Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 9 : บทที่ 8 - เปิดเผย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    23 มี.ค. 61

บทที่ 8 


รุ่งเช้าของวันใหม่ แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนของเขา เซเวอรัส สเนป ซึ่งมันตกกระทบเข้ากับใบหน้าเป็นผลทำให้เขารู้สึกแยงตาจนต้องหยีตาตื่นขึ้น เช้านี่เป็นเหมือนกับเช้าของเมื่อวานเพราะแฮรี่ ชายหนุ่มในวัยกลางคนได้นอนโอบกอดอยู่ด้านหลังและซุกใบหน้าหายใจรดต้นคอของเขาอยู่ เพียงแต่สเนปไม่ได้ตกใจมากนักเพราะเขาเต็มใจให้อีกฝ่ายนอนอยู่ในห้องของเขาเองเมื่อคืนนี้ คจะรู้สึกไม่ดีหากปล่อยให้คนที่จิตใจโศกเศร้าไม่มั่นคงอยู่คนเดียวในค่ำคืนแบบนั้น เขาพลิกตัวช้า ๆ เพื่อที่จะหันเข้าหากับร่างที่นอนสงบอยู่ด้านข้าง นัยน์ตาสีดำจ้องมองใบหน้าที่หลับใหลก่อนจะเลื่อนมือปัดปอยผมที่ปรกหน้าคนตรงหน้าเขาออกด้วยความรักใคร่เอ็นดู แฮรี่ลืมตาตื่นเผยนัยน์ตาสีมรกตที่จับจ้องตอบกลับอย่างรู้ทัน สเนปชะงักมือเล็กน้อยและชักกลับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ไม่ให้เสียลุคของเขา แฮรี่ยกยิ้มให้กับการกระทำนั้น 


“อรุณสวัสดิ์ครับ เซเวอรัส” แฮรี่เอ่ยทักขึ้น สเนปตอบอรุณสวัสดิ์กลับและพลิกตัวนอนหงายวางมาดนิ่งเฉกเช่นเดิมที่เคยเป็น แต่ความขี้แกล้งของแฮรี่ก็ยังไม่ลดละ อีกฝ่ายขยับตัวเข้าหากระชับกอดให้แน่นมากขึ้น 


“อะไรกัน ผมนึกว่าคุณจะจูบอรุณสวัสดิ์ผมซะอีก”  


“เธอแค่คิดไปเองแฮรี่” สเนปนอนแน่นิ่งอย่างไม่สนใจปล่อยให้อีกฝ่ายกอดรัดเขาอย่างนั้นหากแต่แฮรี่ไม่ได้เพียงจะหยุดเท่านี้ อีกฝ่ายขยับตัวลุกขึ้นคร่อมร่างคนด้านข้างของเขาก่อนจะโน้มตัวลงกดจูบกับริมฝีปากบางของคนเบื้องล่างอย่างกระทันหัน ย้ำจูบหนักหน่วงพลางสอดลิ้นเข้าโพรงปากอุ่นตวัดเกี่ยวเล่นกับลิ้นเล็ก แฮรี่พร่ำจูบซ้ำ ๆ ด้วยความโหยหา สเนปเผลอที่จะเปิดปากรับและจูบตอบกลับเขายื่นมือสอดพลางขยุ้มเข้ากับกลุ่มผมดำของแฮรี่เสียงครางต่ำในลำคอสเนปสร้างความพอใจกับร่างบนยิ่งนักก่อนที่เขาจะผละใบหน้าออกมาจ้องมองนัยน์ตาสีดำที่ดูสับสนและค้างคาจากการผละออกกระทันหัน  


คุณควรจะซื่อตรงกับตัวเองได้แล้วนะครับศาสตราจารย์” แฮรี่เอ่ยเสียงแผ่วเบานัยน์ตาสีมรกตจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยความใกล้ชิด นัยน์ตาสีดำมองตอบกลับและสร้างความประหลาดใจแก่แฮรี่อย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อสเนปยกศีรษะขึ้นมาประกบปากจูบอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาอีกครั้งและผละออกมานอนลงเช่นเดิม 


“แบบนี้น่ะหรือคุณพอตเตอร์” สเนปพูดเสียงเรียบนิ่งหากแต่ดูเย้ายวนนักสำหรับแฮรี่ ให้ความรู้สึกที่ชวนใจสั่นและไม่อยากจะบอกเลยว่าตอนนี้เขารู้สึกถึงความต้องการที่แล่นพล่านไปหมด 


“ผมอยากจะกินคุณจริง ๆ เลย” แฮรี่พูดสบถอย่างอดไม่ได้ทำเอาสเนปผลักเขาออกจากร่างจนแฮรี่ไหลออกไปนอนแหมะอยู่ที่เดิม 


