Fic Harry Potter [HP/SS] - A New Way of Life

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 - ชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    3 มี.ค. 61

บทที่ 4 



“ผมแปลกใจจริง ๆ ที่กลับมาแล้วไม่เห็นคุณอุดอู้อยู่กับหนังสือ หรือการปรุงยาน่ะ” แฮรี่ที่พึ่งออกไปสูดอากาศ หรือใช้ความคิดปรับเปลี่ยนอารมณ์มาหมาด ๆ ยืนกอดอกพิงประตูห้องนั่งเล่นพลางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาหยอกล้อ 


“ไม่ใช่เรื่องของเธอ” สเนปที่ยังคงนั่งกวาดสายตาทอดมองยาวไปนอกหน้าต่างหันกลับมามองแฮรี่เพียงเสี้ยววินาที และจึงให้ความสนใจกับบรรยากาศภายนอก “น่าแปลกที่บ้านของเธอมีป่าไม้และบรรยากาศดี ๆ ในหมู่บ้านนี้ได้” แฮรี่หัวเราะพรืดออกมาทันที 

 

“ผมแค่ไม่อยากให้มันดูหดหู่ ผมชอบให้มันดูสวยงามและโล่งตาแบบนี้มากกว่า” เขาตอบพลางเดินไปนั่งตรงข้ามสเนป และมองตามอีกฝ่ายไปยังบรรยากาศภายนอกเช่นกัน “และมันทำให้จิตใจผมสงบ” 

 

“ทำไมเธอถึงต้องเลือกมาอยู่ที่นี่ ทั้งที่มีแต่ความทรงจำที่เลวร้าย” สเนปเอ่ยถาม 

 

“อาจจะเป็นเพราะมันเป็นที่ ๆ ผมรู้สึกอบอุ่นมากที่สุดมั้งครับ ถึงมันจะมีแต่ความทรงจำที่เลวร้ายแต่พ่อแม่ของผมก็เคยอยู่ที่นี่ คนที่ผมรักเคยอยู่ที่นี่มันไม่ได้มีแต่เรื่องที่เลวร้ายไปซะทีเดียวหรอกครับศาสตราจารย์” 

 

“เธอเคยคิดสงสัยตัวเองมั้ยว่า ทำไมต้องรู้สึกอะไรมากมายขนาดนั้น” สเนปถามด้วยน้ำเสียงเชื่องช้าแต่ชัดเจนพลางหันมามองอีกฝ่าย ความจริงก็เป็นคำถามที่เขาคอยถามตัวเองอยู่เหมือนกัน 

 

“ก็มีบ้าง” แฮรี่หันมามองคนตรงหน้า “แต่คุณรู้มั้ย ความรู้สึกของผมตอนนี้ที่มันแน่ชัดที่สุด มันคือความสุขที่ผมได้อยู่กับคุณ ศาสตราจารย์” แฮรี่ยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าด้วยความรู้สึกโหยหาและคิดถึง มือทั้งสองเลื่อนออกไปจับมือสเนปมากุมไว้อย่างช้า ๆ เฉกเช่นให้ความอ่อนโยนกับมัน เขายังคงจ้องมองนัยน์ตาสีดำนั้นด้วยความรู้สึกที่สเนปเองก็ไม่เข้าใจ แต่เขาเองก็กลับปล่อยให้แฮรี่ทำเช่นนั้นด้วยความอยากรู้ว่าแฮรี่จะทำอะไรต่อไปและอยากจะพูดอะไรกันแน่   

 

“ผมไม่อยากให้คุณไปเลย” แววตาสีมรกตแปรเปลี่ยนเป็นความเศร้าในทันทีที่ได้เอ่ยคำพูดสุดท้ายออกไป 

 

พอตเตอร์.. ฉันว่าเธออาจจะเผลอกินน้ำยาประหลาดเข้าไปจนพูดอะไรเพี้ยน ๆ ออกมา” สเนปมองอย่างไม่แน่ใจว่าที่เขาได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไปหรือเปล่า อันที่จริงความจริงจังของแฮรี่ทำสเนปพูดตอบอะไรไปไม่ถูก 

 

“โธ่ นี่ผมกำลังซึ้งนะ ให้ตายสิ” แฮรี่ปล่อยมือออกพิงหลังเข้ากับโชฟาทันทีอย่างคนเสียอารมณ์ ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษามาดล่ะก็ สเนปคงจะหลุดขำออกไปแล้ว เดี๋ยวนะ ? ฉันเกือบจะหัวเราะงั้นเรอะ ? เขาคิด 

