดีโอ ดีโอจึงคลี่ยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินตามพ่อแม่ไป


เช้าวันต่อมา

แม้ว่าจะเป็นแค่เบียร์กระป๋องเดียวแต่ก็มีผลกับเขาพอสมควร วันนี้เขาตื่นสาย และความโชคร้ายคือวันนี้เป็นวันพุธซึ่งดีโอจะตื่นสายไม่ได้เพราะเข้าแถวเร็วกว่าปกติ ดีโอลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบอาบน้ำแต่งตัวหยิบข้าวของของตัวเองแล้วออกจากบ้านทันที

“ย่า! อรุณสวัสด์ดีโอ” ไคทักทาย ทำให้ดีโอสะดุ้งหันไปทำสีหน้าคาดโทษแล้วซ้อมต่อ ไคได้กวนคนตัวเล็กตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน

“ฮะ ฮะ” ดีโอหันไปทำหน้าเหวอใส่ ไคก็หัวเราะออกมาแล้วเดินไปกับดีโอ ดีโออยากจะไล่ไคให้พ้นๆแต่ก็ทำไม่ได้เพราะพ่อแม่ของพวกเขายืนอยู่หน้าบ้านเลยได้แต่ถอนหายใจและเดินไปเรื่อยๆจนถึงโรงเรียน

วันนี้แบคฮยอนและเฉินยืนรอเขาหน้าโรงเรียนดีโอจึงหยุดยืนกับเพื่อนส่วนไคก็เดินแยกไปหาเพื่อนตัวเอง

“ไปแล้วนะ” ไคบอกแล้วโบกมือลาก่อนจะเดินเข้าโรงเรียนไป แบคฮยอนกับเฉินก็หันไปมองแล้วยิงคำถามใส่เพื่อนตัวเองรัวๆ

“นี่ ดีโอ ไปสนิทกับไคตั้งแต่เมื่อไหร่” แบคฮยอนถามก่อน

“ป่าว หมอนั่นตามไม่เลิกก็เลยปล่อยไป” ดีโอตอบ

“ชีวิตไม่สงบสุขแล้วล่ะดีโอ ไคออกจากฮอต ถ้าหมอนั่นมาวนวียนรอบตัวล่ะก็จะต้องมีคนจับตามองนายแน่” เฉินบอกแล้วเดินนำเพื่อนไปที่โต๊ะม้าหินเดิมที่พวกเขาชอบนั่งกินอาหารเช้า

ไคที่แยกจากดีโอก็เดินไปสนามบาสนี่เพื่อนๆของเขาชอบมานั่ง เมื่อทิ้งตัวลงนั่งเพื่อนๆของเขาก็เดินมาพอดี ชานยอลถือกาแฟร้อนที่แวะซื้อจากสตาร์บักมานั่งดื่มส่วนเซฮุนถือแซนวิชไข่ดาวกับนมมาด้วย ทั้งสองคนนั่งลงแล้วทักทายไคทันที

“ไงมึง ทำไมวันนี้มาเช้าจังวะ โรงเรียนอยู่ใกล้แค่นี้” ชานยอลทักแล้วทำเสียงล้อเลียน เซฮุนจึงเอาบ้าง

“นั่นไรอะ กล่องข้าว กลัวกูแดกคนเดียวแล้วเหงาใช่มะเลยเอามาด้วย” เซฮุนชี้ไปที่กล่องข้าวของไคที่เจ้าตัวเปิดไวเตรียมกิน

“เออ กล่องข้าว แม่กูบอกว่าให้ไปกินกับดีโอเพราะเมื่อเช้ากูเดินมากับเขาพอดี” ไคตอบ แล้วก็นั่งกินข้าวของตัวเอง

