จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 4 : บทที่ 1 ผีซ้ำด้ามพลอย 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    23 ต.ค. 61


“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ ใกล้ถึงเวลาแล้วนะ”

              “อีกนิดเดียวก็เรียบร้อยแล้วค่ะ ฟื้นปุ๊บก็ทำงานได้เลย”

              เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ สัมผัสเบาๆ บนผิวหน้า และบทสนทนาซึ่งเสียงหนึ่งแหบห้าวอีกเสียงหวานหยด ที่เข้ามาในการรับรู้ของนิลรัตน์เป็นเหมือนหมอกควันจางๆ ชวนให้รู้สึกอึดอัด

ฝันอยู่งั้นเหรอ?

เนื่องจากภาษาที่ได้ยินเป็นเป็นภาษาจีนกวางตุ้ง ไม่ใช่ภาษาบ้านเกิดเมืองนอน หญิงสาวจึงคิดว่าตัวเองฝันอยู่

“สวยมาก คงได้ราคาดี” ชายวัยกลางคนกระตุกยิ้มเหี้ยม

“สวยๆ แบบนี้ ไม่คิดจะเก็บไว้เองเหรอคะ”

“ท่านสั่งมา”

ทว่ามือหยาบกร้านระคายผิวที่จับใบหน้าของเธอพลิกไปมา และเสียงสนทนาที่ดังขึ้นอีกก็ทำให้เธอแน่ใจว่าไม่ใช่แค่ฝันไป

“อ๋อ แบบนี้นี่เอง ว่าแต่ท่านนี่ใครเหรอคะ”

“ไม่ต้องรู้หรอก”

“ค่ะ” เสียงห้วนๆ ของคนชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะมีอำนาจสูงกว่าห้วนขึ้น เสียงรื่นรมย์ของคนถามจึงอ่อยลง

““ว่าแต่ทำไมยังไม่ฟื้น”

“เห็นทางไทยบอกมาว่ายาจะทำให้หลับประมาณหกชั่วโมง นี่ก็จะครบเวลาแล้วเดี๋ยวก็คงตื่น โอ๊ะ เหมือนจะรู้สึกตัวแล้วค่ะ”

นิลรัตน์ฝืนตัวเองอย่างถึงที่สุด พยายามที่จะลืมตาขึ้น สุดท้ายเธอก็ทำสำเร็จ ทีแรกทุกอย่างพร่ามัวเหมือนการมองผ่านกระจกฝ้า แต่แล้วใบหน้าคมดุของชายคนที่ยังจับใบหน้าเธออยู่ก็กระจ่างชัดขึ้น ดวงตาเหี้ยมเกรี้ยมผิดมนุษย์ทำให้นิลรัตน์ตัวสั่นเทิ้ม

หญิงสาวสะบัดหน้า รีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง อาการวิงเวียนทำให้ร่างน่าทะนุถนอมโงนเงน สายตาพร่ามัว และแทบอาเจียนออกมา

ไม่นานก็รู้สึกดีขึ้น ทันทีที่อาการตาพร่าหายไป ภาพแรกที่เธอเห็นคือเรียวหน้าหวานของตนที่สะท้อนมาจากกระจกเงาบานใหญ่ ดวงหน้าที่ปกติจะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนๆบัดนี้ถูกปัดแต่งเสียจนจัดจ้าน

นิลรัตน์ตะลีตะลานก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองว่ามีอะไรผิดปกติไปมากกว่าใบหน้าที่ถูกตกแต่งเสียจนแปลกตาไปไหม ร่างกายที่ปกติดีทุกอย่างทำให้เธอรู้สึกโล่งใจจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพ่นออกมายาว

ทว่าพ่นหายใจยังไม่ทันสุด ความหวาดหวั่นก็เข้ามาสุมในใจเธออีกครั้ง นัยน์ตากลมโตรอบกรอบด้วยขนตายาวงอนมองชายวัยกลางคนที่อยู่ในชุดสูทคอจีนสีดำสนิท สลับกับหญิงสาวผู้มีใบหน้าจัดจ้านจากเครื่องสำอาง ในมือมีแปรงแต่งหน้าอยู่ด้วยแววตาไหวระริกของความตระหนก ร่างอ้อนแอ้นกระโจนลงจากเก้าอี้บาร์เบอร์ที่ถูกปรับเอนจนสุด ตรงไปที่ประตูทันที