“ออกไปเลยไอ้เด็กทะลึ่ง” เมื่อพูดจบและรู้สึกพอใจที่ได้เห็นสีหน้าเหยเกของแฮร์รี่ สองขาเขาก้าวลงจากเตียงและเดินออกจากห้องเพื่อไปอาบน้ำในทันที  


ความจริงแล้วสเนปเองก็ยังไม่มั่นใจนักหรอกว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับเด็กนั้นที่ตอนนี้ไม่ใช่เด็กแล้วดีถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะรักเขาก็เถอะ ได้รู้แบบนี้แล้วมันก็จักจี้เขาแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน เด็กชายผู้รอดชีวิตตกหลุมรักเขา ศาสตราจารย์ที่ทุกคนหวาดกลัวและไม่ชอบหน้า ถึงจะยังไงก็เถอะเขาก็ไม่ได้รังเกียจสัมผัสใดใดจากแฮร์รี่เลยสักนิดและยังรู้สึกแย่ด้วยซ้ำที่ตัวเขาเองก็ชอบและต้องการมันอยู่เหมือนกัน  


“อ่า .. นี่มันบ้าไปแล้วแน่ ๆ เซเวอรัส” เขาพูดบ่นออกมาในขณะที่แช่ตัวอยู่ในอ่างน้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ มือทั้งสองยกขึ้นกวักน้ำในอ่างลูบใบหน้าของตนพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างสับสน หรือเขาจะชอบเด็กนั้นเหมือนกันนะ เขาคิด บางทีความรู้สึกที่เป็นห่วง หรือกระวนกระวายยามที่แฮร์รี่หายไป ความรู้สึกที่เขาสบายใจเมื่อมีอีกฝ่ายอยู่กับเขาเสมอ แต่ภาพลิลี่ก็ซ้อนทับเข้ามาในหัว เขารักลิลี่นั้นคือสิ่งที่เขารู้แท้แน่นอน แต่ความรู้สึกรักทั้งคู่มันต่างกัน เขาไม่เคยรักหวังผลใดใดจากหญิงสาว มันเป็นความรักที่ต้องการจะปกป้องและทำทุกอย่างเพื่อให้ลิลี่ปลอดภัย แต่กับแฮร์รี่เขากลับต้องการที่จะอยู่เคียงข้าง ต้องการที่จะอยู่ด้วยกันกับเด็กชาย ซึ่งอาจเป็นเพราะแฮร์รี่รู้สึกกับเขาด้วยเช่นกัน ความปรารถนาจากความรักถึงได้เพิ่มพูนเข้ามาแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการต่าง ๆ เพราะมันไม่ใช่รักข้างเดียวอย่างที่เคยเป็น .. 


“รักงั้นหรือ ไร้สาระ” สเนปพูดบ่นอีกครั้งก่อนจะยกกายออกจากอ่างจัดแจงทำธุระส่วนตัวอย่างเสร็จสรรพ ใส่ชุดคลุมสีดำที่จัดการซักด้วยเวทย์มนต์ให้สะอาดและเดินกลับไปยังห้องนอนของตน 


สเนปยังคงเห็นร่างเด็กชายนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงของเขาเช่นเดิมพร้อมกับดูทีวีอย่างสบายอารมณ์ทำเหมือนกับว่าห้องนี้เป็นห้องของแฮร์รี่เอง อีกฝ่ายหันมามองเขาพร้อมยกยิ้มให้ 


“ผมนึกว่าคุณจะเข้ามาแบบผ้าเช็ดตัวผืนเดียวซะอีก” สเนปยกยิ้มมุมปากแบบไม่เต็มใจตอบกลับไปด้วยท่าทีที่ประชดประชันก่อนจะเดินไปโต๊ะอ่านหนังสือภายในห้องของตนและนั่งลง เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมามองดูสักพัก สัมผัสด้ามไม้ด้วยความประณีตและใช้ความคิดกับมันและ แฮร์รี่เองก็ปรายตามองตามร่างของเขา 


“ฉันรู้สึกดีใจที่ไม้ของฉันมันมาที่โลกนี้ด้วยเหมือนกัน ฉันจะได้ใช้มันสาปแช่งเธอซะถ้าหากยังพูดจาไร้มารยาทแบบนั้นอีก” แฮร์รี่ขมวดคิ้วมองอย่างงงงันพลางยันตัวขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง 


“คุณคงไม่คิดจะใช้เวทย์มนต์กับผมหรอกใช่มั้ยครับ คุณสู้ผมไม่ได้หรอก ผมปัดเวทย์มนต์คุณได้สบาย ๆ เลย” แฮร์รี่ยักไหล่ท้าทายแบบคนเหนือกว่าจนสเนปหมั่นไส้ เขายืนขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาร่างที่นอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงของเขาอย่างช้า ๆ ใช้มือที่จับไม้กายสิทธิ์จ่อไม้ของเขาเข้าที่ลำคอแฮร์รี่ สายตาจับจ้องมองอย่างดูถูกแต่อีกฝ่ายกลับจ้องตอบกลับมาด้วยสายตาของความไม่ยีละเกรงกลัวใดใด 


