หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 4 : บทที่ สี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,860 ครั้ง
    19 พ.ย. 63

 

ต้นยามอิ๋น[1]ซู่ซู่ที่คอยดูแลมิให้นายหญิงน้อยทำร้ายตนเองวิ่งวุ่นอยู่ตลอดเกือบทั้งคืนนั้นก็ปรือตาตื่นขึ้นอย่างช้าๆ สาวใช้คนสนิทรีบผุดลุกขึ้นนั่งบนพื้นไม้เย็นเวลานี้นับว่ายังไม่เช้าเท่าใดนัก ดวงตาของนางกวาดมองไปรอบๆห้อง เศษกระเบื้องลายครามทั้งแจกันเนื้อดีและเครื่องเรือนประดับหลายชิ้นร่วงหล่นแตกกระจัดกระจายทั่ว คราบโลหิตทั้งของนายหญิงน้อยและนางหยดกระจายหลายจุด 

นางยกมือบางขึ้นดูรอยแผลที่ยื้อยุดแย่งเศษกระเบื้องยังคงบาดลึกบนฝ่ามือ เมื่อคืนหลังนายสาวหมดสติ นางที่เกือบจะหมดแรงก็ประคองคุณหนูมานอนยังเตียงก่อนจะผล็อยหลับไปกับพื้นเรือน ซู่ซู่บีบกำมือแน่นนางหันมองโอวหยางฮวนเล่อที่หลับใหลอยู่พลางนึกคิดอย่างสับสนถึงแผนการที่นายสาวสั่งไว้เมื่อค่ำคืน หากแต่นางจะทำเช่นไรดี หากยามที่นางไปจวนสกุลหานแล้วนายสาวของนางคลุ้มคลั่งเล่าจะทำเช่นใด ใครจะดูแลนายสาวกัน สกุลหานก็อยู่ห่างไกลไปกว่าชั่วยาม จากจวนนี้ถ้านางไปกลับก็กินเวลาไปถึงสองชั่วยาม

นางครุ่นคิดอย่างวิตกหวาดกลัวนักว่ายามนางไม่อยู่นายสาวที่ตื่นขึ้นมาจะอาละวาดอีกหรือไม่ รังนกนั้นใส่ยาอะไรกันแน่ เหตุใดนายสาวของนางจึงคล้ายคนเสียสติเช่นนี้ ซู่ซู่คิดถึงเรื่องราวเมื่อคืนขึ้นอีกครั้งก็รู้สึกเจ็บจุกแน่นในอกอีกครา หญิงสาวมองใบหน้าซีดเซียวไร้เลือด ริมฝีปากแห้งแตกมีคราบเลือดแห้งเกรอะกรังของนายสาวอาภรณ์ที่สวมใส่ขาดวิ่นเป็นริ้วๆเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตเก่าสีแดงคล้ำทั้งยังแห้งเกรอะกรังติดตามแขนขา

สีหน้าของนางบิดเบี้ยวขบเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ดวงตาหวานเห่อร้อนหยดน้ำตาหลั่งรินอาบพวงแก้ม นางนั้นดูแลคุณหนูคอยเป็นเพื่อนเล็กมาตั้งแต่ยังเยาว์ ความรักความผูกพันธ์ที่นางมีต่อนายหญิงน้อยนางนี้นั้น ไม่น้อยไปกว่าพี่สาวร่วมสายโลหิตเลยแม้แต่น้อย หากนางไปตามฮูหยินผู้เฒ่าหานด้วยตนเอง นางก็จำต้องทิ้งคุณหนูให้อยู่ในเรือนคนเดียว นางมิอาจทำเช่นนั้นได้ หากคุณหนูรู้สึกตัวแล้วทำร้ายตัวเองอีกเล่า ผู้ใดจะดูแลคุณหนู คนในจวนแห่งนี้ล้วนมิมีใครที่รักคุณหนูจากใจจริง