 

แค่เธอเปลี่ยนไปจากอดีตมากจนฉันไม่เข้าใจ อะไรที่ทำให้เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้ ไม่รู้สิ แค่ตอนนี้เธอดู ..” สเนปพูดพลางทำหน้าเหมือนกำลังจะสังเกตใบหน้าของแฮรี่ “อ่อนโยน ?” ความกระดากปากเผยชัดบนสีหน้าสเนปทันทีที่พูดจบ แฮรี่มองอย่างขบขันที่อีกฝ่ายแลมีความพยายามในการพูดสื่อถึงตัวเขาเอง 

 

“ผมก็อ่อนโยน แสนดีแบบนี้ตลอด จะมีสักกี่คนที่เหนื่อยสู้จนตัวตายเพื่อโลกเวทมนต์ขนาดนี้กัน จริงมั้ยครับ ?”  

 

“ไม่ ฉันหมายถึงกับฉัน” สเนปพูดเน้นจนแฮรี่เผลอชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับว่าคิดไม่ถึงกับประโยคที่ได้ยิน 

 

“ผ ..ผมก็ไม่ได้เกลียดคุณนี่” แฮรี่เบือนสายตาหนีอย่างคนไม่กล้าสู้หน้า เขากลัวที่อีกฝ่ายจะจับความรู้สึกได้ มันคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าสเนปรู้ว่าเขาคิดไม่ซื่อมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะพยายามไม่สนใจทั้งที่สงสัยขนาดไหน เพราะสเนปอยากจะใช้คาถา เลกจิลิเมนส์ กับแฮรี่อยู่ตลอดเวลาเสียด้วยซ้ำ 

 

 “อาจจะเป็นเพราะสงครามนั้น ผมถึงได้เปลี่ยนไป อันที่จริงผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมไม่เหมือนเดิมตรงไหน” แฮรี่ว่าอย่างพยายามเบี่ยงประเด็นไปทางอื่นเมื่ออีกฝ่ายเงียบไป 

 

เธอเป็นเด็กที่เข้มแข็ง แต่ก็บ้าพอ ๆ กัน เหมือนกับพ่อของเธอไม่มีผิด.. ” สเนปพูดก่อนจะเริ่มใช้ความคิด “เดี๋ยว พอตเตอร์ ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ งั้นก็หมายความว่า คนที่คุณรู้ว่าใคร ..พ่ายแพ้ ?” ความสงสัยนี้ทำให้แฮรี่รู้ว่าบทสนทนาของเขาสองคนยิ่งอันตรายมากขึ้นเรื่อย ๆ 

 

“ไม่ ไม่มีทางเราจะไม่พูดกันเรื่องนี้อีก คุณคงจะลืมไปแล้วใช่มั้ยศาสตราจารย์ คุณไม่ควรรู้อะไรมากเกินไป พอแล้ว ผมจะไม่คุยเรื่องนี้กับคุณอีก” แฮรี่ลุกขึ้นจากโชฟาก่อนจะเดินหนีออกไป แต่ก็หยุดชะงักอย่างคนที่นึกขึ้นได้ว่าเขายังมีเรื่องที่อยากพูดอยู่ในใจ พลางหันกลับมามอง “เรื่องนี้มันอาจทำให้คุณประมาทกับสงครามในอดีตได้” แฮรี่ชี้นิ้วบอก  

 

“งั้นก็หาทางให้ฉันได้กลับไปสักที ฉันเองก็ไม่ได้อยากรับรู้อะไรนักหรอก แถมยังต้องอุดอู้อยู่แต่ในบ้านหลังนี้ทั้งวันทั้งคืน ถ้าเป็นฮอกวอตส์มันคงไม่น่าเบื่อขนาดนี้” 

 

“อ่อ อยู่กับผมน่าเบื่อมากเลยงั้นสิ ? ออกไปสิ ออกไปเผชิญหน้ากับคนข้างนอกแล้วบอก เฮ้ ผมเซเวอรัส สเนป ใครก็ได้เอาผมกลับอดีตที” แฮรี่ทำท่าล้อเลียน “ถ้าผมรู้ว่าทำยังไงล่ะก็ ผมช่วยคุณไปแล้ว” สเนปกรอกตามองอย่างเหนื่อยหน่าย แต่ท่าทางตื่นเต้นของแฮรี่ที่เหมือนจู่ ๆ ก็คิดอะไรได้ทำเอาเขาต้องมองอีกฝ่ายอย่างสงสัยอีกครั้ง 