“เธอคงจะมั่นใจในตัวเองมากสินะแฮร์รี่ ความอวดดีที่พ่อเธอมีมันคงยังฝังแน่นอยู่ในตัวเธอ หึ เจ้าเด็กน่าหมั่นไส้” สเนปชักไม้กลับหลังจากที่พูดจบเขาผละออกมาเล็กน้อยแต่ก็หยุดชะงัก 


“จะดวลกับผมมั้ยล่ะ” แฮร์รี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงท้าทายเช่นเดิม สเนปได้แต่ขมวดคิ้วใส่ 


“ว่าไงนะ” แฮร์รี่ยันตัวลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับสเนปก่อนจะเอ่ยท้าอีกครั้ง 


“มาดวลเวทย์มนต์กัน แบบที่คุณสอนผมกับศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตไงครับ ผมเองก็อยากจะรู้ว่า ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาที่หวังอยากจะสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดมันจะสักเท่าไหร่เชียว” แฮร์รี่ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวสเนปใกล้มากยิ่งขึ้นแต่สเนปไม่ถอยหนี เขาจ้องมองอย่างเย็นชาตอบกลับ “หรือเหตุผลที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ไม่ให้คุณสอนเพราะคุณมันอ่อนหัดเกินกว่าศาสตราจารย์ล็อกฮาร์ตเสียอีก” แฮร์รี่ยิ้มเยาะอย่างมีชัยเมื่อเห็นใบหน้าสเนปเริ่มบูดเบี้ยวเพราะความโกรธจากการถูกดูถูกและเปรียบเทียบกับบุคคลที่น่ารังเกียจแห่งปี 


“เธอจะได้เห็นดีกัน คุณแฮร์รี่ พอตเตอร์” สเนปพูดเน้นคำชัดเจนด้วยเสียงอันแผ่วเบาและน่าหวาดกลัว แต่แฮร์รี่หาได้กลัวไม่ 


“เป็นเกียรติครับที่รัก” แฮร์รี่ยักคิ้วให้อย่างหยอกล้อจนสเนปต้องสงสัย ชิ ออกมา ก่อนจะก้าวเดินตามอีกฝ่ายที่ออกจากห้องนำเขาไปยังสวนหลังบ้านที่ตอนนี้ไร้ผู้คนอย่างแน่นอนเพราะมันคือเขตพื้นที่ของบ้านแฮร์รี่นั้นเอง แต่ถึงจะมีใครก็ตามในส่วนข้างบ้านของเขายังไงซะ ก็คงจะไม่สนใจหรือรู้จักสเนปนักหรอก 


ทั้งสองฝ่ายต่างยืนประจันหน้ากันที่สวนลำตัวยืนตรงพลางจับไม้กายสิทธิ์ของตนแน่น สายตาจับจ้องกันและกันด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน แฮร์รี่รู้สึกยินดีและผ่อนคลายสบายอารมณ์ยิ่งนักผิดกับสเนปที่มีความรู้สึกที่หมั่นไส้และโมโหต่อท่าทีนั้นเสียเหลือเกิน จากนั้นทั้งคู่ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นจรดใบหน้าเป็นท่าเตรียมพร้อม วาดมือที่จับไม้ลงก่อนจะโน้มลำตัวก้มเพื่อเคารพและหันหลังให้แก่กัน ก้าวเท้าไปสามเก้าก่อนที่จะคู่จะเริ่มหันหน้าเข้าหากันอย่างทันท่วงทีเป็นสเนปที่เริ่มร่ายเวทย์ออกมาได้เร็วกว่า 


“เอกซ์เปลล์ลิอาร์มัส ! 



“ไฟไนท์ อินคานทาเท็ม !” แฮร์รี่ร่ายกลับทันควันทำให้เวทย์ของสเนปสลายหายไปก่อนจะร่ายเวทย์เพื่อต่อสู้กลับไปทันที “อิมเปดิเมนต้า !” 


ทันใดนั้นร่างของสเนปพัดปลิวไปทันทีแต่ด้วยไหวพริบเขาทรงตัวของตนให้ลงกับพื้นด้วยขาทั้งสองข้างแบบท่ายืนไม่ล้มลงอย่างเสียมาดแต่อย่างใด 


“อินคาเซอรัส !” สเนปสวนกลับส่งผลให้รากไม้ใต้พื้นดินโผล่พ้นขึ้นมาเกาะรัดแน่นที่ขาทั้งสองข้างของแฮร์รี่และเลื้อยขึ้นมาเรื่อย ๆ สู่เอวและลำตัว 


“คอนฟรินโก” แฮร์รี่ร่ายไฟใส่รากไม้นั้นให้ไหม้และหลุดออกจากลำตัวของตนก่อนจะร่ายคาถาน้ำออกมาเพื่อให้ให้ตนเองติดไฟไปด้วย เมื่อหลุดออกจากพันธะแล้ว สเนปจึงร่ายต่อเพื่อป้องกันการโจมตีเมื่อแฮร์รี่ได้รับอิสระ 


แล็งล็อก !” ทันทีที่สเนปร่ายคาถาตรึงลิ้นแฮร์รี่ก็สามารถป้องกันได้เช่นเดียวกัน 


“โพรเทโก้ !” เกาะถูกสร้างขึ้นป้องกันเวทย์จากสเนปและร่ายคาถาถัดไปเพื่อโจมตี “เซ็กตัมเซ็มปร้า !”  


