(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    20 มี.ค. 61




บทนำ



               “ชานยอล ไหนวันนี้บอกว่าพี่ซูโฮไม่เรียกรวมไง” ปรินซ์ไคคนดังกล่าวคาดโทษเพื่อนของเขา

“ก็นึกว่าไม่มีอะไรแต่ไอ้เซฮุนมันบอกว่าพี่ซูโฮเรียกประชุมด่วน” เจ้าของชื่อตอบกลับมา

“โอเคๆ ถ้างั้นเราไปห้องชมรมกัน เดี๋ยวพี่แกโมโหจะสั่งทำโทษอีก เห็นซี้ๆกันงี้ทำไมเวลาทำโทษสั่งหนักกว่าชาวบ้านเขาวะ” ปรินซ์ไคคนดังบ่นกระปอดกระแปดระหว่างเดินไปห้องชมรมพร้อมกับชานยอลหรือปาร์คชานยอลเจ้าของฉายาเรียลพีซีวาย



เมื่อถึงห้องชมรมเขาก็พบพี่ซูโฮกัปตันของพวกเขากับเซฮุนเพื่อนของเขา ทั้งคู่กำลังยืนคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างถึงที่สุดหากมองไกลๆแล้วอาจจะคิดว่าทั้งคู่ทะเลาะกันก็เป็นได้

“ไงพี่ คุยกันเครียดเชียว มีไรว่ามา แล้วคนอื่นๆไปไหนหมดล่ะ” ชานยอลถามถึงคนอื่นในชมรมเนื่องจากตอนนี้ในห้องชมรมมีแค่เขา คิมจงอิน โอเซฮุนและรุ่นพี่ซูโฮ

“นั่นแหละปัญหา วันนี้คนอื่นในทีมไปกินอะไรกันมาก็ไม่รู้พากันท้องเสียจนถูกส่งไปโรงพยาบาลกันหมดแล้ววันนี้ก็เลยเหลือแค่เราสี่คนที่ต้องทำความสะอาดห้องชมรม ช่วยๆกันหน่อยนะ” พี่ซูโฮอธิบายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดแล้วตบท้ายด้วยการส่งสายตาประกายวิ้งๆมาให้จงอินและชานยอล

“โห ไอ้เซฮุนทีอย่างงี้อะเรียกมา เวลามีอะไรดีๆลืมกันตลอด มันน่าช่วยมั้ย” คิมจงอินหันไปคาดโทษเพื่อนของเขา

“อ้าว ทีมเดียวกันก็ต้องช่วยกันดิ จะให้พี่ซูโฮทำคนเดียวหรอ พี่เขาก็ตัวแค่นี้เดี๋ยวก็ได้เป็นลมตายกลายเป็นผีเฝ้าห้องหรอก” เซฮุนตอบแล้วหันไปแอบขำเล็กๆ

“นี่ไอ้เซฮุน ตอนแรกมันก็ฟังดูดีอยู่หรอกนะ ทำไมตอนหลังมันแปลกๆวะ” พี่ซูโฮพูดต่อขึ้นมา

“อ่า ช่างมันเถอะ เย็นนี้ผมมีนัดกับที่บ้านว่าจะต้องกลับไปกินข้าวเย็นพร้อมกัน รีบๆทำจะได้รีบกลับเดี๋ยวไม่ทันนัด” ปรินซ์ไคพูดเพื่อตัดบทสนทนาที่กำลังจะออกทะเลของรุ่นพี่และเพื่อนตน

“โอเคๆ งั้นเดี๋ยวกูกวาดพื้นนะ” ชานยอลเดินไปหยิบไม้กวาด

“งั้นกูกะพี่ซูโฮจะไปเช็ดกระจก มึงก็จัดของไปละกัน” เซฮุนตอบก่อนจะลากพี่ซูโฮตามออกไป

