กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 47 : บทที่ 10 หน้าที่ของสามี (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    4 ธ.ค. 63



รรณรสาเพิ่งรู้ตอนที่มาถึงนี่เองว่าเดอะพลาซ่านิวยอร์กผับคือร้านอาหารกึ่งผับที่ตั้งอยู่บนดาดฟ้าของโรงแรมเดอะพลาซ่านิวยอร์กโฮเต็ล สถานที่ที่เธอไม่ค่อยพิสมัยเท่าไรนัก เพราะมันทำให้เธอคิดถึงครั้งแรกที่เธอเจอกับเขา

วรรณรสาพ่นลมหายใจพลางละสายตาจากผนังกระจกที่สามารถชื่นชมแสงสีของมหานครเอกของโลกในยามค่ำคืนและแม่น้ำฮัตสันที่คดเคี้ยวเป็นเส้นยาวสวยงาม มากวาดสายตามองสถานที่ที่เป็นที่ตั้งของเดอะพลาซ่านิวยอร์กผับ

จุดศูนย์กลางของดาดฟ้าแห่งนี้เป็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ล้อมรอบด้วยโต๊ะเก้าอี้และโซฟาในรูปแบบแตกต่างแต่ใช้สีโทนเดียวกัน ฟลอร์เต้นรำสูงจากพื้นประมาณหนึ่งฟุตแต่คงเพราะยังคงหัวค่ำเกินไปจึงไม่มีใครขึ้นไปดิ้นอยู่บนนั้น ถัดไปเป็นบาร์เหล้ารูปตัวยู ที่มีบาร์เทนเดอร์คอยให้บริการเครื่องดื่มอย่างเต็มพิกัด

“คุณผู้หญิงให้ช่วยถอดเสื้อคลุมออกไหมครับ”

บริกรหนุ่มที่ทำให้หน้าที่เปิดประตูให้เอ่ยขึ้นทันทีพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่เพียงก้าวเดียวเขาก็ต้องรีบถอยออกไปเพราะคำพูดห้วนๆ ของคนที่เดินนำหน้าเธออยู่

“ไม่ต้อง ฉันทำเอง” ริชาร์ดว่าพลางหมุนตัวแล้วขยับเข้าไปช่วยถอดโค้ทออกจากร่างของหญิงสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากใส่ไว้แบบนี้” วรรณรสารีบว่าพลางเบี่ยงตัวออกจากการเกาะกุมของเขา

“ใครเขาแต่งตัวแบบนี้มาเที่ยวผับกัน”

“ฉันจะแต่งตัวแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน คุณหรือใครก็ไม่มีสิทธิ์วิจารณ์”

“ถ้าไม่อยากอายเพราะผมกระชากมันออกจากตัวคุณก็ทำตามที่ผมสั่ง” น้ำเสียงบ้าบงการดังขึ้นตอนที่เขาก้มลงมากระซิบ

จบคำพูดของเขามือเล็กที่พยายามยื้อเสื้อโค้ทตัวเองไว้ก็คลายออก ทำให้เขาปลดเสื้อโค้ทของเธอออกได้ง่ายขึ้น แต่ทันทีที่เขาดึงรั้งมันออกจากไหล่แคบๆ ก็เป็นเขาเองที่อยากตวัดมันคลุมกลับไปที่เดิม เพราะเดรสตัวในมันเป็นเพียงเดรสเกาะอกพอดีตัวที่สั้นกว่าโค้ทตัวนอกที่เธอสวมทับเสียอีก แต่เพราะนัยน์ตาสีดำที่มองเขาอย่างงุนงงและตั้งคำถามของเจ้าของเรือนร่างกลมกลึงน่ามองนั่นแหละทำให้เขาต้องถอดมันออกจนสำเร็จ

         “มิสเตอร์เพรสตันยินดีต้อนรับอีกครั้งค่ะ”

เสียงหวานๆ ของใครบางคนทำให้สายตาสองคู่ที่ยังสบกันนิ่งต้องหันไปมอง เธอคือพนักงานสาวหน้าตาดีตัวสูง ไว้ผมสั้นย้อมสีทอง และสวมชุดว่ายน้ำทูพีชเข้ากับการตกแต่งและบรรยากาศของร้าน เธอยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันทุกซี่ที่อยู่ระหว่างริมฝีปากสีแดงสด ดวงตาสีฟ้าของเธอแวววาวไปด้วยจริตมารยาและการเชื้อเชิญไร้ยางอาย และทันทีที่พนักงานสาวคนนี้เข้ามาบริกรหนุ่มที่เข้ามาอาสาถอดเสื้อโค้ทให้เธอก็ถอยออกไป

“ฉันจะพาไปที่โต๊ะนะคะ” พูดเสร็จเธอก็ส่งยิ้มกว้างกว่าเก่ามาให้

ริชาร์ดผายมือให้เธอเดินนำก่อนจะก้าวเนิบๆ ตามหลังเธอไป ในขณะที่วรรณรสายืนนิ่งกำลังตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับตัวเองดี จนร่างสูงสาวเท้ายาวๆ เร็วๆ กลับมาคว้าข้อมือของเธอให้ก้าวตามนั่นแหละ วรรณรสาถึงรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ

ริชาร์ดฉุดร่างบอบบางให้ทรุดกายลงนั่งตรงโซฟายาวตัวเดียวกับเขาก่อนจะปล่อยมือออกจากข้อมือเล็ก วรรณรสาขยับกายไปนั่งชิดฝั่งหนึ่งของโซฟาอย่างรวดเร็วเมื่อข้อมือเป็นอิสระ

“รับแบบเดิมนะคะ”

         “...” ไม่มีเสียงหลุดออกมา ริชาร์ดทำเพียงพยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับคำพูดของพนักงานสาว

“แล้วคุณผู้หญิงรับอะไรดีค่ะ” พนักงานสาวในชุดทูพีชยังอุตส่าห์หันมาถามเธอทั้งๆ ที่ยังไม่เลิกส่งสายตาเชื้อเชิญให้ริชาร์ด

“เออ...ขอน้ำเปล่าก็แล้วกันค่ะ”

“น้ำเปล่านะคะ”

เสียงตอบรับดังขึ้นอย่างสุภาพ พร้อมกับสายตาที่ตวัดมองมาแวบหนึ่ง แต่เพียงแวบเดียวจริงๆ คงสักประมาณสองวินาทีได้ล่ะมั้งก่อนที่สายตาของพนักงานสาวจะกลับไปจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลาของริชาร์ด เพรสตันเช่นเดิม

“ของคุณผู้หญิงขอเป็นแชมเปญดีกว่า” ริชาร์ดเปลี่ยนเมนูเครื่องดื่มของหญิงสาวพร้อมกับเหลือบตามองคนที่กัดริมฝีปากแน่นด้วยแววตานิ่งเรียบ

“เปลี่ยนเป็นแชมเปญนะคะ งั้นฉันขอตัวไปสั่งเครื่องดื่มก่อนนะคะ”

“อืม ถ้าคุณวางก็มานั่งเป็นเพื่อนผมก็แล้วกัน”

พนักงานสาวเบิกตากว้างอย่างแปลกใจก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาด้วยความยินดี แต่ริชาร์ดกลับไม่แปลกใจเลยที่เธอทำท่าทางตกตะลึงเช่นนั้น เพราะเป็นที่รู้กันดีว่าปกติแล้วนอกจากเรื่องบนเตียงแล้ว เขาจะไม่ค่อยสนใจจะเสวนากับผู้หญิงมากนัก แต่นี่คงเป็นข้อยกเว้น

ริชาร์ดเหลือบตามองสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้ทุกอย่างที่เขาทำผิดแผกไปจากเดิม เธอนั่งนิ่งมองตรงมาที่เขา และที่สำคัญสายตาเธอเป็นแบบนั้นอีกแล้ว แบบเดียวกับวันแรกที่เขาเจอเธอในโรงแรมแห่งนี้ สายตาแบบกล่าวหา รังเกียจ แต่เพียงชั่ววินาทีเดียวก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบ ไม่บ่งบอกความรู้สึก และที่สำคัญเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน

“ฉันว่าฉันไปนั่งที่อื่นดีกว่านะคะคุณจะได้ทำอะไรๆ ได้สะดวก”วรรณรสาว่าพลางตวัดสายตามองพนักงานสาวที่ส่งสายตาหวานเชื่อมและรอยยิ้มละลายใจให้กับริชาร์ดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวตรงไปยังบาร์รูปตัวยูเพื่อสั่งเครื่องดื่ม

“ไม่จำเป็น แบบนี้ผมก็สะดวก”

“แต่ฉันไม่ใช่โรคจิตที่นั่งมองคนอื่นทำอะไรๆ กันค่ะ ขอตัว” ต้องใช้ความพยายามอย่างถึงขีดสุดที่จะไม่แสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า ทั้งๆ ที่ภายในใจของเธอกำลังถูกกัดกินด้วยความรวดร้าวที่แสนทรมาน

----------------------

พี่แกจะหาเรื่องให้ตัวเองอีกหรือเปล่าหนอ?


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #898 karfile1965 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 18:50

    ยังๆๆๆ นะ ริค ยังไม่รู้ตัวอีก

    #898
    0
  2. #897 tutue (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 14:28

    ปากแข็งจัง ระวังเมียเทนะจ๊ะ

    #897
    0
  3. #896 nuttha1990_ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 11:20
    ระวังคนอื่นมาจีบเมียนะคะคุมพี่
    #896
    0
  4. #895 praew_chi (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 10:57
    ระวังเมียทิ้งนะคะ
    #895
    0
  5. #746 Lemon (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 17:56
    เกิดอะไรขึ้นอ่ะ ปลายสายพูดว่ายังไง
    #746
    0
  6. #745 P_pai (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 16:35
    #745
    0
  7. #743 TheAinglish (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 15:04
    อย่าเล่นตัวๆ เดี๋ยวเมียไม่อยู่แล้วจะรู้สึก รักเค้าก็บอกเค้าไปสิ
    #743
    0
  8. #742 til' the end. (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 13:52
    รีบๆคิดนะเฮีย! เมียหนีไม่รู้ด้วยนะ!!!
    #742
    0