รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 3.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    3 มี.ค. 64

หลันหลันให้สาบานเกิดมาเธอแทบไม่เคยจะนั่งหน้ารถที่มีผู้ชายรูปหล่อขับให้นั่งแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต และไม่คิดว่าจะเป็นเขา เธอต้องตั้งสติให้นิ่งอย่างที่สุด ตอนที่ออกมาจากบ้านเธอทำท่าจะเปิดด้านหลังขึ้นไปนั่งพร้อมกับเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน แต่ดลธีร์ตวัดสายตาเขียว ๆ ใส่ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ  ว่าเขาไม่ใช่คนขับรถของเธอ 

หลันหลันยืนมึนอยู่ชั่วครู่ก็ใครจะไปกล้านั่งหน้าคู่กับเขากันเล่า เขาไม่อายใครต่อใครหรือไง ดูสิเขาถึงกับทำท่าฟึดฟัดที่เธอทำท่าไม่เข้าใจใส่เขา แต่เขานะเข้าใจหรือเปล่าว่าเธอกลัวว่าเขาจะอับอายที่มีเธอนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ
เท่าที่รู้มาตุ๊กตาหน้ารถผู้ชายที่ หล่อ รวย มีทุกอย่างครบแบบเขา มีแต่สาวสวย ๆ หน้าตาดี หุ่นดี แต่งตัวดีกันทั้งนั้น แต่ดูสภาพเธอตอนนี้สิ ดูได้ที่ไหน นี่เพราะเขารีบหนีแม่ของเขาหรอกนะถึงได้ยอมให้เธอมาด้วย ไม่สิเขาถึงยอมพาตาหนูไปหาซื้อเสื้อผ้า ข้าวของ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมทำอะไรแบบนี้หรอก

ดูสิยังยืนจ้องเขาตาใส โอ้ย เขาไม่เคยเจอใครมึนเท่าผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลย เธอไม่เข้าใจที่เขาพูด ไม่รู้เรื่องจริง ๆ หรือ กวนเขากันแน่นะ

"มานั่งข้างหน้าเดี๋ยวนี้ ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอ"

ดลธีร์ยกมือเสยผมที่ปกหน้าแรง ๆ  แล้วพูดเสียงเข้ม ๆ ดุ ๆ ให้เธอไปนั่งข้างหน้า พูดเสร็จเขาก็เปิดประตูรถฝั่งเขาขึ้นไปนั่งทันที 

เอา ก็เอาเขาอยากให้เธอนั่งจะคิดอะไรมาก หลันหลันเลยเปิดประตูจะขึ้นไปนั่งก็เจอกับสายตาเขียว ๆ ของเขาที่มองมา ได้แต่ทำคอหดแล้วรีบขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ตาหนูที่ดูจะตื่นเต้นเหมือนรู้ว่าจะได้เที่ยวส่งเสียงอ้อแอ้ ๆ ไม่หยุด 

“รัดเข็มขัดด้วย” เสียงพูดห้วน ๆ ดังมาให้ได้ยิน

“เอ่อ คุณช่วยจับตาหนูไว้หน่อยได้ไหมคะ ดิฉันรัดเข็มขัดไม่ได้” หลันหลันพูดเต็ม ๆ ประโยคกับเขาครั้งนี้เป็นครั้งแรกก็ว่าได้ น้ำเสียงหนักแน่นไม่ได้ดูจะขลาดกลัวเขาแต่อย่างใด 

ดลธีร์เหลือบมองก็เห็นว่าไม่น่าจะคาดถนัดเลยจับเจ้าตัวน้อยมานั่งตักเขาแบบไม่พูดไม่จา 

หลันหลันรีบรัดเข็มขัดแล้วเอื้อมมือจะไปรับเจ้าตัวเล็กมาอุ้ม แต่ดลธีย์จับตัวเล็กนั่งค่อมเข่าเขาไว้มือหนาจับไว้ที่พุงน้อย ๆ มืออีกข้างจับพวงมาลัย แล้วค่อย ๆ ออกรถเบา ๆ ให้ตาหนูส่งเสียงอู้อ่าชอบใจใหญ่ แต่พอถึงหน้าประตูใหญ่ก็ชลอรถแล้วส่งเจ้าตัวเล็กกลับให้หลันหลัน เพราะอันตรายสำหรับเจ้าตัวน้อยเกินไปถ้าเขาอุ้มไปด้วยขับไปด้วย