คิมจงอินเดินไปเก็บของที่วางอยู่บนพื้นใส่กล่อง แต่เนื่องจากช่วงนี้ไม่ค่อยได้ซ้อมกันของจึงไม่ค่อยรกมากทำให้เขาเสร็จงานก่อนคนอื่น จงอินปัดมือเล็กน้อยหลังจากยกกล่องขึ้นไปวางบนชั้นเรียบร้อยก่อนบอกลาทุกคนแล้วเดินกลับบ้าน

“เสร็จแล้ว ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวที่บ้านรอนาน”



ในขณะเดียวกัน



“ดีโอ นายเห็นกล่องเครื่องประดับชุดเจ้าหญิงนี่มั้ย” ยูนาประธานชมรมชี้ชุดที่เธอถือให้ผู้ชายร่างเล็กที่ดูไม่ค่อยมีตัวตนดู

“มันเหมือนจะอยู่ในลังหน้ากากนะ เธอหาดูดีๆหรือยัง” ดีโอตอบในขณะที่กำลังเก็บชุดนักแสดงเข้าตู้เสื้อผ้า ทำให้คนที่นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งหันมามองอย่างขุ่นข้อง

“นี่ ทำไมหาไม่เจอซักทีล่ะ ฉันจะได้ลองแล้วก็กลับบ้านซักที นี่พวกเธอจะเอายังไงเวลาของฉันเป็นเงินเป็นทองนะ” เสียงจอย แขกรับเชิญคนพิเศษของชมรมการแสดงเนื่องจากพ่อของเธฮฝากครูที่ปรึกษาชมรมว่าจะให้เธอเล่นเป็นนางเอกในละครการกุศลของโรงเรียน

“ทำไมเธอไม่ลองพรุ่งนี้ล่ะจอย นี่มันก็เย็นมากแล้วนะ” ดีโอหันไปตอบจอยด้วยสีหน้านิ่งเฉย

“ก็ฉันจะลองวันนี้ วันอื่นฉันไม่ว่างหรอกนะ เอ่อ นายชื่อไรนะ” จอยละสายตาจากกระจกมาตอบดีโอ แต่ก็ต้องสะดุดนิดหน่อยเพราะนึกชื่อไม่ออก

“ดีโอ ฉันชื่อดีโอ” ดีโอตอบเรียบๆ

“อ่า ดีโอ นายต้องเข้าใจนะว่าฉันน่ะมีงานมีนัดเยอะมากแล้วฉันก็ว่างแค่วันนี้วันเดียวด้วย” จอยจีบปากจีบคอตอบก่อนจะกลับไปสนใจกระจกเหมือนเดิม

“ลองแต่ชุดก่อนได้มั้ย เครื่องประดับมันเข้าชุดอยู่แล้ว ปัญหามีแค่ต้องแก้ชุดให้พอดีตัว เธอก็ลองแค่ชุดก็ได้นี่” ยูนาเสนอความคิดเห็น

“เอางั้นก็ได้ เสียดายจริง” จอยลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาจากนั้นยูนาและดีโอก็ช่วยกันจับชุดให้เข้าทรงแล้วติดเข็มกลัดไว้ก่อนเพื่อจะได้นำกลับไปแก้ที่บ้านโดยดีโอแก้กระโปรงส่วนยูนาแก้เสื้อ

หลังจากทั้งสองคนช่วยกันจับทรงเสื้อผ้าให้จอยเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็รอจอยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จเพื่อจะได้ปิดห้องชมรมแล้วกลับบ้านกัน

“นี่ดีโอ ขอบคุณนายมากเลยนะที่คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด ฉันเนี่ยเป็นประธานชมรมที่เหมือนเบ๊เลย คนอื่นได้เล่นได้แสดงแต่ฉันล่ะ มาอยู่เพื่อรอแก้เสื้อให้เข้าทรงกับเก็บห้อง นี่ถ้าไม่ได้นายนะฉันจะต้องเหนื่อยมากแน่ๆ” ยูนาพูดกับดีโอด้วยสายตาซาบซึ้ง

