รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    7 มี.ค. 64

“คุณธีร์ครับ ทราบเรื่องแล้วเดี๋ยวผมส่งเข้าอีเมล์ให้นะครับ” เสียงเฮนรี่ดังมาตามสาย ดลธีร์รับคำสักพักอีเมล์สวนตัวก็แจ้งเตือนว่ามีอีเมล์ฉบับใหม่เข้ามา

            ดลธีร์เปิดจดหมายขึ้นดู ภาพหญิงสาวร่างบางแต่งตัวด้วยกางเกงยีน์เสื้อยึด หมวกแก๊ป กระแตงเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนยิ้มตาสระอิ นั่นคือหลันหลันและเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนนั้นยังเล็ก ๆ แต่ใบหน้าและสีตาก็คือตานนท์

            ดลธีร์ขมวดคิ้ว ทำไมถึงโกหก ไหนบอกว่าแม่เขาเจอเธอที่ข้างถนน หลันหลันต้องการอะไรกันแน่ถึงต้องมาโกหกพ่อกับแม่และเขา

            ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกจากห้องพักที่คอนโดห้องพักเพ้นเฮ้าท์มีที่จอดรถส่วนตัว มาตรการรักษาความปลอดภัยแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ 

            เขาไม่ได้กลับบ้านมาอาทิตย์กว่าแล้ว แต่เรื่องเจ้าตัวเล็กก็ยังติดในใจเขาและพี่เลี้ยงเด็กคนใหม่ของคุณแม่ก็ดูน่าสงสัย เขาให้เฮนรี่ตามสืบเรื่องของทั้งสองดู ไม่คิดว่าพี่เลี้ยงที่ดูท่าทางใสซื่อจะเป็นสิบแปดมงกุฏ

            เขาต้องรู้ให้ได้ว่าหลันหลันต้องการอะไรกันแน่

 

            “คุณมณีคะ คุณธีร์ค่ะ คุณธีร์มาค่ะ” อรดีรีบวิ่งมารายงานปกติแล้วคุณดลธีร์ไม่ค่อยกลับบ้านใหญ่ถ้าไม่ใช่วันเสาร์หรือวันอาทิตย์แต่นี่วันพุธแล้วก็มาแต่หัววันเชียว

            “ฟ้องอะไรคุณแม่ ฮึ อรดี” ดลธีร์เห็นหลังอรดีไว ๆ ตอนลงจากรถ

            “เหรอ อ่าว นั่นไงตาธีร์กลับบ้านได้นะเราวันนี้ อรดีเขาไม่ได้ฟ้องหรอก เขาแค่มารายงานแม่เพราะแปลกใจที่วันนี้วันพุธแล้วเรากลับบ้านใหญ่ได้แถมมาแต่หัววันเสียอีก” คุณมณีพูดยิ้ม ๆ 

            “แล้วนี่หลานใหม่กับคุณพี่เลี้ยงของคุณแม่ไปไหนเล่าครับ” ดลธีร์มองไปรอบ ๆ ไม่เห็นหลันหลันกับเจ้าตัวเล็ก

            “เป็นยังไงไม่รู้ธีร์ ช่วงนี้ตานนท์งอแงบ่อยเหลือเกิน นี่หลันหลันก็พาไปกล่อมนอนตอนบ่าย” คุณมณีบุ้ยใบ้ไปทางห้องนอนเด็กที่ให้ทำใหม่ด้านล่างเพราะสะดวกหน่อยจะหอบของกระเตงขึ้นลงก็ลำบาก

            “เหรอครับ ผมขอไปดูหน่อยได้ไหมครับ”

            “เอ้า ไปสิ แต่อย่าไปทำให้ตาหนูตื่นละ”

            “ครับ” ร่างสูงลุกไปเรียบร้อย

            “คุณผู้หญิงว่าคุณธีร์ดูแปลก ๆ ไหมคะ” อรดีทำหน้าสงสัยคุณธีร์ดูเครียด ๆ 

            “ทำไมอีกละแม่อรดี ฉันก็ไม่เห็นแปลก เรานี่ ไปไปบอกป้าคนึงให้เตรียมอาหารเผื่อคุณธีร์ด้วย” 