ซู่ซู่ทรุดกายนั่งคุดคู้จมตัวเองอยู่กับความคิดชั่วก้านธูปหนึ่งครุ่นคิดจนตกผลึกรีบลุกขึ้นย่องกลับไปยังห้องของนาง ก่อนจะสอดมือบางไปใต้ฟูกเก่าล้วงเอาเงินที่นางเก็บหอมรอมริบไว้ในถุงสีน้ำตาลเก่าๆออกมา จากนั้นก็หยิบเอาเงินสองตำลึงทองมากำไว้แน่นเงินเก็บก้อนสุดท้ายของนาง นางไม่เคยบอกนายหญิงน้อยให้รับรู้ว่าตั้งแต่มารดาของคุณหนูจากไปนั้น นางไม่เคยได้รับเบี้ยรายเดือนจากสกุลโอวหยางเลยสักอีแปะเดียว ซู่ซู่กำเงินก้อนสุดท้ายแน่นก่อนจะย่องอย่างแผ่วเบาไปยังเรือนนอนของบ่าวรับใช้

 

ด้วยเพศสภาพที่ต่างกันจำต้องพักห่างกัน เรือนไม้หลังเก่าจึงแบ่งเป็นสองฟากฝั่งแยกชายและหญิง ซู่ซู่ตรงไปยังฝั่งชายเป้าหมายของนางคืออาหยางคนขับรถม้า ด้วยเรื่องที่นางหมายจะร้องขอนั้นมิใช่เรื่องเล็ก ซู่ซู่จึงมิกล้าจุดตะเกียงเกรงจะเป็นจุดสังเกตของเวรยามหน้าประตูจวน นางจึงอาศัยเพียงแสงจันทร์คอยส่องสว่างพาขาเล็กที่เต็มไปด้วยรอยบาดแผลจากกระเบื้องข่มเก็บความเจ็บปวดเดินลัดเลาะไปตามสวนหลังเรือนของคุณหนูไปยังเรือนไม้ที่พักของบ่าวรับใช้ชายอย่างทุลักทุเล

ราวหนึ่งเค่อซู่ซู่ก็มาถึงนางพยายามเพ่งสายตามองลอดหน้าต่างหาอาหยาง เห็นบ่าวชายแต่ละห้องนั้นนอนร่วมกันเป็นคู่ๆ ด้วยพื้นที่ที่จำกัดพวกเขาจำต้องแบ่งห้องร่วมกับเพื่อนคนอื่น ซู่ซู่ผูกขมวดคิ้วยุ่งหากปลุกอาหยางบ่าวชายอีกคนต้องรู้แน่ นางบีบกำมือแน่นจนชื้นเหงื่อใจเต้นสั่นระรัวอย่างวิตก 'นางจะทำอย่างไรดี ความหวังของนางจะมาพังคืนนี้หรือ สวรรค์!' ซู่ซู่ข่มอารมณ์เดินหาอาหยางผ่านมากว่าสิบห้องนางยังหาไม่พบจวบจนห้องสุดท้าย

นับว่าสวรรค์ยังมีตาอาหยางร่างอ้วนนอนกรนส่งเสียงดังจนไม่มีใครนอนคู่กับเขา เขานอนอยู่ในห้องสุดท้ายเพียงลำพัง ซู่ซู่ที่มองลอดช่องหน้าต่างไม้เล็กเห็นดังนั้นก็ดีใจใหญ่ ก่อนจะก้มหยิบหินเขวี้ยงเข้าไปข้างในใส่ร่างอาหยางกว่าสิบครั้งอาหยางจึงรู้สึกตัว

ชายร่างใหญ่ยกมือขยี้ตาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หรี่ตาเล็กมองลอดช่องหน้าต่างอย่างหงุดหงิด ก่อนจะได้อ้าปากเอ่ยด่าไปก็ต้องเก็บคำไว้ก่อนเมื่อเห็นว่าคนที่เขวี้ยงหินใส่เขานั้นคือซู่ซู่ หาใช่บ่าวชายคนอื่นที่ชอบมีเรื่องกับเขา อาหยางเดินออกจากห้องมาหาซู่ซู่ก่อนจะเอ่ยถาม

