รักจากร้ายเจ้าชายแสนดุ

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    4 มี.ค. 64

นี่บัตรค่ะ คุณดลธีร์ ของจะจัดส่งให้ถึงบ้านภายในเย็นนี้นะคะ” พนักงานยื่นบัตรเครดิตการ์ดสีดำคืนให้พร้อมกับบอกรายละเอียดการจัดส่ง
 

หลันหลันเห็นเขาไม่เพียงซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ที่จำเป็นให้ตาหนูเท่านั้น แต่เขาซื้อทุกอย่างจริง ๆ เก้าอี้เด็กสำหรับนั่งบนรถยนต์ รถเข็นสำหรับให้ตาหนูนั่งเล่น เก้าอี้เด็กนั่งทานข้าว เปล ของเล่นสารพัด แถมมีที่คล้องคอสำหรับให้เด็กนั่งด้านหน้าเวลาเดินทางแบบที่ไม่ต้องอุ้ม หลันหลันเองได้แต่มองดูเขาสั่งแบบแทบจะไม่ได้ถาม เอาจริง ๆ ก็ลูกเขาถึงแม้ว่าดลธีร์จะยังไม่รู้ก็ตาม ปล่อยให้เขาจัดการไปตามที่เขาต้องการเลย
ของส่วนใหญ่เขาให้ทางร้านจัดส่งให้ที่บ้าน มีบางอย่างที่เขาถือมาด้วย
 

“คราวนี้เราก็ไปจัดการของเธอบ้าง มาฉันอุ้มเจ้าหนูเองตัวจ้ำม่ำหนักน่าดู” ดลธีร์ยื่นถุงให้หลันหลันถือ แล้วจะคว้าเจ้าตัวเล็กไปอุ้มเพราะหลันหลันนั้นอุ้มเจ้าตัวเล็กมาสักพักแล้ว 
 

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันอุ้มได้” หลันหลันออกจะเกรงใจเธอเป็นลูกจ้างจะให้เขามาอุ้มก็กะไร 
 

“ส่งเจ้าตัวเล็กมาให้ฉัน เห็นไหมเจ้าหนูอยากจะมาหาฉันจะแย่แล้ว” ดลธีร์พยักหน้าให้หลันหลันมอง ก็เห็นแขนเล็ก ๆ ยื่นไปหาดลธีร์ ปากน้อย ๆ ขมุบขมิบเหมือนเรียก
 

“อ่อ ก็ได้ค่ะ” หลันหลันยื่นเจ้าตัวเล็กที่ก็พุ่งตัวทีเดียวเข้าไปในอ้อมกอดหนา
 

“มาสิ ยืนรออะไรอยู่” ดลธีร์เรียกเสียงเข้มเมื่อหลันหลันไม่ยอมเดินตาม 
 

“เอ่อ หลันมีของใช้ทุกอย่างแล้วค่ะ เราแค่ซื้อของให้ตาหนูก็พอค่ะ” หลันหลันไม่อยากให้เขามาลำบากของของเธอเธอจัดการเองอีกอย่างเธอก็มีทุกอย่างพอดีสำหรับการใช้ชีวิตของเธอแล้ว
 

“คุณแม่บอกให้ฉันพาเธอไปซื้อของใช้ที่จำเป็นด้วย”
 

“เอ่อ ไม่ต้องหรอกค่ะ ดิฉันมีครบทุกอย่างแล้ว” หลันหลันรีบยกมือปฏิเสธทันที ที่เธอมีอยู่ก็พอใช้ได้ไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรใหม่ ส่วนของใช้ประจำวันฝากป้าคนึงซื้อได้
 

“ไม่ได้ แม่กำชับฉันให้พาเธอไปซื้อชุดเพิ่ม ต่อไปเธออาจต้องตามคุณแม่ไปไหนต่อไหน เพราะเธอต้องดูเจ้าตัวเล็กให้คุณแม่ ท่านเลยให้ฉันพาเธอมาซื้อด้วยทีเดียวไปเลย” 
ดลธีร์ทำเสียงดุ และเหตุผลที่เขาบอกมันก็จริงถ้าต้องติดสอยห้อยตามคุณมณีเพื่อไปดูแลตาหนู แล้วเธอแต่งตัวไม่ดีก็จะเสียท่านไปด้วย เลยจำใจได้แต่ตามเขาไปเพื่อซื้อชุดใหม่