ทันใดนั้นสเนปยกไม้กายสิทธิ์ปัดเวทย์ที่แฮร์รี่ร่ายอย่างว่องไว 


“เธอใช้เวทย์มนต์ของฉันแช่งฉันหรือแฮร์รี่” สเนปกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก ถ้าเขาโดนเวทย์มนต์ของตนโจมตีมันจะไปสมกับที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมาได้อย่างไร แต่แฮร์รี่เองก็รับรู้ว่าอีกฝ่ายจะป้องกันได้ เพราะเขาเองก็ไม่ได้หวังทำให้สเนปเจ็บตัวนักหรอก เพียงแต่ร่ายมันเพื่อหยอกล้อเล่นสนุกไปเพียงเท่านั้น 


ทำไมล่ะครับ เจ้าชายเลือดผสม” แฮร์รี่ยิ้มมองอย่างกวนอารมณ์ ยักไหล่ให้สเนปด้วยมาดที่น่าสาปแช่งยิ่งนัก 


“อย่ามาเรียกฉันด้วยชื่อนี้แฮร์รี่ สตูเปฟาย !” 


“โพรเทโท้ !” แฮร์รี่ป้องกัน 


“เธอจะกันฉันได้สักเท่าไหร่กันเชียว ที่รัก” สเนปพูดด้วยน้ำสียงขบขันกลั่นแกล้ง เพราะชื่อเรียกที่เขาเรียกนั้นส่งผลต่อแฮร์รี่ยิ่งกว่าคาถาเสียอีกเพราะอีกฝ่ายสะดุดเหลอหลาทันที เป็นสิ่งที่น่าพอใจแก่สเนปนัก “เอกซ์เปลล์ลิอาร์มัส !” 


ไม้กายสิทธิ์หลุดออกจากมือของแฮร์รี่ปลิวเข้ามาหาสเนปทันที ท่าทางเลิ่กลักพูดไม่ออกของคนตรงหน้าเขาสร้างความน่าพอใจแก่สเนป เขายืนยิ้มเยาะด้วยชัยชนะที่ได้มาอย่างพึงพอใจ  


“โกงนี่ !” แฮร์รี่ร้องขึ้นเมื่อเขาได้หลุดมาดอวดเก่งออกไปจนหมด 


“ฉันทำอะไรผิดหรือแฮร์รี่” สเนปแสร้งขมวดคิ้วมองทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้าของเขาพูด แฮร์รี่อ้าปากค้างกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะเก็บรักษามาดของตนกลับคืนยืนนิ่งมองสเนปแบบคาดโทษ 


“ได้ เล่นแบบนี้คุณชอบสินะ เอาไม้ผมคืนมาเลย” แฮร์รี่วิ่งตรงไปหวังแย่งไม้ของตนจากสเนป 


.. แฮร์รี่” แฮร์รี่หยุดก้าวชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกจากอีกฝั่งหนึ่งเป็นทิศทางด้านประตูทางออกมาสวนหลังบ้านของเขา ทั้งคู่นิ่งค้างมองแขกผู้มาเยือนแสดงสีหน้าที่บ่งบอกถึงความชิบหายออกมาอย่างชัดเจน 


“เดรโก ..” แฮร์รี่ตอบกลับไป เพื่อนของเขายืนนิ่งค้างมองเขาและสเนปสลับกันไปมาเหมือนเห็นผีไม่มีผิด 


“เรื่องนี้มันหมายความว่าไง” เดรโกยังคงหน้าตาตกใจที่ดูตลกที่สุดสำหรับแฮร์รี่ เขายิ้มแหย ๆ ใส่อย่างคนที่ไม่รู้จะเล่าออกมายังไงดี 

 

ภายในห้องนั่งเล่นสเนปและแฮร์รี่นั่งข้างกันคนละมุมที่โซฟาตัวยาวหน้าเตาผิง มองดูคนที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าเตาผิงพลางบ่นงึมงำในลำคอเพื่อเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดที่แฮร์รี่เล่า 


“นายจะบอกฉันว่า นายขอพรจากหินนั้นโดยไม่รู้ตัวงั้นหรือ” เดรโกหยุดมองแฮร์รี่ด้วยสีหน้างุนงงเต็มที่ 


“อือฮึ” 


“แล้วศาสตราจารย์สเนปก็มาจากอดีต ?” 


