Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 3 : บทที่ 3 - อารมณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    28 ก.พ. 61

บทที่ 3 อารมณ์



วันนี้เป็นวันที่แฮรี่ได้รับเรื่องให้ไปทำงานเป็นมือปราบมาร นั้นล่ะอาชีพของเขา แถมยังทั้งวันอีก ถ้าเรื่องการทำงานล่ะก็เขาไม่ห่วงอะไรมากมายนักหรอกติดตรงที่ว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในบ้านเพียงคนเดียว และคนที่อยู่ในบ้านยังเป็นสเนปอีกต่างหาก ใครจะอยากปล่อยให้คนที่รักอยู่ในบ้านคนเดียวกัน ความจริงคือแฮรี่อยากจะโดดงานและมานั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงสเนปทั้งวันซะให้รู้แล้วรู้รอด (ถึงความจริงแล้วจะโดนเตะเข้าเบ้าหน้าทันทีที่ทำอะไรสเนปได้ก็เถอะนะ) แต่กว่าที่แฮรี่จะออกไปทำงาน เขายังคงนั่งกินมื้อเช้ากับคนตรงหน้าเขาก่อนจะออกไป ลีลาอยู่ภายในบ้านอยู่พักใหญ่ จนสเนปต้องเอ่ยปากไล่เป็นนัย ๆ ว่าให้ออกไปทำงานสักที คิดว่าตัวเองจะร้องไห้งอแงเป็นเด็กปัญญาอ่อนที่ไม่อยากไปเรียนได้เหมือนตอนอายุ 12 หรือไง สุดท้ายแฮรี่ก็รู้สึกได้ว่าวันนี้เขาคงต้องไปทำงานจริง ๆ สินะ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปส่งยิ้มสดใสให้สเนปที่ยืนมอง(เหมือนจะมาส่ง)เขาก่อนออกไปทำงาน 

 