 

“มีอะไร พอตเตอร์” สเนปถาม แฮรี่ที่พึ่งนึกอะไรสนุก ๆ ออกก็เริ่มสาธยายทันทีอย่างคนตื่นเต้น 

 

เราจะออกไปข้างนอกกัน พรุ่งนี้เลย ! บางทีอยู่แต่ในบ้านมันก็น่าเบื่อใช่มั้ยล่ะ ผมจะพาคุณไปเที่ยวเอง”แฮรี่พูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแก้มบาน แต่อีกฝ่ายไม่ ใบหน้าสเนปมีแต่ความสงสัยงุนงงเต็มไปหมด 

 

“แต่เธอบอกฉันว่าออกไปไม่ได้ เพราะมันอันตรายต่อกาลเวลาถ้ามีคนมาเห็นฉันเข้า” สเนปเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ แต่แฮรี่กลับเดินเข้ามาจับมืออีกฝ่ายไว้พลางเขย่าไปมาเหมือนเด็กไม่มีผิด 

 

“น้ำยาสรรพรส ! เราจะใช้น้ำยาสรรพรสกัน ! แล้วคุณก็ไม่ต้องกังวนเรื่องนั้นอีก เว้นแต่ว่าเราจะไปเจอตัวจริงเข้า” แฮรี่ทำเสียงกระซิบในประโยคสุดท้าย “แต่ไม่ต้องห่วง ผมคิดแผนไว้แล้ว เจอกันมื้อเย็นครับศาสตราจารย์ !” พูดจบแฮรี่ก็วิ่งแจ้นออกนอกบ้านไปทันที ทิ้งสเนปให้นั่งงุนงงอยู่ที่เดิม พอตเตอร์คงกำลังเพี้ยน ๆ เขาคิด  

 

 

ตอนนี้แฮรี่ได้ออกมาจากบ้านเพื่อที่จะได้หาส่วนผสมและบุคคลที่เหมาะสมที่จะให้สเนปแปลงเป็นคนนั้น เรื่องนี้ทำเอาแฮรี่อดใจไม่ไหวแล้ว เพราะเขาจะได้เดตกับสเนปอย่างเนียน ๆ นั้นเอง ! โธ่ อุตส่าห์มีคนที่เขาคิดถึงมาตลอดหลายปีมาหาเขาถึงอนาคตทั้งที เราต้องเก็บเกี่ยวความสุขทุกอย่างจากอีกฝ่ายแล้วค่อยส่งกลับไปสิถึงจะถูก ตอนนี้คนที่จะเหมาะสมพอที่จะให้มาทำน้ำยาสรรพรส คงต้องเป็นคนที่ลักพาตัวมาง่าย ๆ ปล่อยให้สลบหลับขังไว้ในบ้านสักวันนึงแล้วค่อยเอาตัวออกไปก่อนที่มันจะฟื้น จะได้ไม่รู้ไงว่าเกิดอะไรขึ้น จริง ๆ แล้วนี่มันเริ่มจะเป็นแผนที่เลวร้ายกับคนคนนึงพอควรเลย แต่ทำไงได้ล่ะ เขาไม่มีทางเลือกแล้ว แค่คนเดียวน่าไม่เป็นไรหรอก ? 

 

แฮรี่ที่ไม่รู้จะไปหาคนที่หลอก(?)ง่าย ๆ มาจากไหน แต่มีเพื่อนเขาคนนึงเท่านั้นที่น่าจะง่ายพอควรทีเดียว แน่นอนล่ะ ตอนนี้แฮรี่โผล่มาที่บ้านโพรงกระต่าย เขาไม่ได้คิดว่าเพื่อนเขาหลอกง่ายหรอกนะจริง ๆ  

 

“ไง แฮรี่ เข้ามาก่อนสิ ให้ตายเถอะ ฉันไม่เห็นนายมาเป็นเดือนแล้วมั้ง” รอนว่าก่อนจะเปิดประตูเชิญแฮรี่ที่เคาะประตูบ้านเขาให้เข้ามาในบ้าน 

 

“ครอบครัวนายไปไหนล่ะ ?” แฮรี่ถามพลางเดินเข้าบ้านมา เขาสังเกตรอบ ๆ บ้านว่าไม่เห็นใครอยู่เลย แต่นั้นก็สะดวกดีเหมือนกัน 


“พวกเขาไปเที่ยวกันน่ะ ทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียว ความจริงแล้วเพราะฉันต้องทำงานช่วงเย็นนี้น่ะ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก” รอนว่าอย่างเสียดาย “แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ ชามั้ย ?” 