มือบอบบางดึงประตูให้เปิดออก แล้วก้าวออกมาด้านนอกห้อง ทว่าวิวที่สายตามองเห็นก็ทำให้ขาที่ก้าวยาวเร็วก็หยุดค้าง และเพียงวินาทีเดียวที่เธอชะงัก คนที่วิ่งตามมาก็คว้าตัวเธอไว้แล้วกระชากกลับเข้ามาในห้อง คนตัวเล็กกะพริบตาอย่างไม่เชื่อสิ่งที่เห็น ทว่ามันก็ไม่เปลี่ยนแปลง

ปึง!

ภาพแสงไฟหลากสีสุดอลังการ และสิ่งก่อสร้างสูงระฟ้าที่รายรอบแหล่งน้ำกว้างใหญ่ ยังติดตาแม้ว่าประตูที่เพิ่งถูกเปิดออกจะถูกดันในปิดสนิท

“ที่นี่ที่ไหน”

แม้จะเคยเรียนภาษาจีนมาบ้าง แต่ก็ไม่สันทัดการการพูดคุยเธอจึงถามออกไปเป็นภาษาอังกฤษ แสงสีสว่างไสวสะท้อนผืนน้ำสีทมิฬ และท้องฟ้าสีทึบ ทำให้เมืองยามค่ำคืนดั่งเมืองสวรรค์มัน คล้ายแสงสีของเมืองไม่เคยหลับใหลอย่างกรุงเทพฯ ก็จริง แต่ก็แค่คล้าย

“อ่าววิคตอเรีย”

“อ่าววิคตอเรีย ฮ่องกงน่ะเหรอ”

“ใช่ เพราะฉะนั้นอย่าคิดหนีให้เหนื่อยเปล่าดีกว่า”

 “เสี่ยจะเก็บไว้เองหรือเปล่าสวยๆ แบบนี้ หรือว่าจะส่งออก”

คำพูดที่ได้ยิน นำพาประโยคหนึ่งของชายฉกรรจ์ที่บุกรุกบ้าน ทำร้ายร่างกายคนในบ้าน แล้วจับตัวเธอมาไหลเข้ามาในห้วงความคิด นิลรัตน์นิ่วหน้า... นี่เธอโชคดีไม่ต้องตกเป็นเมียตาแก่ตัณหากลับ เจ้าหนี้เงินกู้ที่อาของเธอกู้มา แต่โชคร้ายถูกส่งออกมาขายต่างประเทศสินะ

“ฉันถูกจับมาไม่ได้เต็มใจ ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาจะหาเงินมาใช้หนี้ให้ครบทุกบาททุกสตางค์” นิลรัตน์ร้องขึ้นขณะร่างถูกกระชากให้เดินกลับมานั่งที่เก้าอี้บาร์เบอร์ตัวเดิม แม้ว่าจะรู้ดีว่ามันต้องไม่ได้ผล แต่เธอก็ยังอยากลองขอร้องดูสักตั้ง

“คิดไว้อยู่แล้ว ทำให้หลับแล้วส่งมาแบบนี้ ต้องมีปัญหาแน่นอน ถ้าไม่เห็นว่าน่าจะขายได้ราคาดี ฉันคงไม่รับไว้แน่ ไปเอาของมาให้หน่อย” ชายวัยกลางคนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเฉยชา สำหรับเขาเงินเท่านั้นคือพระเจ้า ใครจะเป็น จะตาย จะตกนรกหรือขึ้นสวรรค์ เขาไม่สน

“...” คำพูดหลุดออกมาจากปากชายวัยกลางคนไม่ใช่คำตอบที่นิลรัตน์ต้องการ ไม่ใช่แม้แต่การพูดกับเธอ เป็นการเปรยขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองหญิงวัยสามสิบกว่าผู้มีใบหน้าจัดจ้านด้วยเครื่องสำอางที่ดูท่าจะเป็นคนที่แต่งหน้าให้เธอ

“ดื่มซะ” ไม่นานหญิงคนที่รับคำสั่ง ก็นำแก้วน้ำกลับมาด้วย แต่แทนที่แก้วบรรจุน้ำใบนั้นจะถูกส่งให้คนสั่ง มันกลับถูกส่งมาที่เธอ

“มันคืออะไร”

“อย่าถามมากบอกให้กินก็กิน”