 "เจ้ามีอะไร นี่ยังไม่เช้าเลยนะ"เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างงัวเงีย

 "ข้ามีงานให้เจ้าทำ"ซู่ซู่เอ่ยเข้าประเด็นทันทีด้วยกลัวนายสาวจะตื่นขึ้นมาก่อน นางจำต้องจบเรื่องโดยไว

 "เท่าไหร่"อาหยางนั้นทำได้ทุกอย่างไม่เกี่ยงว่างานยากงานเล็กหรืองานใหญ่ขอเพียงคุ้มราคาค่าจ้าง

"สองตำลึงทอง"ซู่ซู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะกลั้นใจเอ่ยเงินเก็บก้อนสุดท้ายของนาง 

"ได้ ว่ามา"อาหยางเอ่ยอย่างว่าง่าย เงินหนึ่งตำลึงทองนั้นคือรายได้กว่าสามเดือนของเขา

"เจ้าจงไปที่จวนสกุลหาน แจ้งแก่ฮูหยินผู้เฒ่าหานว่า คุณหนูมีไข้สูงกินยาไปแล้วก็ไม่ดีขึ้น"ซู่ซู่เอ่ยบอกเสียงเบาราวกระซิบ

"แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกฮูหยินเล่าเหตุใดต้องไปถึงจวนสกุลหาน"อาหยางเอ่ยอย่างสงสัย

"เจ้าก็รู้คุณหนูใหญ่เพิ่งเสร็จพิธีปักปิ่นนายหญิงเตรียมงานเมื่อวานทั้งวันคงเหนื่อยนัก ข้าจะกล้ารบกวนได้อย่างไร อีกอย่างฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหานรู้จักกับท่านหมอหวู่หมอหลวงในวังเชียวนะ จะได้มาตรวจอย่างละเอียด เมื่อคืนเจ้าไม่ได้ยินเสียงคุณหนูร้องหรือไง คุณหนูไข้ขึ้นสูงจนคุมสติไม่อยู่ต้องหมอหลวงนั่นล่ะจึงจะดี ไม่งั้นคืนนี้คุณหนูได้ไข้ขึ้นอีกแน่"ซู่ซู่โป้ปดหน้านิ่ง อาหยางพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อคืนคุณหนูร้องเสียงดังรบกวนพวกเขามิน้อยกว่าจะนอนหลับได้เล่นเอาหงุดหงิดเสียค่อนคืน

 "ให้ไปตามเลยหรือ"อาหยางถามย้ำด้วยไม่รู้ควรไปตอนไหนดี

 "อืม เจ้ารีบไปตอนนี้เลยกว่าจะไปถึง กว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะตามหมอมาอีก เดี๋ยวคุณหนูจะยิ่งป่วยหนัก อาหยางเจ้าพาฮูหยินผู้เฒ่าหานและท่านหมอเข้าทางท้ายจวนนะ"ซู่ซู่สั่งเสียงเรียบ แววตานิ่งมองสบอาหยาง

"ทำไมต้องท้ายจวนล่ะ"อาหยางมึนงงมิน้อยจึงถามอย่างสงสัย

 "ยามเช้าห้องโถงมีคารวะน้ำชาฮูหยินใหญ่ เจ้าอยากให้ฮูหยินรู้หรือไง ว่าเจ้าลอบออกจากจวนไปพาคนนอกเข้ามาน่ะ เอาล่ะ นี่หนึ่งตำลึงทองก่อน เมื่อเสร็จงานข้าจะให้อีกหนึ่งตำลึงทอง"ซู่ซู่ได้แต่กลอกตาอาหยางเป็นชายอ้วนร่างใหญ่และเจ้าคำถามนัก

