หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 39 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,262 ครั้ง
    6 ต.ค. 63

"คุณหนูเก่งมากเลยเจ้าค่ะ เช่นนี้นายหญิงคงดีใจมากๆแน่เจ้าค่ะ"อาเฉียวว่าพลางกุมมือนุ่มไว้เมื่อสักครู่นางตื่นเต้นจนแทบจะหยุดหายใจ

 

"คุณหนู บ่าวดีใจมากเลยเจ้าค่ะ"จี้หลินว่าพลางยกมือป้ายเช็ดน้ำตาอย่างซาบซึ้ง

 

โอวหยางฮวนเล่อเพียงยกยิ้มบางก่อนจะกอดสองสาวไว้อย่างเอ็นดู เพียงครู่รอยยิ้มก็หุบลงอย่างฉับพลันเมื่อสบสายพระเนตรขององค์ชายเจ็ด บุรุษหนุ่มสรวลยิ้มบางเบาโบกพัดในมือมองมายังนางอย่างเสน่ห์หา 

 

"ถวายพระพรองค์ชายเพคะ" โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางคลายอ้อมแขนที่กอดสองสาวใช้ไว้ก่อนจะยอบกายอย่างนอบน้อม

 

"คนกันเองคุณหนูสามอย่างได้มากพิธีเลย เมื่อครู่คุณหนูทำได้ดีนัก"องค์ชายเจ็ดตรัสพลางไม่หยุดส่งสายพระเนตรหวานซึ้งให้ร่างเล็กบางตรงหน้า

 

หากเป็นในอดีตโอวหยางฮวนเล่อคงตกหลุมพลางชายผู้นี้เสียแล้วแต่มิใช่กับนางในตอนนี้ ยิ่งเห็นสีพระพักตร์ชายชั่วผู้นี้เมื่อใดความทรงจำที่เลวร้ายก็จุกแน่นอกจนยากหายใจเมื่อนั้น ร่างบางสกัดกั้นอารมณ์ขุ่นมัวในใจพลางตอบเสียงเรียบอย่างถ่อมตน

"เพียงการคาดเดาเท่านั้นเพคะ องค์ชายทรงตรัสเกินไปแล้ว"

 

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณหนูสามช่างเป็นคนน่าเลื่อมใสนัก หากมีเวลาข้าอยากเสวนากับคุณหนูให้มากกว่านี้"ตรัสพลางยกพระหัตถ์หมายปัดปอยผมของหญิงสาว แต่โอวหยางฮวนเล่อก้าวเท้าถอยหนีพลางก้มหน้า พระกรแกร่งจึงหยุดกลางอากาศองค์ชายเจ็ดเก็บพระหัตถ์อย่างรวดเร็วพลางมองหญิงตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก

 

"หม่อมฉันมีนัดกับท่านยายไว้ขอตัวก่อนเพคะ"โอวหยางฮวนเล่อที่สะอิดสะเอียนเต็มทนพาสาวใช้ยอบกายเคารพก่อนจะสืบเท้าเร็วไวไปยังรถม้า

 

สายพระเนตรคมมองแผ่นหลังเล็กที่ไม่สนใจเขาอย่างกริ้วโกรธ เช่นนี้นับว่าสตรีผู้นี้หักหาญน้ำใจเขาถึงสองครา 

"ช่างพยศนักนะพะยะค่ะ"คุณชายชางเอ่ยขึ้น

"อืม พยศเช่นนี้แหละดีนัก เมื่อใดที่สมรสพระราชทานไปถึงดูสินางจะทำเช่นใด หากแต่งเข้าตำหนักข้าแล้ว ข้าจะลองทิ้งให้ตรอมใจอยู่ห้องสั่งสอนเสียบ้าง"องค์ชายเจ็ดแววพระเนตรวาวโรจน์ราวกับนึกอะไรดีๆออก

 

โอวหยางม่านอิงมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ที่แห่งนั้นเมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังเป็นของนาง ไฉนยามนี้จึงกลายเป็นของหญิงอื่นเสียได้ที่น่าเจ็บแค้นเคืองใจมิพ้นหญิงนางนี้เป็นน้องสาวที่โง่เขลาของนาง

 

