Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 - บ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    24 มี.ค. 61

บทที่ 9


เป็นช่วงเวลาพลบค่ำแล้วที่ทั้งคู่ต่างหลับใหลกันไปอย่างไม่รู้ตัว แฮร์รี่สะลึมสะลือเล็กน้อย ยกมือสัมผัสปัดป้ายกับพื้นเตียงข้างกายของเขา แต่กลับพบว่ามันว่างเปล่า ความแปลกใจแล่นเข้ามาทันทีทำให้แฮร์รี่ลืมตาตื่นขึ้นมองรอบกายกะทันหัน และรู้สึกโล่งใจ เพราะสเนปยังคงอยู่ในห้องนอนของเขา นั่งอยู่ข้างเตียงจ้องมองหินสีแดงใสภายในกล่องสี่เหลี่ยมวางเด่นหลาข้างเตียง แฮร์รี่ยันตัวขึ้นนั่งและขยับเข้าใกล้เพื่อสวมกอดคนที่นั่งอยู่ริมเตียงจากด้านหลังพลางเอาคางเกยไหล่อีกฝ่ายไว้ ฝังใบหน้ากับลำคอสูดกลิ่นหอมหวานจากคนที่รัก


“สวยดีว่าไหมครับ ..เดรโกให้ผมไว้ตอนวันเกิด มันทำให้ผมได้อยู่กับคุณอย่างตอนนี้” แฮร์รี่พูดพลางเกยคางเช่นเดิมสายตาจ้องมองสิ่งเดียวกันกับอีกฝ่าย สเนปยังคงจ้องมองมันด้วยสายตาแน่นิ่ง


“และมันทำให้ฉันได้รู้ว่าเธอรักฉันแค่ไหน” สเนปหันมองแฮร์รี่ที่กอดเขาอยู่เล็กน้อย เผยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า “รวมถึงฉันด้วย”


แฮร์รี่ยิ้มกว้างพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข มันเป็นความสุขที่เขาต้องการมาทั้งชีวิต ช่วงเวลาแบบนี้รวมไปถึงความรู้สึกแบบนี้ แบบที่เขาไม่ได้รักอยู่ฝ่ายเดียว แฮร์รี่ดึงร่างอีกฝ่ายลงมานอนกอดแนบชิด สเนปไม่ทันไหวตัวจึงทำให้ล้มตัวลงนอนอย่างง่ายดาย เผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ


“เจ้าเด็กบ้า” สเนปบ่น แฮร์รี่ไม่สนใจยังคงกอดรัดแน่นอยู่อย่างนั้น


“เดี๋ยวคุณก็จะกลับไปแล้ว ขอผมอยู่แบบนี้สักพักเถอะนะเซเวอรัส” สเนปฟังดังนั้นก็หยุดคิดและหันกายเข้าหาเพื่อให้เขากอดได้ถนัดขึ้น


“เธอรู้สึก ..รัก ? ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่แฮร์รี่” สเนปเอ่ยปากถาม ทำให้แฮร์รี่ต้องผละศีรษะมามองเล็กน้อยด้วยความฉงนใจก่อนจะทำหน้านึก


“ผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน ..คงจะปีสองปีสามล่ะมั้งครับ ?” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ สเนปได้แต่ฮืมในลำคอเป็นคำตอบ


“เป็นเด็กเป็นเล็กแต่กลับชอบคนแก่อย่างฉันหรือ ? พิลึกคนจริง ๆ” สเนปพูดประชดแต่แฮร์รี่กลับหลุดหัวเราะออกมาแทน


“ชีวิตผมเคยมีเรื่องปกติซะที่ไหน” นั้นก็จริง ทั้งคู่ต่างเห็นด้วยกับเรื่องนี้เป็นอย่างดีเลยทีเดียวล่ะเพราะไม่ว่าปีไหน ๆ ก็มักจะเกิดเรื่องวุ่นวาย ไม่คาดฝันอยู่เสมอรวมไปถึงความสัมพันธ์ต่าง ๆ ด้วยเช่นกัน “ตอนนั้นในหัวของคุณมีแต่แม่ของผม”


