หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 5 : บทที่ ห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,753 ครั้ง
    19 พ.ย. 63

ฮูหยินผู้เฒ่าหานติดตามด้วยหานฮูหยินผู้เป็นสะใภ้พร้อมบ่าวจากจวนสกุลหานกว่าสี่คนและคณะท่านหัวหน้าหมอหลวงหวู่พร้อมแพทย์หนุ่มศิษย์เอกยืนมองอาหยางอย่างมึนงง สายตาหลายคู่เต็มไปด้วยคำถาม

"เจ้าพาข้ามาที่นี่ทำไมกัน รู้หรือไม่ตัวข้าเป็นถึงฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งจะให้เข้าประตูเล็กท้ายจวนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"ฮูหยินผู้เฒ่าหานเอ่ยเสียงเย็นปราดสายตาคมมองยังอาหยางอย่างขุ่นเคือง จะมิให้นางขายหน้าท่านหมอหลวงชรา สหายเก่าแก่ของนางได้อย่างไร เมื่อจวนแม่ทัพโอวหยางแม้จะยิ่งใหญ่เพียงใด แต่ยามนี้ก็เป็นเพียงขุนนางขั้นสามหากเทียบกับสามีของนางแล้วนั้นก็นับว่าต่ำกว่าสองขั้น

 "นายหญิงขอโปรดอภัยด้วยขอรับ ด้วยคุณหนูสามให้นำท่านมาทางนี้ขอรับ เหตุผลนั้นโปรดถามคุณหนูด้วยเถอะขอรับ บ่าวนั้นเพียงทำตามคำสั่งของคุณหนูเท่านั้นขอรับ"อาหยางกล่าวพลางคุกเข่า ร่างอ้วนไหวสั่นอย่างขลาดกลัว

เสียงกรีดร้องที่ดังเข้าโสตเป็นระยะๆทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าหานร้อนใจขึ้นอย่างพิกล หากเสียงนี้เป็นของโอวหยางฮวนเล่อมันเกิดอันใดขึ้นกับหลานสาวของนางกัน เหตุใดโอวหยางฮวนเล่อจึงกรีดร้องเสียงดังออกมานอกจวนเช่นนี้ ความกังวลทำให้นางจำต้องละทิ้งเรื่องประตู ก่อนจะรีบก้าวเข้าจวนไปอย่างรวดเร็ว อาหยางกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำทางขบวนหญิงสูงศักดิ์ผายมือเชิญให้เข้าไปยังเรือนรุ่ยเซียงของคุณหนูสามก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบกลับไปทำงานของตน

 

ฮูหยินผู้เฒ่าหานและหานฮูหยินนั้นเดินตรงเข้าไปอย่างเร่งรีบเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างทรมานของหญิงสาวดังขึ้นเรื่อยๆ ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าชราของฮูหยินผู้เฒ่าหาน ทำให้นางวิ่งอย่างลืมวัยผลักประตูเรือนรุ่ยเซียงออกอย่างแรง

ภาพแรกที่เห็นนั้นทำให้นางและเหล่าผู้ติดตามถึงกลับต้องนิ่งตะลึงงันผงะถอยหลังออกอย่างตกใจเมื่อกลิ่นคาวเลือดลอยปะทะจมูก ห้องหรูเต็มไปด้วยเศษกระเบื้องของเครื่องลายครามชั้นดี นอกจากเครื่องประดับเรือนที่พังเสียหายกระจัดกระจายทั่วพื้นแล้วพื้นเรือนยังเต็มไปด้วยคราบโลหิตทั้งเก่าใหม่

โอวหยางฮวนเล่อกำลังคลานเข่าราวสุนัขแววตาเลื่อนลอยแหงนหน้ามองหญิงอ้วนมีไฝเม็ดโตบนริมฝีปากราวกับรอคอยเจ้าของให้อาหาร หญิงอ้วนหัวเราะร่าพลางถือชามซุปยกสูงค่อยๆตักรดพื้นเป็นจุดๆ โอวหยางฮวนเล่อไม่สนสิ่งใดคลานตามแม่นมเจินพลางก้มหน้าแลบลิ้นเลียซุปบนพื้นอย่างโหยหาลืมสิ้นกิริยาคุณหนูสูงศักดิ์