“ดีโอมีไรวะ ทำไมมึงสนอกสนใจจังเลย” ชานยอลขมวดคิ้วถามแล้วจิบกาแฟต่อ

“ก็ น่าค้นหาสำหรับกูอะ เขามีมุมที่กูมองเห็นแต่คนอื่นมองไม่เห็น” ไคตอบแล้วอมยิ้มน้อยๆก่อนจะกินข้าวจนหมด ทั้งสามคนนั่งคุยกันเรื่องสัพเพเหระไม่นานเสียงออดเข้าแถวก็ดังขึ้นทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันไป


ณ ห้องเรียน

หลังจากแยกกับเพื่อนๆดีโอก็เดินเข้าห้องเรียนไปนั่งที่ของเขาที่อยู่หลังห้องซึ่งวันนี้แปลกมากที่เซฮุนเดินมานั่งข้างๆเขา

“อ่า หวัดดี” ดีโอทักทายเซฮุนก่อนจะนั่งลงที่ที่นั่งตัวเอง

“อืม หวัดดีดีโอ” เซฮุนทักทายแล้วเก็บหนังสือเข้าโต๊ะ ดีโอที่หันไปเห็นจึงถามขึ้น

“เซฮุน นายจะย้ายมานั่งตรงนี้หรอ”

“ใช่ หัวหน้าห้องบอกว่ามีนักเรียนเพิ่งกลับจากต่างประเทศก็เลยให้ฉันย้ายไปนั่งที่อื่นเพราะครูให้เขานั่งข้างหัวหน้า” เซฮุนตอบ

ไม่นานครูประจำชั้นก็พานักเรียนใหม่เข้าห้องมาด้วย

“นักเรียนทำความเคารพ” หัวหน้าห้องสั่ง ทุกคนรวมถึงดีโอยืนขึ้นโค้งแล้วนั่งลง ครูจึงบอกให้นักเรียนใหม่แนะนำตัว

“สวัสดีครับผมคิมมินซอกแต่เรียกว่าซิ่วหมินก็ได้ผมเพิ่งกลับมาจากจีน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” นักเรียนใหม่หรือซิ่วหมินโค้งให้เพื่อนๆแล้วเดินไปนั่งยังที่ว่างข้างๆหัวหน้าห้อง

วันนี้ดีโอและเซฮุนก็นั่งเงียบๆเรียนหนังสือกันไปมีบ้างที่ดีโอและเซฮุนจะปรึกษากันเรื่องบทเรียนและในคาบวิทยาศาสตร์มีงานคู่ซึ่งดีโอกับเซฮุนก็คู่กันเพราะเป็นคนที่ดีโอสนิทที่สุดในห้องนี้แต่เมื่อซิ่วหมินเข้ามาทำให้มีเด็กนักเรียนเกินหนึ่งคนซิ่วหมินจึงสามารถไปอยู่กับใครก็ได้

“ย่า! นายสองคนน่ะฉันขออยู่ด้วยได้มั้ย” ดีโอกับเซฮุนเงยหน้ามอง เซฮุนยิ้มให้และพยักหน้าส่วนดีโอก็ยิ้มให้น้อยๆ “งั้นเรามาคุยกันเลยดีกว่าว่าจะทำยังไงกันบ้าง” ซิ่วหมินชวนทั้งสองคนคุยงานกัน

ในที่สุดแม้หมดคาบแต่ด้วยกระบวนการของงานมีมากไปทำให้พวกเขาต้องหาเวลาคุยกันนอกคาบเรียน ทั้งสามคนเดินกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเรียนคาบต่อไปซิ่วหมินก็เหลือบไปเห็นโต๊ะเรียนหนึ่งมีสามที่นั่งเขาจึงย้ายตัวเองไปนั่งกับดีโอและเซฮุน

“นั่งด้วยน้า แล้วเราจะไปคุยกันที่ไหนดีล่ะเย็นนี้” ซิ่วหมินเปิดประเด็นเพื่อนัดหมาย

“ร้านกาแฟซอยสองเป็นไง ใกล้โรงเรียนด้วยแถมยังนั่งชิลๆได้” ดีโอแนะนำ

“เอาสิ ซักสี่โมงครึ่งแล้วกันนะเดี๋ยวต้องไปลาชมรมด้วย” เซฮุนบอกแล้วทั้งสามก็ตั้งใจเรียนต่อ