“แหม คุณผู้หญิงหุ่นดีมากเลยนะคะ ตัวสูง ผอม เพรียว ใบหน้าก็สวยเฉี่ยว ๆ ดีนะคะ” พนักงานที่กำลังช่วยเธอลองชุดชมไม่ขาดปาก ร่างบางไม่เหมือนดาราสาว ๆ ที่คุณดลธีร์เคยพามาช้อปปิ้งเลยสักคน การแต่งตัวดูบ้าน ๆ ใบหน้าไม่แต่งเทียบไม่ได้เลยกับสาว ๆ ของคุณดลธีร์ แต่สงสัยจะเป็นสาวที่โชคดีเพราะมีตัวน้อยติดสอยห้อยตามมาด้วยแล้ว 
 

“เอ่อ น่าจะพอแล้วนะคะ” หลันหลันลองชุดไปไม่ต่ำกว่ายี่สิบชุด ทุกชุดที่เธอใส่เขาให้ใส่ออกไปให้ดูด้วย เพราะเขากลัวคุณแม่จะว่าเขาเอาได้ที่ให้พามาซื้อแต่ไม่ได้เสื้อผ้าที่ดูดีกลับไป
 

“อย่างนั้นเหรอคะ ได้ค่ะ” พนักงานพยักหน้าแล้วเดินออกไปเตรียมชุดใส่ถุงให้
หลันหลันเปลี่ยนใส่ชุดเดิมแล้วรีบออกมาจากห้องแต่งตัว
 

“ดิฉันว่าชุดน่าจะพอแล้วละค่ะ เกือบสิบชุดแล้ว”
ดลธีร์พยักหน้าแล้วส่งตัวเล็กมาให้อุ้ม แล้วเขาก็เดินไปที่เค้าเตอร์เพื่อชำระเงิน เห็นเขาพูดสองสามประโยคกับพนักงานแล้วพนักงานก็เดินเข้าไปหยิบเสื้อผ้าอีกสองสามชุดมาพับใส่ถุง
หลันหลัน เห็นแล้วก็อดจะเสียดายเงินไม่ได้แต่ละตัวนั้นไม่ถูกเลยตัวละเป็นพันขึ้นทั้งนั้น เธอต้องทำงานชดใช้ค่าเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋านี้ไปอีกกี่ปีนะ
 

“ตานนท์เอ้ย น้าต้องทำงานใช้คืนเขาไปอีกกี่ปีนะ” หลันหลันพึมพำกับเจ้าตัวเล็กที่กำลังบีบของเล่นนิ่ม ๆ ในมือ ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวแต่ก็อืออาไปกับเธอ
 

“อุ้ย เธอคุณธีร์นี่นา เดี๋ยวฉันขอไปทักเขาหน่อย” 
เสียงเรียกชื่อดลธีร์ไม่เบานัก ทำให้ปาหลันอดหันไปมองไม่ได้ หญิงสาวรูปร่างผอมบาง สูงโปร่ง ใบหน้าสวยหวาน ผมเป็นสีน้ำตาลทองยาวทำลอนสวย สวมรองเท้าส้นสูงสีทองก้าวฉับ ๆ ผ่านหน้าหลันหลันตรงเข้าไปกอดแขนดลธีร์
 

“ธีร์ ดีใจจังเลยที่เจอคุณ”
 

“อ่าว มิรัน” ดลธีร์หันมาเห็นว่าเป็นมิรันเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เคยคบกันอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วมิรันก็ไปคบกับเพื่อนเขา
 

“จำมิรันไม่ได้แล้วเหรอค่ะ” มิรันถือวิสาสะเอามือคล้องแขนดลธีร์ข้างหนึ่ง แล้วทำท่ากะเง้ากะงอดที่ดลธีร์เหมือนจำเธอไม่ได้
 

“ใครจะจำเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ละครับ” มือหนาตบมือบางเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดึงมือออกเขาจงใจไม่พูดถึงเรื่องที่เคยคบกัน เลิกแล้วก็เป็นคนอื่นไปแล้ว
 

“แล้วนี่ธีร์มากับใครคะ มาซื้อชุดให้ใครเหรอค่ะถ้าไม่รีบเย็นนี้ไปทานข้าวกันไหมคะ เราไม่ได้เจอกันนานมาก” มิรันมองไปรอบ ๆ ร้านก็ไม่เห็นมีลูกค้าคนอื่น ยกเว้นผู้หญิงที่อุ้มเด็กน้อยอยู่ น่าจะเป็นพี่เลี้ยงเด็กคุณแม่เด็กคงลองเสื้ออยู่ในห้องเสื้อละมั้ง
 

“ผมว่าวันหลังดีกว่ามิรัน วันนี้คุณแม่ให้พาหลานมาทำธุระ  ผมต้องพาแกกลับไปส่งนะครับ” 
มิรันขมวดคิ้ว
 