หญิงอ้วนเอาแต่หัวเราะอย่างมีความสุขหลอกหลานสาวของนางคลานวนตามไปทั่ว โอวหยางฮวนเล่อราวกับมิมีสตินางก้มเลียซุปบนพื้นอย่างหิวโหย เรือนกายดรุณีน้อยร่างบางนั้นเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือดทั้งเก่าใหม่ ส่วนซู่ซู่สาวใช้คนสนิทก็ถูกจับมัดมือมัดเท้าไว้ ทำได้แต่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งร่างกายของซู่ซู่เองนั้นก็มิต่างจากโอวหยางฮวนเล่อเท่าใดนักเต็มไปด้วยบาดแผลนั่งจมกองเลือดอยู่มุมห้อง สภาพราวกับผ่านศึกหนัก

นัตย์ตาสีน้ำตาลเทาล้อมกรอบไปด้วยริ้วรอยประสบการณ์ไหวสั่น ใบหน้าผู้ชราเห่อร้อนแดงขึ้นมาอย่างฉับพลันก่อนหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะหลั่งรินอย่างช้าๆ

"นังสารเลว!"ฮูหยินผู้เฒ่าหานแผดเสียงดังก่อนจะวิ่งไปดึงร่างหลานสาวไว้เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

"เล่อเอ๋อร์ หลานทำอะไรกันน่ะ เล่อเอ๋อร์หลานเป็นอะไรห๊ะ เล่อเอ๋อร์บอกยายสิลูก เล่อเอ๋อร์”ฮูหยินผู้เฒ่าหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเหี่ยวย่นตามวัยเอื้อมจับไหล่บางทั้งสองแน่นพลางเขย่าเพื่อเรียกสติหลานสาว

“ไปให้พ้น!”โอวหยางฮวนเล่อผลักท่านยายออกก่อนจะก้มหน้าเลียซุปบนพื้นต่ออย่างไม่สนใจสิ่งใด

“เร็วเข้า! พวกเจ้าจับนังสารเลวนี่ไว้!"ฮูหยินผู้เฒ่าหานไม่ละความพยายามยื้อยุดกับหลานสาวที่แรงมากกว่าตนอีกครั้ง ก่อนจะถูกหลานสาวผลักจนล้มอีกรอบ บ่าวรับใช้ที่ติดตามมาด้วยรีบเข้าไปจับกุมร่างแม่นมเจินและคุณหนูสามไว้อย่างรวดเร็ว พลางแย่งชามซุปรังนกนั้นมาได้ ก่อนจะยื่นส่งให้หานฮูหยินผู้เป็นนายอีกคน หานฮูหยินมองยังชามซุปเห็นรังนกที่เหลืออยู่เกือบเต็มชามก็ยิ่งสงสัย หันไปมองหมอหลวงหวู่กับแพทย์หนุ่มที่ติดตามหมอหลวงมาด้วยพลางส่งให้หมอหลวงหวู่ตรวจดู

โอวหยางฮวนเล่อที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ก็ตะโกนลั่น นางสะบัดตัวหลุดจากสาวใช้ทั้งสองตรงเข้าหาน้าสะใภ้หมายจะยื้อแย่งรังนกนั้นมาดื่ม แต่ก็ถูกน้าสะใภ้ห้ามไว้ก่อน "เล่อร์เอ๋อร์ หลานทำเช่นนี้มิได้นะ เล่อเอ๋อร์ หลานรักหยุดก่อน"น้าสาวเอ่ยอย่างตื่นตระหนกก่อนฮูหยินผู้เฒ่าหานจะตามมาดึงรั้งหลานสาวไว้อีกครั้ง

 

