กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 13 : บทที่ 3 ผมไม่ได้ต้องการคำขอบคุณ 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21,182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    31 ต.ค. 63


สงแดดอบอุ่นของเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนทางปีกขวาของชั้นสองปลุกคนที่หลับลึกให้ตื่นจากนิทราที่แสนสงบ สบาย และไร้ความกังวลใดๆ

วรรณรสากวาดตาไปทั่วห้องนอนกว้างสีทึมที่บ่งบอกบุคลิกของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดีก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อพบว่าเช้านี้เธอยังอยู่ในห้องนอนห้องห้องนี้ตามลำพังเหมือนเช่นเช้าของสามวันที่ผ่านมา

หญิงสาวชำเลืองมองนาฬิกาสีเงินเรือนใหญ่ที่แขวนบนผนังสีเทาอ่อนพลางยันกายลุกขึ้นนั่ง ยังเช้าอยู่มากและอากาศก็หนาวเย็นเหมาะกับการนอนอุตุอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา แต่ความกังวลที่กลับเข้ามาอีกระลอกทันทีที่ตื่นจากนิทราก็ทำให้เธอไม่อยากกลับไปนอนต่อ

แน่ล่ะ! การร่วมห้องกับผู้ชายที่เธอเคยเห็นหน้าไม่กี่ครั้งตอนที่เขาไปเยี่ยมคุณย่ากับแม่ของเขาเป็นเรื่องน่ากังวลไม่น้อย ยิ่งสิ่งที่เธอเห็นเมื่อตอนสายของวันนั้นยิ่งทำให้เธอประดักประเดิดใจที่จะร่วมห้องกับเขามากขึ้น

         วรรณรสาหย่อนเท้าลงข้างเตียงพลางกระชับสาบชุดคลุมที่เธอใส่มันนอนด้วยเมื่อมันแหวกออกกว้างเผยให้เห็นชุดนอนผ้าซาตินเรียบรื่นตัวใน หญิงสาวถอนหายใจหนักๆ เมื่อคิดถึงชุดนอนที่ตัวเองสวมอยู่ ตอนไปหาซื้อข้าวของเครื่องใช้ เธอไม่น่าบอกว่าคุณอบิเกลว่าชุดไหนก็ได้เลย เพราะไอ้คำว่า รสายังไงก็ได้ค่ะ ทำให้ชุดนอนของเธอแต่ละตัวมันวาบวิวเสียจนเธอไม่กล้าใส่มัน ส่วนชุดใส่อยู่บ้านก็หรูหราเกินว่าจะเอามาใส่นอน แล้วก็ไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าที่ใช้ใส่ออกไปนอกบ้าน ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกต้องหยิบชุดนอนมาใส่ แล้วคลุมทับด้วยชุดคลุมตัวโคร่งของเจ้าของห้องแบบนี้

ปัง! ปัง! ปัง!

         เสียงทุบประตูอย่างไร้มารยาทดังขึ้นขณะที่วรรณรสายังจมอยู่ความความคิดอันสบสนของตัวเอง และดูท่าเสียงทุบประตูจะไม่หยุดลงแน่หากเธอไม่ไปเปิดประตูห้อง

“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

เสียงจิกหัวดังขึ้นทันทีที่เธอเปิดประตูออก วรรณรสาเงยหน้ามองคนที่กำลังใช้นัยน์ตาแวววับจิกมองเธออย่างไร้มารยาท มาแล้วศัตรูหมายเลขหนึ่งของเธอทำไมเธอจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อยที่เธอเจอกับคนตรงหน้า และครั้งแรกที่เจอกันมันก็ไม่น่าพิสมัยเท่าไรนัก เพราะเธอดันเอาน้ำไปสาดใส่คนที่มีศักดิ์เป็นนายหญิงอีกคนของตระกูลเพรสตัน

“ก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนี่คะ สามีอยู่ที่ไหนภรรยาก็ต้องอยู่ที่นั้นเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว”

“แกหมายความว่ายังไง ใครสามีใครภรรยา”

“...”

“ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง”

“ได้ยินค่ะ แต่ฉันว่าที่ฉันพูดไปมันชัดเจนทุกถ้อยทุกคำแล้ว ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรอีกไม่ใช่หรือคะ”

“ตอนอยู่ที่สวนของนางนฤมล เธอจะอวดดีหรือไม่เห็นหัวฉันยังไงก็ได้ แต่ที่นี่มันที่ของฉัน” รัชนีฉายแผดเสียงลั่น เธอไม่อยู่บ้านแค่สามวัน มันเกิดเรื่องบ้าแบบนี้ขึ้นได้ยังไง

“ฉันพูดอะไรไปคุณก็คงไม่เชื่อ ฉันว่าคุณรัชนีอยากรู้อะไรถามคุณริชาร์ดดีกว่าค่ะ ขอตัวนะคะฉันจะรีบอาบน้ำแต่งตัว”

พูดจบวรรณรสาก็ปิดประตูห้องทันทีโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันโวยวาย เธอได้ยินเสียงกรีดร้องลั่น ตามด้วยเสียงทุบประตูปึงปังอย่างขัดใจ  หญิงสาวสาวเท้ายาวเร็วคว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพาดไว้ที่ท่อนแขนพร้อมกับมวยผมขึ้นสูง เดินไปเปิดเครื่องเล่นเพลง เสียงเพลงหวานซึ้งก้องกังวานไปทั่วห้องเธอเร่งเสียงเพลงให้ดังขึ้นเพื่อกลบเสียงตึงตังภายนอก ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อจัดการกับสภาพยับยุ่งหลังตื่นนอนของตัวเอง

     _______________________-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น