จำนนรักมาเฟีย

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 ผีซ้ำด้ามพลอย 40%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    12 ต.ค. 61



“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ น้าสิ” คอของเธอแห้งผากจนเสียงแทบไม่หลุดออกมา

ไม่ใช่ไม่รู้ว่าครอบครัวเป็นหนี้นอกระบบก้อนโต แล้วก็รู้ดีด้วยว่าหากหาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้ ก็ย่อมถูกตามทวงเป็นธรรมดา แต่สัญชาตญาณบางอย่างมันร้องเตือนว่าครั้งนี้มันมากกว่าการทวงหนี้ธรรมดาๆ

“น้าขอโทษนะนิล น้าไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้” สิรีที่บัดนี้โหนกแก้มเขียวช้ำ มุมปากแตกยับ ผมยุ่งฟูไม่เป็นทรง ละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น น้ำตาหลายหยดร่วงลงมาจากดวงตาอย่างสุดกลั้น

“ปล่อย...นะ” ความง่วงเริ่มความครอบงำ สติที่เหลืออยู่น้อยนิดสั่งให้เธอสู้ หญิงสาวดิ้นรนสุดแรง ทว่าความง่วงงุนหนักหนาก็กลืนกินเรี่ยวแรงของเธอไปหมด

เมื่อเห็นว่าเธอไร้ทางสู้ ไร้แม้กระทั่งทางหนี ชายฉกรรจ์คนที่ยึดร่างของเธอไว้ก็ปล่อยมือ จากนั้นร่างเธอก็ทรุดฮวบลงบนพื้น ร่างกายหนักอึ้งไปซะทุกส่วน จะหยัดกายขึ้นจากพื้นก็ไม่สามารถทำได้

“ขอเวลาให้เราอีกหน่อย เราจะรีบหาเงินมาคืน อย่าเอาตัวนิลไปเลย” ธนวรรธน์ที่มีสภาพสะบักสะบอมหนักหนากว่าคนเป็นแม่หลายเท่าพูดขึ้นบ้าง ทั้งๆ ที่มีปืนจ่ออยู่ที่ขมับ

“ให้กู้เงินไม่ได้ทำการกุศลนะโว้ย เมื่อใช้หนี้ไม่ได้ ก็ต้องยกหลักประกันให้นายฉันตามสัญญาสิ”

ร่างของนิลรัตน์แข็งทื่อ เลือดในกายเย็นเฉียบ เมื่อเริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ว่าตัวเองถูกใช้เป็นหลักประกันในการกู้ยืมเงินก้อนโต ขอบตาเธอร้อนผ่าว น้ำตาแทบหยดลงมาเพราะความหวาดกลัวที่เกาะกิน

“สวยสมราคาคุยจริงๆ นะพี่  เห็นแล้วแม่งอยากพาขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดขึ้นมาเลย”

ลมหายใจของนิลรัตน์สะท้าน ความกลัวมากกว่าเดิมรุมเร้า เกาะกุมยึดแน่นอยู่ในอก เมื่อชายฉกรรจ์คนหนึ่งทรุดกายลงนั่ง ชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้นข้างๆ ร่างของเธอ แล้วกวาดตามองตั้งแต่ใบหน้าของเธอลงไปจนถึงปลายเท้าเปล่าเปลือยอย่างประเมิน ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียด นัยน์ตาวาววับด้วยแววน่าสะอิดสะเอียน

“อย่ายุ่ง ของแพงโว้ยคนนี้”

“เสี่ยจะเก็บไว้เองหรือเปล่าสวยๆ แบบนี้ หรือว่าจะส่งออก”

“เรื่องของเสี่ย มึงอย่าทำให้ของเสียหายก็แล้วกัน”

“แตะนิดๆ หน่อยๆ เอง ไม่เสียหายหรอกน่า”

มือหยาบเลื่อนขึ้นมาแตะเรียวขาของเธอ ปลายนิ้วที่แตะไล้อยู่บนผิวเนื้อน่าขยะแขยงและชวนในพะอืดพะอม หญิงสาวขยับตัวหนีอย่างอ่อนแรง

“อย่ามายุ่งกับฉัน” เสียงที่คิดว่าตวาดออกไปเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ ทุกส่วนประสาทถูกความง่วงเข้าครอบงำ ทว่าความหวาดหวั่นกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลย

“สะดีดสะดิ้งนักนะมึง เสี่ยเบื่อเมื่อไร กูจะเอาให้หนำใจเลย”

“อย่าแตะต้องน้องกู” ธนวรรธน์ฮึดฮัด พยายามดิ้นให้หลุดจากการจับยึดของชายฉกรรจ์สองคนที่ยึดแขนแต่ละข้างของตนไว้ แต่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากการจับยึดแน่นหนานั้น

“ถ้ากูจะแตะแล้วมึงจะทำไม”  ชายฉกรรจ์คนที่ยังนั่งชันเข่าอยู่ข้างร่างอ่อนแรงของนิลรัตน์พูดขึ้นก่อนจะก้มลงแตะริมฝีปากกับแก้มเนียนแล้วสูดกลิ่นหอมยวนใจเข้าปอด “คนอะไรวะตัวหอมชะมัด แข็งแม่งเลยกู”