“ไม่ล่ะ ขอบคุณ แค่ เอ่อ .. พรุ่งนี้นายว่างหรือเปล่ารอน” 


ไม่รู้สิ เดี๋ยวนึกก่อนนะ” รอนทำหน้านึกอยู่พักนึง “ไม่นะ ฉันไม่มีนัดอะไร นายจะชวนฉันไปไหน”  


“ฉันพึ่งซื้อหนังเรื่องใหม่มา ดูคนเดียวคงจะเหงา เลยอยากชวนนายมาด้วยพรุ่งนี้น่ะ” แฮรี่พูดก่อนจะนั่งลงที่โชฟาตัวยาวภายในบ้าน 


“หนังเหรอ ? ไม่เอาแมงมุมนะ คราวก่อนนายหลอกฉันให้ดูหนังน่ากลัวอะไรก็ไม่รู้” รอนทำหน้าหยี๋พลางเดินมานั่งข้าง ๆ “ ขอดูแมงมุมเต้นแท๊ปยังดีกว่า”  


“ตลกแล้วรอน แค่หนังแอคชั่นน่ะ ว่าจะชวนเฮอร์ไมโอนีกับเดรโกมาด้วย แต่คิด ๆ ดูแล้ว แค่นายดีกว่า 


“นี่แฮรี่ ไม่ใช่นายสนิทกับมัลฟอยแล้วพวกฉันจะสนิทด้วยนะ .. โอ้ย !! ทำอะไรน่ะ” รอนสะดุ้งตกใจที่รู้สึกเหมือนมีคนดึงผมเขาออกไป ยังไม่วายทำหน้าบิดเบี้ยวใส่แฮรี่ แต่อีกคนดันทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว 


“อะไรเหรอ รอน นายเป็นอะไร” แฮรี่ถามอย่างคนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนตรงหน้า แต่มือกลับขยุกขยิกอยู่ด้านหลังที่กำลังพยายามเก็บเส้นผมรอนใส่ขวดเล็กอยู่ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างแนบเนียน 


“นายดึงผมฉัน” 


“นายคิดไปเองน่ะสิรอน ไม่มีใครทำอะไรนายสักหน่อย” รอนทำหน้าเหลอหลา อ้าปากค้างทันที และกระซิบเหมือนบอกกับตัวเองเบา ๆ 


“ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ บางทีฉันอาจจะทำงานมากไปก็ได้” แฮรี่ยกยิ้มหัวเราะน้อย ๆ ให้กับความซื่อ(?)ของเพื่อนตนเอง 


“เฮอร์ไมโอนีเป็นไงบ้าง”  


“ก็ดี ล่าสุดเธอบอกกับฉันว่าอยากจะชวนนายมาที่บ้านพอดี ดูเหมือนนายจะหายไปนานจนเธอกังวนแล้วว่านายจะเป็นโรคซึมเศร้าไปแล้วหรือเปล่าน่ะ” แฮรี่ขมวดคิ้วมอง 


“ฉันเหรอ ? ทำไมล่ะ” รอนเลื่อนสายตามองซ้ายขวาทำท่าทางเหมือนกลัวคนได้ยินทั้งที่เขาอยู่กันแค่สองคน 


“ก็มัลฟอยสิ เคยปากดีใส่พวกเราบอกว่า ว่าง ๆ ก็หัดไปดูนายซะบ้างนะ ไม่รู้ว่าอกหักจาก ..เอ่อ ศาสตราจารย์สเนป” รอนพูดชื่อสเนปอย่างยากลำบาก “จนเป็นบ้าตายไปแล้วหรือยัง” แฮรี่แสดงสีหน้าไม่พอใจปนสงสัย 


“ฮะ ?” 