เมื่อสเนปรู้ได้ถึงความเป็นส่วนตัวของบ้านหลังนี้แล้วก็รีบทำการสำรวจรอบ ๆ บ้านในทันที เขารู้ มันไม่ดีหรอกที่จะมาค้นบ้านคนอื่นแบบนี้แต่ความสงสัยที่มีอยู่มันมากกว่าจิตสำนึกขึ้นมาแล้วจริง ๆ แต่ความสงสัยนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ถูกคลี่คลายอะไรเลยเมื่อในบ้านหลังนี้มีเพียงแค่หนังสือหลากหลายเล่ม ขวดยาต่าง ๆ และของประดับตกแต่งบ้านสุดพิลึก ไม่ว่าจะเป็นไอ้มือที่ถูกตั้งโชว์อยู่บนเตาผิงไฟ แต่เมื่อเขาจะท่าจะจับก็ต้องรู้สึกสะดุ้งเมื่อเจ้ามือบ้านั้นกลับขยับและบีบมือของสเนปแน่นเมื่อแกะมือที่ตั้งอยู่ออกได้เขาก็ผละออกมาทันที บ้าเอ้ย ทำไมพอตเตอร์ถึงมีของประหลาด ๆ แบบนี้อยู่ในบ้านได้นะ แต่ก่อนที่จะได้ละไปทางอื่นสเนปกลับรู้สึกเหมือนสายตาที่เขาได้เจออะไรเข้ากับกล่องบางอย่าง มันเป็นกล่องใสและมีหินสีแดงอยู่ข้างใน เครา เมอร์ลิน! ให้ตายเถอะ นี่เขาอยู่ที่บ้านนี้ตั้งหลายวันแต่กลับมองไม่เห็นไอ้หินบ้านี่อย่างงั้นหรือ โง่เง่าสิ้นดี แต่เอาเข้าจริงเมื่อสเนปได้สำรวจบ้านดี ๆ กลับมีหลายอย่างที่เขายังไม่เคยเห็นเพราะตลอดที่ผ่านมาแต่ละวันเขามักจะหมกตัวอยู่กับหนังสือที่เกี่ยวข้องกับการกลับอดีตของเขา หรือไม่ก็พยายามร่ายคาถาต่าง ๆ นานาใส่ตัวเองอย่างมีหวัง น่าเสียดายมันล้มเหลวไม่เป็นท่าเลยสักนิด ยิ่งนึกถึงตอนที่เขาเผลอเสกตัวเองให้กลายเป็นผู้หญิงผมยาวสวย จนแฮรี่ที่จ้องมองเขาอยู่ถึงกับสำลักน้ำฟักทองยกใหญ่ น่าขายหน้าจนสเนปเองก็เริ่มที่จะไม่กล้าเอ่ยคาถาใดใดที่คิดว่าไม่เคยเสกอีกแล้ว หนังสือในโลกอนาคตกับคาถาที่ไม่รู้จักทำให้เขาเป็นบ้า ! เมื่อสเนปรู้สึกตัวว่าความคิดของเขาเริ่มออกไปไกลเกินไป จึงได้รีบกลับมาให้ความสนใจกับหินที่อยู่ตรงหน้าเช่นเดิม หินสีแดงใสสวยงามก้อนขนาดเท่าฝ่ามือลอยอยู่กึ่งกลางกล่องอย่างกับมีเวทมนต์ (เพราะแฮรี่เสกคาถาให้มันลอยตัวไว้แบบนั้นในกล่องเพื่อให้ดูสวยงามน่ะนะ) หลังจากพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งสเนปตัดสินใจเปิดกล่องเพื่อจะหยิบหินก้อนนั้นออกมา แต่ก็ต้องชักมือกลับทันที ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านเข้ามาในมืออย่างกับไฟดูดเป็นผลทำให้เขาร้องโอดครวญอยู่พักหนึ่งอย่างเจ็บปวด ให้ตายเถอะ หินก้อนเดียวจำเป็นต้องเสกคาถาป้องกันไว้ด้วยหรือไงหะ เจ้าเด็กอวดดี และสเนปเดาว่าแฮรี่คงจะเสกไว้หลังจากที่รู้ความจริงเรื่องหินนี้ คงกลัวเขามาหยิบจับจนทำให้เกิดข้อสงสัยสินะ แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกพอตเตอร์ มันต้องมีความจริงสักอย่างอยู่แน่นอนภายในโลกอนาคตนี้ หากเขาสืบหาความจริงเกี่ยวกับมันซึ่งไม่ยากเลย ยากตรงที่เขาออกไปข้างนอกไม่ได้ เอาไว้ค่อยคิดก็แล้วกัน เมื่อสเนปตัดสินใจทิ้งเรื่องนี้ไว้ก่อนจึงเปลี่ยนจุดหมายไปที่ห้องนอนของแฮรี่ทันที แต่เมื่อสามัญสำนึกที่มีในตัวทำให้เขาไม่มีความกล้าพอจะค้นอะไรจึงได้แต่เปลี่ยนใจเดินกลับไปหาหนังสืออ่านหรือปรุงยาฆ่าเวลานั้นเอง 

 