หมอหลวงหวู่หันสบตากับแพทย์หนุ่มศิษย์ของตนก่อนจะพยักหน้าให้ บุรุษผู้นั้นจึงหยิบผ้าขาวขึ้นมาหยดยาสลบโปะใส่จมูกคุณหนูสามเพียงครู่คุณหนูโอวหยางฮวนเล่อก็หลับใหลสิ้นฤทธิ์ไปในทันที ทุกอย่างจึงกลับมาสู่ความสงบอีกครั้งก่อนซู่ซู่จะถูกปล่อยตัวและได้รับการทำแผล แม่นมเจินถูกบ่าวรับใช้ของจวนสกุลหานบังคับคุกเข่าจับมัดมือมัดเท้าปิดปากไว้อย่างแน่นหนา หญิงอ้วนได้แต่ร่ำไห้มองไปยังเหล่าคนตรงหน้าอย่างหวาดกลัว

ฮูหยินผู้เฒ่าหานสะอื้นไห้พลางมองใบหน้าหลานสาวที่หมดสติด้วยความสงสารเจือความรู้สึกผิด หลังมารดาของโอวหยางฮวนเล่อสิ้นลงนางที่รู้สึกไม่ชอบมาพากลกับการจากไปของบุตรสาวนั้น นางก็เริ่มมาเยี่ยมหลานสาวบ่อยขึ้นด้วยเกรงโอวหยางฮวนเล่อจะถูกผู้อื่นรังแกเพราะบุตรเขยซึ่งเป็นแม่ทัพทิศประจิมนั้น จำต้องออกศึกอยู่ค่ายชายแดนพร้อมหลานชายคนโตนานทีปีหนจึงจะได้กลับจวนสักครั้ง 

แต่นางก็มักถูกกีดกันบ่อยครั้งและในระยะหลังๆหลานสาวนั้นก็กลับมีนิสัยก้าวร้าวเอ่ยวาจาหยาบคาย มักใช้คำผรุสวาทไล่ตะเพิดนางเสียทุกครั้ง ภายหลังนางจึงมิค่อยได้มาอีกส่วนหนึ่งเพราะหลานชายหานซือเหยียนกำลังเติบโตอยู่ในวัยกำลังซน ยุ่งมากเช่นกันนางจึงมัวแต่วุ่นกับการเล่นกับหลานชายไม่ว่างมาเยี่ยมเท่าใดนัก หญิงชราสะอื้นไห้อย่างปวดใจก่อนจะรับผ้าชุบน้ำบิดหมาด ค่อยๆไล่เช็ดใบหน้าและเนื้อตัวหลานสาวอย่างเบามือ บ่าวรับใช้ปิดม่านลงอย่างมิดชิดผลัดชุดใหม่ให้กับคุณหนูสามอย่างรวดเร็ว

หมอหลวงหวู่ที่เห็นฮูหยินผู้เฒ่าหานมิได้อยู่ในอารมณ์ที่จะรับรู้เรื่องราวได้จึงหันไปเอ่ยกับหานฮูหยินผู้เป็นสะใภ้แทนหลังสอบถามเรื่องราวอย่างละเอียดจากซู่ซู่

"หานฮูหยินท่านดูนี่นะขอรับ เส้นใยนี้คือเยื่อของเห็ดชนิดหนึ่ง รังนกนี้ใส่เห็ดหมีห้วน[3]สดเข้าไปด้วยจึงทำให้คุณหนูมีอาการเช่นนี้"หมอหลวงหวู่เอ่ย ฮูหยินผู้เฒ่าหานที่ได้ยินเช่นนั้นก็หลุดจากภวังค์โดยพลันปรี่ร่างไปตบแม่นมเจินอย่างแค้นเคือง นางทราบดีว่าเห็ดพิษนี้เป็นเห็ดต้องห้ามฤทธิ์ของมันรุนแรงมิน้อย

