รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    2 มี.ค. 64

อนเช้าอากาศกำลังเย็นสบาย ช่วงนี้เข้าหน้าหนาวที่อากาศหนาวเย็นกว่าหน้าหนาวหลาย ๆ ปีที่ผ่านมาจนน่าประหลาดใจ แต่ก็ไม่หนาวมากเกินไปนัก

หลันหลันพาตาหนูออกมาเดินเล่น ด้านหลังบ้านมีทะเลสาบขนาดไม่ใหญ่นัก รอบรอบปลูกไม้ดอกไม้ประดับละลานตา ถัดออกไปเกือบติดริมทะเลสาบมีศาลานั่งเล่นสร้างด้วยไม้สีขาวคลาสสิค พื้นรอบรอบเป็นพื้นปูหญ้าเทียมเขียวให้ตาหนูวิ่งเล่นได้พอดิบพอดี 

ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อแขนสั้น กางเกงขาสั้น สวมเพียงถุงเท้าไม่หนามาก หลันหลันยังไม่ทันได้เตรียมชุดกันหนาวให้ตาหนู เมื่อย้ายเข้ามา ก่อนหน้านี้อากาศหนาวก็อาศัยใส่ชุดหลาย ๆ ชั้นให้เอา ตาหนูโตเร็ว ตัวใหญ่กว่าเด็กรุ่นเดียวกันอยู่บ้าง อาจเพราะเป็นลูกครึ่งด้วยเธอเลยยังไม่อยากซื้อเสื้อผ้าให้มากนัก

“ทำไมไม่ใส่เสื้อหนา ๆ ให้เจ้าตัวเล็ก พาออกมาอย่างนี้เดี๋ยวก็ไม่สบาย" เสียงทุ้ม เข้ม ดุ ดังมาจากด้านหลังทำให้หลันหลันอดตกใจไม่ได้ 
หันไปมองร่างสูงแล้วก็ต้องหยีตา อดอุทานในใจไม่ได้ว่าเธอฝันอยู่หรือเปล่า ถึงได้เจอเทพบุตรหล่นลงมาอยู่ตรงหน้า ในชุดเสื้อยึดสีขาว กางเกงผ้าฝ้าย  ผมไม่ได้เซ็ททรงส่วนหนึ่งเป็นปอยตกระใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ในเงาของแดดจาง ๆ

เขาหายไปจะเป็นเดือนแล้วจากที่มาเจอตาหนูครั้งแรกนั้นครั้งเดียวเช้าอีกวันเขาก็รีบกลับไปทำงานทั้ง ๆ ที่คุณมณีบอกว่าเขาจะอยู่สองวัน จนเธอคิดไปว่าเขาน่าจะรังเกียจตาหนูของเธอหรือเปล่า แล้วนี่เขากลับมาเมื่อไหร่กัน

“เอ่อ..."

“พาตัวเล็กเข้าบ้านเดี๋ยวนี้" ดลธีร์สั่งด้วยเสียงห้วนเข้ม

แต่ร่างบางไม่ขยับ ยังมองเขาแบบนิ่ง ๆ ทำให้ดลธีร์ขัดใจเลยเดินตรงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กที่กำลังกระทึบเท้าเล่น หัวเราะอย่างสนุกสนานขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ร่างเล็กจ้อยนั้นเย็นเฉียบทีเดียว ทำให้เขาอดขมวดคิ้ว แล้วหันไปดุหลันหลันไม่ได้

“ดูสิ ตัวเย็นไปหมดแล้ว ถ้าตัวเล็กไม่สบายขึ้นมาฉันจะโทษว่าเป็นความผิดเธอ" ร่างสูงว่าแล้วก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าบ้านไป จนหลันหลันได้แต่อ้าปากค้าง อะไรของเขาเนี่ยะ ด่า ด่าแล้วก็ไป 

หลันหลันได้แต่รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามร่างสูงที่ก้าวเท้าทีเดียวเท่ากับเธอต้องสาวเท้าถึงสองก้าว พอไปถึงห้องรับแขกก็ถึงกับหอบ

เห็นร่างสูงพาเจ้าตัวเล็กไปนั่งข้างคุณมณี ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ มีเจ้าตัวเล็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแต่คงรู้สึกว่าอ้อมกอดนั้นอบอุ่นเลยไถหน้าซบเข้าไปในอกแกร่งนิ่งอยู่ ทำให้ดลธีร์ที่กำลังจะส่งตัวเล็กให้คุณมณีอุ้มเปลี่ยนใจกอดร่างเล็กไว้แล้วเอามือตบหลังเล็ก ๆ เบา ๆ

“อ่าว ไปเอาตาหนูเขามาทำไมละลูก เห็นว่าหลันหลันพาไปเล่นข้างนอกอากาศกำลังเย็นสบาย"

“เย็นสบายเสียที่ไหนเล่าครับ เนี่ยะ อากาศหนาวเย็นซะขนาดนี้ ตัวเล็กตัวเย็นไปหมดแล้ว" ถึงเขาจะรู้สึกไม่ชอบใจความรู้สึกประหลาด ๆ ที่เขามีต่อเจ้าตัวเล็กจนไม่กล้ากลับบ้านเป็นเดือน หายไปจนแด๊ดโทรไปบอกว่าคุณมณีจะตัดแม่ตัดลูกแล้วถ้าเขายังไม่ยอมกลับบ้าน จนเขาต้องยอมกลับบ้านมาเมื่อคืน