“ไหนเล่ามาสิ ว่าอยู่ดี ๆ มาทำงานกับแม่ฉันได้ยังไง” ดลธีร์ขับรถออกมาสักระยะ เปิดเพลงคลอมาเรื่อย ๆ มืออีกข้างจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างท้าวไว้ที่คางครึ้มไม่ได้โกนหนวดวันเดียวขึ้นจนเหมือนโจร เขาเอามือลูบไปมา สายตาไม่ละจากถนนและรอบข้าง วันเสาร์แต่รถติดจอแจเหมือนวันทำงานกันทีเดียว 
เสียงนิ่ง ๆ ที่อยู่ดี ๆ ก็ถามขึ้นมาทำให้หลันหลันที่อยากจะมองเขาเหลือเกิน แต่ไม่กล้าจนต้องก้มลงไปเล่นกับเจ้าหนูแก้เขิน ตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ขึ้นมา

เขามองหลันหลันนั่งเล่นกับเจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคัก ทำเอาเขาเหลือบมองอยู่หลายรอบ เจ้าตัวเล็กดูไม่กลัวหลันหลัน ดูชอบหลันหลันมาก ไหนบอกเพิ่งมาทำงานกับคุณแม่ เจ้าตัวเล็กนี่คุณแม่ก็บอกว่าเพิ่งรับมาเลี้ยง ทำไมดูเข้ากันดีเหลือเกิน

“ตัวเล็กดูชินกับเธอมากนะ”

“เอ่อ ไม่เห็นจะแปลกนี่ค่ะ ก็หลันรักเด็กเป็นทุน แล้วตาหนูก็เข้ากับคนง่ายก็เลยคุ้นกันง่ายมั้งคะ” 
คุณมณียังไม่ให้บอกเรื่องตาหนูและเรื่องของเธอกับดลธีร์จนกว่าจะตรวจดีเอ็นเอเสร็จเรียบร้อย ท่านว่าถ้าตรวจแล้วไม่ใช่ลูกดลธีร์ท่านก็อยากจะรับไว้เลี้ยงเพราะท่านต้องตามากเลยไม่อยากให้บอกดลธีร์เลย เขาจะได้ไม่ตั้งแง่กับตาหนู
เธอไม่อยากโกหกเลยใช้คำพูดเลี่ยง ๆ เอา

“แล้วมาทำงานกับแม่ฉันได้ยังไง” 

อ่า อันนี้ คุณมณีก็ไม่ได้เตี๊ยมกับเธอไว้ ท่านบอกว่าดลธีร์ไม่ค่อยยุ่งวุ่นวายกับใครนาน ๆ เขาจะกลับมาบ้านที ส่วนใหญ่จะอยู่คอนโดเป็นหลัก เพราะสะดวกเขาทำงานไม่ค่อยเป็นเวลาไม่อยากรบกวนที่บ้าน   เพราะฉะนั้นเปอร์เซ็นต์ที่จะมาวุ่นวายกับเธอน่าจะมีน้อย แต่ดูแล้วเหมือนไม่น่าจะใช่ 

หรือไม่เขาอาจกลัวว่าเธอเป็นพวกมิจฉาชีพมาหลอกครอบครัวเขาก็เป็นได้ เธอเลยเลือกเล่าความจริงแต่ไม่โยงเรื่องเธอกับตาหนู ดีกว่าโกหกแล้วเธอจำไม่ได้

“หลันเป็นคนเชียงใหม่ค่ะ มาอยู่กรุงเทพนานแล้ว แต่มาตกงานเพราะปัญหาเศรษฐกิจตอนนี้ ที่ทำงานปลดพนักงาน เผอิญท่านไปเจอหลันนั่งร้องไห้อยู่ริมถนนใกล้กับที่ท่านรับตาหนูมาเลี้ยง ท่านสงสารเลยเข้ามาไถ่ถามนะค่ะ” เธอไม่ได้โกหกซะทีเดียวหน้าบ้านท่านก็ริมถนนอะเนอะ ส่วนสถานที่รับตาหนูมาเลี้ยงก็ตรงเดียวกันถือว่าเธอไม่ได้โกหกละกัน