“อือฮึ” แฮร์รี่ตอบ สเนปได้เพียงแต่นั่งพิงพนักโซฟาพลางกุมขมับถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับเหตุการณ์ตรงหน้าเขาตอนนี้ 


“แล้ว แล้ว แล้ว เอ่อ อดีตล่ะ ? มันจะไม่วุ่นวายเหรอที่เขาหายไป” เดรโกผายมือไปทางสเนประหว่างที่พูด 


“ฉันจะไปรู้เหรอเดรโก ความรู้ฉันกับนายมันก็เท่ากันนั้นล่ะ” แฮร์รี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก 


“เฮ้ ! นายจะให้เขาอยู่อย่างนี้กับนายไปตลอดไม่ได้นะ !” สเนปพยักหน้าเห็นด้วยทันทีแต่ก็ต้องหันกลับไปเท้าคางเช่นเดิมเมื่อแฮร์รี่ส่งสายตาไม่พอใจใส่เขา 


“แล้วนายจะให้ฉันทำลายหินนั้นเพื่อส่งเซเวอรัสกลับอดีตไปงั้นหรือเดรโก ฉันรอช่วงเวลาแบบนี้มาทั้งชีวิต!” แฮร์รี่พูดสวนกลับแต่คำพูดเหล่านั้นสร้างความประหลาดใจให้แก่คนด้านข้างเขาเป็นอย่างมาก 


“เธอว่าไงนะ ?” 


“ครับ ?” แฮร์รี่หันมองสเนปอย่างไม่เข้าใจ 


เธอบอกว่าถ้าทำลายหินนั้นแล้วฉันก็จะกลับอดีตได้งั้นหรือ ?” สเนปทวนคำ 


“โอ๊ะ ตายล่ะ” แฮร์รี่ปิดปากตัวเองทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไป แต่สเนปไม่สนใจเขากลับยืนขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างโมโห 


“นี่หมายความว่าเธอรู้วิธีทุกอย่างเกี่ยวกับหินนั้น แต่ไม่บอกฉันหรือแฮร์รี่ !” เขาตวาดลั่นจนเดรโกยิ้มด้วยสีหน้าที่บ่งบอกแก่แฮร์รี่อย่างชัดเจนว่า สมน้ำหน้า ใส่เพื่อนรักของเขา “นี่คือเหตุผลที่เธอมีความแรงกล้าพอที่จะผลักฉันออกจากการพินิจใจกะทันหันสินะ” 


“พินิจใจเหรอ ?” เดรโกพูดขึ้นอย่างสงสัยแต่ไม่มีใครสนใจ 


“เซเวอรัส คือผมอธิบายได้ ผมแค่กลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะรีบกลับไปที่นั้นแล้วทิ้งผมไว้— “ 


“นั้นไม่ใช่เหตุผลที่จะมาปิดบังฉันแฮร์รี่” สเนปพูดขัดขึ้น 


“ฉันว่า ฉันน่าจะกลับไป ..” 


“ไม่ !!” ทั้งสองเสียงของแฮร์รี่และสเนปพูดขัดขึ้นทันทีที่เดรโกทำท่าจะหนีจากเหตุการณ์ที่เขาดันมารู้เห็นเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจเสียแล้ว เขาเพียงแค่อยากมาเที่ยวเล่นบ้านแฮร์รี่จึงใช้ผงฟลูโผล่มาเท่านั้นเอง 


“โอเคผมอยู่ต่อก็ได้ แต่ขอพูดหน่อยแล้วกันครับศาสตราจารย์ คุณพูดถูกและผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลยที่จะปล่อยให้อดีตเคว้งหยุดไปเพราะศาสตราจารย์สเนปมาอยู่ในโลกนี้ นายจะใช้อารมณ์และความเห็นแก่ตัวของนายมาควบคุมช่วงเวลาแบบนี้ไม่ได้นะแฮร์รี่ ตอนนี้นายกำลังทำให้อดีตปั่นป่วนไปหมดเพราะเขารู้เรื่องอนาคตไปหมดแล้ว” เดรโกอธิบายยาว แฮร์รี่ได้แต่นั่งก้มหน้าขยี้ผมของตัวเองด้วยความเคร่งเครียดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองทั้งคู่ที่ยืนคาดโทษเขาอยู่ 


“ฉันยังไม่พร้อมที่จะทำแบบนั้นตอนนี้เดรโก ขอเวลาฉันหน่อยก็แล้วกัน” แฮร์รี่ลุกขึ้นเดินหนีพวกเขาทั้งคู่ไปที่ห้องนอนของตน ปิดประตูปังใส่ทันทีสร้างบรรยากาศที่อึดอัดและเงียบงันขึ้นมาแทนที่จนเดรโกต้องนั่งลงอย่างใจเย็นและพูดขึ้น 