อาหยางนั้นเห็นเงินก็ตาลุกวาวรีบเก็บเงินไว้ในอกเสื้อก่อนจะออกไปในทันที ซู่ซู่รีบลัดเลาะกลับเรือนเมื่อมาถึงก็เห็นนายสาวหลับอยู่ซู่ซู่จึงรีบอาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดทั้งทำความสะอาดแผลของนางอย่างเร่งรีบ นางใส่ผงยาอย่างรวดเร็วก่อนจะฉีกชุดเก่าเอาผ้ามาพันแผลบาดลึกที่ฝ่าเท้าซ้ายกับฝ่ามือขวาไว้ เมื่อเรียบร้อยแล้วซู่ซู่ก็รีบมาเฝ้านายสาว

'ปลายยามเหม่า[2]แล้ว อีกสักเดี๋ยวคุณหนูคงจะตื่น' ซู่ซู่เก็บกวาดห้องอย่างเบามือก่อนจะจัดเตรียมชุดและน้ำอุ่นให้นายสาวไว้เพื่ออาบชำระกายยามเช้า

โอวหยางฮวนเล่อปรือตาขึ้นมาอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะเอ่ยขอน้ำเสียงแผ่ว ซู่ซู่รีบกุลีกุจอประคองนายสาวดื่มน้ำ เมื่อสัมผัสได้ว่าเป็นเพียงน้ำเปล่า โอวหยางฮวนเล่อก็ผลักซู่ซู่ออกพลางจับถ้วยกระเบื้องลายครามเขวี้ยงใส่ศีรษะซู่ซู่อย่างกรุ่นโกรธ แววตาของนายหญิงน้อยเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง นางยังไม่รู้สึกตัว 

"ไม่ใช่ ไม่ใช่น้ำนี่ ข้าหมายถึงน้ำนั่นเจ้าไม่เข้าใจหรือไง ไปเอามา ไปเอามาให้ข้าสิ! "โอวหยางฮวนเล่อเริ่มกรีดร้องอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำร่างกายสั่นเทานางถูกความอยากครอบงำจนสิ้นสติอีกครา

ซู่ซู่ยกมือกุมหน้าผากที่แตกออกหยดเลือดไหลออกจากแผลสดอย่างช้าๆ หญิงสาวนิ่วหน้าหรี่ตาเล็กรีบฉีกชายแขนเสื้อตนเองพันรัดศีรษะไว้อย่างลวกๆ พร้อมกันนั้นสองเท้าก็รีบรุดพาร่างเข้าขวางคุณหนูไว้ไม่ให้วิ่งออกจากเรือน

“คุณหนูอย่าเป็นเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ คุณหนู”ซู่ซู่เอ่ยเสียงสั่นเครือ กางแขนป้องประตูเรือนไว้

“สารเลว! อย่ามาขวางข้า หลีกไป!”โอวหยางฮวนเล่อง้างมือตบซู่ซู่จนหน้าหันก่อนจะเริ่มกรีดร้อง ตบตีซู่ซู่อีกครั้ง ซู่ซู่ทำได้เพียงปัดป้องพร้อมบอกให้นายสาวตั้งสติทั้งร่ำไห้ไปด้วยเอ่ยไปด้วย สองนายบ่าวเริ่มยื้อยุดกันอีกครั้งเสียงดังจนคนในจวนยามนี้ต่างตื่นกันหมด

 

 

เรือนใหญ่

เพราะเสียงบุตรสาวเลี้ยงเมื่อคืนนางจึงมิค่อยได้นอน จ้าวเยว่สิ่นปรือตาตื่นอย่างช้าๆแม้จะง่วงและอ่อนเพลียเพียงใดแต่นางก็ยกยิ้มมุมปากอย่างพึงใจที่ได้ทรมานบุตรสาวเลี้ยง ก่อนจะผุดลุกจากเตียง แม่นมเจินเข้ามาช่วยปรนนิบัติแต่งกายให้อย่างประณีตเฉกเช่นทุกวัน

