กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 50 : บทที่ 10 หน้าที่ของสามี (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    5 ธ.ค. 63



รรรรสาสะบัดตัวเมื่อถูกชายหนุ่มลากเข้ามาในห้องรอยัลเพนท์เฮาส์สวีทห้องที่อยู่ในความทรงจำสุดแย่ของเธอ แต่ไม่ว่าเธอจะแกะจะสะบัดแรงเท่าไรมือหนาก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยข้อมือของเธอ แถมเจ้าของมือยังเพิ่มแรงบีบรัดลงมาจนเธอต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ

“ทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยฉันนะ”

“ทำไมต้องปล่อย นั่นมันหน้าที่ของผม”

“หน้าที่บ้าอะไรของคุณอีก” วรรณรสาแหวใส่เขาพร้อมกับขืนตัวไม่ให้ถูกร่างหนาลากไปได้สมใจ

“หน้าที่ของสามี” ริชาร์ดกระชากเสียงพลางลากร่างเล็กตรงไปยังห้องนอนโดยที่แรงขัดขืนดิ้นรนของเธอไม่เป็นอุปสรรคต่อการก้าวเดินของผู้ชายตัวโตและกำลังโกรธจัดอย่างเขาแต่อย่างใด เขาเปิดประตูดึงเธอให้ตามเข้าไปแล้วดันประตูให้ปิดแรงๆ จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

“ไม่นะ!” วรรณรสาร้องอยางตระหนกรับรู้ได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

“ถ้าผมรู้ก่อนหน้านี้ว่านอกจากเงินคุณยังบ้าผู้ชายด้วย ผมคงจัดให้คุณเต็มที่”

         “ฉันจะบ้าอะไร มันก็เรื่องของฉัน ไม่ได้เกี่ยวกับ... ว้าย!!!” ประโยคแสบสันกลายเป็นเสียงกรีดร้องอย่างตระหนกตกใจในตอนท้ายเมื่อร่างถูกเหวี่ยงลงไปบนเตียงเบจทอง หญิงสาวรีบยันกายลุกขึ้นนั่งมองร่างตระหง่านที่ยืนเท้าเอวอยู่ปลายเตียงด้วยแววตาเบิกกว้าง

ริชาร์ดถอดสูทสีเข้มที่สวมทับเสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดประดุมเม็ดบนออกสองเม็ดออกแล้วโยนมันทิ้งไปบนพื้น เขาทำทุกอย่างขณะที่ยังใช้สายตาแข็งกร้าวจ้องไปยังร่างบอบบางบนเตียง

         “ฉันจะกลับบ้าน”

         “วันนี้เราจะนอนที่นี่” เสียงที่สวนกลับห้วนสนิท มือหนาทึ้งกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลืออยู่ออกจากรังรวดเดียวหมดแผงก่อนจะถอดมันออกแล้วปาทิ้ง มือหนาลดลงไปปลดเข็มขัดกางเกงออกพร้อมกับทิ้งเข่าลงบนเตียง ร่างสูงขยับเข้าหาร่างเล็กช้าๆ ราวกับราชสีห์หนุ่มกำลังตะครุบลูกกวางตัวน้อยที่ไม่มีทางหนี

วรรณรสารีบพลิกกายลงจากเตียงเพื่อหนีการคุกคามที่น่าหวั่นใจนั่น แต่อีกฝ่ายก็พุ่งเข้ามายึดร่างเธอไว้แล้วลากให้ร่างของเธอกลับไปนอนกลางเตียง และถูกทาบทับด้วยร่างหนาหนักของเขา หญิงสาวดิ้นรนหนีระหว่างที่เขาพยายามจะทึ้งเสื้อผ้าของเธอออก เธอยกมือขึ้นทาบอกเปลือยเปล่าของเขาแล้วผลักด้วยแรงทั้งหมดที่มี

แต่ตัวเขาหนักเกินไป และแรงของเขาก็มากกว่าเธอหลายเท่า ตัวเขาไม่ขยับไปไหนแถมเสื้อผ้าของเธอก็หลุดลุ่ยออกจากกายได้อย่างง่ายดายจนเหมือนว่าเขาไม่ได้ออกแรงอะไรเลย

         “จะทำบ้าอะไรของคุณ” วรรณรสาร้องออกมาด้วยเสียงสั่นพร่าด้วยความเหนื่อยหอบปนหวามไหว

         “คิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ”

“อย่ามายุ่งกับฉัน ผู้หญิงของคุณก็มีจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม”

“นั่นมันความสุขชั่วคราว แต่นี่มันเป็นหน้าที่ที่สามีพึงทำให้ภรรยามีความสุข ผมไม่อยากเป็นสามีที่บกพร่องในหน้าที่”

“ฉันไม่ต้องการ”

“โกหก” เสียงรอดไรฟันของเขาแหบพร่า

“ฉันพูดจริงทุกคำ”

“เก็บเสียงหวานๆ ของคุณไว้ครวญครางตอนที่ผมอยู่ในตัวคุณเถอะ เพราะผมไม่เชื่อที่คุณพูด อีกอย่างถ้าคุณไม่อยากอย่างที่ปากคุณพูด คุณก็คงไม่ไปเรียกร้องเอาจากผู้ชายคนอื่น”

“ฉันไม่...อื้อ”

เสียงโต้แย้งกลายเป็นเสียงครางประท้วงเมื่อริมฝีปากร้อนรุ่มประกบลงมาบนกลีบปากของเธอแล้วบดขยี้ลงมาอย่างหนักหน่วงร้อนแรง วรรณรสาพยายามห้ามเขาแต่การกระทำของเธอก็เป็นการเปิดโอกาสให้ปลายลิ้นเชียวชาญบุกรุกเข้ามาในโพรงปากเล็กกวาดชิมกระหวัดดูดดึงเรียวลิ้นอ่อนนุ่มอย่างจาบจ้วงรุนแรง

วรรณรสาเบิกตากว้าง อึกอักขัดขืนอยู่ในลำคอและพยายามจะสะบัดหน้าหนี แต่มือหนาทั้งสองข้างก็สอดเข้ามาในกลุ่มผมและยึดศาษะของเธอเอาไว้ วรรณรสาผลักอกกว้างพยายามดันร่างหนาให้ออกไปจากร่างของเธอ แต่เขาก็ไม่ผละถอย ไม่ชะงัก ไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือน เธอจึงเปลี่ยนเป็นโอบมือรอบคอเขาใช้มือจิกกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มแล้วดึงอย่างแรง

“โอ้ย!

เขาร้อง ใบหน้าของเขาผละห่างจนริมฝีปากของเธอและเขาแยกออกจากกัน แต่นัยน์ตาสีเทาดุดันและเต็มไปด้วยไฟปรารถนายังจ้องมองลงมาที่ใบหน้าของเธอ

---------------------------

แค่หน้าที่จริงหรือเฮีย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น