“ฉันรู้ บางทีเขาก็บ้า นายทนเป็นเพื่อนกับคนแบบนั้นได้ยังไงให้ตายสิ ถึงพวกนายจะทำงานด้วยกันแต่ก็ไม่จำเป็นต้องญาติดีใส่กันหรอกนะ รู้มั้ย” 


“ไม่หรอก รอน เดรโกน่ะเขาแค่หลงผิด ถ้าเราชักจูงและให้โอกาสเขา เดรโกก็เป็นคนดีได้” 


“แล้วแต่นายเถอะ” รอนทำหน้าเหยเกอย่างรับไม่ได้แต่ก็ไม่สามารถที่จะไปเปลี่ยนใจแฮรี่เพื่อนรักเขาได้เช่นกัน 


“ฉันจะกลับแล้ว” แฮรี่ลุกขึ้น “เจอกันพรุ่งนี้เช้านะรอน” 


“ได้สิ แล้วฉันจะไปหา” รอนพยักหน้าก่อนจะลุกเพื่อเดินไปส่งแฮรี่ที่หน้าบ้าน “นายมาเพื่อชวนฉันแค่นี้เหรอ ความจริงแล้วนายส่งนกฮูกมาชวนก็ได้นะแฮรี่” 


“ฉันอยากเจอนายบ้างน่ะรอน อยู่แต่ในบ้านบางทีมันก็น่าเบื่อ” ความจริงแล้วถ้าหากเขาส่งนกฮูกมาอาจจะไม่ได้ส่วนผสมสำคัญอย่างตอนนี้ก็ได้ หรือถึงแม้เขาจะสามารถดึงมาตอนเช้าที่รอนมาหาได้ เขาก็คงไม่อยากทำอย่างนั้น เขาเรียกว่ายังไงนะ กันไว้ดีกว่าแก้ไงใช่มั้ยล่ะ 


 

หลังจากที่ทั้งคู่บอกลากันเรียบร้อย แฮรี่เดินออกมาจากบ้านโพรงกระต่ายไปที่ไม้กวาดคู่ใจของเขา ขอโทษนะรอน ครั้งนี้ฉันคงต้องขอบังคับให้นายช่วยฉันแล้วล่ะ เขาคิด และบินออกมาในทันที การกลับบ้านในแต่ละครั้งของแฮรี่ในตอนนี้มันช่างรู้สึกดีและมีความสุขเมื่อนึกได้ว่าบ้านของเขากำลังมีคนที่รอต้อนรับ(?)แฮรี่อยู่ที่บ้านเสมอ ซึ่งถ้าหากเป็นเมื่อก่อน แฮรี่คงไร้ความรู้สึกใดใด ถึงแม้เขาจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนแต่มันก็ยังเงียบเหงาอยู่ดี บ้านที่มีแค่เขาคนเดียว ความเงียบ ความโดดเดี่ยวมันปกคลุมรอบกายไปเสียหมด แต่ก่อนที่จะได้กลับบ้านนั้น แฮรี่แวะร้านร้านหนึ่งเพื่อที่จะซื้อไวน์ดี ๆ สักขวดไปดื่มคู่มื้อเย็นร่วมกันกับสเนป นี่อาจจะทำให้อีกฝ่ายพอใจขึ้นมาบ้างก็ได้หรือเขาควรจะซื้ออาหารดี ๆ ไปด้วยดีนะ เอาจริง ๆ แล้วแฮรี่ก็ไม่ค่อยรู้มากนักว่าสเนปชอบอะไรบ้าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่สังเกตหรอกแต่ภายในฮอกวอตส์แต่ละวันอีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรไปนอกเสียจากงานที่เขาต้องทำ หรือคลั่งไคล้ศาสตร์มืด แฮรี่ใช้ความคิดอยู่ตลอดระหว่างที่หยิบของกินติดไม้ติดมือมาอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะนำไปคิดเงินและบินกลับมาที่บ้านตนเองเสียที 

 

 

 