เมื่อแต่งกายให้นายหญิงเรียบร้อย หญิงร่างอ้วนก็รีบเอ่ย "บ่าวไปต้มรังนกให้คุณหนูก่อนนะเจ้าคะฮูหยิน"แม่นมเจินเอ่ยก่อนจะตั้งท่าผละไปในครัว หากแต่ก็ถูกนายหญิงรั้งไว้

"เจ้าจะรีบไปทำไมให้นางทรมานสักหน่อยสิ หึ! อีกครึ่งชั่วยามค่อยเอายาไปให้นาง ยามนี้ก็ปล่อยนางตบตีนังซู่ซู่นั่นไปก่อน"จ้าวเย่วสิ่นเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะเดินตรงไปยังห้องโถง เตรียมรับการคารวะน้ำชาในยามเช้าจากเหล่าบุตรสาวพร้อมฮูหยินรองอนุหนึ่งและอนุสอง

เมื่อมาถึงห้องโถงก็พบฮูหยินรองและอนุหนึ่ง บุตรสาวของนางโอวหยางม่านอิงยืนรอพร้อมคุณหนูรองที่เกิดกับฮูหยินรอง ก่อนจะปรายหางตามองอนุสองที่พยายามกึ่งดึงกึ่งลากคุณหนูสี่เข้ามายังห้องโถงเพื่อคารวะน้ำชาแก่นาง

"ทีพี่หญิงสามไม่เห็นต้องมาเลย แค่ร้องโวยวายก็ได้นอนอยู่ในเรือนแล้ว ทำไมเป็นข้าบ้างไม่ได้เล่า!"คุณหนูสี่โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์บ่นอุบอิบอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ก่อนจะผลักมารดาหรืออนุสองออกห่างกายอย่างแรงจนร่างบางซวนเซเกือบล้ม

เด็กหญิงน้อยที่ยังงัวเงียร้องงอแงตั้งสติได้ทันทีเมื่อถูกมือหนาตบจนหน้าหัน ฮูหยินรองยกยิ้มมุมปากมองจ้าวเยว่สิ่นตบโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์อย่างพอใจนัก อากัปกิริยาไม่ต่างจากคุณหนูรองโอวหยางชิงชิงเสียเท่าไหร่ ที่แอบลอบยิ้มอย่างสะใจเช่นเดียวกับมารดา

"ลูกสี่ตื่นหรือยัง"เสียงเย็นเอ่ยเรียบนิ่งดวงตาคมปราดมองร่างเล็กของคุณหนูสี่อย่างคาดโทษ

"ขออภัยท่านแม่ใหญ่เจ้าค่ะ ละ ลูกผิดไปแล้ว"คุณหนูสี่คุกเข่าอย่างหวาดกลัวก่อนจะคลานไปหลบหลังอนุสองมารดาของนาง

"คราหน้าหากยังเป็นเช่นนี้ข้าจะส่งรังนกไปเรือนเจ้าด้วยดีหรือไม่อนุฝู"จ้าวเยว่สิ่นเอ่ยพลางมองอนุสองนิ่ง อนุสองนั้นทราบดีว่ารังนกต้องใส่ยาพิษก็รีบคุกเข่าโขกศีรษะให้จ้าวเยว่สิ่นก่อนจะเอ่ยขออภัยแทนบุตรสาว

"เป็นเพราะบ่าวไม่ดีเองเจ้าค่ะขอฮูหยินโปรดอภัยด้วย คุณหนูสี่อ่านตำราอย่างหนักจึงหลับดึกไปเสียหน่อยวันนี้เลยง่วงไป บ่าวรับรองว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกเจ้าค่ะฮูหยิน"อนุสองละล่ำละลักเอ่ยพร้อมโขกศีรษะลงพื้นอีกหลายครา

 