การเรียนวันแรกของซิ่วหมินผ่านไปเซฮุนและดีโอพบว่าซิ่วหมินเป็นคนที่เรียนเก่งและมีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีมาก แค่เพียงครึ่งวันแต่เขากลับรู้จักเพื่อนทั้งชั้นเรียนแล้ว เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนเซฮุน ดีโอ และซิ่วหมินก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเองซึ่งซิ่วหมินไปชมรมรักบี้กับเซฮุน

“นายสนใจรักบี้หรอซิ่วหมิน” เซฮุนถามหมายจะชวนไปอยู่ด้วยกัน

“อ๋อ เปล่าหรอกพอดีเพื่อนฉันอยู่ชมรมรักบี้น่ะว่าจะไปทักทายก่อน จะว่าไปมีชมรมอะไรบ้างหรอฉันจะได้เลือกเข้าถูก” ซิ่วหมินถามเซฮุนเพราะเขาก็ต้องสมัครเข้าชมรมเหมือนกันตามที่โรงเรียนบังคับ

“ก็มีชมรมรักบี้ ชมรมการแสดงที่ดีโออยู่ ชมรมฮับกิโด ชมรมดนตรี ชมรมดนตรีพื้นเมืองแล้วก็ชมรมเทควันโด จริงๆมันก็มีอีกเยอะเลยล่ะแต่ชมรมพวกนี้คือชมรมเด่นๆของที่นี่” เซฮุนแนะนำให้ซิ่วหมินจนกระทั่งพวกเขาเดินกันมาถึงห้องชมรมเซฮุนจึงเปิดประตูแล้วเข้าไปก่อน

“เซฮุน มาแล้วก็ไปซ้อมโว้ย”เสียงซูโฮดังขึ้นทันทีที่เห็นเซฮุนเดินเข้ามา

“โถ่พี่ซูโฮ วันนี้ผมมาลาหยุดอะต้องคุยงานกันเย็นนี้มันเป็นโปรเจคใหญ่ของวิทยาศาสตร์” เซฮุนบอกซูโฮ ซูโฮหันไปเจอเพื่อนรักของเขาที่กลับมาจากจีนก็ดีใจจนเข้าไปกอด

หมับ

“อื้อ ใจเย็นสิซูโฮ หายใจไม่ออก อ่อก” ซิ่วหมินทำท่าโอเวอร์อแอคติ้งเพื่อให้ซูโฮปล่อย

“กลับมาแล้วเหรอ ฉันบอกพวกเขาให้แล้วนะชมรมดนตรีอะ” ซูโฮตบไหล่ซิ่วหมินแล้วเดินไปกำกับสมาชิกชมรมให้ซ้อมหนักขึ้น

“ชมรมดนตรีหรอ อื้อ ขอบคุณนะนี่ตอนแรกคิดอยู่ว่าจะเข้าชมรมอะไรดีแต่ดนตรีก็ดีงั้นฉันเข้าอันนี้แหละ” ซิ่วหมินขอบคุณซูโฮ พวกเขาล่ำลากันแล้วซิ่วหมินกับเซฮุนก็ออกมาจากห้องชมรมแล้วตรงไปสถานที่นัดหมายทันที

“ชานยอลไปซื้อน้ำให้เพื่อนในชมรมหน่อยดิ้ มึงซ้อมหนักแล้วจะได้พัก” .ซูโฮสั่งชานยอลแล้วให้เงินไป

ชานยอลเดินไปยังร้านขายน้ำในโรงอาหารแล้วเห็นผู้ชายร่างเล็กในชุดฮับกิโดกำลังตรงไปในทิศทางเดียวกันชานยอลจึงออกวิ่งเพื่อไปให้ทันเนื่องจากตอนเย็นแล้วน้ำดื่มก็มักจะหมด หลายครั้งที่เขามาแล้วเสียเที่ยวแต่ต้องไม่ใช่ครั้งนี้