สเนปที่ตอนนี้เขาใช้เวลาว่างทั้งวันอันแสนน่าเบื่อไปกับการพักผ่อนอยู่ภายในห้องนั่งเล่น เขาหลับตาพริ้มบนโชฟาที่มีบรรยากาศเย็นสบายพัดเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ด้านข้าง เมื่อแฮรี่เดินเข้ามาก็พบกับอีกฝ่ายที่ดูสงบเงียบอยู่บนโชฟาตัวนั้น เขายกยิ้มน้อย ๆ ให้กับความสงบนิ่งของสเนปที่นาน ๆ จะดูไร้พิษภัยและปากคอเราะร้ายทุกครั้งที่ได้เอ่ยพูดอะไรกับเขาเสียที แฮรี่วางของทั้งหมดไว้ที่โต๊ะทานข้าวก่อนจะเดินมาหาอีกฝ่าย หยุดยืนที่ด้านหน้า เขาโค้งตัวก้มลงมองสเนปใกล้ ๆ ด้วยความหลงใหล มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาเอื้อมออกไปปัดปอยผมด้านข้างที่ยาวประบ่าให้ออกจากใบหน้าที่กำลังหลับใหลอย่างอ่อนโยน แฮรี่ใช้สายตาสีเขียวมรกตของเขาจ้องมองที่ใบหน้าสีขาวซีด และมีร่องรอยความเหนื่อยล้าด้วยความรักใคร่ ช่างเป็นใบหน้าที่น่าคิดถึงเหลือเกิน ใบหน้าที่แฮรี่เฝ้าอยากมองมาตลอดหลายปี เขาได้มองสเนปอย่างใกล้ชิดจนไม่อยากจะละสายตาออกจากตรงนี้เลยหากแต่เวลาผ่านไปเสี้ยวนาที สเนปที่เริ่มขยับตัวเล็กน้อยอย่างคนรู้สึกตัวว่าจะต้องตื่นขึ้น ทำเอาแฮรี่รีบยืดตัวขึ้นทำท่าเก้ ๆ กัง ๆ เนียนทำตัวนิ่งเฉยอย่างคนไม่ได้ทำอะไร และกระแอมไอเล็กน้อย 

 

“พอตเตอร์ ?” สเนปลืมตาขึ้นมองแฮรี่ที่พึ่งกลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้าที่เหมือนยังปรับสายตาได้ไม่ชัด 


“ผมซื้อของกินมาฝาก มีไวน์ด้วยถ้าคุณอยากดื่ม เราน่าจะได้มาดื่มด้วยกัน” แฮรี่พูดพลางทำท่าทางอย่างคนมีพิรุษน่าสงสัยแต่ไม่ใช่สิ่งที่สเนปจะสนใจนัก อีกฝ่ายเพียงแค่พยักหน้าตอบด้วยความมึนไม่เต็มตื่น “คุณกินอะไรบ้างหรือยังศาสตราจารย์” แฮรี่ถามก่อนจะเดินกลับไปที่ครัว 


“ยัง ...” สเนปตอบ  


หืมม ตอนนี้เรามีอะไรกินบ้างนะ” แฮรี่พูดพร้อมกับค้นหาของในครัว มาเสริมกับของกินที่ซื้อมาจัดใส่จานอย่างเป็นระเบียบและวางลงบนโต๊ะอาหาร 


เธอพูดเรื่องน้ำยาสรรพรสก่อนหน้านี้” สเนปเว้นช่วงพูดอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แฮรี่หันมาสนใจฟังเขาก่อนจะพูดต่อ “หมายความว่าไง ทั้งหมดที่เธอพูดมา ?” 


“อ่อ เดี๋ยวคุณก็รู้อย่าพึ่งใส่ใจเลย” แฮรี่หันมายิ้มให้พลางรินไวน์ใส่แก้วยกชูเชิญชวนอีกฝ่าย “วันนี้ เรามาดื่มกันดีกว่า มาน่า คุณควรได้ผ่อนคลายบ้าง”  


“แต่นี่มันพึ่งจะเย็น ..” 


“ไม่เอาน่า ใครสนล่ะ ผมอยากดื่มกับคุณไม่ว่าเวลาไหนก็เถอะ มาเร็ว” แฮรี่เดินมาจับแขนสเนปดึงออกมาจากโชฟาตัวเดิมลากมาที่โต๊ะอาหาร คะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายรับแก้วที่เขายื่นให้ สเนปรับมาอย่างช่วยไม่ได้พลางมองแก้วอย่างไม่ไว้ใจนักจากนั้นแฮรี่เองก็หยิบแก้วอีกใบบนโต๊ะที่รินไว้เช่นกันขึ้นมา ชูขึ้นเล็กน้อยอย่างเชิญชวน 


“ดื่มครับ” เขายิ้มก่อนจะยกดื่มเล็กน้อย สเนปเมื่อคิดได้ว่าคงไม่มีอะไรน่าแปลกไปกว่าคนตรงหน้าอีกแล้วจึงยกดื่มตามไป สร้างความพึงพอใจแก่แฮรี่ยิ่งนัก 