            “รับทราบค่ะ คุณมณี” อรดีวิ่งไปแล้ว มณีเนตรมองตามหลังลูกชาย เธอก็สังเกตเห็นท่าทางแปลก ๆ ของตาธีร์เหมือนกัน

            ดลธีร์เปิดประตูเข้าไปในห้องได้ยินเสียงสะอื้นเล็ก ๆ จากร่างที่ซบอยู่บนบ่าหลันหลัน ดูโยเยเหมือนที่คุณแม่บอก

            “ตัวเล็กเป็นอะไรหลันหลัน” 

            เสียงทักเรียกให้หลันหลันหันมาแล้วก็ต้องแปลกใจเขาเพิ่งกลับไปเมื่อเย็นวันอาทิตย์ หรือเกิดคิดถึงตานนท์ขึ้นมา

            “เอ่อ ไม่แน่ใจค่ะ ช่วงนี้แกงอแงเก่งเหลือเกิน” พูดไปมือก็ลูบแผ่นหลังที่สะอื้นน้อย ๆ ไปพลาง

            “ไหนมาให้ฉันดูซิ” ดลธีร์เดินเข้าไปใกล้ ๆ หลันหลันเลยค่อย ๆ ส่งเจ้าตัวน้อยเข้ามือหนาที่เอื้อมมารอ ดวงตาเล็ก ๆ จ้องหน้าเขานิ่ง ๆ สักครู่แล้วก็โผเข้าหาอ้อมอกเขาซบนิ่งไม่ร้องสักเอะ หลันหลันถึงกับอึ้ง 

            “โอ๊ะ เงียบเลย ยังไงคิดถึงฉันหรือไงฮะเจ้าตัวเล็ก” มือหนาลูบหลังเล็กเบา ๆ แล้วเลยพาเดินออกนอกห้องไปหามารดา 

            “อ่าว ยังไงกันฮะเรา ไปพาตาหนูออกมาทำไมกัน”  คุณมณีทักแล้วขมวดคิ้วที่ตัวเล็กดูไม่งอแงแล้ว

            “ก็อยู่กับผมเงียบกริ๊บเลยนี่ครับ” ดลธีร์หันตาแป๋ว ๆ ของเจ้าหนูให้มารดาดูว่าเจ้าหนูไม่ได้ง่วง แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้งอแงนัก

            “จริงแฮะ ดูสิตาแป๋วเชียว ยังไงฮะเรา” คุณมณีจิ้มแก้มยุ้ย ๆ ข้างขวาเพราะข้างซ้ายนั้นซบอยู่กับอกแกร่ง มือข้างขวาจับเสื้อดลธีร์ไว้แน่นเหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วดลธีร์จะหายไป

            “เอาอย่างนี้ไหมครับผมพาเจ้าตัวน้อยไปอยู่คอนโดกับผมสักพักดีไหม ดูสิอยู่กับผมเงียบกริบเลย อีกอย่างจะมาขอคนไปช่วยดูแลคอนโดด้วย ป้าแม่บ้านที่มาประจำแกป่วยเลยลากลับไปพักที่บ้านต่างจังหวัดนะครับ” ดลธีร์ตบหลังเล็กเบา ๆ ตานนท์เหมือนจะรู้ว่าเขาพูดอะไร ผงกศีรษะแล้วก็ทำเสียง อือ อา ใหญ่ เหมือนจะเห็นด้วย

            “อ่าว เหรอป้าแกเป็นอะไรมากหรือเปล่า ถ้าเอาตาหนูไปก็คงต้องพ่วงหลันหลันไปด้วยหรือจะให้หลันหลันไปช่วยดูแลที่คอนโดด้วยเลยดีไหม” คุณมณีตกใจกับข่าวป้าแม่บ้านที่ดูแลคอนโดดลธีร์ประจำ 

            “ไม่น่าจะเป็นอะไรมากครับ ผมให้คนช่วยไปดูแลแล้ว ให้หลันหลันไปดูแลตาหนูแล้วก็ช่วยผมดูแลคอนโดก็ดีเลยครับ” ดลธีร์รีบตอบรับข้อเสนอของคุณมณีทันที