"มีมารดาเป็นบ่าวไม่ผิดหรอก แต่อย่าได้นำเอานิสัยบ่าวไพร่ชั้นต่ำมาใช้"วาจาที่เอื้อนเอ่ยทำให้อนุหนึ่งและอนุสองชะงักงันไป บุตรที่เกิดจากอนุอย่างไรก็คือลูกบ่าว ออกเรือนไปก็ต้องเป็นอนุเฉกเช่นมารดาและมิอาจเรียกมารดาว่าแม่ได้ ทั้งอนุเองนั้นไม่อาจเรียกบุตรว่าลูกได้เช่นกันต้องเรียกตามศักดิ์ที่พึงเป็นในจวนนั้นๆช่างน่าเห็นใจมิน้อย

เมื่อได้เวลาแม่นมเจินก็ผละออกจากห้องโถง ก่อนจะเข้าครัวไปเคี่ยวรังนกทั้งใส่ยาเพิ่มอีกเท่าตัวจากเมื่อวาน หญิงร่างอ้วนพร้อมไฝดำเม็ดโต นึกเคืองโอวหยางฮวนเล่อนักที่กรีดร้องทั้งคืนจนนางมิได้นอนจึงถ่มน้ำลายใส่ในรังนกเป็นการระบาย เมื่อซุปได้ที่ก็ตักใส่ชามพร้อมถ่มน้ำลายสำทับอีกครั้งก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ แม่นมเจินยกรังนกเยื้องย่างอ้อยอิ่งไปยังเรือนรุ่ยเซียงของคุณหนูสาม ยิ่งใกล้เท่าใดมุมปากก็ยิ่งยกสูงขึ้นเท่านั้น 'หึ! รังนกวันนี้อร่อยกว่าทุกวันแน่ นังโง่! '

 

 

 

[1] ยามอิ๋น 03:00 - 04:59 น.

[2] ยามเหม่า 05:00 - 06:59 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.86K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,824 ความคิดเห็น

  1. #1640 Liberty.Charlotte (@fueng38) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2563 / 08:01
    ล็อคแล้วต้องอ่านยังไงอ่ะ
    #1,640
    0
  2. #1290 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 15:57

    ร้ายทั้งจวนเลยยยย ทำไมเลือกแต่ฮูหยินประเภทนี้หว่า

    #1,290
    0
  3. #1098 LSNlite (@kanta1078) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 12:15
    จวนแม่ทัพจริงดิ? เลือกเมียแต่ละคนได้ดีสุดดๆ
    #1,098
    0
  4. #1080 minhara2 (@mInhara) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 06:57
    ทำไมพ่อเอาเมียแต่ละคนดีๆทั้งนั้นเลย เฮ้อออ
    #1,080
    0
  5. #984 -แรบบิท- (@sweetdy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 12:32
    กูหงุดหงิดมากกกกกกก กรี้ดดดดดดดดดดด ต้องเอาคืน!!
    #984
    0
  6. #897 pacharasaeten (@pacharasaeten) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 21:04
    เลวต่ำช้ามากกกกกก
    #897
    0
  7. #890 Lucky_k (@geniuskiki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 16:57
    โอ้โหหหห เลวมากกกก สงสารน้อง
    #890
    0
  8. #759 435216 (@435216) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 20:28
    ไม่เลวจิงทำไม่ได้นะเนี่ย
    #759
    0
  9. #608 NamplaowSoda (@NamplaowSoda) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 10:01
    โห ฮูหยินใหญ่(ปัจจุบัน) อดีตเป็นแค่นางรำชาติตระกูลก็ไม่ได้ดีอะไร บ่าวเหมือนกันล่ะแต่มักใหญ่ใฝ่สูง สงสัยว่าตัวเองอยู่
    #608
    0
  10. #584 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 21:59
    จะได้ว่าใครโง่ /ฟาด
    #584
    0
  11. #571 แก้ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 13:39