สเนปเงยหน้าจ้องมองนัยน์ตาสีมรกตตรงหน้าเขาทันทีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน น้ำเสียงที่เหมือนตัดพ้อเช่นนั้นทำให้เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้ก่อนจะตอบกลับไป


“แล้วตอนนี้ฉันมองใครอยู่ล่ะพอตเตอร์” สายตาจดจ้องเข้าไปในนัยน์ตาลึกมันสะท้อนกลับมาเป็นภาพของเขา เฉกเช่นเขาที่สะท้อนภาพของแฮร์รี่อยู่ในดวงตา อีกฝ่ายจ้องมองมาก่อนจะรู้สึกนิ่งงันและขัดเขิน


“ศาสตราจารย์วิชาปรุงยาที่แสนมืดมน ดุร้ายคนนั้นไม่พูดอะไรแบบนี้แน่ครับ” แฮร์รี่พูดเสียงหนักแน่น


“หักกริฟฟินดอร์ห้าสิบแต้ม โทษฐานนินทาว่าร้ายศาสตราจารย์ของฮอกวอตส์” สเนปตอบเสียงดุ แฮร์รี่ทำหน้าเหวอและตะโกนออกมาใส่เขา


“สนิฟเวรัส !”


ผัวะ !


สเนปตบเข้าที่หัวเขาทันทีที่ชื่อนั้นถูกเรียก แฮร์รี่ร้องลั่นด้วยความเจ็บก่อนที่ทั้งคู่จะถูกอย่างอื่นเบนความสนใจ เสียงนกฮูกตัวนึงร้องเสียงดังกัปนาทอยู่ด้านนอกห้อง สเนปได้ยินดังนั้นจึงรีบลุกพรวดพราดออกจากห้องทันที แต่ก็ถูกรั้งไว้ด้วยเสียงเรียกของแฮร์รี่ และได้ผลสเนปหันกลับมามองด้วยความสงสัย


“อะไร” แฮร์รี่อึกอักเล็กน้อย


“เสื้อผ้า ..เอ่ออ คุณจะออกไปทั้งแบบนี้เหรอ” สเนปก้มลงมองร่างกายของตนทันทีและพบว่าไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นเลยที่เขาสวมใส่อยู่ ก่อนจะรีบมองหาเสื้อผ้าที่วางอยู่เกลื่อนกลานบนพื้น หยิบขึ้นมาใส่ทีล่ะชิ้นอย่างรีบร้อน สร้างความสงสัยให้แฮร์รี่ยิ่งกว่าเดิม


“ทำไมคุณต้องรีบร้อนด้วยล่ะ สั่งของไว้หรือ ?” แฮร์รี่ขมวดคิ้วมองกับสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ว่าจะมีนกฮูกตัวไหนหรือมีเรื่องอะไรที่ต้องมีธุระกับคนตรงหน้าเขาด้วย แต่สเนปกลับเพียงแค่หันมองเล็กน้อยและเดินออกจากห้องไป ปิดประตูดังปังโดยที่ไม่สนใจที่จะตอบคำถามเขาเลยแม้แต่น้อย แฮร์รี่จึงแค่ยักไหล่ให้กับตัวเองด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่า ช่างมันเถอะ ก่อนจะนอนลงเช่นเดิมและพบว่าตั้งแต่ไม่มีกลุ่มภาคีคนไหนเรียกเขาไปทำงานก็รู้สึกว่าตัวเขาเองจะนอนแทบทั้งวันไปซะแล้ว