“หลานเหรอคะ ธีร์ไปมีหลานตั้งแต่เมื่อไหร่” 
เธอไม่เห็นได้ข่าว ที่รู้คือเขายังคงครองตัวโสดเสมอต้นเสมอปลาย แล้วหลานมาจากไหน เธอรู้ว่าเธอทำพลาดที่ไปคว้าเพื่อนเฮงซวยของดลธีร์แทนที่จะคบกับเขา แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าใครที่เธอสมควรจับไว้
 

“อ่อ แม่ผมรับมาเลี้ยงนะตาหนูถูกตาต้องใจท่าน” 
 

“อ่อ อย่างนั้นเหรอค่ะ งั้นไว้วันหลังมิรันแอบไปเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่บ้านธีร์ได้ไหมค่ะ“ มิรันแอบโล่งใจต่อให้เธอเลิกกับเขาไปนานมากมากแล้วแต่เธอก็ไม่หวังให้เขามีใครในขณะที่เธอไม่มีใครตอนนี้ เอาจริง ๆ ก็แอบหวัง และเธอจะทำให้เขาหันกลับมาสนใจเธออีกให้ได้
 

มิรันหันไปมองเด็กน้อยที่หลันหลันอุ้มอยู่ เด็กผู้ชาย ลูกครึ่ง ผมน้ำตาลเข้ม นัยน์ตากลมโตสีเขียวเหลือบทอง หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู  ถึงว่าป้ามณีเนตรถึงได้ชอบนักจนรับมาเลี้ยง 
 

“สีตานี่เหมือนธีร์เลยนะคะ” มิรันหันมาเปรยเบา ๆ ทำให้ดลธีร์เองก็พยักหน้านิด ๆ 
 

“ใช่ สีตาเหมือนผมจนน่าตกใจ” แด๊ดบอกว่าเชื้อสายของแด๊ดมาจากแถบยุโรปเหนือ ผสมอเมริกาใต้ทำให้สีตาออกมาเป็นสีเขียวเหลือบทองแต่ไม่ใช่กับทุกรุ่น มีญาติบางรุ่นที่มีลูกแล้วตาสีนี้ ซึ่งน้อยมาก พอเห็นเจ้าตัวน้อยเขาเลยอดตกใจไม่ได้
 

“งั้นผมไปก่อนนะครับ ถ้าคุณอยากไปเล่นกับเจ้าตัวน้อยก็ได้นะ แต่ผมไม่ค่อยจะได้กลับบ้านใหญ่เท่าไหร่” ดลธีร์เคยคบกับมิรันก็จริง แต่ก็เลิกกันไปนานแล้วสำหรับเขา คนที่มาขอเลิกเขาเองคือมิรันทำให้ต่อให้ตอนนี้เธอจะเป็นโสดแล้วก็ตาม เขาก็ไม่คิดจะกลับไปหาหรือขอคบกับเธออีกครั้ง
 

“อ่อ เหรอค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันไหนธีร์กลับบ้านก็ชวนมิรันบ้างสิค่ะ มิรันจะได้ไปเล่นกับตัวเล็กแล้วเยี่ยมคุณป้ากับคุณลุงด้วยเลย ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว” เธอไปบ้านเขากับเพื่อน ๆ สมัยมหาวิทยาลัยนั่นแหละ สำหรับเธอตื้อเท่านั้นที่ครองโลกมิรันต้องให้เขารับปากเธออนุญาตให้เธอไปเล่นกับหลานเขาให้ได้
 

“อ่อ แบบนั้นก็ได้ นี่นามบัตรผมยังไงทักผมมาก็ได้นะ” ดลธีร์ยื่นนามบัตรให้ บอกลาแล้วถือถุงใส่เสื้อผ้าหันไปเรียกหลันหลันให้เดินตามออกจากร้านไป
 

“เป็นไงบ้างแก” เพื่อนสาวที่รอมิรันอยู่รีบเดินเข้ามาหา
 

“ฉันได้นามบัตรเขามา คราวนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือเหมือนคราวที่แล้วแน่นอน” ตาสวยหรี่ลงอย่างมาดมั่น ยังไงเธอจะเอาเขามาเป็นของเธอให้ได้ ดาราชื่อดัง นักธุรกิจมือทองแถมเป็นไฮโซ โปรไฟล์เลิศ แถมบ้านรวยล้นฟ้าขนาดนั้น เธอไม่น่าตาต่ำไปคบกับเพื่อนเขาเลย

"แกแต่ว่าชื่อในนามบัตรทำไมเหมือนชื่อผู้หญิงเลย"

"นันทกาน อาร์ติสเมเนเจอร์ อ้าย ร้ายนักนะธีร์ นี่มันนามบัตรผู้จัดการเขา ฮึ ธีร์หนีมิรันไม่พ้นหรอกมิรันจะตามไปเจอธีร์อีกให้ได้"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น