เมื่อตกดึกเป็นเวลาสี่ทุ่มตรง จากที่สเนปเบื่อแสนเบื่อกับการที่ต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ทั้งวัน และอีกอย่างคือเขาก็ไม่อยากจะยอมรับความรู้สึกที่น่าอายอะไรแบบนี้หรอกนะ แต่การอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้มันอดทำให้สเนปรู้สึกถึงความเหงา เดียวดาย และคิดถึงเจ้าของบ้านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ การนั่งทานอาหารคนเดียวบนโต๊ะที่แฮรี่ได้จัดเตรียมให้เขาไว้แล้วก่อนออกไปทำงาน ซึ่งแฮรี่เองก็คงรู้ตัวว่าจะกลับช้าจึงทำเผื่อเวลาเที่ยง และเย็นเอาไว้ด้วย เผลอคิดขึ้นมาอีกข้อไม่ได้เช่นกันว่าเขาถูกห่วงใยอย่างน่าประหลาด แต่ความรู้สึกทั้งหมดกลับเริ่มจางหายไปเมื่อเวลาตอนนี้มันดึกจนน่าสงสัยแล้วว่าทำไมแฮรี่ถึงยังไม่กลับมาที่บ้านเสียที เขานั่งรอมานานจนเกินไปแล้ว เป็นไปได้มั้ยว่าแฮรี่จะทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น หรืออาจถึงเช้า สเนปไม่คิดอยากจะไปนอนตอนนี้ ความรู้สึกเหมือนพ่อที่หวังรอลูกชายให้กลับมาบ้านเสียที แถมยังรู้สึกกระดากที่คิดว่าตัวเองกำลังเป็นห่วงแฮรี่อยู่ ถ้าหากแฮรี่เป็นอะไรไปแล้วเขาจะไปช่วยยังไงล่ะ ถ้าหากเขาต้องอยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียวโดยที่ไม่สามารถกลับไปอดีตได้ล่ะ ? การอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้ทำให้สเนปเริ่มคิดฟุ่งซ่านจนอดนึกไม่ได้ว่าแฮรี่อยู่ตัวคนเดียวที่นี่ได้ยังไง สถานที่ที่มีความทรงจำเลวร้ายมากมายเกี่ยวกับตัวแฮรี่เอง พ่อแม่ที่ให้กำเนิดและตายลงด้วยน้ำมือของจอมมารที่นี่ จนเมื่อนึกถึงจอมมาร นั้นสินะ ตอนนี้จอมมารหายไปแล้วงั้นหรือ หรือว่าในอนาคตข้างหน้านี้จอมมารจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป ? ก่อนความคิดทั้งหมดจะลอยไกลไปมากกว่านี้ เสียงประตูเปิดดัง ปัง ! จากหน้าบ้านทำเอาสเนปสะดุ้งเล็กน้อยรีบลุกขึ้นก้าวเท้าออกมาอย่างลืมตัว และยืนมองแฮรี่ที่กำลังถอดรองเท้าเพื่อเข้าบ้านอยู่อย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแปลกใจนัก เพราะตอนนี้แฮรี่ พอตเตอร์ ู้ยิ่งใหญ่กำลังเดินโซซัดโซเซผ่านเขาเข้าไปในบ้าน แต่ก็ไม่วายทักทายสเนปที่ยืนมองตามอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจนัก จนแฮรี่ล้มลงกองกับพื้นหน้าเตาผิงอย่างจงใจนอนโดยที่ไม่คิดจะลุกขึ้นมา จนสเนปได้สติจึงเดินไปหาแฮรี่ที่นอนแน่นิ่งบนพื้นทันทีนั่งลงข้าง ๆ ก่อนจะกวาดสายตามองอย่างพิจารณา 

“พอตเตอร์ เฮ้ เธอเป็นอะไรรึเปล่า” สเนปเขย่าตัวแฮรี่เพื่อหวังให้อีกฝ่ายตื่นมาตอบเขา และก็หยุดชะงักเมื่อได้กลิ่นกับอะไรบางอย่างที่เตะจมูกเขาอย่างแรงจนต้องทำหน้าเหยเกขึ้นมาทันที “เธอดื่มงั้นเหรอ ไอ้เด็กขี้เมา ตื่น ! ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้” เขาเขย่าไม่ยั้ง ฉันเผลอคิดว่าเธอไปทำงานจนดึกดื่น แต่ไม่คิดว่าจะไปเที่ยวนั่งดื่มแบบนี้นะพอตเตอร์ เสียแรงนักที่ฉันนั่งเป็นห่วงเธ —“ เมื่อเกือบจะสิ้นคำพูดสุดท้ายสเนปถึงกับร้องโอดครวญกับตัวเองในใจอย่างช่วยไม่ได้ที่เผลอพูดคำที่ไม่ควรพูดออกไป แต่เมื่อคนตรงหน้าเขาเมาไม่ตื่นอย่างงี้ คงไม่ได้ยินแน่สเนปก็คงต้องโล่งอก แต่ไม่ .. 

