รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 4.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    5 มี.ค. 64

“เอ่อ จริง ๆ ดิฉันพาตัวเล็กนั่งแท๊กซี่กลับก็ได้นะคะ ถ้าคุณมีธุระ” หลันหลันรีบพูดเมื่อเห็นสีหน้าเขาเครียด ๆ ตั้งแต่เดินออกมาจากร้าน

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” เสียงเข้มดุเบา ๆ

“เอ้า” หลันหลันทำหน้าย่น เธอหวังดีเห็นผู้หญิงไม่อยากจะปล่อยเขา เลยคิดว่าเขาก็อาจจะอยากสานต่อ

“ตามมาสิ ยืนอยู่ได้” ดลธีร์หันมาทำหน้าหน่ายใส่แล้วเรียกเสียงเข้ม ๆ

“กลับมากันแล้วหรือ” คุณมณีรีบเดินออกมาหน้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงรถ 
ร่างบางเปิดประตูลงมาพร้อมกับเจ้าตัวเล็กที่หลับซบไหล่บาง

“หลับไปแล้วค่ะคุณมณี” ร่างบางหยุดให้ท่านดูหน้าแดง ๆ ที่ซบไหล่เธอหลับปุ๋ย

“อ่าว หลับปุ๋ยเชียวคงเหนื่อย มาหลันหลันพาตาหนูตามฉันมา ฉันให้เขามาติดตั้งเตียงที่ห้องนั่งเล่นให้ตาหนูแล้ว ส่วนห้องตาหนูก็เสร็จเรียบร้อย” สีหน้ามีชีวิตชีวาของคุณมณีทำให้ดลธีร์อดยิ้มไม่ได้

“ได้ค่ะ คุณมณี” 

ดลธีร์ที่ลงมาจากรถได้แต่มองมารดาที่เดินมารับหลานจนลืมลูกอย่างเขาไปเลย
คุณเดนิสเดินตามภรรยาออกมา หัวเราะขำหน้าเจ้าลูกชายที่ทำเหมือนเด็กโดนแย่งความรัก
“ไง ทำหน้ายังกับเด็กโดนแย่งของรักของหวง” คุณเดนิสเดินมาตบไหล่ลูกชายที่หันมาเลิ้กคิ้วใส่พ่อ คุณเดนิสดันไหล่หนาให้เดินไปด้วยกัน

“ไปคุยกันหน่อยเจ้าแสบ”

“แด๊ดครับ” ดลธีร์ประท้วงเสียงเข้ม กับคำเรียกที่แด๊ดชอบเรียกเขาสมัยเด็ก ๆ ช่วงที่เขาเกเรมาก ๆ 

“ทำไม เดี๋ยวนี้เป็นเด็กดีแล้วหรือไง ฮึเรา” เดนิสทำเสียงฮึฮึในลำคอ

“แด๊ดพูดเหมือนผมไปทำอะไรไม่ดีมา” ดลธีร์ขมวดคิ้ว พยายามคิดว่าเขาไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า  

“แกแน่ใจว่าไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีมา”

“แน่ใจสิครับ ช่วงนี้ผมทำแต่งาน งาน งาน และก็งาน แด๊ดก็รู้นี่ครับ” ร่างหนาทรุดตัวนั่งเก้าอี้ คุณเดนิสนั่งตาม 

“แล้วถ้าแด๊ดขออะไรแกอย่างแกทำให้แด๊ดได้ไหม” 

“ผมรู้สึกเหมือนผมไปทำเลวอะไรไว้ แล้วรอคำพิพากษา” ดลธีร์มุ่นคิ้ว
เดนิสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่วงท่าสบาย ๆ ทำให้ดลธีร์ไม่ได้รู้สึกกดดันมากนักเท่าตอนแรกที่ได้ยินแด๊ดพูด

“แด๊ดเคยทำร้ายเราหรือ” 

เดนิสพูดเสียงนิ่ง ๆ 

“แค่ขอให้เรารับผิดชอบในทุก ๆ สิ่ง ๆ ที่เราทำแค่นั้นแด๊ดก็พอใจแล้ว” 

“แด๊ดจะขออะไรผมครับ ถ้าทำได้ผมทำให้อยู่แล้ว” ดลธีร์ยกไหล่หนาแล้วเอนหลังพิงเก้าอี้เลียนแบบเดนิส

“เมื่อไหร่จะมีเมียมีลูกให้แม่เขาสักที แม่เขาเหงา ดูสิต้องไปหารับเจ้าตัวน้อยมาเลี้ยง”