“ไม่หรอก ฉันเองก็อยากช่วยเหลืองานชมรมเท่าที่ทำได้ ถึงแม้เพื่อนๆในชมรมจะจำฉันไม่ค่อยได้แต่อย่างน้อยฉันก็ได้เล่นเป็นก้อนหินบ้าง ต้นไม้บ้าง แล้วฉันก็ดีใจนะที่อย่างน้อยเธอก็จำฉันได้” ดีโอยิ้มบางๆให้ยูนาแล้วจอยก็ออกมาพอดี

“เอ้า เสร็จแล้วปิดห้องได้เลย ส่วนชุดนี้เดี๋ยวฉันเอาไปแก้เอง พวกเธอไม่ต้องทำหรอก ขอบใจมากนะยูนากับเอ่อ ดีโอ” จอยพูดก่อนจะถือชุดของตัวเองแล้วเดินนำออกไปส่วนดีโอก็ได้แต่ยิ้มเล็กๆ ยิ้มที่ยูนามองกี่ทีก็อดชื่นชมไม่ได้

“ขอบใจมากนะ แล้วก็ฉันดีใจนะที่เธอจำชื่อฉันได้” ดีโอตะโกนไล่หลังให้จอยแล้วหันกลับมาลายูนา

“นี่ ฉันกลับก่อนนะ แม่รอกินข้าวอยู่ที่บ้าน”

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้นะ แล้วก็เตรียมบทด้วยนะ พรุ่งนี่เราจะเริ่มซ้อมจริงแล้วฉันอยากให้นายช่วยดูหน่อยว่ามันเป็นยังไงบ้างเพราะฉันว่าเซ้นส์ด้านการแสดงของนายมันดีมากเลยล่ะ” ยูนายิ้มแล้วก็เดินแยกกันไป

ดีโอเดินออกไปยังประตูหลังโรงเรียนแล้วก็พบว่ามันล็อคแล้ว แต่ถ้าจะให้เขาเดินอ้อมไปออกหน้าโรงเรียนก็คงจะเป็นไปไม่ได้เพราะมันไกลมาก เขาจึงค่อยๆลอดรูตรงกำแพงที่ไม่ค่อยมีใครรู้ออกมาเพื่อจะกลับบ้านที่อยู่ถัดจากโรงเรียนไปอีกสามซอย



ในด้านของจงอิน



เขาเดินมาจนถึงประตูหลังโรงเรียนและพบว่าประตูได้ล็อคไปแล้ว วินาทีนั้นเขาคิดจะปีนกำแพงเพื่อออกจากโรงเรียน แต่ตาของเขาเหลือบไปเห็นคนตัวเล็กที่ใส่เครื่องแบบมัธยมปลายโรงเรียนเดียวกันค่อยๆลอดช่องที่กำแพงออกไป เขาจึงเดินตามออกมา แต่พอเขาคิดจะทักคนที่เดินออกมาก่อนหน้า คนๆนั้นก็ได้หายไปแล้ว

“อ้าว ไปไหนแล้วเนี่ย ว่าจะขอบคุณซะหน่อย” เมื่อไม่มีอะไรจงอินก็เดินกลับบ้านของตัวเองที่ห่างจากโรงเรียนประมาณสามซอย



วันต่อมา


ดีโอเดินเข้าโรงเรียนทางประตูหลังอย่างเคยและพบเพื่อนสนิทสองคนที่กำลังยืนชมนกชมไม้อยู่ที่ต้มไม้หลังโรงเรียน

“อรุณสวัสดิ์ดีโอ ไงวันนี้มาสาย เห็นปกติต้องรอเราไม่ใช่หรอ นี่ให้พวกเรารอเฉย” บยอนแบคฮยอนทักดีโอก่อน ทำให้คิมจงแดหรือC.H.E.N.หรือเฉินจากชมรมดนตรีของโรงเรียนซึ่งก็เป็นเพื่อนสนิทของเขาอีกคนละสายตาจากหยาดน้ำค้างปลายใบไม้แล้วมองเขา