“ไม่ ฉันไม่กิน”

นัยน์ตาของชายวัยชายกลางคนหรี่ลง ความคิดบางอย่างที่ฉายออกมาทางนัยน์ตาเรียวคมดุจเหยี่ยวทำให้ความหวาดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วกาย เลือดแทบจะจับตัวกลายเป็นน้ำแข็ง

“จับไว้”

สิ้นคำสั่งของคนที่ดูเหมือนจะมีอำนาจเหนือกว่า เจ้าของใบหน้าจัดจ้านก็วางแก้วน้ำลงบนเคาน์เตอร์หน้ากระจกเงา ก่อนจะตรงเข้ามารวบตัวนิลรัตน์

นิลรัตน์ก้มหน้างุด พยายามดิ้นหนี

“ทำให้มันเงยหน้าขึ้นสิ”

สิ้นคำสั่งของชายวัยกลางคนผมด้านหลังของเธอก็ถูกกระชาก จนใบหน้าเนียนแหงนหงาย  เธอเจ็บจนน้ำตาคลอหน่วย แต่ความกลัวก็กลบความเจ็บไปเสียสิ้น

“ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง ไอ้...” ตะโกนของไปแค่นั้น เธอก็ร้องไม่ออกเมื่อชายวัยกลางคนก็ตรงเข้ามาใช้มือข้างหนึ่งจับคางเล็กเอาไว้บีบแรงๆ จนริมฝีปากอิ่มสวยอ้าออก ก่อนจะเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่เพิ่งถูกวางไว้ มากรอกลงไปในปากเล็ก บีบจมูกโด่งเรียวไว้จนหญิงสาวยอมกลืนของเหลวในโพรงปากในคอจนหมด

นิลรัตน์สำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง และหอบหายใจ หัวใจเต็มระรัวด้วยความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เพิ่งถูกบังคับให้กลืนลงคอโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“เอาเสื้อผ้าให้เปลี่ยนด้วย ถ้าไม่เปลี่ยนดีๆ  ก็ไปเรียกคนของเรามาสักสามสี่คนมาช่วยเปลี่ยน”

เสียงดุดันเต็มไปด้วยอำนาจหันไปสั่งช่างแต่งหน้าวัยสามสิบกว่าอีกครั้ง โดยที่นัยน์ตายังจ้องหญิงสาวเขม็ง

“ถ้าวันนี้ไม่มีคนประมูลเธอ หรือประมูลในราคาต่ำกว่าที่ฉันเสียเงินซื้อเธอมา เธอได้ไปเร่ขายให้ไอ้พวกตัณหาวันละสิบยี่สิบรอบแน่ ทำตัวดีๆ เพื่อตัวเธอเอง”

เสียงเย็นเฉียบนั่นสะท้านเข้าไปถึงจิตใจคนฟัง ดวงตาแข็งกร้าวที่จ้องมาไร้แววเมตตา และมองมาราวกับเธอเป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่มีราคาค่างวด หากทว่าไร้ชีวิตจิตใจ ไร้ความรู้สึกนึกคิด


เหมย: เฮียขา สาวๆ ถามว่าเมื่อไรจะมาคะ? หนูพลอยจะไม่ไหวแล้วนะ

เฮียออสติน: ถ้าไม่ติดอะไรก็ตอน "ค่ำๆ นะ"


 “ผีซ้ำด้ำพลอย” มีความหมายว่าเมื่อเกิดปัญหาอย่างใดอย่างหนึ่งอยู่แล้ว แต่ก็มีมีเรื่องราวหรือปัญหาเข้ามาเพิ่มซ้ำเติมให้หนักกว่าเดิมอีก


ซีรีส์ชุดที่รักของมาเฟีย
                                      อันดับ 1 สัมผัสรักมาเฟีย โดย กานต์มณี (ไปหน้านิยาย คลิก!!!)

                 อันดับ 2 จำนนรักมาเฟีย  โดย สุนิตย์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #34 aemly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 19:35

    โหดร้าย

    #34
    0
  2. #25 LuckyTarot (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 13:06

    สงสารนางเนอะ รอลุ้นต่อจ้า
    #25
    0
  3. #18 Aom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 22:31

    รอพระเอกมาช่วยนาง ออกมาได้แล้วนะ นางเอกแย่แล้ว

    #18
    0