"ข้าว่าเจ้าต้องกำจัดนางอย่างจริงจังได้แล้ว"องค์หญิงสามที่ยืนเคียงข้างให้คำแนะนำสหาย สายพระเนตรหวานเจือโทสะเพลิงแค้นอยู่ลึกๆ

 

"เพคะ หม่อมฉันก็เห็นควรว่าเป็นเช่นนั้น น้องสามได้รับอิสระมากเกินไปจนยากจะควบคุม ลางทีครานี้คงได้เวลาเด็ดปีกนางทิ้งเสีย"โอวหยางม่านอิงยกยิ้มอย่างร้ายกาจ จ้องมองโอวหยางฮวนเล่อมิวางตา

 

ตำหนักเถาฮวา

"พระสนม อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายทูลเข้าเฝ้าพะยะค่ะ" พระพักตร์งามเคร่งเครียดขึ้นหลายส่วนก่อนจะให้ยวิ๋นกวางเปิดประตูอนุญาตให้เข้ามาได้

 

"ถวายพระพรพระสนมพะยะค่ะ"หานซือเฉิงว่าพลางหมอบอย่างนอบน้อมแม้จะเป็นบิดาแต่อย่างไรยามนี้ศักดิ์ของบุตรสาวก็นับว่าสูงกว่ามากนัก

 

"ท่านพ่ออย่าได้มากพิธีลุกขึ้นเถอะเจ้าค่ะ"พระสนมหานเสียนเฟยตรัสตอบน้ำเสียงเจือความไม่สบายพระทัยเท่าใดนักเมื่อคาดเดาได้ว่าบิดามาด้วยเรื่องใด

 

"พระสนมทรงสำราญดีไหมพะยะค่ะ"หานซือเฉิงว่าพลางนั่งลงยังเก้าอี้บุขนจิ้งจอกราคาสูงที่ยวิ๋นกวางยกให้

 

"สบายดี ท่านพ่อท่านแม่เล่าสบายดีใช่หรือไม่เจ้าคะ"พระสนมตรัสพลางพยักหน้าให้ยวิ๋นกวาง นางจึงออกไปรอยังหน้าพระตำหนัก ปิดประตูอย่างเรียบร้อยให้บุตรสาวและบิดาได้คุยกัน

 

"ขอบพระทัยที่ทรงตรัสถาม พวกกระหม่อมสบายดีพะยะค่ะ"หานซือเฉิงกล่าวได้เพียงเท่านั้นก็หรี่ตาลง ถอนหายใจแรงอย่างเหนื่อยอ่อน

 

"ท่านพ่อ หากเรื่องที่ท่านพ่อกำลังสงสัยนั้นลูกคิดดีแล้วขอท่านพ่อทำตามประสงค์ลูกด้วย" พระสนมหานเสียนเฟยทราบดีว่าหมายจะทำสิ่งใด พระนางต้องการให้มารดาแสร้งล้มป่วย เพื่อว่าจะได้ออกนอกวังไปเยี่ยมหาอาศัยจังหวะนี้ให้ท่านหมอผู้นั้นช่วยรักษา อย่างน้อยเพียงเจ็ดวันก็นับว่าคุ้มค่า หากได้พบท่านหมอแก้ไขเรื่องที่พระนางมิอาจตั้งครรภ์ได้

 

"แต่พระสนมทำเช่นนี้เท่ากับหลอกลวงเบื้องสูงนะพะยะค่ะ"บิดากล่าวอย่างลำบากใจเขามีเป้าหมายต่างกันด้วยวัยที่ใกล้เกษียณในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านี้ เขามิต้องการให้บุตรสาวสร้างความขุ่นเคืองให้แก่ผู้ใด แม้จะมิได้เป็นที่โปรดปราน แต่อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตรอดได้ อย่างไรบุตรชายก็จะขึ้นเป็นฐานให้บุตรสาวอยู่ในตำแหน่งนี้ต่อไป

 

"ท่านพ่อคิดหรือว่าลูกจะอยู่เช่นนี้ได้ตลอด สิ่งที่ลูกทำไปในสองวันนี้เล่าลือไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ท่านพ่อคิดหรือเจ้าคะ ว่าลูกจะอยู่ตรงนี้ได้อีก หากไม่ชิงลงมือก่อนเป็นลูกที่อาจดับดิ้นไร้ที่ฝังเสียเอง" พระสนมตรัสสวนในทันที

 