    เลวตั้งแต่นาย ยันบ่าว

    #571
    0
  12. #539 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 22:44
    -นะสิโง่!!
    #539
    0
  13. #402 c_nattrisia (@c_nattrisia) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 19:24
    โอ๊ยย อี อีเลว แม่นางเอกคงโดนวางยาฆ่าแน่ๆ ถ้าอีแม่เลี้ยงมันร้ายขนาดนี้
    #402
    0
  14. #392 SPB-11 (@bamnooly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 19:31
    พ่อโง่หรือเปล่าเนี่ย ฆ่าเมียที่รักทางอ้อมยังปล่อยปะละเลยลูกสาวจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว คนที่ต้องตัดสายสัมพันธ์คนแรกคือพ่อไม่ใช่ใครเลย เหมือนไม่มี แบบนี้ไม่มีเลยก็สิ้นเรื่อง
    #392
    0
  15. #311 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:04
    ขอให้พวกที่ทำร้ายน้องได้รับผลกรรมเป็นร้อยเป็นพันเท่า
    #311
    0
  16. #260 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 13:02
    สุดสุดไปเลย
    #260
    0
  17. #221 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:07
    เลอร์เออร์น่าสงสารจังมีพ่อกับพี่ชายก็เหมือนไม่มี..
    #221
    0
  18. #160 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 07:56
    ทำไมมีคนอื่นโผล่มาเรื่อยๆๆเลยวะเห้ยย ตอนนี้มีอิฮูหยินเอกน่ารังเกียจ ฮูหยินรอง อนุอีก2 ส่วนลูกมีพี่ชายนางเอก อิพี่ใหญ่ลูกฮูหยินเอก อิลูกฮูหยินรอง ละก็อิลูกอนุใช่มะ แปลว่าแม่ทัพแต่งฮูหยินรองเข้ามาหรอ อาจจะตอนก่อนแม่นางเอกหรือหลังแม่นางเอก เอาเถอะ ทำไงก็ได้ให้คนแบบนี้หายไปสักที น่าเบื่อโว้ยยย ละสรุปท่านพ่อกะท่านพี่นี่รักนางเอกมั้ยเนี่ย!? ถ้าไม่รักก็จะได้ด่าละหาวิธีอื่นแทน
    #160
    0
  19. #139 veraya2099 (@veraya2099) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:46
    อืม แล้วก็ยังกินอีกเพื่อ? แล้วก็นะ บ่าวทำไมต้องคิดแทนนาย นายสั่งอะไรก็ทำตามไปสิ เดี๋ยวผิดแผนกันไปหมดหรอก
    #139
    0
  20. #10 ลมรัก (@pong1976) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 23:57

    โอ้ยทำอะไรมันไม่ได้จะเทแล้วนะสงสารเด็กทรมานจิตใจมากนี่จวนแม่ทัพตริงหรือเงียบเหมือนนังฮูหยินจ้าวฆ่าตายไปหมด คือปกติต้องรู้มั้ยพ่อว่าเมียพ่อเลวเมียพ่อชั่วเนี่ยดีไม่ดีเมียเอกตายเพราะอินี่แหล่ะฆ่านางกำนัลเต๋อเฟยช่างเลวเหมือนเต๋อเฟยนัานแหล่ะ ให้หมอหลวงมาตรวจแล้วพูดดังเลยเชียวว่านางเอกโดนวางยาพิษลูดเลี้ยงให้เป็นที่โจษจั่นเสียชื่อเสียงเลยแม่ทัพช่างอ่อนแอยิ่งหรือฮ่องเต้ลุ่มหลงเต๋อเฟยเพราะจะนับว่าเต๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋๋อเฟยก้าวก่ายก็ได้อยู่ เสียนเฟยคือคนสกุลหานแบบนี้มันถึงส่งนางกำนัลคู่กายมาทำร้ายฮูหยินที่่่่่่่่่่เป็นคนของสกุลหาน

    #10
    0
  21. #6 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 22:35

    หวังว่าท่านยายจะมาช่วยหลานสาวได้ทันก่อนกินรังนกนะ ในนั้นคงใส่ยาเสพติดเพราะถ้าไม่ได้กินเมื่อถึงเวลาจะคุ้มคลั่ง รอตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ

    #6
    0
  22. #5 pchin (@pchin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 16:05
    โอ้ย! สางสาร
    #5
    0