กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 49 : บทที่ 10 หน้าที่ของสามี (โปรย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    5 ธ.ค. 63

 


ริชาร์ดมองตามแผ่นหลังบอบบางตั้งตรงที่ห่างออกไปเขม็ง เธอดูตัวเล็กมากท่ามกลางชาวยุโรปทั้งหญิงและชาย และลับหายไปในประตูห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลอย่างรวดเร็ว เขายังนั่งนิ่งปล่อยให้สาวสวยลูบสะเปะสะปะไปทั่วกายก่อนจะยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ พลางเหลือบตามองไปยังตำแหน่งที่ร่างของวรรณรสาหายลับไป

จนเวลาผ่านไปสักพักคิ้วของเขาที่ขมวดเข้าหากันเป็นพักๆ ก็ขมวดแน่นจนแทบคลายไม่ออก ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือสลับกับมองไปยังประตูห้องน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งดึกผู้คนก็ยิ่งแออัดยัดเยียดขึ้นเรื่อยๆ จนเขาไม่สามารถมองผ่านกลุ่มผู้คนไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลได้

“ห้องน้ำก็อยู่แค่นี้เอง ใช้เวลาเป็นชาติเลยหรือไง” ริชาร์ดสบถอย่างหัวเสีย

“อะไรนะคะ” สาวสวยที่กำลังมัวเมากับการไล้ริมฝีปากมาแก้มของเขาผละออกแล้วเอ่ยถามอย่างงุนงง

ริชาร์ดไม่ตอบเขาลุกพรวดแล้วก้าวตรงไปยังห้องน้ำทันทีปล่อยให้สาวสวยที่กระแซะอยู่ข้างกายมองตามหลังไปอย่างไม่เข้าใจ

 

พราะแชมเปญแน่ๆ ที่ทำให้ความรู้สึกของเธอแจ่มชัดขนาดนี้ พลังใจของเธอลดต่ำลงทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกความคิด ทุกความรู้สึกจึงประดังประเดกันเข้ามาบีบรัดหัวใจให้เจ็บจนแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แบบนี้ เธอพยายามต่อต้านความคิดของตัวเองตั้งแต่แรก แต่ยิ่งห้ามมันก็ยิ่งคิด น่าแปลกที่เธอจะมีความรู้สึกแบบนี้กับคนที่ไม่เคยทำดีกับเธอเลยสักครั้ง ถ้าจะยกเว้นก็คงตอนที่เขาเอาตัวเข้ามาขวางแกงเขียวหวานที่ถูกสาดมาโดยแม่เลี้ยงของเขานั่นแหละมั้ง นอกนั้นความรักที่เขาแสดงต่อเธอมันก็เป็นแค่การเสแสร้งแกล้งทำ

ทั้งๆ ที่มันเป็นแค่การเสแสร้ง และเธอก็รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ทำไมถึงทำให้เธอรู้สึกไปได้ไกลขนาดนี้ด้วยนะ!

วรรณรสาเงยหน้าขึ้นสูงเพื่อไม่ให้น้ำตาร่วงลงมา เธอแต่งหน้า และถ้าปล่อยให้น้ำตาไหลลงมามันต้องเลอะแน่ๆ และเธอไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เธอนั่งอยู่ในห้องน้ำรู้แต่ว่าความรู้สึกที่เป็นอยู่ไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด วรรณรสาล้างมือช้าๆ พลางมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ผู้หญิงในชุดสวยหลายคนใช้แต่งเติมความงามของตัวเองด้วยเครื่องสำอาง ก่อนจะเดินไปดึงกระดาษเช็ดมือมาซับน้ำแล้วก้าวออกจากประตูห้องน้ำทันที

เธอหมุนตัวเดินตรงไปยังทางออกของไนท์คลับแห่งนี้เพราะไม่คิดจะกลับไปยังที่ที่ทำให้ความรู้สึกของเธอแย่ลงอีก แต่เพียงไม่กี่ก้าวก็มีลำแขนข้างหนึ่งโอบรัดเอวของเธอไว้แล้วดันร่างของเธอให้ชิดกับกำแพงปูนกักเธอไว้ภายในอ้อมแขนที่เท้ากับกำแพงด้านหลังข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างวางอยู่ตรงสะโพกของเธอก่อนจะเลื่อนลงไปอยู่ที่บั้นท้าย

วรรณรสาอ้าปากตั้งกำลังจะพ่นคำต่อว่าแต่ก็ต้องค้างเอาไว้อย่างนั้นอย่างตกตะลึง เพราะคนที่กระทำการจาบจ้วงกับเธอไม่ใช่ริชาร์ด เพรสตันอย่างที่เธอคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก แต่เป็นชายหนุ่มผมทองที่มีดวงตาสีฟ้าสด

“ช่วยเอามือของคุณออกไปจากตัวฉันด้วย”

วรรณรสากรีดเสียงแข่งกับเสียงดนตรีดังด้วยความโมโห แต่อีกฝ่ายกลับยักไหล่และด้วยท่าทางไม่ยี่หระกับท่าทางเดือดดาลของเธอ

“ไม่เอาน่า ดื่มด้วยกันก่อนสิ แค่สนุกกันนิดหน่อยเอง”