"พระสนมแต่อย่างไรพี่ชายของเจ้าก็จะมาเป็นฐานรองให้เจ้าเช่นนี้จะหวั่นเรื่องใดอีก"หานซือเฉิงใบหน้าตึงขึ้นกว่าสามส่วนแย้งขึ้นในทันที

 

"น่าขัน!ท่านพ่อเคยลองถามตัวเองหรือไม่เจ้าคะ ว่ายามนี้มีขุนนางใดที่อยู่ฝั่งเราบ้าง จวนสกุลหานเริ่มสูญเสียอำนาจไปเรื่อยๆอย่างมิรู้ตัว การค้าของท่านแม่ก็กระทบมิต่างกัน ยามนี้วังหลวงสั่งผ้าไหม เครื่องปรุงเกลือแกงกับท่านแม่หรือไม่? ทำไมสกุลหรูของซูเฟยจึงขยายการค้าได้ดีกินส่วนแบ่งการค้าไปจนสิ้น นั่นเพราะอะไรท่านพ่อรู้อยู่แก่ใจดีอย่าได้ให้ลูกต้องกล่าวเลย"พระสนมหานเสียนเฟยกล่าวแย้ง แววพระเนตรเต็มไปด้วยความเจ็บปวด พระนางอดทนมากกว่าผู้ใดแต่ที่น่าเสียพระทัยคือบิดาไม่ยอมเข้าใจ

 

"เว่ยเอ๋อร์เงินทองอำนาจล้วนเป็นของนอกกาย อย่างไรเมื่อลูกออกบวชแล้วพ่อจะให้เจ้าแสร้งตายไป จากนั้นเจ้าจะได้มีชีวิตอิสระไม่ต้องติดอยู่ในวังวนแห่งนี้"กล่าวมิทันได้จบประโยคบิดาจำต้องหยุดพูดเนื่องด้วยสีพระพักตร์ของบุตรสาวคล้ายจะร่ำไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ

 

"ท่านพ่อ ท่านคงมิลืมว่าพี่หญิงตายได้อย่างไร แค่จวนสกุลโอวหยางพี่หญิงยังถูกลอบวางยาได้ แล้วลูกเล่าที่แห่งนี้มิต่างจากแดนประหาณ เพียงพลาดพลั้งก้าวผิดลูกก็ถูกถอด หรือท่านพ่อต้องการเช่นนั้นเจ้าคะ" ดวงพระเนตรไหวสั่นมองสบบิดาอย่างไม่เข้าใจ พระนางจะต้องอดทนไปถึงเมื่อใดกัน พระหัตถ์บางกุมแน่นอย่างขัดเคือง

 

"พ่อเคยเตือนเจ้าแล้วอย่างไร ว่าอย่าทำตัวเด่นเกินไปนักจะนำภัยมาสู่ตัวเอาได้ จากนี้ก็แสร้งทำเช่นเดิมเถอะ ลืมเรื่องมีครรภ์เสีย หากเจ้าไม่อยากอยู่ตำแหน่งนี้แล้วยามพ่อเกษียณเมื่อใด ยามนั้นทูลขอลาออกบวชตามแผน จากนั้นพ่อจะหาทางให้เจ้า ได้อยู่นอกวังอย่างเป็นสุข"ผู้เป็นบิดาถอนหายใจพลางกล่าวอย่างให้ทางเลือก มิสนว่าบุตรสาวจะมีท่าทีแข็งกระด้างอย่างไร

 

"ท่านพ่อทำเช่นนี้เพื่อสิ่งใดกันเจ้าคะ หากคิดได้เพียงเท่านี้ แล้วท่านพ่อจะอยู่ตำแหน่งนี้เพื่ออะไร ท่านพ่อส่งลูกเข้ามายังที่แห่งนี้ทำไมกันเจ้าคะ!" พระพักตร์งามบิดเบี้ยวร่างบางไหวสั่น ตรัสเสียงกร้าวขึ้นมาอย่างฉับพลัน นึกเสียพระทัยมิน้อยที่ตนนั้นโอนอ่อนเสมอมา แต่อย่างไรเล่า มิมีผู้ใดรับรู้ความทุกข์ของพระนางเลยสักนิด

ผู้ชราที่มิเคยเห็นท่าทีเช่นนี้ของบุตรสาวมาก่อนจึงได้แต่นิ่งงันไป มองสบบุตรสาวอย่างตื่นตะลึง