"สารเลว! เจ้ากล้าวางยาหลานข้างั้นหรือ กล้าดีอย่างไร กล้าดีอย่างไรกัน!"ฮูหยินผู้เฒ่าหานหยิบเอาไม้เท้าทองคำออกแรงฟาดใส่แม่นมเจินไม่ยั้ง ราวชั่วธูปจึงได้หยุดมือก่อนจะทรุดกายนั่งหอบบนเก้าอี้บุขนจิ้งจอกอย่างดีที่บ่าวรับใช้ยกมาให้ แม่นมเจินหญิงร่างอ้วนถูกไม้ตีจนหมดสติล้มกับพื้นไปเสียอย่างนั้น

หมอหลวงชราเห็นอารมณ์ของฮูหยินผู้เฒ่าหานเริ่มเย็นลงบ้างแล้วจึงได้เอ่ยเสนอ "อาหงข้าว่าเจ้าต้องพานางออกไปรักษาที่จวนของเจ้าจะดีกว่า อาการเช่นนี้ใช้เวลากว่าอาทิตย์จึงจะดีขึ้น ข้าจะได้ให้ศิษย์ของข้าไปดูแลช่วยนางขับพิษได้อย่างต่อเนื่อง การถอนพิษนี้ต้องฝังเข็มทุกวันทั้งดื่มสมุนไพรและแช่น้ำต้มสมุนไพรด้วย เกรงว่าที่นี่จะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก"หมอหลวงหวู่เอ่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าหานสหายตั้งแต่ยามเยาว์พวกเขานั้นรู้จักกันมานาน มิเช่นนั้นต่อให้เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งก็ใช่ว่าจะเรียกใช้หัวหน้าหมอหลวงเช่นเขาได้

 

"อาหย่งเอาตามท่านว่า พวกเจ้าไปตามนังฮูหยินสารเลวมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"สิ้นคำสั่ง บ่าวรับใช้ก็เอ่ยถามทางกับซู่ซู่ก่อนจะรีบวิ่งออกไปยังห้องโถงเพื่อเรียกโอวหยางฮูหยิน

เพียงชั่วธูปจ้าวเยว่สิ่นติดตามด้วยเหล่าบุตรสาวและภรรยารองพร้อมอนุและบ่าวรับใช้อีกจำนวนหนึ่งก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบตรงมายังเรือนรุ่ยเซียงทันที จ้าวเยว่สิ่นรีบถลาร่างไปประคองโอวหยางฮวนเล่อไว้แนบอกทั้งหลั่งน้ำตาแสร้งร่ำไห้อย่างรู้สึกสงสารบุตรสาวเลี้ยงนักก่อนจะหันไปประจันหน้ากับแม่นมเจิน

หญิงร่างอ้วนถูกบ่าวรับใช้ของฮูหยินผู้เฒ่าหานสาดน้ำเย็นปลุกเรียกก่อนจะเอาผ้ารัดปากออก แม่นมเจินปรือตาขึ้นอย่างช้าๆเมื่อรู้สึกตัวนางเอ่ยร้องขอให้จ้าวเยว่สิ่นช่วยทันที "ฮะ ฮูหยินช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ บะ บ่าว"กล่าวได้เพียงเท่านั้น แม่นมเจินก็ถูกหญิงแซ่จ้าวตบจนหน้าหันกลับไปมาสองครั้งจนเลือดสีแดงสดกลบล้นปาก ซ้ำยังถูกนายหญิงที่ตนรับใช้ภักดียกเท้าถีบล้มลงไปกับพื้นเรือนอีกครั้ง 

“อะแค่ก แค่ก ”แม่นมเจินไอโขลกพลางบ้วนเลือดทิ้งก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาพร่าเลือนเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแหงนมองสบจ้าวเยว่สิ่นอย่างเว้าวอน