“เมื่อเช้าตื่นสายน่ะ พอดีเมื่อคืนเตรียมงานดึกไปหน่อย” ดีโอตอบก่อนจะยิ้มกว้างให้เพื่อนๆของเขา

“นี่ ทำไมนายไม่ยิ้มบ่อยๆ ล่ะ นายออกจะยิ้มสวย ยิ้มทีปากเป็นรูปหัวใจเผื่อเพื่อนๆจะจำนายได้มั่ง” เฉินทักรอยยิ้มที่ดีโอมีไว้ให้แค่เพื่อนของตัวเอง ซึ่งเมื่อเจ้าตัวได้ก็หุบยิ้มทันทีแล้วตอบกลับไปด้วยหน้านิ่งๆ

“ยิ้มฉันออกจะเอ็กคลูซีฟ นายไม่อยากเก็บไว้ดูคนเดียวหรอ” คำตอบนี้ทำเอาแบคฮยอนและเฉินหัวเราะแบบงอก่องอขิงเลยทีเดียว เพื่อนเขายิงมุกหน้าตายอีกแล้ว

“โอเคๆ เดี๋ยวจะเก็บไว้ดูกันสองคน แต่ตอนนี้ไปเหอะนี่ยังไม่ได้กินข้าวเช้า” เฉินตอบก่อนจะเดินนำเพื่อนทั้งสองไปที่โต๊ะใต้ต้นไม้ใกล้ๆซึ่งเป็นที่ประจำของพวกเขาแล้วทั้งสามก็หยิบกล่องข้าวออกมาจากกระเป๋าตัวเองซึ่งกล่องข้าวของพวกเขาจะมีสองชั้นเสมอเนื่องจากมากินข้าวเช้าด้วยกันตลอด

“อืม บทละครโรงเรียนที่เตรียมนี่เรื่องไรหรอดีโอ เฮ้ยขอกินไส้กรอกหน่อยดิเฉิน” แบคฮยอนถามดีโอแล้วหันไปคีบไส้กรอกจากกล่องข้าวของเฉิน

“เรื่องแฟนทอมออฟดิโอเปร่า เรื่องนี้มันแอบยากหน่อยเพราะว่าคิวต้องดีจริงๆถึงจะออกมาสมูธ ฉันดูของบรอดเวย์มาหลายรอบแต่ก็ยังเอามาปรับให้เข้ากับการแสดงได้ไม่หมดเลย มันมีข้อจำกัดเยอะ” ดีโออธิบายจบแล้วก็ตักข้าวใส่ปากต่อ ส่วนเฉินที่ฟังจบก็พูดออกมาโดยที่ยังเคี้ยวข้าวไม่หมด

“ดูยากนะ ถ้าเรื่องดนตรีมีปัญหาก็เรียกไปช่วยได้ ชมรมดนตรีพร้อมช่วยเต็มที่เพราะนี่เป็นงานโรงเรียน” แต่แล้วเฉินก็ถูกแบคฮยอนตบหัวป้าบ

“เคี้ยวข้าวให้หมดก่อนสิวะ บอกกี่ทีแล้ว” แบคฮยอนหันหน้ากลับไปกินกิมจิต่อ

ไม่นานทั้งสามก็กินมื้อเช้าเสร็จและไปเข้าแถวซึ่งวันนี้ครูใหญ่ใช้เวลาพูดไม่นาน ประเด็นหลักเป็นเรื่องละครการกุศลและการแบ่งงานช่วยกันทำทั้งโรงเรียน เมื่อเดินขึ้นห้องดีโอก็ขอตัวแยกกับเพื่อนเพราะมีธุระจะต้องไปทำ

ดีโอเดินตามหาห้องหกอี หรือมัธยมปลายปีสามห้องห้าซึ่งเป็นห้องสุดท้ายของสายชั้นเป็นห้องที่รวบรวมเด็กกิจกรรมไว้มากที่สุดทั้งนักกีฬานักดนตรีรวมถึงนักแสดงอย่างชมรมของเขาด้วย เมื่อดีโอมาถึงก็เดินแจกบทละครแบบย่อให้กับเพื่อนร่วมชมรมของเขาที่มีหน้าที่ควบคุมการแสดงเหมือนกันแต่เมื่อเขาสอดส่ายสายตาไปก็ไม่เห็นอีแทมินที่รับบทเป็นพระเอกของละครการกุศล