 

"ให้ลูกอดทน ลูกคิดว่าลูกทนมานานเกินไปแล้วเจ้าค่ะ"พระสนมหานเสียนเฟยกล่าวเข้าเรื่องในทันที

 

"พระสนมทราบถึงผลแล้วใช่หรือไม่พะยะค่ะ การที่ตั้งครรภ์ยิ่งนำภัยมาสู่ตัวมากเท่านั้น" อัครมหาเสนาบดีหานกล่าวน้ำเสียงเจือความกังวล

 

"นำภัยแล้วอย่างไรกันเจ้าคะ ลูกมีท่านพ่อไว้เพื่อสิ่งใดกัน หนึ่งในสามซานกงหากทำได้เพียงเท่านี้น่าผิดหวังนักลูกมิใช่คนเขลา หลายปีมานี้เพื่อให้อยู่ในตำแหน่งนี้ได้ ท่านพ่อรู้หรือไม่ ว่าลูกต้องทำสิ่งใดบ้าง หากกังวลนัก เหตุใดเมื่อปีนั้นจึงส่งลูกเข้าวังมาหรือเจ้าคะ"แววพระเนตรไหวสั่นมองบิดาอย่างตัดพ้อ ความรู้สึกอัดอั้นโดดเดี่ยวอ้างว้าง ราวถูกผลักไสยามนี้ประดังประเดเข้ามาไม่หยุด พระสนมหานเสียนเฟยปลดปล่อยหยาดน้ำตาแสดงความอ่อนแอเป็นครั้งแรกสะอื้นอย่างไม่สนสิ่งใด หวนนึกถึงอดีตกี่คราก็ให้เจ็บในพระทัยนัก 

คุณหนูรองสกุลหานเติบโตมาด้วยความฝันอยากออกท่องเที่ยวไปทั่วแคว้น อยากค้าขายไปทุกหนแห่งดังมารดา ความใฝ่่ฝันในวัยเยาว์ถูกบิดาตรงหน้าพรากไปยังมิอาจเรียกคืน 

เด็กสาวผู้หนึ่งถูกส่งตัวมายังวังหลวงทันทีที่เสร็จพิธีปักปิ่น แม้จะทำใจไว้นานแล้วแต่เมื่อถึงวันส่งตัว นางก็มิอาจทำใจได้อยู่ดี เกี้ยวแปดคนหามถูกส่งมารอรับยังหน้าจวน สกุลหานตอบรับอย่างพร้อมเพรียง ส่งคุณหนูเล็กของจวนขึ้นเกี้ยวอย่างไม่รั้งรอ 

แม้มารดาจะร้องขอแต่ไร้คำทัดทานของผู้เป็นบิดา พี่ชายทำได้เพียงก้มหน้าหลบเลี่ยง ยามนั้นนางทำได้เพียงส่งยิ้มบางให้มารดาเพียงเท่านั้น เกี้ยวเจ้าสาวถูกแห่รอบเมืองอย่างยิ่งใหญ่ให้สมตำแหน่ง พระสนมเสียนเฟยก่อนจะถูกส่งเข้าประตูหลังท้ายวัง

คืนเข้าหอเด็กสาวนั่งรอผู้เป็นพระสวามีจนดึกดื่นจวบจนหลับไปเพราะความเหนื่อยอ่อนก็ยังมิได้พบ ค่ำคืนแรกจบลงอย่างโดดเดี่ยว สิบสามปีที่ผันผ่านล้วนมิต่างกัน ต้องแสร้งปั้นหน้ายิ้มแย้มอย่างใสซื่อ ปล่อยให้คนรอบข้างดูแคลนลวงหลอกอยู่ร่ำไป 

"ลูกกำลังเข้าใจผิด"ผู้เป็นบิดาน้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วนเมื่อเห็นหยาดน้ำตาหลั่งรินอาบแก้มบุตรสาว

 