คุณคงจะปวดหัวน่าดูที่ได้อยู่กับแฮร์รี่วัยเลือดร้อนแบบนี้นะครับศาสตราจารย์” สเนปหัวเราะขบขันในลำคอก่อนจะพิงตัวลงนั่งเช่นเดิม เขาถอนหายใจดังยาวอย่างเหนื่อยหน่ายพิงศีรษะเข้ากับพนักพิง 


“อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขามากขึ้นคุณมัลฟอย แฮร์รี่มีความรู้สึกต่อฉันอย่างน่าตกใจ”  


“คุณรู้ ?” สเนปพยักหน้าตอบเดรโก 


“ใช่ ดูเหมือนจะรู้มากเกินไปเสียด้วย 


“ผมขอเดาว่าเพราะคุณพินิจใจเขาจนรู้ทุกเรื่องเลยใช่มั้ย แต่นั้นไม่ทำให้คุณกังวนหรือ ? ก็ ..ในช่วงเวลานี้ศาสตราจารย์ ..ตายไปแล้ว” เดรโกพูดอย่างอึกอัดยากลำบากเพราะมันเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนเกินกว่าจะพูดออกมาง่าย ๆ 


“ความกังวนมันไม่เท่ากับสิ่งที่ฉันรู้หรอกว่าตอนนี้แฮร์รี่ปลอดภัย อย่างน้อยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำลงไปเพื่อพวกเขามันก็ไม่สูญเปล่าไปเสียทีเดียว” เดรโกพยักหน้ารับคำตอบอย่างเข้าใจแต่เขาก็กลับสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม 


“แล้วคุณล่ะศาสตราจารย์ ? ถ้าคุณรู้ว่าแฮร์รี่รักคุณ นั้นมันไม่น่ากวนใจหรอกหรือ คุณรู้สึกยังไงกับแฮร์รี่ล่ะ ?” เป็นคำถามที่ทำให้สเนปหยุดคิดอยู่นาน เขาพิจารณาอยู่ชั่วครู่ถึงช่วงเวลาอันสั้นที่เขาอยู่ด้วยกัน ช่วงเวลาที่เขาคิดเรื่องของเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีมรกตมากกว่าการปรุงยาของเขา และรสสัมผัสที่เขาไม่เคยคิดจะรังเกียจ ความเอ็นดูและอ่อนโยนที่เขามอบให้กับอีกฝ่ายได้อย่างเต็มใจ หลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่างเปลี่ยนแปลงตัวเขาเองไปมากพอสมควรจนไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าความรู้สึกบางอย่างมันเผลอก่อตัวขึ้นมาแล้วภายในใจของเขา เขาเผลอหลงลืมความเกลียดชังที่มีต่อแฮร์รี่ในวัยเด็กไปจนหมด ถูกแทนที่เข้าด้วยแฮร์รี่ในวัยกลางคนที่เผยแต่สิ่งที่เขารู้สึกได้ว่ามันคือความรักไร้ความเกลียดชังหรือไม่พอใจต่อสเนป เขาเผยรอยยิ้มบาง ๆ ขึ้นมาบนใบหน้าที่เขาเริ่มคิดได้ว่ามันคงช่วยไม่ได้แล้วถ้าเขาจะต้องรู้สึกแบบนั้น มันคงไม่ใช่เรื่องผิดแปลกหรอกนะถ้าหากเขาจะซื่อตรงกับความรู้สึกอย่างที่แฮร์รี่ได้บอกกับเขาเมื่อเข้านี้ขึ้นมาบ้าง 


“ฉันชอบแฮร์รี่ คุณมัลฟอย” เขาเงยหน้ามองตรงไปที่ใบหน้าของคนตรงข้ามของเขา และตอบมันอย่างชัดเจน “แต่ฉันต้องกลับไป” 


เดรโกเผยยิ้มและเผลอหัวเราะออกมาน้อย ๆ กับคำตอบของสเนป มันช่างเป็นอะไรที่เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ 


“ผมว่าคุณคงต้องเจองานยากแล้วล่ะครับศาสตราจารย์”  


“ใช่ แล้วฉันต้องให้เธอช่วย” เดรโกเลิกคิ้วขึ้นมองทันที 


“ช่วย ? เอาล่ะ ผมคงไม่ปฏิเสธสิ่งที่พ่อทูนหัวของผมร้องขอแน่นอนอยู่แล้ว จะให้ผมทำอะไรล่ะ ?” สเนปมองนิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะบอกสิ่งที่เขาอยากจะให้ลูกทูนหัวของเขาช่วย เมื่อเดรโกฟังดังนั้นจึงได้แต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ 


“ไม่มีปัญหา” เดรโกเอ่ยน้ำเสียงสบาย ๆ “แต่คุณจะเอาไปทำอะไร ?” 