            “เอาอย่างนั้นก็ได้ อย่าพาเจ้าตัวเล็กไปนานนะแม่เหงา” ให้ไปอยู่ด้วยกันก็ดีจะได้รู้จักดูแลลูกตัวเอง ถึงจะยังไม่ได้ตรวจดีเอ็นเอแต่เธอมั่นใจอย่างไรไม่รู้ อาจจะด้วยความที่เจ้าตัวเล็กนั้น ถอดแบบดลธีร์ตอนเล็ก ๆ มาเลยยิ่งสีตาก็ยิ่งมั่นใจ แต่ถึงถ้าไม่ใช่ลูกดลธีร์จริง ๆ เธอก็อยากเลี้ยงเขาไว้ เจ้าตัวเล็กน่ารักไม่หยอก แล้วหลันหลันก็นิสัยดี เป็นคนดี เป็นผู้หญิงที่ขยันมาก ๆ คนหนึ่งเลย เธอให้คนของเธอไปสอบประวัติ
หลันหลันมาเรียบร้อย

            เสียงเหงา ๆ ของมารดาทำให้ดลธีร์อดรู้สึกผิดไม่ได้แต่เขาไม่อยากให้คนที่โกหกหลอกลวงอยู่ใกล้ ๆ แด๊ดกับแม่ของเขา เขาเป็นห่วง อยู่ใกล้เขาเขายังให้คนจับตาดูได้ 

            “พาไปไม่นานหรอกครับ” เขาคิดไว้แล้วว่าไม่นานเขาก็จะรู้คำตอบอย่างแน่นอน

            “แล้วจะพากันไปวันไหน นี่แม่อุตส่าห์ให้ป้าคนึงทำอาหารเผื่อ
เรานะ” 

            “วันศุกร์เย็น ๆ ก็ได้ครับสุดสัปดาห์นี้ผมมีงาน เลยมาหาแม่กับแด๊ดก่อนครับ”

            “อ่อ ดีเลยจะได้อยู่กับแม่กับแด๊ดหลายวันหน่อย” 

            “แม่ทำอย่างกับผมไม่ค่อยกลับบ้าน”

            “ก็เราทำงานหนักอย่างกับบ้านเรายากจนอย่างนั้น เรานี่นะเป็นผู้บริหารอย่างเดียวไม่ชอบ ไม่เหนื่อยหรือยังไงกัน”

            “ไว้ผมหายสนุกเมื่อไหร่ ผมจะบอกแม่เป็นคนแรกดีไหมครับ” 

            เนี่ยะ เป็นซะอย่างนี้ เธอก็ยอมลูกตลอด ต่อให้ห่วงมากแค่ไหนแต่ถ้าเขาอยากจะทำอะไร เธอก็สนับสนุน ให้เขาได้ทำในสิ่งที่เขาชอบ ได้ลองได้ใช้ชีวิตทุกอย่าง ทำแล้วก็จะได้ตัดสิ่งที่ไม่ชอบออกไปเหลือไว้แต่สิ่งที่ชอบ

            มีแค่เรื่องเดียวที่เธออยากบังคับเหลือเกินก็เรื่องลูกสะใภ้นี่แหละ อยากเห็นเขาเป็นฝั่งเป็นฝา แต่พอมารู้ว่ามีหลานแล้วเธอก็ไม่คิดบังคับเขาแล้วแหละ รอตรวจดีเอ็นเอ ถ้าเป็นลูกดลธีร์จริง ๆ ก็ถือว่าดวงเธอดี เพราะดูท่าแล้วคงอีกนานกว่าดลธีร์จะเลิกสนุกกับการทำงานแล้วหาผู้หญิงที่รักสักคนแต่งงาน

            “เดี๋ยวยังไงแม่จะบอกให้หลันหลันเตรียมตัวเก็บของใช้ของตาหนูเตรียมไว้แล้วกัน”

            “เดี๋ยวผมบอกเองก็ได้ครับ” ดลธีร์บอกนิ่ง ๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น