“หากคุณไม่ไว้ใจ หลันมีเอกสารบัตรประชาชน ทะเบียนบ้าน ใบวุฒิการศึกษามีหมดเลยนะคะ หลันให้คุณดูได้” หลันหลันไม่อยากให้เขาเครงใจเลยรีบออกตัว ตากลมโต ใบหน้าเนียนใสขึ้นจากวันแรกที่เข้ามาพักที่บ้านนี้มากนัก เพราะเธอมีเวลาดูแลตัวเองมากขึ้น ไม่ต้องรีบลกตื่นแต่เช้าทำอาหารให้ตาหนู เสร็จแล้วก็ต้องอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเสื้อผ้า นมผง ตวงใส่ขวดไว้ เก็บกระเป๋าแล้วรีบเอาตาหนูไปฝากบ้านคุณยายใกล้ ๆ ที่รับเลี้ยงตาหนูของเธอก่อนจะรีบขึ้นรถเมล์ไปทำงาน กลับจากทำงานก็ต้องรีบไปรับตาหนูมาบ้าน เพื่อทำงานพิเศษแปลเอกสารต่ออีกกว่าจะได้นอนตีสองตีสาม แล้วก็ต้องรีบตื่นตีห้า ชีวิตวนเป็นวัฏจักรแบบนี้จนวันที่เธอตกงานนั่นละ

ดลธีร์ปลายตามองนิด ๆ เขายังไม่ปักใจเชื่อแต่มองจากสีหน้า สายตา และท่าทาง ดูเป็นคนใส ๆ ไม่มีพิษมีภัย ดูไม่น่าจะมาหลอกแม่กับแด๊ด เขาจะคอยจับตาดูไปเรื่อย ๆ แล้วกัน เฮนรี่ก็น่าจะกำลังสืบให้เขาอยู่อีกไม่กี่วันก็น่าจะรู้เรื่อง

“อืม ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้อะไรขนาดนั้น แต่ก็อยากให้เธอรู้ไว้ว่าคนที่มาทำร้ายครอบครัวฉันไม่มีใครอยู่ดีสักคน” น้ำเสียงเขาดูเรียบเรื่อยเหมือนแค่บอกเล่าแต่แฝงไว้ด้วยแววข่มขู่ในที 
ใครกันจะเชื่อคนแปลกหน้าได้ในทันที หลันหลันเข้าใจในข้อนี้ ก็ได้แต่พยักหน้ารับเบา ๆ ไม่พูดอะไรต่อ เพราะพูดไปเขาก็คงไม่เชื่ออะไรเธออยู่ดี เธอเชื่อว่าเวลาจะพิสูจน์ให้เขารู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการอะไรจากครอบครัวเขา

‘แอ้ แอ้ อือออ แง๊ แง๊ แง๊’ 

เหมือนจะรู้ว่ากำลังคุยเรื่องเครียด ๆ กันอยู่ อยู่ดีดีเจ้าตัวเล็กก็แผดเสียงร้องไห้จ้าขึ้นมา

“อะ สงสัยจะหิวค่ะ เห็นดูดปากมาสักพักละ เอ่อ คือคุณช่วยอุ้มตัวเล็กหน่อยได้ไหมคะ ดิฉันหยิบขวดนมไม่ถึง” หลันหลันรีบหันไปหยิบนมจากด้านหลังแต่หันไม่ถนัด เลยยกเจ้าตัวเล็กที่แผดเสียงจ้าดังจนดลธีร์ยังแสบแก้วหู วางไปบนตักแกร่ง ดลธีร์รีบเอามือข้างที่เท้าคางมาจับพวงมาลัย มืออีกข้างคว้าตัวเล็กมาซบที่อก แค่ซบลงไปแค่นั้นเสียงร้องก็เงียบสนิท

ทำเอาหลันหลันที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบขวดนมชะงัก ดลธีร์เองก็อึ้งไปเลย ไม่คิดว่าตัวเองจะทำให้เจ้าหนูน้อยหยุดร้องไห้ได้เพียงแค่กอดเบา ๆ

“อ่าว เงียบกริบเลย” ดลธีร์พูดเบา ๆ

“คงไม่หิวนมละมั้งคะนี่” หลันหลันส่ายศีรษะเบาเบา สายสัมพันธ์พ่อลูกนี่มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ตาหนูขาดพ่อมานานคงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

“แต่ว่าคุณอุ้มแกไว้ขับรถไม่ถนัดหรอกค่ะ อันตราย เดี๋ยวดิฉันเอานมให้แกกินดีกว่าค่ะ” หลันหลันหยิบนมมาถือไว้แล้วทำท่าจะคว้าร่างเล็กมาอุ้มแต่ดลธีร์เห็นว่าจะถึงห้างแล้วเลยบอกไม่เป็นไรให้ตาหนูนั่งตักอยู่แบบนั้น
เจ้าตัวน้อยก็เอียงซบทำตาแป๋วไม่ร้องซักแอะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น