สเนปที่รีบจุลีจุจอออกจากห้องมาหยุดยืนสักพักเพื่อพิจารณาว่าแฮร์รี่ตามเขาออกมาหรือไม่ และต้องพบว่าไม่มีใครตามเขาออกมาเลยจึงมั่นใจที่จะเดินไปรับสิ่งของที่นกฮูกนั้นส่งมาที่บ้านแฮร์รี่และแน่นอน มันเป็นของจากเดรโกที่เขาร้องขอให้ช่วยนำมาจากฮอกวอตส์นั้นเอง เมื่อสเนปหยิบของมาแล้วจึงเดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวยาวหน้าเตาผิง เปิดห่อออกด้วยความขมักเขม่นและก็อย่างที่หวัง เขารู้ว่ายังคงมีเขี้ยวของบาซิลิสหลงเหลืออยู่ที่ห้องแห่งความลับจึงได้ขอให้เดรโกไปเอามาให้เขาเพื่อที่จะนำมันมาใช้กับแผนการที่วางเอาไว้ เขาซ่อนเขี้ยวงูยาวแหลมไว้ในเสื้อคลุมพลางโยนห่อเข้าไปในเปลวไฟเตาผิงจนเกิดไฟลุกไหม้แผดเผาที่ห่อของให้สลายหายไป


สเนปสะดุ้งเฮือกเมื่อแฮร์รี่เปิดประตูพรวดพราดออกมาและหยุดยืนขมวดคิ้วมองเขาอย่างแปลกใจกับอาการตกใจเกินเหตุเช่นนั้น สเนปพยายามคงท่าทางที่นิ่งที่สุดปราศจากความร้อนรนและมองกลับไป


“มันส่งอะไรมาเหรอครับ ?” แฮร์รี่เอ่ยถาม


“จดหมาย จากคุณมัลฟอย” สเนปตีหน้านิ่งตอบ แฮร์รี่ยังคงสีหน้าสงสัยอยู่เต็มทีและพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเดินไปที่ครัวเพื่อที่จะทำอาหารเย็นเพราะเขารู้สึกหิวเหลือเกิน รู้สึกว่าทั้งวันจะได้กินแค่มื้อเช้าและ ..ใช้เวลาอยู่กับอีกฝ่ายไปครึ่งค่อนวันเลยทีเดียว


“เดรโกว่าไงบ้างครับ” แฮร์รี่ถามพลางทำอาหารง่าย ๆ ไปด้วย


“เรื่องทั่วไป” สเนปตอบทั้งที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม อีกฝ่ายยักคิ้วตอบก่อนจะเสิร์ฟอาหารวางลงบนโต๊ะและชุดจานแก้วสำหรับสองที่พลางเชิญเขาให้เข้าไปร่วมรับประทานด้วยกัน พวกเขาพูดคุยเรื่องต่าง ๆ และสเนปเองก็พูดคุยกลับมาเช่นกัน แฮร์รี่รู้สึกว่าวันนี้เขาจะซื่อตรงกับตัวเองมากกว่าปกติแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป คิดเพียงแค่ว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แม้กระทั่งอาสาจะช่วยเขาเก็บจานต่าง ๆ นำไปล้าง หรือชวนเล่นหมากรุกหลังมื้ออาหารและเป็นฝ่ายแฮร์รี่ที่ชนะขาดรอย สเนปเสนอออกมาว่าจะทำตามคำขออะไรก็ได้ที่เขาต้องการให้หนึ่งข้อ เขานึกอย่างครุ่นคิดว่าจะมีอะไรที่แฮร์รี่ต้องการจากอีกฝ่ายบ้างและพบว่ามันมากมายจนต้องใช้เวลาในการเลือก สิ่งที่เขาขอคือขอให้สเนปนอนในห้องของเขาคืนนี้และทุก ๆ คืน อีกฝ่ายตกลงกับคำขอของเขา