“ฮ่ะ ๆ ศาสตราจารย์ ... เป็นห่วงผมด้วย” แฮรี่ที่ยังนอนหลับตาอยู่กับพื้นพูดอย่างเลื่อนลอยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข สเนปเริ่มคิดว่าแฮรี่คงกำลังเพ้อไปแล้วแน่ ๆ ก่อนที่จะเพ้ออะไรไปมากกว่านี้ เขาจึงจัดการช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มอยู่ในอ้อมแขนพรางเดินไปทางห้องนอนของแฮรี่ ใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะต้องอุ้มและเปิดประตูห้องด้วยความยากลำบากในเวลาเดียวกัน อดคิดไม่ได้ว่าตาแก่นี่มันตัวหนักอะไรขนาดนี้ สเนปวางอีกฝ่ายลงบนเตียงนุ่ม พร้อมกับนั่งลงข้าง ๆ ตัวเด็กหนุ่มที่อายุเข้าเลข 3 แล้วอย่างเป็นห่วง เฝ้าดูแฮรี่ที่กำลังนอนหลับเพราะความมึนเมาไม่มีแรงมากพอจะลุกไปไหนหรือลืมตามองใคร ลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอนั้นทำเอาสเนปเผลอมองไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ 

“ช่างเป็นเด็กไม่เอาไหนเหมือนกับพ่อของเธอจริง ๆ” คำพูดที่ดูเหมือนดูถูกอยู่เป็นนิจแต่กลับแฝงไปด้วยน้ำเสียงของความอ่อนโยน ความรู้สึกที่มีต่อลูกชายคงจะเป็นแบบนี้สินะ เขาคิด แฮรี่เหมือนจะเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาได้ขยับตัวเข้าหาอีกฝ่ายก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปกอดรอบเอวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเหมือนเฉกเช่นคนละเมอ ทำให้สเนปที่นั่งอยู่ถึงกับตกใจเตรียมจะผละหนีแต่ก็ชะงักลงเมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของคนตรงหน้าของเขา 

“ผมอยากอยู่กับศาสตราจารย์นะฮะ ..ได้โปรด อย่าจากผมไปไหนเลย ..ผมอยากอยู่กับคุณเหลือเกิน” น้ำตาเริ่มคลอออกมาจากคนที่เพ้อหาเขาอย่างไม่รู้สึกตัว หากแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทำไมจู่ ๆ สเนปก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมากันนะ อาจจะเป็นเพราะความเจ็บปวดของคนที่นอนกอดเขาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวถูกส่งผ่านมาหาเขาก็เป็นได้ ทำไมแฮรี่ถึงได้อยากอยู่กับเขามากมายขนาดนี้ ไม่เข้าใจเลย เหมือนกับการสูญเสียเขาไปแล้ว มันยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นหากต้องคิดว่าถ้าเขากลับอดีตไป แฮรี่จะรู้สึกยังไงที่จะต้องอยู่บ้านหลังนี้ตัวคนเดียว ตอนนี้สเนปเข้าใจถึงความโดดเดี่ยวของบ้านหลังนี้แล้วเมื่ออีกฝ่ายได้ออกไปทำงานและกลับมาจนดึกดื่นความรู้สึกที่เงียบเหงาได้คืบคลานเข้ามาในใจเขาในช่วงเวลาที่นั่งรอแฮรี่กลับมา เพียงแต่สเนปไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเป็นเขาด้วยที่แฮรี่ต้องอยากอยู่ด้วยขนาดนี้ สเนปเลื่อนมือออกไปเพื่อเช็ดน้ำตาให้แฮรี่อย่างอ่อนโยน บางที เขาคงต้องวางเรื่องการกลับอดีตลงสักพัก และทำความรู้จักกับคนตรงเขาให้มากขึ้น 

“ราตรีสวัสดิ์ พอตเตอร์” สเนปเลื่อนมือจากที่คอยเช็ดน้ำตาให้เปลี่ยนไปลูบผมแฮรี่อย่างอ่อนโยน ปลอบประโลมคนที่กำลังอยู่ในห้วงนิทรา “ฉันยังอยู่ข้าง ๆ เธอเสมอ” เขาเอ่ยด้วยเสียงอันแผ่วเบา แฮรี่ยกยิ้มบาง ๆ ด้วยใบหน้าที่ยังหลับใหล คล้ายกับได้รับความสบายใจอย่างไม่รู้ตัว สเนปยังอยู่เคียงข้างแฮรี่เสมอไม่ว่าเขาจะจงเกลียดจงชังกับความหน้าคล้ายพ่อของเขามากแค่ไหนก็ตาม หรือมีนิสัยยโสโอหัง จอมอวดดีมากเพียงใด แต่แฮรี่ก็ยังเป็นลูกชายของลิลี่ หญิงสาวที่อยู่ในใจสเนปตลอดกาล.. 