“เอ่อ คริสตัลเธอเห็นแทมินบ้างมั้ย” ดีโอสะกิดเพื่อนร่วมชมรมฝ่ายแต่งหน้าที่เขาเพิ่งแจกบทละครย่อให้เมื่อครู่

“แทมินเหรอ เห็นวางกระเป๋าแล้วหายไปไหนก็ไม่รู้ ว่าแต่นายเป็นใครทำไมมาแจกบทละครให้ฉันได้ล่ะ ยูนาใช้มาหรือเปล่า” คริสตัลมองดีโอเหมือนจับกันไม่ได้เลยซักนิดแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ดีโอเสียใจแต่อย่างใดเพราะเขาชินแล้ว

“ฉันดีโอ อยู่ชมรมเดียวกับเธอไง ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวไปตามหาแทมินก่อนนะ” ดีโอตอบเสียงเรียบ

“อ๋อ นายคือดีโอเองเหรอ รู้มั้ยคนในชมรมเรียกนายว่าอะไร”

“อะไร”

“คนที่รู้หน้าไม่รู้ชื่อไม่ก็รู้ชื่อไม่รู้หน้า ฉันรู้นะว่านายทำงานช่วยเหลือชมรมมาอย่างดีตลอด แต่ขอเถอะ ช่วยทำตัวให้น่าจดจำหน่อย อยากบอกแค่นี้แหละ” คริสตัลทำหน้าเสียดายน้อยๆ ดีโอที่ฟังจบแล้วไม่ได้พูดอะไรก็หันหลังเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนจะออกจากห้องเขาก็ได้ยินเพื่อนในชมรมคุยกัน

“คริสตัล ทำไมแกต้องไปพูดดีกับมันด้วยล่ะ ก็แค่เบ๊ในชมรมเรา มีหน้าที่เก็บของกับแจกน้ำก็ถูกแล้ว” เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้นมา

“อ้าว ฉันก็อยากให้เขามีตัวตนบ้าง จริงๆแล้วนะดีโอทำงานดีมาตลอดแล้วก็นิสัยใช้ได้ถ้าไม่ติดเรื่องเขาชอบทำตัวจืดจางป่านนี้คนรู้จักกันทั้งโรงเรียนแน่ๆ” คริสตัลแสดงความเห็นออกมาซึ่งเมื่อดีโอได้ยินก็ลอบยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไป

เขามีความรู้สึกตามภาษาผู้ชายว่าอีแทมินน่าจะอยู่ที่ห้องน้ำชายชั้นหกที่ไม่ค่อยมีใครไปใช้ อาจจะไปทำอะไรที่ผิดกฎโรงเรียนอีกตามสไตล์แก๊งแบดบอยและเมื่อเดินไปถึงห้องน้ำชั้นหกก็พบว่าถูกล็อคจากข้างใน

นั่นแปลว่าเขามาถูกที่แล้วล่ะ

ดีโอเคาะประตูสามทีแล้วเรียกคนข้างใน

“อีแทมินอยู่มั้ย ฉันมีธุระจะคุยด้วย” ดีโอเอาหูแนบประตูเผื่อว่าจะได้ยินเสียงชัดขึ้น

“ใคร” มีเสียงตอบกลับมาซึ่งก็ไม่ใช่ใครนอกจากเจ้าของชื่อ

“ฉันดีโอนะ อยู่ชมรมการแสดงเหมือนนาย อีกไม่นานจะเริ่มซ้อมจริงแล้วฉันอยากให้นายออกมารับบทไปอ่านอีกรอบแล้วเตรียมตัวขึ้นเวทีได้แล้ว” ดีโอตอบกลับไป