"นี่มันอะไรกัน!แม่นมเจิน ข้าดูแลท่านแม่ และบุตรหลานเจ้าอย่างดี แต่เจ้ากลับทำร้ายเล่อเอ๋อร์ ลูกรักของข้างั้นหรือ!"จ้าวฮูหยินตวาดลั่นได้เพียงเท่านั้น ใบหน้าก็หันไปตามแรงตบจากฝ่ามือของฮูหยินผู้เฒ่าหาน หญิงชราปราดมองจ้าวเยว่สิ่นอย่างโกรธจัดนางผ่านร้อนผ่านหนาวมามากย่อมรู้ความนัยในประโยคที่หญิงแซ่จ้าวกล่าวอย่างดี 'สารเลวคิดปิดปากไม่ให้นังบ่าวชั่วนี่สารภาพงั้นหรือ'

แม่นมเจินที่ได้ยินคำกล่าวนั้นก็นิ่งงันไป หากตรองให้ดีแล้วความหมายโดยนัยล้วนข่มขู่นางทั้งสิ้น ไหนจะบุตรหลาน ครอบครัวมารดาของนางเล่า หากนางบอกออกไปว่าเป็นฝีมือจ้าวเยว่สิ่นเป็นผู้บงการมีหรือท่านแม่และบุตรหลานของนางที่อยู่ชานเมืองนั้นจะรอด หญิงอ้วนร่างท้วมหลับตาลงอย่างแช่มช้าปล่อยหยดน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างอับจนหนทาง นางแนบร่างกับพื้นเรือนอย่างเหนื่อยอ่อนจบสิ้นแล้ว นางล่วงเกินผิดคนโอวหยางฮวนเล่ออย่างไรก็นับเป็นหลานสาวอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายอย่างไรก็นับว่ามากไปด้วยยศถาบรรดาศักดิ์เปรียบกับนางที่เป็นเพียงทาสรับใช้ สถานะต่างกันราวฟ้ากับดิน

"ฮูหยินผู้เฒ่าหานท่านตบข้าเช่นนี้ไม่เกินไปหรือไรเจ้าคะ ถึงท่านจะเป็นมารดาของอดีตฮูหยินเอก แต่นางก็จากไปแล้ว ท่านหาได้มีสิทธิ์อันใดในจวนแม่ทัพโอวหยางแห่งนี้ แต่เป็นข้าผู้นี้ต่างหากเล่า! พวกเจ้าทำอะไรอยู่ไล่พวกเขากลับไปให้หมด"จ้าวเยว่สิ่นเอ่ยสั่งเสียงดังก่อนจะหน้าหันไปอีกครั้ง หานฮูหยินที่มิยอมทนให้ผู้ใดดูแคลนมารดาสามี เงื้อมือตบหญิงแซ่จ้าวเต็มแรงต่อหน้าทุกคน

ยามนี้บ่าวไพร่สกุลโอวหยางต่างมองหน้ากันไปมาอย่างสับสนว่าจะฟังคำผู้ใดดี หากแต่เหล่าฮูหยินรองและอนุนั้นกลับลอบยิ้มอย่างพอใจมีเพียงโอวหยางม่านอิงที่ร่ำไห้ทรุดกายลงกอดมารดาไว้แน่น

 

"หึ!ทาสหญิงกำพร้าถูกสกุลหลงชุบเลี้ยงส่งเข้าวัง เป็นเพียงอดีตนางรำวังหลวงกำพืดต่ำเตี้ยเพียงใดนั้น ใครในที่นี้ต่างรู้ดี เพียงแต่ตัวข้านั้นมิคิดว่าเจ้าที่อุตส่าห์พยายามชุบตัว ไต่เต้าจนเป็นถึงฮูหยินเอกสกุลโอวหยางแล้วนั้น ก็ยังมิอาจละทิ้งกิริยาเยี่ยงบ่าวไพร่ลืมสันดานเดิมของตัวไปได้ แต่ก็อย่างว่าล่ะนะตราบใดที่ฝ่าเท้ายังคงจมปลักดินโคลนต่อให้พยายามชุบกายเพียงใด ก็มิอาจสยายปีกดังหงส์บินเหนือผู้คนได้อยู่ดี เป็ดอย่างไรก็ยังเป็นเป็ดอย่าได้ฝันสูงนัก หญิงแซ่จ้าว เจ้าจงฟังให้ดีหากเจ้าล่วงเกินมารดาข้าอีกครั้ง เจ้าเตรียมรับผลได้เลย"หานฮูหยินกล่าวเสียงเรียบนิ่งทว่าแฝงความเลือดเย็นในที