 

เสียงกระทบกันของเครื่องครัวดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นอาหารเช้าที่โชยออกมาจากห้องครัว ทำเอาแฮรี่อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาจากเตียงทั้งที่ยังคงแฮงค์เต็มที เขาจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนดื่มไปมากแค่ไหน แต่ก็พอนึกออกว่าแฮรี่ได้ไปดื่มหลังเลิกงานเพราะเดรโกที่คะยั้นคะยอบอกเขาว่าไม่มีเพื่อนดื่มด้วย คืนนั้นเดรโกไม่อยากกลับบ้านเพราะเขาทะเลาะกับมัลฟอยผู้พ่อที่พยายามสะกดจิตเป่าหูให้เพื่อนของเขากลับไปเป็นผู้คลั่งไคล้เลือดบริสุทธิ์และรังเกียจพวกเลือดสีโคลนนั้นซะ มันเป็นอะไรที่รำคาญใจของเดรโกมากทีเดียว ใช่ และหลังจากนั้นแฮรี่ก็กลับบ้านมานอนแหมะตัวอยู่บนพื้นหน้าเตาผิง แล้ว .. แล้วยังไงต่อ ? เขามาที่เตียงได้ยังไง แฮรี่พยายามนึก แต่เมื่อนึกยังไงก็นึกไม่ออกจึงตัดสินใจบิดขี้เกียจอย่างสุดตัวเพื่อให้ตื่นเต็มที่และเดินออกไปหาสเนปที่เขาคิดว่าใช่สเนปแน่ ๆ ที่กำลังก่อเสียงดังโครมครามข้างนอก 

“คุณทำอาหารด้วยเหรอ ?” แฮรี่เดินอาด ๆ มายืนมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าเขาแฮงค์หนักมาก ทั้งปวดหัวและมวลท้องอยากจะอ้วก “ไม่ใช่ว่าคุณกำลังพังครัวผมนะ” สเนปหันมามองอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยและหันหลับในทันทีพร้อมกับเสิร์ฟอาหารต่าง ๆ วางลงบนโต๊ะพร้อมชาร้อน ๆ ที่หวังว่าจะช่วยแฮรี่ให้หายจากอาการนั้นได้ 

“ของง่าย ๆ แค่นี้ ไม่ว่าใครก็ทำมันได้พอตเตอร์ นั่งลงแล้วกินซะ เธอยังแฮงค์อยู่สินะ ฉันชงชาทำของร้อน ๆ ไว้ให้แล้ว” เขาว่าพลางนั่งลงกินอาหารบนโต๊ะโดยที่ไม่รอแฮรี่เลยแม้แต่น้อยที่กำลังยืนทำหน้างง ๆ อยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน คำพูดของสเนปทำเอาแฮรี่เผลอคิดว่าเขายังไม่หายเมาจนหูเหี้ยนไปหรือเปล่านะ สเนปเนี่ยนะ กำลังเป็นห่วงผมอยู่ นี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เมื่อคืนเขาเมาขนาดนั้นเลยเหรอถึงรู้ว่าตอนเช้าต้องแฮงค์เนี่ย เขาคิด สเนปเริ่มรำคาญใจที่แฮรี่ยังยืนบื้ออยู่จึงเงยหน้ามองก่อนจะพูดขึ้น “นั่งลงสักที จะยืนบื้ออยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจเอาอาหารนี่ไปให้หมาข้างบ้านกิน” แฮรี่ได้ยินดังนั้นจึงสลัดความสงสัยทิ้งไปและนั่งลงทานอาหารที่อยู่ตรงหน้าทันที 