จนกระทั่งผ่านไปเป็นเวลาตีสองสเนปรับรู้ถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอรดต้นคอของตน ซึ่งบ่งบอกว่าอีกฝ่ายหลับสนิทไปเสียแล้วก่อนจะค่อย ๆ แกะมือที่กอดเขาอย่างเหนียวแน่นออกอย่างช้า ๆ พยายามที่จะขยับตัวออกจากเตียงด้วยเสียงอันแผ่วเบาและกระทบกระเทือนต่อแฮร์รี่ให้น้อยที่สุด เขาหยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อพบว่าแฮร์รี่เริ่มส่งเสียงงึมงำในลำคอก่อนจะขยับพลิกตัวหันไปอีกด้าน อีกฝ่ายยังคงหลับสนิทเช่นเดิม เมื่อเขาเห็นว่าเหตุการณ์เริ่มปลอดภัยแล้วจึงลุกออกจากเตียงได้ง่ายดายควานหาเสื้อผ้าที่พาดไว้กับเก้าอี้ในความมืดหยิบเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนเป็นเสื้อคลุมยาวสีดำ ตรวจเช็คไม้กายสิทธิ์ที่ยังคงอยู่ในกระเป๋าเสื้อดีและล้วงเอาเขี้ยวบาซิลิสที่ซ่อนไว้ออกมา ค่อย ๆ ย่องเอากล่องสี่เหลี่ยมที่มีหินสีแดงใสอยู่ด้านในมาไว้ในฝ่ามือ


สเนปย่องเดินออกจากห้องด้วยความเบาที่สุดค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนและก้าวเท้าออกมาพลางหันมามองอีกฝ่ายที่ยังคงนอนหันหลังหลับสนิทอยู่เช่นเดิม เขาค่อย ๆ ปิดประตูลง ถอนหายใจอย่างโล่งอก เดินไปที่หน้าเตาผิงยืนมองกล่องสี่เหลี่ยมอย่างพิจารณา


“มันต้องหาทางเปิดแกออกได้สักวิธีสิน่า” สเนปพูดกับตัวเองอย่างใช้ความคิดก่อนจะเริ่มร่ายคาถาสักคาถาที่จะสามารถเปิดกล่องเจ้ากรรมนี่ได้แต่ไม่เป็นผล กล่องยังคงนิ่งสนิทไม่มีวี่แววว่าจะเปิดออกแต่อย่างใดจนทำให้เขาจนปัญญา สเนปร่ายคาถากั้นเสียงไว้รอบตัวเพราะกลัวแฮร์รี่จะตื่นออกมาหาเขาหากได้ยินเสียงดังเอะอะ


“คงต้องใช้ไม้แข็งสินะ” ว่าดังนั้นสเนปจึงจัดการใช้เขี้ยวบาซิลิสแทงลงไปที่กล่องสี่เหลี่ยมเข้าอย่างสุดแรงและได้ผล กล่องค่อย ๆ ร้าวและแตกออกในทันทีส่งผลให้เขี้ยวยิ่งแทงลึกลงไปยังหินสีแดงใสที่อยู่ภายในด้วยเช่นกัน หินสีแดงใสแตกออกและฉายแสงสีขาวออกมาตามรอยร้าว ก่อนจะทันได้มองเห็นมันสลายหายไป ภาพรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ทุกอย่างสูญหายไปกลายเป็นพื้นที่โล่ง สเนปรู้สึกตัวเซไปเล็กน้อย เสียงหวี่ ๆ ดังขึ้นในหู สติเริ่มพล่าเลือน กว่าจะรู้ตัวก็พบว่าเขานั้นได้สิ้นสติสลบไปเรียบร้อยเสียแล้ว


ในรุ่งเช้าของอีกวันแฮร์รี่สะลึมสะลือ ลืมตาตื่นมองตรงหน้าด้วยความหวังว่าจะได้เจอใบหน้าของสเนปยามตื่นแต่กลับว่างเปล่าเฉกเช่นเดิม เขาคิดเพียงแค่ว่าคงเป็นเพราะอีกฝ่ายลุกออกไปก่อนเป็นแน่ จึงได้ยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางบิดขี้เกียจอ้าปากหาวและเดินลงจากเตียงเพื่อที่จะออกไปหาสเนปด้านนอกห้องเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มเพื่อที่จะเอ่ยอรุณสวัสดิ์ของอีกฝ่ายในยามเช้า แต่กลับพบเพียงแค่ความว่างเปล่า รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าแทนที่ด้วยความสงสัย แฮร์รี่ขมวดคิ้วหันซ้ายขวาเพื่อมองหา