“เดี๋ยวเธอก็ได้รู้”  

 

ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด แฮร์รี่นอนเหม่อมองเพดานด้านบนห้องของเขามาสักพักแล้วภายในหัวคิดอยู่หลายเรื่องมากมายไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่สเนปจะต้องกลับไปจริง ๆ หรือเรื่องที่เขาต้องกลับมามีชีวิตแบบที่ไม่มีสเนป ชีวิตที่ว่างเปล่าเช่นเดิม ความรู้สึกหม่นหมองก่อขึ้นภายในใจความจริงแล้วเขารู้ตัวดีว่าได้ทำอะไรลงไปและมันดูเห็นแก่ตัวมากแค่ไหนที่ให้คนคนนึงอยู่กับเขาโดยที่ไม่เต็มใจอยู่โดยที่ไม่ใช่ที่ของตน เขาต้องการที่จะอยู่กับสเนปโดยไม่คำนึงถึงอีกฝ่ายเลยว่าจะต้องรู้สึกยังไงที่ต้องอยู่ในที่ ๆ ไม่คุ้นเคยอย่างหาทางกลับไม่ได้ เขาไม่อยากอยู่คนเดียว ทำไมชีวิตของเขาถึงไม่ได้อยู่กับคนที่รักไปนาน ๆ บ้าง เมื่อเขาผูกพันธ์รักใครก็มักจะตายจากกันไปทุกที แฮร์รี่ยันตัวลุกขึ้นนั่งอยู่พักนึงก่อนจะเอื้อมมือมาเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงเพื่อหยิบหินก้อนสีแดงใสภายในกล่องสีเหลี่ยมออกมา เขายกกล่องขึ้นจรดใบหน้าเพ่งมองอย่างพิจารณาและใช้ความคิดไปกับมัน ถ้าหากการได้เจอและต้องจากไป สู้ไม่เจอให้คาดหวังไม่ดีกว่าหรือไง เขาคิด ก่อนจะวางกล่องใส่หินไว้บนโต๊ะเด่นหลาอยู่ข้างเตียงของเขา แฮร์รี่ลุกขึ้นยืนก้าวเท้าทั้งสองออกจากห้องนอนที่หมกตัวมาเป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง เปิดประตูออกเพื่อหวังจะได้เห็นคนที่เขารักอยู่ด้านนอกและอย่างที่คิด สเนปที่ยืนเหม่อมองเตาผิงไฟหันหน้ามองผู้ที่เปิดประตูออกมาจากห้อง 


“เดรโกกลับไปแล้ว” สเนปพูด แฮร์รี่กอดอกพิงตัวกับขอบประตูห้องของเขา 


“คุณอยากกลับไปมั้ยครับเซเวอรัส” แฮร์รี่เอ่ยถาม สเนปมองเขาอยู่ครู่หนึ่งอย่างคาดเดากับคำถามว่าเขาต้องการคำตอบแบบไหนกันแน่ แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจตอบอะไรออกไปอีกฝ่ายเลือกที่จะเดินเข้ามาหาแทนและหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาพลางยื่นมือข้างหนึ่งออกไปหาแฮร์รี่ แฮร์รี่ตัดสินใจจับมือที่ยื่นมาไว้ด้วยความลังเลก่อนจะรู้สึกอบอุ่นใจเมื่อสเนปสอดนิ้วของเขาประสานเข้ากับนิ้วอีกฝ่ายทั้งคู่กุมมือของกันและกันแน่นมากขึ้นปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึกให้เป็นหนึ่งเดียวกัน 


“ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเธออีกครั้งแฮร์รี ฉันสัญญา” สเนปเอ่ยแผ่วเบาเพียงแต่ชัดเจน “เชื่อใจฉัน ..” 


แฮร์รี่ที่ได้ยินดังนั้นเขารู้สึกทั้งใจหายและมีความสุขในเวลาเดียวกัน เขาเชื่อใจสเนปถึงแม้จะต้องรู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องจากเขาไป แต่ถ้าหากมันมีความหวังว่าสักวันจะได้อยู่ด้วยกันอย่างแท้จริงแล้วล่ะก็ มันคงไม่เป็นอะไรถ้าแฮร์รี่จะรอสเนปอีกสักครั้ง หากแต่ก่อนจะเสียไปเขาเองก็ต้องการจะอยู่กับช่วงเวลาแบบนี้อย่างคุ้มค่า  