“ก็ถือว่าเยี่ยม” สเนปพูด 


“ใช่มั้ยล่ะ ผมเลือกตั้งนานแหน่ะ นั่งสิ” แฮรี่เดินไปนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะ สเนปนั่งลงตามเช่นกัน พวกเขานั่งทานมื้อเย็นพร้อมดื่มไวน์ไปพลาง เวลาแห่งความสุขของแฮรี่ผ่านไปเรื่อย ๆ  


“วันนี้เธอไม่ทำงานหรือพอตเตอร์” สเนปเอ่ยถาม 


“ไม่ล่ะ ผมก็ไปเฉพาะเวลาที่เขาเรียกเท่านั้นเอง ช่วงนี้ผมก็ยังว่างบ้างวุ่นบ้าง แต่ส่วนใหญ่ผมพยายามที่จะว่างมากกว่า” 


“เธอคงจะทำงานเป็นมือปราบมารเหมือนพ่อทูนหัวของเธอสินะ” แฮรี่ลังเลสักพักก่อนจะตอบออกไป 


“ใช่ ไม่ดีเหรอครับ”  


“นั้นแล้วแต่ความคิดของเธอ” แฮรี่พยักหน้าตอบกลับก่อนจะทำหน้าสงสัย 


ผมขอเรียกคุณเซเวอรัสได้หรือเปล่า” สเนปหยุดชะงักทันทีและเงยหน้ามองแฮรี่ 


“ไม่”  


“อะไรกัน เรียกศาสตราจารย์สเนปมันดูห่างเหินจะตายไป” แฮรี่ทำหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัด 


“เราก็ไม่ได้สนิทกัน สเนปพูดไปกินไปอย่างไม่สนใจมองอีกฝ่ายอีก 


“เซเวอรัสครับ~” แฮรี่เอ่ยเรียกลากเสียง 


“หุบปากซะ” 


“เฮ้ เซเวอรัส” 


“หยุดเรียกฉันแบบนั้นสักที” 


“ครับ เซเวอรัส” แฮรี่ยิ้มตอบด้วยน้ำเสียงสดใสอย่างหยอกล้อ อีกฝ่ายวางมีดและส้อมลงในทันที 


“ฉัน บอกให้ หยุด พอตเตอร์!” สเนปพูดเสียงดุอย่างชัดเจนในแต่ละคำ

 

“ไม่ได้เหรอครับ” อีกฝ่ายไม่ยอมแพ้จนทำให้สเนปต้องถอนหายใจออกมายาว ๆ เขาเหนื่อยกับเด็กนี่เหลือเกิน อายุไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มกริฟฟินดอร์ดูโตขึ้นเลยสักนิด 


“ช่างเถอะ อยากจะเรียกอะไรก็เชิญ”  


“ครับ เซเวอรัส” แฮรี่ยิ้มกว้างขึ้นมาทันที ยกแก้วไวน์ขึ้นทำท่าจะชน อีกฝ่ายยกแก้วมาชนอย่างจำใจและยกดื่มขึ้นจนหมดทำเอาสเนปมึนอยู่เหมือนกัน เมื่อเวลามื้อเย็นผ่านไปอย่างเชื่องช้าเพราะพวกเขานั่งดื่มกันจนมืด แฮรี่ลุกขึ้นจากโต๊ะหลังจากที่พวกเขาดื่มกันจนหมด เขาเดินไปค้นตู้ตู้หนึ่งเพื่อหาบางอย่าง ระหว่างนั้นสเนปก็ลุกขึ้นเพื่อเก็บจานแก้วต่าง ๆ ไปล้างและเก็บเข้าที่อย่างเรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาหาแฮรี่ที่กำลังค้นเจอแผ่นอะไรบางอย่าง เขาวางแผ่นลงบนเครื่องเล่นก่อนจะกดเปิดทำให้เสียงเพลงที่เพราะและเชื่องช้าดังขึ้น มันไม่น่าสงสัยเท่ากับแฮรี่ที่กำลังเดินตรงมาหาสเนป แฮรี่ยื่นมือให้อย่างเชื้อเชิญอีกฝ่ายที่กำลังมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่งอย่างไม่มั่นใจแต่ก็ยื่นไปจับแต่โดยดี เขาเองก็ไม่เข้าใจนักว่าทำไมร่างกายถึงได้กระทำอย่างว่าง่ายต่อคนตรงหน้านัก หรืออาจเป็นฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เขาพึ่งดื่มไปเมื่อสักครู่ก็ได้ถึงทำให้สเนปไม่สามารถจะใช้ความคิดไตร่ตรองอะไรมากนัก แฮรี่ยิ้มให้อย่างยินดีก่อนจะดึงตัวอีกฝ่ายเข้ามาใกล้พร้อมกับก้าวเท้าช้า ๆ เต้นนำอีกฝ่ายให้ไปตามเขาอย่างว่าง่าย นัยน์ตาสีเขียวมรกตมองจ้องกับนัยน์ตาสีดำที่สบอยู่กับเขาเช่นกัน ทั้งคู่ปล่อยอารมณ์ให้คล้อยไปตามเสียงเพลงจนกระทั่งมันจบลง พวกเขาหยุดเต้นรำลงเช่นกันแต่นัยน์ตายังสบกันอยู่สักพักก่อนที่สเนปจะเริ่มรู้สึกตัวว่าเขาปล่อยให้ตัวเองตามใจอีกฝ่ายมากเกินไป เมื่อเขาคิดได้ว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลยความสับสนพลั่งพลูเข้ามาก่อนที่สเนปจะตัดสินใจพูดออกไป 