“เซเวอรัสครับ” แฮร์รี่ตะโกนเรียกแต่ไร้เสียงตอบรับทุกอย่างเงียบสงบจนเกินไป เขาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาทันทีจึงรีบก้าวเท้าวิ่งวนหารอบบ้านพลางตะโกนเรียกไปพลางอย่างรีบร้อน ไม่ว่าจะเป็นห้องของสเนป ห้องครัว ห้องน้ำ ห้องโถงหรือสวนหลังบ้าน เขาไม่เจอใครเลยแม้แต่คนเดียว ไร้ร่างของคนที่เขาอยากเจอ ไร้เสียงใดใดที่เขาอยากได้ยิน ยืนนิ่งอยู่สักพักจนกระทั่งแฮร์รี่เริ่มคิดอะไรได้บางอย่างจึงได้เปลี่ยนความคิดวิ่งกลับเข้ามาในห้องนอนของตน เปิดลิ้นชักต่าง ๆ อย่างร้อนรนบนเตียง บนโต๊ะ พื้นที่อื่น ๆ ภายในห้องหรือเตาผิงไฟ หินหายไปแล้ว เขาคิด


“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ !!” แฮร์รี่ร้องตะโกนด้วยอารมณ์ที่แปรปรวนเต็มทีก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ยกฝ่ามือทั้งสองปิดหน้าตน ไหล่เขาเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย  น้ำตาที่คลอเบ้าไหลออกมาเป็นสายหยดลงบนพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภายใต้ความเงียบงันมีเพียงเสียงสะอื้นร้องไห้ของแฮร์รี่ เขาต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง ความเศร้าโศกที่ต้องเสียคนที่รักไปเป็นครั้งที่สองมันช่างหนักหนากว่าครั้งแรกนัก เพราะความทรงจำที่ได้อยู่ร่วมกันมันสร้างความเจ็บปวดให้แก่เขาเสียเหลือเกิน เขาสู่ความโดดเดี่ยวนี้ไม่ไหว ไม่อยากอยู่แบบนี้คนเดียว ..อารมณ์เริ่มเย็นลง แฮร์รี่เงยหน้าขึ้นพิงกายกับกำแพง สูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ สายตาเหม่อมองออกไปภายนอกหน้าต่างที่ส่องแสงสว่างจ้าเข้ามาหาเขา


“ผมจะรอ ..ผมจะรอสัญญาจากคุณเซเวอรัส ผมจะรอให้คุณกลับมา” แฮร์รี่พูดพร่ำบอกตนเองด้วยเสียงอันแหบพร่า “คุณจะไม่ทิ้งให้ผมต้องอยู่โดยไม่มีคุณ ผมจะรอ..”

 

ณ ฮอกวอตส์.

 

ภายในห้องที่อยู่ในบริเวณคุกใต้ดินของฮอกวอตส์ ร่างกายของสเนปนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงของเขา เขาเริ่มรู้สึกตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างมึนงง มันช่างไม่คุ้นเคยอย่างที่เคยเป็นแบบเมื่อวานแต่กลับรู้สึกถึงกลิ่นและอากาศ บรรยากาศที่เขาเคยรู้จัก เมื่อรู้สึกได้ดังนั้นสเนปจึงรีบเด้งตัวลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียงด้วยสีหน้าเลิกลัก หันมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วตอนนี้สเนปรับรู้ถึงอารมณ์ความแปลกประหลาดและตกใจเป็นอย่างมาก


“นี่มันห้องนอนของฉัน” เขาพึมพำของตัวเองและกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว เดินบันไดไปยังทางเดินที่คุ้นเคยก่อนจะหยุดชะงักอย่างตกใจเมื่อเขาพบว่ามีใครบางคนเดินสวนมาปะทะอยู่ตรงหน้า