แบคฮยอนที่เห็นชานยอลวิ่งมาแต่ไกลก็ขยับขาวิ่งบ้างแต่ด้วยความยาวขาที่แตกต่างกันทำให้ชานยอลตีตื้นขึ้นมาไดและทำท่าจะแซงเขาแบคฮยอนจำเป็นจะต้องวิ่งให้เร็วกว่าเดิมและในที่สุดพวกเขาก็ถึงร้านน้ำพร้อมกันแล้วพบว่าน้ำดื่มนั้นเหลือเพียงแพ็คเดียว


ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก


แบคฮยอนคว้าแพ็คน้ำดื่มก่อนจากนั้นก็รีบวางเงินพอดีราคาเนื่องจากเขามาซื้อทุกวันให้แม่ค้าแล้วกำลังจะออกวิ่งแต่ถูกชานยอลดึงคอเสื้อทำให้ไปต่อไม่ได้

“เดี๋ยวก่อนสิแบคฮยอน เรามาถึงพร้อมกันก็แบ่งกันสิเจ้าน้ำดื่มแพ็คนั้นน่ะ” ชานยอลเดินมาดักข้างหน้าแบคฮยอนทำให้คนตัวเล็กไม่มีทางหนี

“อย่ามามั่วนะ ฉันจ่ายตังแล้ว มันต้องเป็นของฉัน” แบคฮยอนไม่ยอมและทำท่าจะเดินไปโดยไม่สนชานยอลที่ยืนข้างหน้าตนและชานยอลคว้าน้ำดื่มแพ็คนั้น

“แบ่งกันสิ” ชานยอลออกแรงดึงส่วนแบคฮยอนก็ดึงกลับไป ทั้งสองต่างก็ดึงกันไปดึงกันมาแต่แบคฮยอนสู้แรงชานยอลไม่ไหวจึงถูกแย่งไปในที่สุด แบคฮยอนล้มลงแต่เมื่อเห็นชานยอลถือแพ็คน้ำดื่มของตนไปก็ยอมไม่ได้วิ่งไปกระโดดล็อกคอแล้วใช้ท่าฮับกิโดที่ตนร่ำเรียนมาจัดการกับคนตัวสูง ครั้งนี้ชานยอลเสียหลักแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้พยายามแกะมือของแบคฮยอนจนกระทั่งซูโฮรู้สึกว่าชานยอลไปนานผิดสังเกตจึงมาตามที่โรงอาหารแล้วได้เห็นเหตุการณ์ตรงหน้า

“เฮ้ย จับแยก” ซูโฮสั่งลูกทีมตนให้ดึงแบคฮยอนกับชานยอลออกจากกันเนื่องจากเหตุการณ์ดูจะรุนแรงขึ้นและแบคฮยอนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดรัดคอชานยอล

“ปล่อยสิวะ” แบคฮยอนพยายามดิ้นออกจากลูกทีมรักบี้ที่จับเขาไว้ส่วนชานยอลที่รอดพ้นเป็นอิสระก็โกยลมหายใจเข้าปอดอย่างหนักหน่วงหลายครั้งเนื่องจากเมื่อครู่เขาแทบขาดอากาศหายใจ

“โอ้ย จะเอากันให้ตายเลยรึไง แค่ขอแบ่งน้ำแค่นี้ก็ให้ไม่ได้” ชานยอลหัวเสียมากจากเหตุการณ์นี้ส่วนแบคฮยอนก็ไม่ยอมอ่นลงแต่อย่างใด

“เออ ไม่ให้ จ่ายเงินแล้วกำลังจะเอากลับชมรมแล้ว มาไม่ทันก็มาเร็วๆสิ” แบคฮยอนตะโกนใส่หน้าชานยอลแล้วยกแพ็คน้ำเดินกลับไปยังชมรมตัวเองทิ้งให้ชานยอลยืนคับแค้นใจอยู่ที่เดิม

“ฝากไว้ก่อนเถอะบยอลแบคฮยอน” ชานยอลคาดโทษแล้วเดินกลับชมรมกับซูโฮและลูกทีมอีกสองคน

สำหรับเขา

.