“นี่ แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่านายคือดีโอจริงๆ หน้านายฉันยังไม่เคยเห็นเลย เคยได้ยินแต่ชื่อ อย่ามาหลอกกันให้ยาก” อีแทมินตะโกนตอบกลับมา ซึ่งนั่นสร้างความแปลกใจให้กลับเพื่อนของเขาที่อยู่ในห้องน้ำด้วยกัน

“แทมิน อยู่ชมรมเดียวกันแล้วมึงไม่รู้จักเขาได้ไงวะ”

“ไอ้ไค มึงรู้มั้ย ใครที่จำหน้าดีโอได้จะจำชื่อไม่ได้ แต่ใครที่จำชื่อได้จะจำหน้าไม่ได้ เกือบจะกลายเป็นตำนานของชมรมกูเลยนะเว้ย” อีแทมินที่กำลังอัดควันเข้าปอดอยู่หันมาตอบ

“ขนาดนั้นเลย” ไคถามอย่างไม่เชื่อนักแล้วก็อัดควันเข้าปอดตามไปอีก

“ใช่ ขนาดนั้นแหละ อยู่ชมรมเดียวกันมาจะสามปีแล้วฉันยังจำหน้าไม่ได้เลย อ้าว ว่าไง จะทำให้ฉันรู้ได้ไงว่านายคือดีโอจริง” แทมินตอบไค แล้วตะโกนออกไปถามดีโอเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป

“เปิดประตูมาแล้วไม่คุ้นหน้าก็ใช่แล้ว นายจำคนได้ทั้งโรงเรียนไม่ใช่หรอแทมิน” ดีโอคิดซักครู่แล้วตอบกลับ

“โอเค งั้นเดี๋ยวออกไป” อีแทมินจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเพราะก่อนหน้านี้เขาทั้งถอดเสื้อเพื่อไม่ให้กลิ่นควันติดแล้วส่งสัญญาณให้ไคเตรียมตัวด้วย “เดี๋ยวมึงออกไปก่อนนะ แบบเดินออกไปเลยไม่ต้องมองแล้วแยกกันเลยเพราะกูต้องไปซ้อมละครต่อ เคปะ”

“เออๆ” ไครีบใส่เสื้อผ้าแล้ว เปิดประตูพรวดออกไปทันที ทำให้เขาชนไหล่ร่างเล็กที่ยืนอยู่หน้าประตูเล็กน้อย ส่วนดีโอที่ถูกชนก็รู้สึกเหมือนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนจากร่างของอีกคนแต่กลิ่นนั้นก็ได้จางหายไปอย่างรวดเร็วตามเจ้าของกลิ่นไป

“นี่ดีโอ “ แทมินเรียกเมื่อเห็นว่าดีโอเอาแต่มองไปยังทิศที่เพื่อนของเขาเดิน

        “อื้อ นี่บทนะแล้วนายก็ไปได้แล้ว ไปพร้อมกันเลยมีอะไรจะกลับไปเอาที่ห้องมั้ย” ดีโอถามก่อนจะปรับฝีเท้าแล้วเดินคู่กับแทมินไป

“ไม่ล่ะ นำไปเลย” แทมินหยิบอมยิ้มขึ้นมาแกะอมเพื่อให้ใจของเขาสงบและมีสมาธิมากขึ้น



ฝั่งไค



ขณะที่เจ้าตัวกำลังเดินออกมาจากจุดนั้นอย่างรวดเร็วก็รู้สึกเอะใจว่าทรงผมแบบนี้ ขนาดตัวเท่านี้ จะใช่คนเมื่อวานที่ทำให้เขารู้ทางลับสำหรับโดดเรียนตอนกลับบ้านหรือเปล่า

“เหมือนชะมัด” แต่แล้วไคก็ต้องสลัดความคิดทิ้งเมื่อเท้าของเขาเดินมาถึงห้องชมรมรักบี้ที่เขาอยู่

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ แล้วมาพูดคุยติชมกันเยอะๆน้า ไรท์จะได้มีกำลังใจ เย่ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น