 

“ราตรีสวัสดิ์ พอตเตอร์  

 

“ราตรีสวัสดิ์ครับเซเวอรัส” แฮรี่พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาใบหน้าที่แสดงด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก สเนปผละออกเล็กน้อยก่อนจะก้าวออกไปที่ห้องของตนเอง อีกฝ่ายยังคงไม่นอนในเวลาที่เร็วขนาดนี้หรอกเพียงแต่อารมณ์ในตอนนี้มันสับสนจนไม่สามารถอยู่กับเขาต่อได้ แฮรี่เองยังคงยืนถอนหายใจอยู่ที่เดิม เขานึกเสียดายและรู้สึกไม่ดีที่ดันเผลอแสดงความรู้สึกออกมามากจนเกินไป มันจะทำให้สเนปอึดอัดได้ ความกังวนเริ่มเข้ามาในความคิดนี่มันไม่ดีเลย แต่มันก็มีความสุข อารมณ์หน่วง ๆ นี้ทำให้เขาสับสนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 

 

“โธ่เอ้ย แฮรี่ พอตเตอร์ นายมันเห็นแก่ตัวจริง ๆ” แฮรี่บ่นกับตัวเองพลางนึกว่าเขาไม่ควรจะรุกเข้าหาสเนปปุบปับแบบนั้นแต่เขาก็รักอีกฝ่ายจนทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน 



-----------------------------------------------------------


ตอนนี้ยาวกว่าตอนอื่นหน่อยนึง (หน่อยเดียวจริง ๆ) 5555 อย่าแปลกใจกับเวลาลงค่ะ ไรท์เป็นพวกสมองลื่นไหลในตอนดึกและปกติไรท์นอนดึกมากค่ะ แฮะ ๆ ตอนนี้เป็นตอนที่อยากให้มีความหวานละมุน ฟินหน่อย ๆ บ้างอะไรบ้าง ให้พอชุ่มชื่นใจ มั้ง ? 


และขอบคุณสำหรับทุกคนที่ติดตามนะะะะะ ขอบคุณจริง ๆ ฮืออออ แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ :D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #189 inthach onyy (@nooksingmen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 00:53

    รักเย็นชาของเจ้าชายเลือดผสม อ้ายยยยฟิน

    #189
    0
  2. #97 BabyFish2547 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 01:09
    ทำไมไม่จูบกันไปเลยละ >_<
    #97
    0
  3. #21 iPhoenyx (@iphoenyx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 00:09
    รออยู่นะคะไรท์ แวะเข้ามาเยี่ยมทุกคืน เป็น กำลังใจให้ค่าา <3 &#128536;
    #21
    0
  4. #20 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 21:04
    สนุกๆๆรอๆๆๆเป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆ
    #20
    1
  5. #19 iPhoenyx (@iphoenyx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 23:32
    รอออออ ^^
    #19
    0
  6. #18 Yanikajitklang (@Yanikajitklang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 11:39
    รอๆๆๆๆๆ รีบๆมาต่อนะคะ
    #18
    0