หานฮูหยินนั้นมิใช่ผู้ที่จะยอมให้ใครมาดูหมิ่นได้ง่าย วันนี้หลานสาวถูกวางยาเกือบตายทั้งมารดาสามียังมาถูกต่อว่าดูหมิ่นอีก เช่นนี้ก็ทำให้อารมณ์ของนางขุ่นมัวโทสะพวยพุ่งยากระงับได้เช่นกัน

หลังถูกตบจนเลือดกลบปากก็ตั้งสติได้ หากตรองให้ดี ฮูหยินผู้เฒ่าหานอย่างไรก็เป็นฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งสามีเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายขุนนางขั้นหนึ่ง ทั้งสะใภ้ยังเป็นบุตรีเพียงคนเดียวของเจ้ากรมอาญายามนี้เป็นนายหญิงของจวนสกุลหานอย่างไรก็นับว่าสูงศักดิ์กว่านางมากนัก ทั้งนางนั้นก็มิได้ติดต่อพระสนมหลงเต๋อเฟยมากว่าปี เกรงว่ายังมิใช่เวลาที่เหมาะสมเท่าใดนักที่จะโต้แย้งกลับไป

“ขอฮูหยินผู้เฒ่าหานโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ ทุกอย่างล้วนเพราะข้าดูแลบ่าวไพร่มิทั่วถึง แม่นมเจินจึงได้กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้”จ้าวเยว่สิ่นจึงรีบคุกเข่าให้ฮูหยินผู้เฒ่าหานโขกศีรษะอย่างขออภัยที่ไม่ได้ดูแลโอวหยางฮวนเล่อให้ดีก่อนจะโยนความผิดให้แม่นมเจินทั้งหมด

"เรื่องนี้ไม่จบโดยง่ายแน่ เห็ดหมีห้วนสดราคาสูงกว่าหลายร้อยตำลึงทอง แม่นมเจินจะมีปัญญาหาซื้อมาได้อย่างไรกัน"ฮูหยินผู้เฒ่าหานเอ่ยขึ้นมาก่อนจะพยักหน้าให้บ่าวรับใช้อุ้มโอวหยางฮวนเล่อและประคองซู่ซู่ขึ้นไปยังรถม้าเพื่อกลับจวนสกุลหาน หมอหลวงหวู่และแพทย์หนุ่มลูกศิษย์นั้นก็ติดตามกลับไปด้วยเช่นกัน

 

 

 

[3] เห็ดหมีห้วน 迷幻蘑菇 หรือเห็ดขี้ควายหรือmagic mushroom ในสมัยราชวงศ์ชิงในศตวรรษที่ 2 มีการนำเห็ดชนิดนี้มารักษาโรคคูรูหรือโรคหัวเราะ (laughing sickness) แต่ภายหลังก็สั่งห้ามด้วยทำให้เกิดอาการหลอนสั่นประสาทเฉกเช่น ยากัญชา ใบกระท่อมเป็นต้น ในไทยเห็ดชนิดนี้ก็ถูกสั่งห้ามจัดเป็นยาเสพย์ติดเช่นกัน

PS.เห็ดหมีห้วน 迷幻蘑菇 ขอบคุณข้อมูลจากนักอ่าน Zhang.QS

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.753K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,811 ความคิดเห็น

  1. #1791 praaewaa (@praaewaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 13:24
    คำด่าแซ่บมากค่ะ
    #1,791
    0
  2. #1588 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 23:19

    แหม่ สะใจดีแท้! ตอนยกน้ำชายามเช้าพึ่งด่าอนุสองไปยังไง ตอนนี้โดนด่าอย่างงั้น แถมคำเดียวกันด้วยอ่ะ 55555