“วันนี้คุณตื่นก่อนผม” แฮรี่พูดทั้งที่ยังคงจดจ่อกับอาหารตรงหน้า 

“เธอตื่นสาย คงไม่ลืมไปนะว่าเมื่อคืนเธอเมาจนดูไม่ได้ขนาดไหน ทำงานคงเหนื่อยมากสินะถึงกับต้องไปหาอะไรดื่มจนดูแลตัวเองไม่ได้ขนาดนี้” สเนปตอบกลับ พลางเงยหน้าขึ้นมอง “ลำบากฉันที่ต้องมาดูแล” ประโยคสุดท้ายเหมือนเขาจะบ่นกับตัวเองเสียมากกว่า เพราะมันเบามากจนแฮรี่ฟังไม่ถนัด 

“ครับ ? คุณว่าอะไรนะ ?” แฮรี่เงยหน้ามองนัยน์ตาสีดำสนิทของอีกฝ่ายด้วยความสงสัยก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อพบว่าเขากำลังถูกจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว สเนปสบตาและจ้องอยู่กับนัยน์ตาสีเขียวมรกตตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะเผลอพูดบางสิ่งที่มันอยู่ในใจเขามาตลอด 

“ตาเธอเหมือนกับแม่ ..” สเนปมองอย่างเหมอลอยเข้าไปในดวงตาคู่เดิม เป็นสีที่เขาจำไม่เคยลืม มันสวยและสดใสหากตาคู่นั้นได้ผสมเข้ากับรอยยิ้มสดใสที่แฮรี่ชอบยิ้มให้เขาตั้งแต่หลายวันที่ผ่านมา แต่เขากลับตกใจและสับสนในทันทีที่เริ่มเห็นแฮรี่มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป สีหน้าที่บ่งบอกถึงความทุกข์ที่สะสมมาโดยตลอดอย่างเผลออดไว้ไม่อยู่ หรือกำลังเสียใจอย่างคนที่นึกอะไรขึ้นได้ในคำพูดของเขา เขากำลังพูดอะไรผิดงั้นหรือ ? หรือแฮรี่ยังคงนึกถึงแม่ของเขาเสมอ ? ไม่ใช่ว่ามีคนมากมายคอยพูดแบบนี้กับแฮรี่มาตลอดรึไง สเนปคิด  

ความจริงแฮรี่เองที่ได้ยินคำพูดที่ได้ยินจากอีกฝ่าย ตาเธอเหมือนกับแม่ มันเป็นคำพูดปกติที่คนทั่วไปมักชอบพูดกับเขา และเขารู้มันดีจนไม่รู้สึกอะไร แต่ไม่ใช่กับคนตรงหน้าเขาตอนนี้ คนที่จากเขาไปตลอดกาล จากปากของคนที่พูดประโยคนี้ก่อนตาย ใช่ แฮรี่จำได้ดีทีเดียว ภาพความทรงจำในอดีตหลังใหลกลับเข้ามาในหัวของแฮรี่ในทันที ในคืนที่โวลเดอมอร์สั่งงูนากินีของเขาให้ลงมือฆ่าสเนป ความรู้สึกที่เสียใจจนเอ่อล้นกับภาพตรงหน้า หรือภาพที่แฮรี่เองเข้าไปประคองและพยายามกดแผลสเนปเอาไว้ ภาพที่สเนปบอกให้เขารับน้ำตาเอาไว้ ความทรงจำมากมายที่อยากถ่ายทอด และภาพที่อีกฝ่ายเอ่ยกับเขาว่าให้หันมามอง มองนัยน์ตาของกันและกันก่อนที่เขาทั้งสองจะไม่ได้มองมันอีก กับคำที่สเนปเอ่ยเป็นคำพูดสุดท้าย ก่อนที่เขาจะจากไปตลอดกาล  

“พอตเตอร์ ..” สเนปเรียกอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาด้วยอารมณ์ที่ไม่เข้าใจคนตรงหน้าเขาที่เปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน แฮรี่หลุดจากภวังค์ก่อนจะพยายามสลัดความทรงจำนั้นออกไปจากหัว เช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ และตีสีหน้าที่คิดว่าสบายดีที่สุด 

“ผมคิดว่า ผมจะออกไปเดินเล่นแก้แฮงค์ซะหน่อย” แฮรี่พูดติดขัด “ขอไปสูดอากาศข้างนอกก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับอาหารเช้า” หลังจากนั้นแฮรี่ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างคนเงอะงะกลัวว่าอีกฝ่ายจะมองเขาออกว่าตอนนี้เขายังอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ปกติเท่าไหร่นัก ก่อนจะเดินออกไปจากบ้านทิ้งสเนปที่นั่งทานอาหารอยู่อย่างนั้น 