“ผมเชื่อใจคุณ” แฮร์รี่ตอบเสียงแผ่วเบาเช่นกัน หากแต่นัยน์ตาสีมรกตจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีดำรัตติกาลแววตาที่คาดหวังของเขาสะท้อนอยู่ในดวงตาอีกฝ่ายก่อนระยะห่างจะสั้นลง ความลังเลของเขาหายไปเมื่อแววตาของสเนปเองก็สะท้อนอารมณ์กลับมาเช่นกันและบรรจงจูบอีกครั้งของวันหากแต่เป็นจูบที่มีแต่ความต้องการที่เพิ่มพูนมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากที่แห้งผากจนอดไม่ได้ที่จะต้องโลมเลียและขบเม้มเบา ๆ จนอีกฝ่ายส่งเสียงครางต่ำด้วยความเจ็บหากแต่ไม่ปฏิเสธและเริ่มตอบสนองจูบที่ถูกมอบให้ มือของสเนปประคองใบหน้าเขาไว้อย่างโหยหารสจูบนี้มาแสนนาน ความซื่อตรงที่อีกฝ่ายมอบให้เขามันช่างเป็นความหอมหวานมากกว่าครั้งไหน ๆ ทั้งคู่จูบกันอยู่แสนนานจนถูกตัญหาเข้าครอบงำร่างกายของพวกเขาก้าวเข้าสู่ห้องนอนที่บัดนี้ถูกปิดประตูลง ก่อนจะรู้ตัวอีกทีร่างของทั้งคู่นอนลงบนเตียงของแฮร์รี่อย่างที่แทบจะไม่ได้ผละออกจากกันเลยแม้แต่น้อย ริมฝีปากแดงช้ำกับจูบที่แสนหนักหน่วง เสื้อผ้าที่เริ่มหลุดออกอย่างรีบร้อนมือหนาลูบไล้สัมผัสผิวเรียบเนียน ร่างกายเปลือยเปล่าที่สัมผัสกัน พวกเขารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นและเลือดที่สูบฉีดไปทั่วร่าง แฮร์รี่ผละออกมามองร่างที่อยู่เบื้องล่างของเขาเล็กน้อยจ้องมองราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป ฝ่ามือคนเบื้องล่างยกขึ้นมากอบกุมประคองใบหน้าคนด้านบนอย่างอ่อนโยน สเนปเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา และแฮร์รี่เผยรอยยิ้มตอบกลับไปก่อนที่จะคู่จะได้สัมผัสและลิ้มรสความต้องการที่หลั่งใหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ .. 

 

 

-----------------------------------------------------------------


ตัดไปอีกหนึ่งบทและขอบอกไว้ก่อนว่า ! เรื่องนี้ไม่มี nc ค่ะ ไรท์ไม่ถนัด 555555555 และสิ่งที่อยากจะบอกอีกอย่างก็คือ ฟิคเรื่องนี้ยังไม่จบง่าย ๆ อย่างแน่นอน เรื่องราวจะยังอีกไกลและไรท์คิดตอนจบไว้แล้วเช่นกัน (ซึ่งกว่าจะจบอาจจะวุ่นวายนิดหน่อย) และสเนปจะกลายเป็นตัวเอกของเรื่องนี้แทน หลังจากครึ่งเรื่องนั้นเอง (จากที่เรื่องนี้บรรยายแบบภาพรวมของทั้งคู่มานาน)


ไรท์ไม่ได้หายไปไหนอย่างแน่นอนเพียงแต่ไรท์ทั้งเรียนและทำงานพาร์ทไทม์ค่ะ และไม่ต้องห่วงมีเวลาสำหรับการพิมพ์ฟิคอย่างแน่นอนเช่นก่อนนอนค่ะ 55555


สุดท้ายนี้ฝากเม้นถึงเนื้อหาฟิคกันด้วยน้าาา ไรท์อยากรู้ความคิดเห็นของผู้อ่านตอนฟิคเรื่องนี้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง เพราะคนแต่งเองก็อารมณ์ไม่เหมือนกับคนอ่าน ฮือออ 


เจอกันตอนหน้านะคะ !!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #102 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 10:02
    NC NC NC ฮือแออแแแแแฉแแแ ชอบบบบบบบบบบบละมุนมาก
    #102
    0
  2. #57 pungploy (@pungploy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 15:06
    โอ๊ยยยยยยยยย สนุกมากเลยค่ะ ฮืออออออออ โพนี้หายากมากด้วยนี่คือดีมาก เขารักกันแล้ววววววววววว ดีๆๆๆ
    #57
    0
  3. #49 iStranger (@iStranger) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:12
    โอ้ยยย ตอนนี้แอบกรี๊สสในใจดังมากกก งื้ออออ ชอบๆ สนุกมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #49
    1
  4. #48 zero.1 (@saraphan0) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 09:16
    ถึงไม่มีncดูชอบบบมากกกก
    ดูละมุน ชอบที่ไรท์ให้คำแบบนี้
    กินใจ😍😍😍
    #48
    1
  5. #47 Me The Ripper (@MeTheRipper) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 02:00
    ฮืออออ หา nc รี่เซฟที่เซฟเคะยากมาก แงงงงง
    #47
    1
  6. #46 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 01:02
    ไรท์แต่งสนุกมากกกกก รีบๆมาต่อนะคะ
    #46
    2