รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 5.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    9 มี.ค. 64

หลันหลันที่เข้าไปช่วยทำอาหาร ทำงานบ้าน เห็นว่าปล่อยตาหนูไว้กับดลธีร์นานแล้วเลยรีบเดินออกมาก็ไม่เห็นดลธีร์อยู่ในห้องนั่งเล่นกับคุณมณีแล้วเลยเดินตามไปที่ห้องนอนตาหนู

            “อ่อ เข้ามาสิหลันหลัน” ดลธีร์เรียกเมือเห็นร่างบางโผล่เข้าประตูมา 

            “หลับแล้วเหรอค่ะ” หลันหลันชะเง้อคอมองเจ้าตัวเล็กที่นอนคว่ำแต่เอียงหน้าออกมาทางด้านขวา ท่านอนประจำ แต่ทำดลธีร์อดขมวดคิ้วไม่ได้

            “ทำไมตาหนูนอนแบบนี้ไม่อันตรายหรือไง” เขาจับตัวเล็กลงไปนอนแบบปกติแต่ก็ดิ้นจนนอนท่านี้ จะจับกลับมานอนหงายก็กลัวตื่นมาร้อง

            “อ่อ ท่าประจำเขานะคะ พยายามพลิกให้กลับมานอนหงายได้แป๊บเดียวก็พลิกไปนอนท่านี้นะคะ” หลันหลันเคยสอบถามคุณหมอแล้วแต่คุณหมอบอกว่าไม่อันตราย อาจเพราะต้องการความอบอุ่น ถ้าเธอบอกไปเขาอาจสงสัยว่าเธอไปถามหมอตั้งแต่เมื่อไหร่ คราวนี้ตอบคำถามยาวเลย

            “อ่อ ถ้าไม่อันตรายก็แล้วไป เออ เดี๋ยวเธอเตรียมจัดเสื้อผ้าข้าวของของทั้งเธอแล้วก็ตาหนู ไปอยู่คอนโดกับฉัน เห็นคุณแม่ว่าช่วงนี้ตาหนูงอแง แม่กับแด๊ดอายุเยอะแล้วฉันไม่อยากให้ท่านลำบากมาดูแลกังวลเรื่องตาหนู อีกอย่างพออยู่กับฉันแล้วตาหนูไม่ร้องไห้โยเย” 

            ก็จริงที่ตาหนูดูท่าจะติดดลธีร์มาก หรือจะเป็นสัญชาตญานของเด็กที่รู้ว่าดลธีร์เป็นพ่อหรือเปล่า จากร้องไห้โยเยพอดลธีร์อุ้มก็จะหยุดร้องทันที หรือบางทีพอเห็นดลธีร์ก็จะโผเข้าหาเลย 

            แต่เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ ไปอยู่คอนโด ไปอยู่คอนโดของเขาอย่างนั้นเหรอ หลันหลันนิ่งไปแล้ว

ดลธีร์หันมาเห็นสีหน้าอึ้ง ๆ ของหลันหลันก็ทำสีหน้ารำคาญใจ จะอะไรกันนักหนาแค่ไปอยู่เลี้ยงดูตาหนู เขาไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิงขนาดนั้น

            “ไม่ต้องกลัวฉันไม่เอาเธอไปทำอะไรหรอก แค่ไปเลี้ยงตาหนูให้ฉัน ระดับฉันหาดีดีได้อีกเยอะน่า” 

            ประโยคที่พูดออกมาเรียบ ๆ แต่เน้นทุกคำ ทำเอาหลันหลันอยากจะมองค้อน แต่ต้องรีบเก็บอาการ

            โอ้ย ปากคอเราะร้ายเหลือเกิน พ่อคุ๊ณ เชื่อแหละว่าระดับเขาหาได้สวยได้ดีกว่าเธอเยอะถมไป ไม่มาเอาคนอย่างเธอหรอกแต่ที่เธอนิ่งอึ้งไป เป็นเพราะเธอดีใจและตกใจมากกว่าที่จะได้ไปอยู่คอนโดของเขา

เธอรึอุตส่าห์เป็นแฟนคลับตัวยงของเขา แฟนคลับแบบห่าง ๆ ที่ได้แต่ตามดูตามเชียร์อยู่ห่าง ๆ ผ่านโทรทัศน์และโลกออนไลน์ซะเป็นส่วนใหญ่ เพราะเธอไม่มีเวลามากนัก ไหนจะเรียนไหนจะทำงาน โชคดีหน่อยที่ครั้งหนึ่งเคยได้ไปเจอเขาใกล้ ๆ แถมด้วยสิทธิพิเศษของพี่ปิ่นทำให้เธอมีโอกาสถ่ายรูปคู่กับเขา พอพี่สาวพาเจ้าตัวเล็กมาให้เลี้ยงก็ทั้งทำงานทั้งเลี้ยงเจ้าตัวเล็กจนไม่มีเวลาจะไปทำอะไรอื่นแล้ว