“โถ่ แด๊ดจะพูดเรื่องนี้เองเหรอครับ เล่นเอาซะผมเครียดเลย” ดลธีร์เด้งตัวขึ้นนั่ง

“แกจะเครียดทำไม ไหนบอกไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีไว้”

“ก็เปล่านี่ครับ แต่แด๊ดเล่นเกริ่นซะขนาดนั้น.... แม่ก็มีเจ้าตัวเล็กเลี้ยงแล้วนี่ครับจะให้ผมหาให้อีกทำไมละครับ”
ดลธีร์ยกไหล่แล้วเอนตัวลงไปนอนพิงเก้าอี้เหมือนเดิม

“เราไม่อยากมีเมียมีลูกเหมือนคนอื่น ๆ เขาหรือไงกัน อายุก็เลขสามแล้วนะเจ้าธีร์”

“ผมไม่รีบนี่ครับ ใครรีบก็ให้เขาไปก่อนเลย”

“เรานี่นะ” คุณเดนิสส่ายหน้า หากเป็นอย่างนี้ถ้ารู้ว่ามีลูกโตจนจะเดินได้แล้วจะรับได้หรือเปล่า

“คุยอะไรกันอยู่คะ คุณแด๊ดกับคุณลูกวันนี้ทานอาหารนอกบ้านดีไหมคะ ไหน ๆ ตาธีร์ก็กลับบ้าน จะได้ให้เจ้าตัวเล็กทานไปด้วยสูดอากาศดีดีไปด้วย” เดนิสโอบเอวคุณมณีให้ทรุดนั่งบนตักจนคุณมณีอดเขินลูกชายที่มองมายิ้ม ๆ ไม่ได้ 

“คุณคะอายลูกบ้างสิคะ” 

“อายอะไรกันคุณ ไม่เห็นต้องอายมันชินแล้ว” คุณเดนิสพูดยิ้ม ๆ แล้วก็เออออตามภรรยา ภรรยาว่าอย่างไรเขาก็ว่าดีทั้งนั้น

“ผมว่าก็ดีนะ ว่าไงเจ้าธีร์ทานอาหารนอกบ้านนี่ดีมั้ยอากาศกำลังดี” 

“ถ้าแด๊ดกับแม่โอเคผมยังไงก็ได้ครับ” 

ศาลาติดริมน้ำลมกำลังพัดสบาย ๆ แดดไม่ร้อนแล้ว

“เอ้า หลันหลันให้เจ้าตัวเล็กลองนั่งรถสิ ดูซิจะชอบหรือเปล่า” คุณมณีตีมือเดนิสเบา ๆ  เสยืนขึ้นแล้วหันมาบอกหลันหลันให้วางตัวน้อยลงในรถสำหรับเด็ก 

ร่างบางของหลันหลันอุ้มเจ้าตัวเล็กตามคุณมณีมาปล่อยเจ้าตัวลงในรถสำหรับเด็กนั่งที่ป้าคนึงถือมาวางไว้ใกล้ ๆ 
ตานนท์เป็นเด็กน่ารัก ไม่ค่อยงอแง อารมณ์ดีตลอดเวลา เท้าน้อย ๆ สวมรองเท้าเด็กที่เพิ่งถอยมาใหม่โดยดลธีร์ พอ ๆ กับรถเข็นเด็กที่ทางร้านเพิ่งส่งมาถึงเมื่อสักครู่ เท้าน้อย ๆ ถีบไปกับพื้นแต่รถก็เคลื่อนได้ทีละนิด ๆ หัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ หลันหลันคอยจับตาดูไม่ให้รถไถลแรงเกินไป

“ดูสิชอบใหญ่”

“ป้าคนึงเดี๋ยววันนี้จัดโต๊ะอาหารเย็นข้างนอกนี่ละนะ” มณีเนตรหันไปหาป้าคนึงที่ยืนยื้มมองเจ้าตัวเล็กอยู่

“ได้เลยค่ะคุณมณี ป้าจะรีบไปเตรียมเดี๋ยวนี้เลย” ป้าคนึงรับคำอย่างดีใจ เธอชอบบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ นาย ๆ อยู่กันครบทานข้าวพร้อมหน้ากัน ยิ่งมีเจ้าตัวเล็กด้วยแล้วยิ่งรู้สึกดีไปใหญ่เลย ว่าแล้วก็รีบเดินเข้าไปจัดการเตรียมตั้งโต๊ะอาหารเย็น
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น