    #1,588
    0
  3. #1318 Rutti003 (@Rutti003) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 15:01
    อย่าให้ได้ผุดได้เกิด
    #1,318
    0
  4. #1291 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 16:04

    อดีตเป็นนางรำวังหลวงนี่เอง มิน่า ร้ายสมเป็นนางจิ้งจอก

    #1,291
    0
  5. #1081 minhara2 (@mInhara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 07:07
    ด่าได้ผู้ดีมากค่ะ เจ็บแสบสุดๆ
    #1,081
    0
  6. #985 -แรบบิท- (@sweetdy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 12:38
    ต้องสืบ เอาให้จม!
    #985
    0
  7. #960 bbmm3858 (@pookplug) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 00:10
    แซ่ป!!!!!!!! ตบมันอีสารเลว
    #960
    0
  8. #760 435216 (@435216) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 20:35
    ไปแจ้งทางการเลย
    #760
    0
  9. #744 Pimmy27pb (@Pimmy27pb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 21:08
    เหมือนคอนมันขาด หรือสลับตอนกันรึเปล่าคะ บางตอนอ่านแล้วดูงงอ่า
    #744
    0
  10. #689 pabipiba (@pabipiba) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กันยายน 2563 / 14:42
    ได้ความรู้..แต่อีกสักพักฉันก็ลืม5555 แก้โรคความจำไม่ดีอย่างไรดี
    #689
    0
  11. #606 AiJaewa (@AiJaewa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 01:18
    ไม่สืบสวนให้รู้ความก่อนจะรีบทุบให้สลบกับตามพวกฮูหยินรองมาทำม้าย งง
    #606
    0
  12. #585 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 22:04
    สมควรแล้ว!
    #585
    0
  13. #519 mewmew8361 (@mewmew8361) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 01:57
    นิยายสนุก อ่านแล้วได้ความรู้ด้วย ขอบคุณนะคะ (ปล.ระหว่างที่รอตอนใหม่ก็อ่านตอนเก่าวนไปเป็นรอบที่ 3แล้ว)
    #519
    0
  14. #420 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 15:39
    คิดจะส่งข่าวให้ท่านพ่อกับพี่ชายรู้บ้างมั้ยเนี่ย
    #420
    0
  15. #372 อ่านไปทั่ววว (@warisara12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 17:26
    คหสต.นะคะ คือเราอ่านแล้วบางช่วงบทมัน งงๆ เหมือนข้ามบทวกไปวนมา แต่พล็อตเรื่องน่าสนใจค่ะ ติดตามต่อ
    #372
    0
  16. #312 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 00:11
    ท่านยายต้องจัดการพวกมันให้หนักๆๆนะเจ้าค่ะ
    #312
    0
  17. #261 tigerdog (@tigerdog) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 13:08
    น่าจะตบหลายๆที ของขึ้น
    #261
    0
  18. #222 oachaporn (@oachaporn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:16
    นี่คือยรกดีๆนี่เองไมาใช่จวนคนอยู่แต่คือนรก
    #222
    0
  19. #161 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 08:06
    อ่อ จำได้มีตอนนึงอิทาสนี่ด่าอนุว่าเป็นลูกอนุยังไงแต่งออกไปก็เป็นลูกอนุอยู่วันยังค่ำแหละ แต่ว่านะ..ชั้นว่าเป็นลูกอนุยังดีกว่าเป็นลูกทาสอย่างแกอีก!! ด่าคนอื่นว่าต่ำ ไม่ได้ดูตัวเองเลยสินะว่าต่ำตมกว่าเค้าแค่ไหน ชั้นรู้ดี -ความอิจฉาริษยาอยากได้อยากมีน่ะ ชั้นก็มีมัน แต่ต่อให้ชั้นจะอิจฉาแค่ไหนก็ไม่มีวันทำตัวเลวทรามแบบแกหรอก!! เอาเป็นว่าอย่าหยิ่งผยองนึกว่าได้ครองโลกไปละกัน เผื่อบางทีแกคงลืมกำพืดตัวเองน่ะ เหอะะ //เม้นนี้แรงมากแม่ อินจัดเลยค่ะ ใครรับไม่ได้อ่านเม้นนี้ไม่ไหวก็ข้ามๆๆไปเลยจ้าา
    #161
    0
  20. วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 14:22
    ดีนะที่ท่านยายมาช่วยน้องทัน
    #100
    0
  21. #13 Zhang.QS (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 00:57