“เธอ ..แฮร์รี่ พอตเตอร์” สเนปพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา สร้างความงุนงงให้กับคนตรงหน้าเขาเป็นอย่างมาก อีกฝ่ายพยักหน้าตอบ


“ศาสตราจารย์เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ ?” แฮร์รี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยมากกว่าจะเป็นห่วง แต่สเนปไม่ได้สนใจคำถามนั้นสักนิด


“ที่นี่คือฮอกวอตส์ ?” สเนปถาม


“ฮะ” แฮร์รี่ยังคงตอบด้วยน้ำเสียงสับสนลังเลกับอาการของคนตรงหน้า


“เธออยู่ปีอะไร”


“ปีสามฮะ มีอะไรหรือเปล่า” แฮร์รี่เริ่มรู้สึกมึนงงมากขึ้นกว่าเดิมจนเริ่มเป็นห่วงสเนปขึ้นมาซะแล้วว่าศาสตราจารย์ของเขาปรุงยามากจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง


“นี่ฉันกลับมาแล้ว กลับมาอดีต..” สเนปพึมพำกับตนเองแผ่วเบา แฮร์รี่เอียงคอมองเพราะฟังไม่ถนัด


“อะไรนะฮะ ?” สเนปหันขวับมองกลับมาอย่างพึ่งรู้ตัวว่าเขาเผลอทำตัวแปลก ๆ ใส่เด็กขายตรงหน้าไปเสียแล้ว สเนปเริ่มทำท่าทางขึงขังน่าเกรงขามเช่นเดิม


“ไม่มีอะไรแฮร์รี่ รีบเดินเข้าห้องเรียนของเธอซะก่อนที่ฉันจะหักแต้มบ้านกริฟฟินดอร์ซะ” เขาพูดเสียงเย็นเชื่องช้าแต่นั้นไม่ได้ทำให้แฮร์รี่กลัว เด็กชายเดินจากไปด้วยความแปลกใจ สเนปหันหลังมองตามอีกฝ่ายที่เดินจากเขาไปด้วยสายตาที่ผูกพันธ์ เด็กชายคนนี้คือแฮร์รี่ พอตเตอร์ คนคนเดียวกับหนุ่มวัยกลางคนที่เอ่ยคำรักกับเขาในอนาคต สเนปรู้สึกอบอุ่นใจที่เขาได้กลับมายังกาลเวลาของตนอีกครั้งแต่ก็รู้สึกหน่วงที่เจอแฮร์รี่ในวัยนี้พาลให้คิดถึงแฮร์รี่ในอนาคตที่เขาจากมา ความรู้สึกโศกเศร้าเมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไงเมื่อพบว่าเขาหายไปเช่นนี้ ..


“ฉันจะไม่ให้เธอต้องอยู่คนเดียวแฮร์รี่” สเนปพูดรำพึงรำพันกับตนเองก่อนจะก้าวเดินไปยังชั้นเรียนของตน

 


ทางด้านฝั่งเด็กชายผู้รอดชีวิต แฮร์รี่ที่นั่งเรียนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดกับศาสตราจารย์ลูปิน เขานั่งข้างรอนและเฮอร์ไมโอนีเพื่อนทั้งสองขนาบข้างเขาก่อนจะเริ่มซุบซิบเรื่องราวบางอย่างให้ทั้งคู่ฟัง


“พวกเธอต้องไม่เชื่อแน่ เมื่อกี้ฉันเจอศาสตราจารย์สเนปตรงบันไดทางเดินเขารู้พิลึกสุด ๆ” แฮร์รี่ส่งเสียงซุบซิบแผ่วเบาในชั้นเรียน


“สเนปก็พิลึกอยู่ตลอดนั้นล่ะแฮร์รี่” รอนเสริม


“ไม่ มันยิ่งกว่านั้น เขาดูเหมือนไม่ใช่ตัวเอง และ .. เขาเรียกฉันว่าแฮร์รี่ด้วย นายไม่คิดว่ามันแปลกหรือ” แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจ


