กลรักเกมมัจจุราช

ตอนที่ 12 : บทที่ 2 อดีตอันเจ็บปวดและปัจจุบันที่แสนวุ่นวาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    30 ต.ค. 63

 

       

ฤหาสน์หินปูนสีเทาอ่อนหลังใหญ่ซึ่งเป็นคฤหาสน์เก่าแก่ประจำตระกูลเพรสตันตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางแสงสีทองย่ามโพล้เพล้และต้นไม้ที่ใบเปลี่ยนสีเป็นเหลือง ส้ม และแดง ใบไม้บางส่วนร่วงโรยและหล่นเกลื่อนบนพื้นดูคล้ายกับพรมสีสดที่ส่งให้ตัวคฤหาสน์โอ่อ่าดูโดดเด่นขึ้นอีกเท่าตัว

ใบไม้หลากสีปลิวขึ้นตามแรงลมและหมุนวนอยู่กลางอากาศเมื่อโรลส์รอยซ์สีบรอนซ์เงินวาววับเลี้ยวผ่านซุ้มประตูที่สร้างด้วยหินสีเทา เข้ามาตามถนนที่ทอดยาวมายังตัวคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ทำให้นึกถึงปราสาทหรือพระราชวังมากกว่าบ้านที่ใช้อยู่อาศัย

ทันทีที่ประตูรถถูกเลื่อนให้เปิดออก วรรณรสาก็ต้องยกมือขึ้นกอดอกเพราะความหนาวเย็นที่พัดปะทะผิวกายบอบบางจนร่างสั่นสะท้าน หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเบลซที่ลงมาเปิดประตูให้เบาๆ ตามนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ก่อนจะก้าวลงจากรถ เธอกวาดตามองคฤหาสน์ที่เธอต้องอาศัยอยู่จากนี้ต่อไปก่อนจะทอดสายตามองคฤหาสน์หลังเล็กกว่าที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลด้วยความวิตกกังวล

“ขนของไปเก็บไว้ในห้องด้วย” เบลซสั่งทันทีเมื่อมีแม่บ้านสองคนในชุดแบบฟอร์มเดินผ่านมาพอดี

เสียงของบอดี้การ์ดวัยกลางคนก็ทำให้วรรณรสาถอนสายตาจากบ้านที่อยู่ห่างออกไป

“ห้องไหนคะ”

“ห้องคุณริชาร์ด”

“ห้องคุณริชาร์ดเหรอคะ” แม่บ้านหนึ่งในสองมองคนสนิทของริชาร์ดสลับกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะถามอย่างสงสัยทั้งๆ ที่ได้ยินสิ่งที่เบลซพูดชัดเจนอยู่แล้ว

“ได้ยินแล้วนี่ หรือว่าจะโทร.ไปถามคุณริชาร์ดด้วยตัวเองก็ได้” เบลซหรี่ตาลง ส่งผลให้ใบหน้าคมเข้มแผ่รัศมีอันน่าเกรงขามออกมา และเหมือนแม่บ้านที่กล้าตั้งคำถามจะรู้ตัวว่าไม่ควรถามออกไป เธอค้อมหัวลงน้อยๆ ก่อนจะถอยไปทำตามสิ่งที่ได้รับมอบหมาย

“ฉันต้องนอนห้องเดียวกับเขาด้วยเหรอคะ” เมื่ออยู่ตามลำพัง วรรณรสาก็ถามขึ้น

“เป็นคำสั่งของคุณอบิเกลครับ”

“แต่...”

“ถ้าคุณรสาอยากรู้อะไร ผมว่าถามนายหญิงเองดีกว่าครับ ผมก็ทำตามที่ท่านสั่งเหมือนกัน”

วรรณรสาเม้มปากแน่น เพราะเหตุผลว่าไม่อยากให้รัชนีฉายและรินรณีรู้ว่าทั้งหมดนี่เป็นแผนการของคุณอบิเกล ท่านจึงเดินทางกลับทันทีที่ได้ลายเซ็นของริชาร์ดในเอกสารสำคัญ และตอนนี้เธอก็ต้องอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ไม่มีคนที่รู้จักคุ้นเคยเลยแม้แต่คนเดียว มันเป็นสิ่งที่น่าหวาดหวั่นไม่น้อยสำหรับคนที่ไม่เคยจากบ้านเกิดเมืองนอนเลยสักครั้งตลอดชีวิตอย่างเธอ แต่ในเมื่อเธอตกปากรับคำผู้มีพระคุณ แถมยังเซ็นชื่อลงไปในทะเบียนสมรสแล้ว ก็ไม่มีทางไหนอีกให้เธอได้เปลี่ยนใจ

วรรณรสาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกขวัญกำลังใจให้กับตัวเองระหว่างเดินตามเบลซบอดี้การ์ดคนสนิทของริชาร์ดตรงไปยังชั้นสองของคฤหาสน์

ประตูไม้สลักลายวิจิตละเอียดลออบานใหญ่สูงจรดเพดานถูกเปิดไว้อยู่แล้ว ตอนที่เธอกับเบลซมาถึง แม่บ้านสองคนที่ขนเสื้อผ้าข้าวของเข้ามาไว้ในห้องนอนตามคำสั่งของเบลซก้าวออกมา สายตาที่มองมายังเธอเต็มไปด้วยความคลางแคลงสงสัย ก่อนจะรีบหลุบตาลงก้มมองพื้นอย่างลนลาน แม้จะไม่เห็นแต่วรรณรสาก็รู้ว่าคงเป็นเพราะสายตาของเบลซที่มองไปยังพวกเขา

“นี่คุณวรรณรสา”

“คุณรสาครับนี่โรซาลี กับมาเรีย”

วรรณรสามองตามคำแนะนำของเบลซ โรซาลีน่าจะอายุอานามสี่สิบปลายๆ ในขณะที่มาเรียดูเด็กกว่าน่าจะอายุแค่สามสิบเจ็ดหรือสามสิบแปดแต่ทั้งสองก็อายุมากกว่าเธออยู่ดี

“สวัสดีค่ะ” วรรณรสาเอ่ยทักทายก่อนเมื่อแม่บ้านสองคนยังไม่รู้จะพูดอะไรเพราะยังสงสัยในสถานะของเธอ

“สวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะ” เงียบอยู่นานกว่าสองเสียงจะรีบประสานขึ้นเอ่ยทักทาย และเชื่อได้เลยว่าคงเป็นเพราะสายตาของเบลซอีกเช่นกัน

“ไปทำงานได้แล้ว”

สิ้นคำพูดของเบลซหญิงสาวทั้งสองก็ค้อมหัวลงแล้วรีบหมุนตัวไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

“คุณรสาเตรียมรับมือกับศึกแรกได้เลยครับ ไม่นานข่าวคงถึงคุณรัชนีฉายแน่นอน”

วรรณรสาทำเพียงยิ้มรับบางๆ กับคำเตือนของเบลซ  ไม่ใช่การรับมือกับรัชนีฉายหรอกที่เธอหวั่นใจ แต่เป็นการรับมือกับเจ้านายของเบลซต่างหากที่คงหนักหนาสาหัสสำหรับเธอ

“ที่ฉันรู้มาคุณรัชนีฉายไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ไม่ใช่หรือคะ”

“คนของเธอที่นี่เยอะครับ คุณริชาร์ดไม่เคยยุ่งเรื่องในบ้าน ตอนที่นายหญิงอบิเกลอยู่ที่นี่เรื่องในบ้านนายหญิงจะเป็นคนจัดการทุกอย่างแต่พอท่านย้ายไปอยู่กับคุณนฤมลที่ประเทศไทย คุณรัชนีฉายก็เข้ามาจัดการแทน”

“ทำไมคุณถึงบอกฉันคะ คุณไม่คิดเหมือนที่เจ้านายคุณคิดเหรอคะ ฉันอาจวางแผนมาจับเขาก็ได้”

“ไม่หรอกครับ”

“คุณไม่รู้จักฉัน”

“แต่ผมรู้จักคุณอบิเกล ผมรู้ว่าท่านไม่มีทางคิดร้ายต่อคุณริชาร์ด”

“บางทีคุณท่านก็อาจจะโดนฉันหลอกอยู่ก็ได้นี่คะ”

“ยากครับที่ใครจะหลอกนายหญิงได้ ขนาดมิสเตอร์เพรสตันยังทำไม่ได้”

“ถ้าเจ้านายของคุณคิดอย่างที่คุณคิดก็คงดี งานฉันคงง่ายกว่านี้” วรรณรสาว่าพลางพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างหนักใจ

“ผมรู้ว่าคุณริชาร์ดก็คิดครับ เพียงแต่เขาฝั่งใจกับเรื่องการผูกมัดกับใครสักคนเท่านั้น”

“ขอบคุณนะคะที่บอก”

“พักผ่อนเถอะครับ พรุ่งนี้คุณคงต้องรับศึกหนัก”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” วรรณรสาเอ่ยเบาๆ พลางส่งยิ้มจืดจางให้เบลซก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในห้อง

 _____________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

933 ความคิดเห็น