.

.

.

แค้นนี้ต้องได้รับการชำระ



ทางฝั่งของไค

วันนี้เขามีนัดกับเพื่อนในห้องว่าจะไปซื้ออุปกรณ์ศิลปะด้วยกันทำให้เขาบอกซูโฮไปแล้วตั้งแต่กลางวันว่าจะไม่เข้าชมรมวันนี้ ไคเดินกลับบ้านตามปกติและเจอดีโอกำลังออกจากโรงเรียนทางประตูหลังเหมือนเดิม ไคจึงเดินเข้าไปหา

“ดีโอ กลับบ้านแล้วเหรอ” ไคทักก่อน

“เปล่า” ดีโอทำหน้านิ่งและเร่งฝีเท้าเพื่อจะเดินหนีแต่ก็ยังเร็วไม่พอที่จะหนีไค ไคคว้าข้อมือดีโอแล้วจูงไปจนถึงบ้าน ดีโอสะบัดมือออกและเดินตรงไปยังบ้านตัวเองทันที

“ย่า! ดีโอ เราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้จริงๆหรอ” ไคถาม มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะพยายามแล้วกับดีโอ

คนอะไรใจแข็งชะมัด

ดีโอได้ยินก็ได้แต่ยิ้มมุมปากเล็กๆแล้วหันกลับมาทำหน้านิ่งใส่ก่อนจะสะบัดตัวเดินเข้าบ้านไป ไม่นานก็เดินกลับออกมาด้วยชุดลำลองสบายๆซึ่งเขาก็พบว่าไคยังคงยืนอยู่หน้าบ้านของเขาไม่ไปไหน ดีโอถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะเดินไปจับไหล่ไค

“เหนื่อยแล้วพอก็ได้นะไค จริงๆแล้วฉันชอบคนที่มีความพยายามมากกว่านี้”

ดีโอพูดจบแล้วก็เดินจากไปทิ้งให้ไคยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแล้วเค่นหัวเราะให้ตัวเองทีหนึ่งเพื่อแรกสติ

“เฮอะ อย่างนี้นี่เอง” ไคยืนบิดไปมาซักพักก็ตัดสินใจเดินเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมออกไปหาเพื่อนต่อ

ดีโอที่เดินไปได้ไม่ไกลก็หันกลับมามองไคที่กำลังเดินเข้าบ้านของตนแล้วระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยซึ่งถือเป็นยิ้มที่กว้างที่สุดที่เขามีให้คนที่ไม่สนิทด้วย ก่อนจะเดินไปยังร้านกาแฟซอยสองซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายของเขา เซฮุน และซิ่วหมิน







-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่าาาา เรากลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับตอนใหม่หลังจากหายไปหลายวัน มันก็เป็นความผิดของเราอะนะที่ขี้เกียจเองแหละ แต่ว่าต่อให้เราขี้เกียจแต่ก็จะพยายามมาบ่อยๆไม่ให้ขาดเลยล่ะ อย่าลืมกันก่อนนะ เข้ามาอ่านกันเยอะๆแล้วก็ติชมให้กำลังใจกันด้วยนะคะ การมาเม้นวิจารณ์นิยายเราก็เป็นการทำให้เราได้พัฒนาตัวเองด้วย ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านผลงานของเราน้าาา




มีการเข้ามาแก้ไขนิดหน่อยนะคะเนื่องจากว่าตอนแต่งก็ไม่รู้ว่าตัวเองเมาอะไร555555 แต่มาแก้แล้วเนื้อหาสอดคล้องลื่นไหลแล้วค่า ขอโทษเน้อ แต่เดี๋ยวก็จะมีการรีไรท์อีกครั้งนึงเพื่อให้สมบูรณ์กว่าเดิม เราจะขยันมาอัพนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น