 ตอนที่รู้เรื่องเขากับพี่สาว เธออึ้งไปเลย เหมือนคนอกหักอย่างรุนแรง อีกอย่างคือความรู้สึกผิดหวังไม่คิดว่าคนที่เธอตามชอบ คนที่เป็นแรงผลักดัน เป็นแรงบันดาลใจ ช่วยให้เธอผ่านพ้นช่วงเวลาร้าย ๆ และยากลำบากมาได้จะทำแบบนี้กับพี่สาวกับหลานเธอ 

ไม่ใช่ไม่โกรธ ไม่ใช่ไม่โมโหตอนที่รู้ตอนแรกก็โกรธมากอยู่หมือนกัน แต่พอคิดดูดี ดีแล้วเธอกับพี่ปิ่นไม่ได้เจอกันนานมากแล้วเพิ่งได้มาเจอกันก็แค่ครั้งเดียวหลังจากนั้นพี่ปิ่นก็ยุ่งตลอด เธอเองทำงานตลอดจนไม่มีเวลา เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ และที่แน่ ๆ ไม่รู้เลยว่าเป็นลูกของเขาจริงหรือเปล่า เธอรู้ก็จากจดหมายของพี่ปิ่นเท่านั้นเอง

เอาจริง ๆ คือเธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่ได้แล้วทิ้งไม่รับผิดชอบ มันต้องมีสาเหตุอะไรสักอย่างแน่ ๆ เธอต้องรู้ให้ได้ ในใจเธอเขายังคงแสนดี แต่เจอปากร้าย ๆ ไป ก็แอบเจ็บ ๆ คัน ๆ อยู่เหมือนกัน

            สำหรับเธอไม่น่าเชื่อไปกว่าก็คือการที่เธอได้เข้ามาอยู่ที่บ้านของเขา เธอแค่ต้องการจะส่งคืนเจ้าตัวเล็กให้พ่อเขาเลี้ยงดู เพราะสถานะของเขาดีกว่าเธอเป็นร้อยเป็นพันเท่า แต่คุณมณีก็ใจดีกับเธอเหลือเกิน ได้เจอเขาบ้างเวลาที่เขากลับมาบ้านใหญ่เธอก็ดีใจมากแล้ว

สำหรับมนุษย์แฟนคลับ มันยากมากที่ต้องเก็บอาการ ตื่นเต้น ดีใจที่ได้เห็นคนที่ตัวเองชื่นชอบตัวเป็น ๆ มาให้เห็นต่อหน้าแบบตัวเป็น ๆ ใกล้ ๆ แม้จะไม่ค่อยได้คุยกันเธอก็ดีใจมากมายแล้ว

เธอเก็บอาการมาตลอดต้องทำตัวให้นิ่งที่สุด ทั้ง ๆ ที่ในใจอยากจะกรีดร้องเป็นล้านรอบทุกที่ที่เจอเขา แต่ตอนนี้เขาจะให้เธอไปอยู่ที่คอนโดเขา ไปอยู่เลี้ยงหลานเขา  เธอดีใจจนอึ้งไปเลย แต่เขากลับตีความไปว่าเธอกลัวว่าเขาจะพาเธอไปในเชิงชู้สาว 

“เอ่อ เปล่า เปล่านะคะ ดิฉันเพียงแต่เกรงว่าจะไปทำให้คุณลำบากเท่านั้น”

“สำหรับฉันมีอะไรต้องลำบาก มีแต่เธอนั่นแหละจะลำบาก รู้ไหมว่าไปดูตาหนูของแม่ให้ฉันแล้ว เธอต้องช่วยฉันทำความสะอาดห้อง ทำงานบ้านที่คอนโดทุกอย่างด้วย ตอนนี้แม่บ้านที่มาประจำลาป่วย ฉันบอกคุณแม่เรียบร้อยแล้ววันศุกร์เย็น ๆ ค่อยไปคอนโดกับฉัน”

มือบางกำแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อจนเธอเกร็งไปหมด ใจเย็น ๆ นะหลันหลันเธอห้ามกรี๊ดออกมาตอนนี้ ห้ามเด็ดขาด

“เอ่อ ไปนานเท่าไหร่ค่ะ ดิฉันจะได้เตรียมของใช้ตาหนูได้ถูก”

หลันหลันกัดปากแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ระบายลมหายใจแล้วถามออกไป เธอไม่กล้าจ้องตาเขาตรง ๆ กลัวว่าจะหลุดสายตาของติ่งออกไป

“เตรียมสำหรับไปอยู่สักอาทิตย์หนึ่ง” เขาแน่ใจว่าภายในหนึ่งอาทิตย์เขาจะจัดการจับคนโกหกได้แน่นอน

“ได้ค่ะ” 

เห็นว่าหลันหลันรับปากเรียบร้อยเขาก็เดินออกไป 

สายตานิ่ง ๆ ที่เขามองมาเมื่อสักครู่ทำให้หลันหลันอดร้อน ๆ หนาว ๆ ไม่ได้ หรือเขาสงสัยเรื่องตาหนู แต่เธอก็ไม่ได้ทำผิดอะไรนี่นา แค่รับจ้างทำงานเลี้ยงตาหนูที่เป็นลูกของเขา และเป็นหลานเธอเท่านั้นเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น