แต่พอเช้านี้เขาออกจากห้องนอนไปที่ระเบียงอากาศเย็นที่ปะทะร่างก็ทำเอาเขาแอบสั่นไม่ได้ แต่พอมองลงมาด้านล่างกลับเห็นแม่พี่เลี้ยงหลานเลี้ยงของคุณแม่กลับพาเจ้าตัวน้อยในชุดแสนจะบางไม่ได้กันอากาศหนาวได้เลยสักนิด ไปวิ่งเล่นอยู่กลางอากาศหนาว ๆ ได้ยังไง

ตอนแรกเขากะจะไม่สนใจ แต่ถ้าเจ้าตัวเล็กไม่สบายคุณแม่ก็คงไม่สบายใจ แต่เอาจริง ๆ ใจเขาก็อดห่วงไม่ได้ใจมันร้อนรนจนต้องออกจากห้องตรงไปหน้าบ้านเพื่อไปอุ้มตัวเล็กเข้าบ้านมา ดลธีร์อดขมวดคิ้วขัดใจตัวเองไม่ได้ ก็ตั้งใจว่าจะไม่เตะต้องเจ้าตัวเล็ก

“เอ้า จริงเหรอพ่อธีร์ ไหนมาให้พ่ออุ้มดูซิ" คุณเดนิสเอื้อมมือจะไปคว้าเจ้าตัวเล็กมาแต่มือเล็ก ๆ เกาะแขนดลธีร์ไว้แน่น คุณเดนิสเลยเอื้อมไปเตะหน้าเบา ๆ สัมผัสผิวเย็นนิด ๆ ก็ยิ้มเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่ส่ายหัวระมือเขาเล่นไปมา

“ไง ตัวเล็กแข็งแรงนะเรา แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกเนอะ"

หลันหลันเห็นหน้าแดง ๆ ของหลานก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

“เอ่อ หลันขอโทษค่ะ ที่ไม่ได้ระวังให้ดี" 

หลันหลันกุมมือแน่น ก้มหน้า ตาแดง ๆ เธอไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เธอลืมไปว่าเธอไม่หนาวแต่ตาหนูน่าจะหนาวเอาเรื่องอยู่

“ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ เออ ฉันเองก็ลืมไปเลย ธีร์พาตาหนูไปหาซื้อชุดกันหนาวหน่อยสิลูก ซื้อข้าวของเครื่องใช้ให้ตาหนู แล้วก็ของเล่นใหม่หมดเลยนะ แม่จะพาไปก็ยังยุ่ง ๆ ช่วงนี้งานแด๊ดเยอะ แม่เลยต้องไปช่วย" คุณมณีทำท่านึกได้ หลานท่านควรจะมีเสื้อผ้า ข้าวของ เครื่องใช้ รวมไปถึงของเล่นดี ดี สักหน่อย มาอยู่กับท่านจะเป็นเดือนไม่มีเวลาพาออกไปสักที

“แต่ว่า" 

ดลธีร์ทำหน้ายุ่ง ๆ เล็กน้อย เรื่องเป็นข่าวไม่เท่าไร แม้เขาจะเป็นดารานักร้องชื่อดัง แต่ชีวิตส่วนตัวก็คือชีวิตส่วนตัวนักข่าวจะรู้ดีว่าถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่มายุ่งกับเขา แต่เขาแค่ไม่อยากอยู่ใกล้เจ้าตัวเล็กเยอะเกินไปนะสิ 

“นะตาธีร์ไหน ๆ วันนี้ก็ว่างแล้วช่วยแม่กับแด๊ดทีเถอะนะ อีกอย่างแม่รู้ว่าเรานะปลอมตัวเก่งจะตายไม่มีใครจำเราได้หรอก ทีพาสาว ๆ ไปไหนต่อไหนไม่เห็นจะกลัวเป็นข่าว ทีอย่างนี้” คุณมณีมองค้อนเบา ๆ เพราะคิดว่าเขากลัวเป็นข่าว มาเรื่องนี้ทีไรร่ายยาวทุกที

         “คร๊าบ ครับ ได้ครับผม แด๊ดอย่าบอกแม่นะครับว่า ผมจะพาเจ้าหนูไปซื้อของแล้วนะครับ” ร่างสูงรีบดันตัวลุกขึ้นพร้อมตัวเล็กที่ร้องวีดเล็ก ๆ เพราะอยู่ดี ๆ ก็เหมือนตัวลอยได้นึกว่ากำลังเล่นลอยตัวอยู่แบบที่หลันหลันชอบเล่นด้วย 

“อะ ธีร์ ดลธีร์” คุณมณีเรียกเสียงเขียวที่เธอพูดยังไม่ทันจบพ่อตัวดีก็ตีชิ่งหนีไปเสียและ 

“เอ้า เธอนะรีบไปเอาขวดนมเจ้าหนูมาแล้วตามฉันมาเร็ว” ดลธีร์มุ่นคิ้วเมื่อร่างบางไม่ยอมลุกตามมา กะจะให้เขาดูแลเจ้าหนูนี่คนเดียวหรือไง เขารับมือไม่ไหวหรอกนะ ไม่เคยเลี้ยงเด็ก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #2 ที่สอง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 18:43

    น่าติดตามมากค่ะ

    #2
    1
    • #2-1 มนต์หนาว(จากตอนที่ 5)
      17 มีนาคม 2564 / 12:17
      ขอบคุณค่ะ🙏🙏
      #2-1