“เขาเรียกนายแบบนั้นหรือ ?” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยถามเพื่อความมั่นใจ


“ใช่” แฮร์รี่เสริมความมั่นใจนั้น จนเฮอร์ไมโอนีขมวดคิ้วสงสัย


“ปกติเขาก็พิลึกอยู่แล้ว ถ้าพิลึกมากกว่านั้นฉันว่าฉันคงต้องเป็นบ้าแน่ ๆ” แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนีพยักหน้าเห็นด้วยกับรอนก่อนจะเปลี่ยนมาตั้งใจเรียนเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงศาสตราจารย์ลูปินกระแฮ่มเสียงดังเชิงดุเขาพยายามสนใจกับเนื้อหาตรงหน้า แต่ในหัวแฮร์รี่กลับมีแต่เรื่องของศาสตราจารย์วิชาปรุงยาอยู่เต็มไปหมด (ให้ตายสิ เรียกกันแบบนี้ผมก็ใจสั่นหมดสิ อุตส่าห์ไม่กระโตกกระตากแท้ ๆ เชียว !! : แฮร์รี่คิด)


---------------------------

ฟ้อนอาจจะแปลก ๆ เพราะเกิดความผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อยค่ะ ฮ่าา ตอนนี้อาจดูรีบไปนิดนึง ไรท์รีบลงนิดหน่อยเพราะอาจจะไม่ค่อยมีเวลาประมาณสองวันนะคะ

ส่วนแฮร์รี่คนนี้กลับมาเป็นแฮร์รี่ตอนเด็ก ชั้นปีสามนะคะ !

ฝากเม้นกันด้วยน้าาาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #222 RainyBird (@Rainny6159) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 14:52

    ร้องไห้เลยอ่ะ
    #222
    0
  2. #177 I Petite Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 17:53
    สงสารแฮรี่ ฮือออออ ร้แงไห้ตามเลย
    (╥﹏╥)
    #177
    0
  3. #103 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 10:12
    สงสารรี่อะ 😥😥
    #103
    0
  4. #61 kitf8128 (@kitf8128) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 02:29
    สงสารแฮรรี่ในอนาคตอ่ะร้องไห้ตามเลย/เเต่ดีใจกับสเนปด้วยที่กลับไปในอดีตได้เเล้วเเละดีใจกับเเฮรรี่ในอดีตเช่นกัน.
    #61
    0
  5. #58 pungploy (@pungploy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 15:17
    โอ๊ยยยยยยยยย สงสารจากกันแต่ความทรงจำยังอยู่ ทรมารไปอีก ป๋าต้องสู้ๆนะ ต้องไม่ตายต้องได้อยู่กับหนูรี่เด้ออออ
    //ไรท์สู้ๆนะคะ รออยู่ค้าาาาาา
    #58
    0
  6. #56 Me The Ripper (@MeTheRipper) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 21:56
    สงสารทั้งคู่โลยยยย แต่แฮร์รี่ตอนเด็กนี่เนียนเลยนะ 555555555
    #56
    1
  7. #55 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 21:37
    T~T // แฮรรี่เขิลหรอ55
    #55
    1
  8. วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 21:21
    ต่อๆๆๆ รอๆๆๆ ไรท์มาต่อไวๆนะค่าาาาา ^^
    #54
    0
  9. #53 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 20:54
    สงสารแฮร์ในอนาคตอ๊าาา รีบๆมาต่อนะคะไรท์จะรอน๊าาา สู้ๆๆค่ะ
    #53
    0
  10. #52 Yamabuki no Ryoki (@bunthitap504) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 20:51
    ใครใจสั่นกันแน่ หนูรี่ ถถถถถ ควรสงสารใครดี อยากได้ฉากฟินๆค่าาา
    #52
    1
  11. #51 natjawa148478 (@natjawa148478) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 20:44
    มาต่อเร็วๆนะคะไรจะรอน้า
    #51
    2