กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 46 : บทที่ 9 มิสเดชากูล (ุ6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 111 ครั้ง
    3 ธ.ค. 63

 

 

“ว่าธุระของคุณมา” ทันทีที่เบลซปิดประตูให้เสียงทุ้มห้วนก็เอ่ยถามทันที

วรรณรสาเหลือบมองบอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่ขับรถ ก่อนจะหันมามองหน้าเขา

“แฮร์รี่ก็เป็นอีกคนที่ไว้ใจได้” ริชาร์ดเอ่ยตอบคำถามทางสายตาของเธอ พร้อมกับประตูข้างคนขับที่ถูกเปิดออกแล้วเบลซก็ก้าวเข้ามานั่งตำแหน่งนั้น

“ฉันอยากให้คุณหยุดงานสักสามวันค่ะ”

“หยุดทำไม”

“การที่คุณกลับบ้านย่ำรุ่งมาหลายอาทิตย์ทำให้คุณรัชนีฉายสงสัย และตอนนี้เธอก็เข้ามาร่วมเป็นผู้ประมูลอีกหนึ่งคน แต่ไม่ได้ให้ฉันอยู่ในตำแหน่งภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณต่อนะคะ แต่เธอต้องการใบหย่าจากฉัน”

“แล้ว...”

“ฉันอยากให้คุณหยุด แล้วเดินทางไป...” วรรณรสาหยุดไปพักหนึ่งเธอไม่รู้จะให้เขาพาไปที่ไหน แล้วสถานที่ที่ผุดขึ้นมาเป็นที่แรกก็เป็นสถานที่ที่เธอคิดถึงและอยากกลับไปมากที่สุด “เมืองไทยสักสามสี่วัน โดยปล่อยข่าวไปว่าที่คุณต้องทำงานดึกๆ ดื่นๆ ติดต่อกันหลายอาทิตย์เพราะฉันคิดถึงบ้านและคุณอยากพาฉันกลับไปที่นั่น” วรรณรสาพูดสิ่งที่คิดออกมายาวเหยียด มันดูเข้ากันกับสิ่งที่เธอบอกรัชนีฉายเอาไว้อย่างดีที่สุดแล้วที่พอจะนึกออก

“ฉันคงไม่ต้องบอกเหตุผลคนนอกอย่างคุณหรอกมั้งค่ะ ว่าทำไมคุณริชาร์ดต้องกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ เพราะเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของสามีภรรยา”

เพราะพูดไปแล้ว ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เรื่องราวมันคงวุ่นวายขึ้นกว่านี้ และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องอดทนนั่งรอหลายชั่วโมงทั้งๆ ที่รู้ดีว่าเขาตั้งใจจะให้เธอรอ

“ทำไมผมต้องทำตามสิ่งที่คุณพูด ในเมื่อนั่นมันก็เรื่องของคุณ อีกอย่างก็ดีเสียอีกที่มีคนจ่ายค่าจ้างให้คุณหย่าแทนผม”

“คุณก็รู้นี่ค่ะ ว่าคุณย่าของคุณไม่มีทางยอมให้ฉันหย่า แล้วยิ่งคนจ่ายเงินเป็นคุณรัชนีฉายก็ยิ่งไม่มีทาง อันที่จริงเรื่องนี้ฉันไม่เดือดร้อนด้วยซ้ำเพราะฉันไม่ได้เป็นคนเสียและกลับได้ประโยชน์จากเรื่องนี้เสียด้วยซ้ำ” วรรณรสาข่มอารมณ์ที่คุกรุ่นไว้แล้วต่อรองกับเขาอย่างใจเย็น

“ก็ได้ แค่นี้ใช่ไหมธุระของคุณ”

“ยังไม่หมดค่ะ หลังจากที่กลับจากประเทศไทย ฉันจะมาทำงานพร้อมคุณและกลับพร้อมคุณแต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เพราะคุณจะทำทุกอย่างได้เหมือนเดิม ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย แค่ให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันกับคุณอยู่ด้วยกันเท่านั้นไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันจริงๆ”

“ผมว่าแบบนั้นมันคงไม่เนียนพอ อยู่ด้วยกันตลอดเวลาเลยดีกว่าไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหนหรือทำอะไร คุณสามารถอยู่กับผมได้ตลอดเวลา แล้วก็ไม่ต้องรอถึงตอนที่กลับมาจากเมืองไทยก็ได้ เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยเป็นไง” ริชาร์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดก่อนจะหันไปสั่งคนของตัวเอง

“แฮร์รี่ออกรถ”

“กลับบ้านนะครับ”

“ไม่ ไปที่ที่ฉันไปทุกคืน”

ใบหน้าของแฮร์รี่ฉายความงุนงงต่อสิ่งที่ผู้เป็นนายพูด เพราะเกือบสามอาทิตย์มานี้เขาไม่เห็นริชาร์ดจะไปที่ไหนนอกจากมาทำงาน และกลับบ้านตอนเกือบย่ำรุ่ง เขาเหลือบตามองหัวหน้าบอดี้การ์ดอย่างขอความช่วยเหลือ แต่อีกฝ่ายกลับเบนหนีไปทางหน้าต่างข้างกาย เงาที่สะท้อนในกระจกหน้าต่างเป็นใบหน้าคมครึมของชายวัยกลางคนที่พยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ด้วยการเม้มปากแน่น

“เออ...ที่ไหนนะครับ” แฮร์รี่ถามอย่างไม่แน่ใจ

“เดอะพลาซ่านิวยอร์กผับ”

เสียงห้วนจัดที่เอ่ยตอบทำให้คนตั้งคำถามมีใบหน้าเหยเก แฮร์รี่รีบก้มหน้าแล้วออกรถอย่างรวดเร็ว เขาเห็นไหล่ของเบลซสั่นน้อยๆ เมื่อเจ้าตัวกำลังกลั้นขำอย่างเต็มความสามารถ

ให้ตายเถอะ! ทำไมเขาไม่เห็นมันจะขำเลยสักนิด

 

 ----------------

ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นต์นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 111 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น

  1. #894 kar1965 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 23:19

    555555 แกล้งเมีย ระวังจะวิ่งไล่ไม่ทัน

    #894
    0
  2. #741 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 09:37
    รับแซ่บคร้า จัดไปแล้วอิอิ
    #741
    0