บางทีสเนปเองก็เริ่มคิดแล้วว่าเขานั้นตามอารมณ์แฮรี่ไม่ทันเลยจริง ๆ หรืออาจไปเป็นได้ว่าตอนเด็ก ๆ แฮรี่เจอเรื่องราวเลวร้ายมากมายจนโตมาเป็นไพโบล่าก็เป็นได้  



---------------------------------------------------------


แฮรี่ยังคงเป็นแฮรี่ที่ทั้งหน่วงและสุขไม่สุด จะทุกข์ก็ไม่ทุกข์ สุขก็ไม่สุข จนกลายเป็นไพโบล่าที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวเศร้า ? สเนปก็ยังคงงุนงงต่อไป แต่ก็เริ่มมีความรู้สึกขึ้นมากับเขาแล้วนะคะ ! (ถึงจะไม่เหมือนความรักก็เถอะ)


บางทีก็คิดนะว่าไรท์แต่งฟิคสื่ออารมณ์ให้คล้อยตามไม่ค่อยเก่งเลย ยังคงไม่ค่อยมีฉากหวานฟิน ๆ เหมือนเดิมแต่ก็ใส่ไว้ให้นิด ๆ หน่อย ๆ (เพราะดำเนินเรื่องไปเนิบช้ามาก 55555) แนะนำฟิคกับไรท์ได้นะคะว่าอยากได้ความฟินแบบไหน (เอ๊ะ ?) ตอนหน้าอาจจะสองสามวันหน่อยหรือเสาร์อาทิตย์ไม่แน่ใจ แต่ถ้าว่าง(และสมองแล่น?) ก็จะมาไวกว่านั้นค่ะ อยากจะบอกว่า เห็นเม้นแล้วกำลังใจมาเต็มมาก จนเข้าใจไรท์คนอื่น ๆ เลยค่ะว่าเวลาลงแล้วมีคนเม้นนี่มันรู้สึกยังไง ขอบคุณสำหรับคนที่ยังติดตามและสนใจมาก ๆ เลยนะคะะะ ซึ้ง TT' เจอกันตอนหน้าค่ะ !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #188 inthach onyy (@nooksingmen) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 00:35

    อ่านแล้วร้องไห้เลยนึกถึงตอนที่สเนปตายเข้าใจความรู้สึกแฮรี่เลย????

    #188
    0
  2. #143 Chulity (@Chulity) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 14:53
    ชอบมั้กๆเลย~^^
    #143
    0
  3. #96 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 00:57
    ชอบบบบบบบบบบ
    #96
    0
  4. #16 Me The Ripper (@MeTheRipper) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:11
    สงสารแฮร์รี่อ่ะ จะพูดจะบอกอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง แล้วถ้าวันนึงพ่อคุณแกดันไปตายคางานภาคสนามล่ะ เฮ้ออออออออิ แต่สนุกดีอ่ะ ชอบๆๆๆ
    #16
    0
  5. วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 09:55
    สำหรับสเนป แฮร์รี่เป็นไบโพล่าไปซะเเระ??? 555555555+
    #15
    0
  6. #14 นิหน่อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 04:02
    รู้สึกอึดอัดแทนทั้ง2คนเลยค่ะ รอไรท์มาต่อน้าา
    #14
    0
  7. #12 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:19
    มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #12
    0
  8. #11 iPhoenyx (@iphoenyx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:12
    ไรท์ทำค้างงง รู้สึกหน่วงตามเลยยย ติดตามนะคะ ^^
    #11
    1
    • #11-1 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 3)
      28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:17
      ขอบคุณนะคะ ><
      #11-1
  9. #10 wk.khing (@Khingsoi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:47
    ตามตอนต่อปาย
    #10
    1
    • #10-1 miamilk (@miamilk) (จากตอนที่ 3)
      28 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:17
      เม้นไวจนไรท์ตกใจ 5555 ขอบคุณค่า
      #10-1