    โม๋กู แปลว่าเห็ด

    ส่นเห็ดขี้ควาย ภาษาจีนบ้าน ๆ จะเรียกว่า เห็ดหมีห้วน 迷幻蘑菇 ค่ะ

    #13
    2
    • #13-1 mfang2020 (@mfang2020) (จากตอนที่ 5)
      29 พฤษภาคม 2563 / 07:35
      ผู้เขียนขอคัดลอกไปแทนคำเลยนะคะ อันนี้ต้องยอมรับว่าผู้เขียนหาข้อมูลภาษาไทยสลับอังกฤษแล้วทับศัพท์เอาน่ะค่ะเพื่อบางครั้งใช้การเทียบเสียงจาคำอ่านแต่ข้อมูลเห็ดชนิดนี้น้อยมากจริงๆ ขอบคุณที่แนะนำนะคะ อย่างไรตกหล่นประเด็นใดไปอีกแจ้งมาได้เลยค่ะ ^_^
      #13-1
    • #13-2 Zhang.QS (จากตอนที่ 5)
      29 พฤษภาคม 2563 / 15:26
      ยินดีค่ะ ติดตามอ่านอยู่ สู้ ๆ นะคะ
      #13-2
  22. #12 ลมรัก (@pong1976) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:07

    เอาให้นังฮูหยินจ้าวชื่อเสียงด่างพร้อยเลยเจ้าค่ะให้ความนี้โจษจั่นไปทั่วคิดฆ่าลูกเลี้ยงแบบนี้ถ้าปลดจากฮูหยินเอกไม่ได้เพราะเต๋อเฟยเป็นที่โปรดปรานก็เห็นสมควรที่แม่ทัพใช้คุณงามความดีที่สะสมมาขอหย่าจากนางก็สิ้นเรื่องจวนใดไม่มีฮูหยินเอกใช่ว่าจะล่มจมถ้ามีคนแบบนี้เป็นฮูหยินเอกล่มจมแน่นอนเเถมยังทำให้ครอบครัวเสื่อมเสียไปถึงตระกูลอีกด้วย ต้องกำจัดออกเท่านั้นหวังว่าแม่ทัพจะฉลาดและเข้มแข็งสามารถให้ความเป็นธรรมกับลูกสาวคนนี้ได้นะเจ้าคะอย่าให้หมดศัทธาเพียงเพราะฮูหยินของท่านเป็นคนของเต๋อเฟยเลยไม่มีความสามารถชำระความเอาปิดคนที่วางยาคิดฆ่าลูกท่านทางอ้อมขื่นนางยังมีอำนาจต่อไปก็ให้คุณชายโอว่หยางตัดขาดเสียสกุลฝั่งพ่อเพื่่่่่่่่่่่่่อปกป้องน้อง

    #12
    0
  23. #11 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 11:55

    สงสารเล่อเอ๋อถ้าท่านยายามช่วยไม่ทันมีหวังโดนกินเห็ดพิษเข้าไปอีกมากกว่าเดิมอาจถึงตายได้ รอดจากปากเหยี่ยวปากกามาได้แล้ว ต้องรีบถอนพิษและบำรุงร่างกายให้สุขภาพดีดังเดิม เรื่องนี้ไม่น่าจบลงง่าย ๆ ต้องมีการสอบสวนแน่ น้าสะใภ้เป็นลูกสาวเจ้ากรมอาญา ยิ่งฟ้องร้องสืบสวนได้งายขึ้น จับแม่เลี้ยงมาลงโทษให้สาสม ขอบคุณค่ะไรท์

    #11
    0