“เอาตัวไปได้แล้ว” ชายฉกรรจ์รูปร่างบึกบึนที่เป็นหัวหน้าพูดขึ้น

“...” นิลรัตน์ตั้งใจจะบอกว่าอย่ามายุ่งกับเธออีกครั้ง ทว่าริมฝีปากของเธอกลับไม่ยอมขยับ มันหนักและแข็งราวกับกลายเป็นก้อนหิน และแม้จะพยายามประคับประคองสติตัวเองไว้สักแค่ไหนมันก็เลือนรางเต็มที พื้นแข็งๆ และเย็นเฉียบที่แนบอยู่กับผิวหน้าเริ่มเลือนหายไปจากความรู้สึก

“มึงจะพาน้องกูไปไหน”

“ก็พาไปเสียวสวาทขาดใจบนสวรรค์ชั้นเจ็ดกับนายกูไงวะ” สิ้นเสียงหัวหน้า ลูกน้องอีกสามคนก็หัวเราะผสมโรงดังลั่น ราวกับเรื่องที่พูดคุยอยู่เป็นเรื่องสนุกสนานเต็มที

“พวกสัตว์นรก”

“โทษพวกกูได้ยังไง ถ้ามึงมีปัญญาใช้หนี้ น้องสาวสุดสวยคนนี้ก็ไม่ต้องมารับกรรมแบบนี้”

“ไอ้ชั่ว กูไม่ให้มึงพาน้องกูไปไหนทั้งนั้น” ธนวรรธน์ตะโกนลั่น เขาสะบัดคนที่ยึดร่างตนออก แล้วเหวี่ยงกำปั้นไปที่หน้าชายฉกรรจ์คนที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างแรง ก่อนจะพยายามพุ่งไปช่วยนิลรัตน์ที่นอนอ่อนแรงแทบไร้สติอยู่บนพื้น

“อยากตายหรือไงมึง” เสียงสบถของคนที่ถูกชกดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด เขาชักปืนออกมาแล้วยิงไปที่ขาของคนที่ทำร้ายร่างกายตน

“ปัง!”

“โอ้ย!!!”

          เสียงปืนดังสนั่น ก่อนเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของธนวรรธน์จะดังขึ้น  นิลรัตน์อยากจะทำอะไรสักอย่าง แต่สิ่งเดียวที่ทำได้คือนอนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่สามารถขยับตัวได้

          “เลือกเอา ว่าจะให้กูเอาตัวน้องคนสวยนี่ไป หรือมึงจะตายกันหมดนี่” ชายฉกรรจ์คนที่ชักปืนออกมายิงอย่างอุกอาจ ย่อตัวลงแล้วเอาปลายกระบอกปืนร้อนฉ่าจิ้มไปที่หน้าผากธนวรรธน์แรงๆ

“แน่จริงมึงยิงสิ” แม้จะเจ็บที่แผล เลือดไหลนอง ไร้เรี่ยวแรง และแทบหมดสติ แต่ธนวรรธน์ก็ยังจ้องตากับอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมหลบ และตอบโต้กลับไปไม่อย่างไม่กลัวเกรง

“ท้ากูเหรอ ได้”

         “อย่าๆ อย่าทำลูกฉัน ได้ตัวนิลแล้วก็ไปซะที เลิกยุ่งกับเราสองแม่ลูกได้แล้ว” สิรีรีบพุ่งเข้าไปหาธนวรรธน์ ยกมือขึ้นพนมไหว้ขอชีวิตลูกชายอย่างน่าสมเพช มองปลายกระบอกปืนที่จ่ออยู่ที่หน้าผากของธนวรรธน์ด้วยความหวาดกลัวจับใจ ตัวเองตายเธอไม่กลัวเลยสักนิด ใครจะเป็นจะตายยังไงเธอไม่สน แต่ชีวิตลูกคืออย่างเดียวที่เธอเป็นห่วง

          “ไม่นะแม่ อย่าให้พวกมันเอาตัวนิลไป”

เสียงธนวรรธน์เป็นเพียงเสียงที่แว่วมาจากที่ไกลแสน สติของนิลรัตน์แทบไม่เหลือแล้วตอนที่ถูกใครคนหนึ่งสอดแขนเข้ามาช้อนตัวขึ้นพาดบ่า เปลือกตาของเธอค่อยๆ ปิดลง

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือธนวรรธน์ซึ่งมีเลือดแดงฉานเปื้อนเต็มเสื้อผ้าแต่ก็ยังพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสนออกจากการจับยึดของมารดาเข้ามาช่วยเธอ  


ซีรีส์ชุดที่รักของมาเฟีย
                                      อันดับ 1 สัมผัสรักมาเฟีย โดย กานต์มณี (ไปหน้านิยาย คลิก!!!)
                 อันดับ 2 จำนนรักมาเฟีย  โดย สุนิตย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

831 ความคิดเห็น

  1. #33 aemly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 19:32

    ยังไงต่อ

    #33
    0
  2. #24 LuckyTarot (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 13:04

    ลุ้นๆกันไปยาวๆ
    #24
    0
  3. #17 dokao (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 18:04
    เศร้าปัยอี้ก
    #17
    0
  4. #16 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 16:56

    ทำผิดแต่ก็ยังห่วงน้อง

    #16
    0