"ลูกมิได้ไร้เดียงสาถึงเพียงนั้นเจ้าค่ะ ยามนั้นพระสนมหลงเต๋อเฟยทรงครรภ์ ฝ่าบาทเกรงอีกฝ่ายจะเหิมเกริม ยิ่งหากพระครรภ์เป็นพระโอรสแล้วไซร้ วังหลังคงเกิดความวุ่นวายท่านพ่อจึงส่งลูกมาเพื่อค้ำยัน แล้วอย่างไรเล่า ลูกโดนกระทำอย่างไรบ้างรู้หรือไม่ สิบกว่าปีนี้มิอาจตั้งครรภ์ได้เพราะถูกวางยา สามีหมางเมินจนสนมขั้นต่ำยังดูแคลน ท่านพ่อ ลูก ลูก!"น้ำเสียงสั่นเครือ พระพักตร์แดงก่ำหยาดน้ำใสหลั่งริน พระสนมสะอื้นฮักครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจลึกเรียกสติตนเอง พระหัตถ์บางขยุ้มฉลององค์ระหว่างทรวงอก แววพระเนตรพร่าเลือนวาวสะท้อนทอดมองไปยังบิดาพลางตรัส

 

 "ลูกมิใช่หมากเบี้ย ลูกเองก็มีความรู้สึกนะเจ้าคะท่านพ่อ ลูกมีความฝัน มีสิ่งที่อยากทำ มีที่ที่อยากไป แม้จะมิอยากเข้ามาในที่แห่งนี้มากเพียงใด ด้วยเกียรติสกุลหาน ลูกก็มิอาจทอดทิ้งไปได้เช่นกัน" น้ำเสียงสั่นเครือสะอึกสะอื้นพรั่งพรูประโยคตัดพ้อออกมาอย่างมิหยุดยิ่งนึกเท่าใดก็ยิ่งเสียพระทัยเท่านั้น

 

"เว่ยเอ๋อร์"อัครมหาเสนาบดีหานน้ำตาหลั่งริน เขามิคาดว่าบุตรสาวที่มักวางกิริยาเรียบร้อยสงบนิ่ง มิเคยเอ่ยโต้แย้งเขาสักครั้ง วันนี้กลับระบายความปวดร้าวออกมาเช่นนี้

 

"ลูกหวังเพียงจะเป็นหลักที่พึ่งแก่ลูกหลานสกุลหานต่อไป แต่ลูก ลูกกลับมิเคยได้รับความสนพระทัยสักนิด หากวันหนึ่งที่ลูกเป็นที่โปรดปรานบ้างมันผิดตรงที่ใดเจ้าคะท่านพ่อ ลูกทำอันใดผิดอีก หรือลูกต้องออกบวชจึงสาแก่ใจท่าน ลูกเป็นหญิงที่มีสามี ในฐานะภรรยาผู้หนึ่ง ลูกก็อยากเป็นที่รักบ้าง อยากให้ฝ่าบาทสนพระทัย อยากมีลูกน้อยไว้เชยชม มันผิดอันใดเจ้าคะ!" สุรเสียงเจือความสิ้นหวัง พระสนมหานเสียนเฟยสะอื้นไห้อย่างอัดอั้น 

 

มิใช่มิรู้ว่าตนอยู่ในสถานะใด แม้ได้ชื่อว่าพระสนมขั้นเฟยแล้วอย่างไรเล่า มันน่ารู้สึกชื่นชมตรงที่ใดกันหรือ สิบสามปีที่พระนางจำต้องอดทนถูกล่อลวงวางเป็นหมากนับครั้งมิถ้วน สิบสามปีได้รับใช้พระสวามีเพียงไม่กี่สิบครั้ง ฝ่าบาทไร้พระทัยเพียงใดใครต่างทราบดี  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.262K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,938 ความคิดเห็น

  1. #1636 kidmai555 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 23:02

    ท่านพ่อควรระรึกได้แล้วนะ ว่าท่านได้ส่งลูกตัวเองไปตายตั้งแต่เข้าวังแล้ว แล้วตอนนี้จะมาเอาอะไรจากนางอีก? คงเหลือแต่ร่างกายที่ยังหายใจแล้วล่ะ อย่าได้มาขวางทางกัน!