“ฉันแต่งงานแล้ว คงสนุกกับคุณไม่ได้” วรรณรสาเอ่ยขึ้น พลางปัดมือไปที่มือเหนียวเหมือนตุ๊กแกออกจากบั้นท้ายของตัวเองแรงๆ

“ไม่เห็นสวมแหวนแต่งงาน แสดงว่าถึงจะแต่งงานแล้วคุณก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้นี่ และผมก็ยินดีจะสนุกกับคุณโดยไม่สนใจว่าจริงๆ แล้วคุณจะแต่งงานแล้วหรือไม่”

หนุ่มผมทองใช้มือที่เพิ่งถูกเธอปัดออกจับมือซ้ายเธอขึ้นมาดู แล้วก้มลงมากระซิบชิดมือข้างนั้น วรรณรสาสะบัดมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย และเป็นอีกครั้งที่เขาทำท่ายกไหล่ขึ้น เขาวางมือข้างที่เพิ่งใช้จับมือเธอที่หัวไหล่ก่อนจะไล้มันลงไปตามต้นแขนเปลือยเปล่า

แล้ววินาทีนั้นความอดทนของวรรณรสาก็หมดลง เธอยกมือตบหน้าอีกฝ่ายไปเต็มแรงจนหน้าหัน แต่อีกฝ่ายก็หันขวับกลับมามอง นัยน์ตาสีฟ้าของคนโดนตบมีทั้งความกรุ่นโกรธและแปลกใจอยู่ในนั้น แต่ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก ร่างสูงของหนุ่มผมทองก็เซถลาถอยออกไป ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกโอบโดยแขนแข็งแกร่งและดึงไปอยู่ข้างกายของคนมาใหม่แทน

“ถึงไม่ได้สวมแหวนแต่เธอมากับสามี” ริชาร์ดไม่ได้ตะโกนแต่เสียงของเขาก็ดังพอที่ทั้งเธอและหนุ่มผมทองจะได้ยิน

“เธอยั่วฉันก่อน”

สิ้นคำของหนุ่มผมทองจอมปลิ้นปล้อนกำปั้นหนักๆ ก็กระแทกเข้าหน้าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายล้มลงไปกองกับพื้น วรรณรสาร้องกรี๊ดอย่างตระหนก ในขณะที่ผู้คนที่มีหาความสนุกจากสถานที่แห่งนี้ก้าวถอยออกไปทิ้งช่องว่างไว้รอบเหตุการณ์ไม่คาดฝันในระยะปลอดภัย

หนุ่มผมทองตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แต่กลับถูกกดลงไปนอนคว่ำหน้าบนพื้นด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดที่กรูออกมาจากกลุ่มผู้คน ริชาร์ดตรงเข้าไปประเคนฝ่าเท้าที่สีข้างของอีกฝ่ายเต็มแรง แล้วซ้ำไปอีกสองที

“พอแล้วค่ะ”  วรรณรสาสูดลมหายใจแล้วร้องขึ้น เธอรีบพาร่างเล็กๆ เข้าไปขวางร่างของริชาร์ดที่กำลังจะประเคนเท้าไปยังร่างที่นอนแนบพื้นเป็นครั้งที่สี่เอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะกลายเป็นฆาตกรเพราะความโกรธ ท่าทางของเขาตอนนี้แข็งกระด้างเย็นชา ชายหนุ่มกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสัน นัยน์ตาสีเทาที่จ้องสบกับเธอตอนนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงร้อนแรงแห่งโทสะ ดูน่ากลัวจนวรรณรสาสะท้านเยือกในอก

เธอเคยเห็นเขาโกรธมาแล้วหลายครั้ง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาดูน่ากลัวมาเท่านี้มาก่อน

ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าหวั่นใจและยาวนานตอนที่เธอสบตากับเขา แล้ววินาทีหนึ่งอีกฝ่ายก็ยื่นมือมาจับข้อมือของเธอไว้ก่อนจะฉุดร่างของเธอให้ปลิวตามการก้าวเดินของเขาออกไปจากผับที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนแปลกหน้า

-----------------------------------------------------
E-book เหมยแจ้งว่าไม่เกินวันที่ 10 ที่จะถึงนี้ก็แล้วกันเนอะ
พอดีมันติดวันหยุดค่ะ เด็กผู้ชายไม่ได้ไปโรงเรียน กวนแม่หนักมาก
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #905 7750778 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 14:02

    e book ยังไม่มางั้นอัพบ่อยๆๆนะคะ
    #905
    0
  2. #904 Kann4455 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 10:20
    อีบุ๊คอีกนานมั้ยค่าา
    #904
    0
  3. #903 moomujung (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 04:33
    เอาแล้วๆๆๆ มีคนมาจีบเมีย ตอนนี้ทำมาเป็นหึง หึยยย
    #903
    0
  4. #902 0805213952 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 00:22
    อยากได้ e-book ค้าา
    #902
    0
  5. #759 amon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:17
    ขอบคุณค่ะไรท์
    #759
    0
  6. #758 pokkae79 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:16
    พ่อเลี้ยงตายแน่
    #758
    0
  7. #757 feelling2546 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:06
    หนุกๆดีจายเม้นเเรก
    #757
    0
  8. #756 saithip (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 14:04
    น่าจะลงจนจบนะคะ
    #756
    0