    #1,636
    0
  2. #1180 mInhara (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 10:18
    สตรีวังหลังมากพิษท่านน้าเข้มแข็งมาก ยอมทิ้งแม้กระทั่งความฝันเพื่อครอบครัว😭😭
    #1,180
    0
  3. #999 Jintanatanti (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 21:17

    รอตอนต่อไปค่ะ
    #999
    0
  4. #998 sweetdy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 18:46
    แก โกรธพ่อมากกกก เราก็มีความรู้สึกอะ แงงงงสงสารน้อน
    #998
    0
  5. #993 Whanzaaaa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 16:04
    ประหาร ไม่ใช่ประหาณ /เข้าใจว่าพ่อไม่อยากให้ลูกโดดเด่นเป็นภัย แต่ตำแหน่งเฟย มันสูงเกินกว่าจะทำตัวนิ่งๆ แถมไม่มีลูกอีก น่าสงสารพระสนม
    #993
    0
  6. #986 BIGCATS (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 12:43
    สงสารเลย สงสัยอัดอั้นมานานมาก
    #986
    0
  7. #980 i-am-Rada (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 21:51

    คนดีไม่มีที่อยู่...
    #980
    0
  8. #977 JKSpringdayyy (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 17:50
    เจอนิยายเรื่องที่สนุกมากอีกเรื่องแล้ว มาต่อไวๆนะคะไรท์🥰
    #977
    0
  9. #974 srisupanuch (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 10:58
    โง่และอ่อนแอนี้คืออัครเสนา?ไรท์วางบทผิดหรือเปล่า
    #974
    0
  10. #969 manaw_ns (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 16:22
    สงสารพระสนมเลย ทนทุกข์มานานสิบกว่าปีเพราะคำว่าครอบครัวแท้ๆเลย พ่อก็เอาแต่สนใจเรื่องของตัวเองไม่สนใจความรู้สึกลูกเลย
    #969
    0
  11. #968 pacharasaeten (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 12:25
    พ่อสิ้นคิด
    #968
    0
  12. #967 sopheakrujin (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 11:55

    ไม่น่าเชื่อคนเป็นบิดานี้คิดน้อยเกินไปแล้ว สงสารลูก หลานจริงๆ
    #967
    0
  13. #965 Earthkid (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 09:01
    ต้องไปรีบหยุดสมรสพระราชทานขององชายเจ็ดเว็บนะคะไม่งั้นประวัติซ้ำรอยแน่
    #965
    0
  14. #964 nadiajida (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 07:37
    นอกจากยัยตัวแสบ ก็ชอบคู่ฮ่องเต้กับเสียนเฟยที่สุดด ปล.เค้ามารอไรท์ทุกวันเลยย รีบมาต่อนะคะ
    #964
    0
  15. #963 pramnana (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 02:37
    สงสารต้องทิ้งทั้งความฝันความสุข
    #963
    0
  16. #959 เมียพี่จ้าน (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 23:57

    งือออ สงสารร และเอาใจช่วยนางเอกให้ทำทุกอย่างผ่านไปด้วยดีทีเถอะ คนพวกนั้นควรโดนเอาคืน !!!!!

    #959
    0
  17. #958 prangbua (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 23:32
    อยากให้เต้โดนเอาคืนย้างได้มั้ย สงสารเสียนเฟยมาก เสียสละสุดๆ
    #958
    0
  18. #957 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 23:23

    ท่านพ่อตัดสินใจผิดพลาดตั้งแต่แรกแล้วนะคะเนี่ย

    #957
    0
  19. #956 c_nattrisia (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 22:52
    โอ๊ยยยย น้ำตามาาาา ไรท์มาบ่อยๆน้าาา
    #956
    0
  20. #955 friday11 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 22:30
    สงสารพระสนม
    #955
    0
  21. #954 memolunla (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 22:12
    สงสารหานเสียนเฟยมาก ผู้ชายไม่ว่าพ่อผัวใจดำจริง เห็นเป็นแค่หมากไร้หัวจิตหัวใจหรือไง
    #954
    0
  22. #953 Nantanat_neung (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 21:30
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #953
    0
  23. #952 nakanaru (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 20:23

    ผู้หญิงบ้านนี้สู้มากๆเอาใจช่วยทุกคน ขอให้จัดบ้านเต๋อเฟยให้หนัก เครือข่ายเยอะมากร้ายๆทั้งนั้น

    #952
    0
  24. #951 pook1819 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 20:18
    อัดอั้นตันใจมาก น่าสงสาร
    #951
    0
  25. #950 นาน่านะ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 19:48

    พ่อก็เอาแต่ความคิดตัวเอง ไม่สนใจความรู้สึก หรือ ความต้องการของใคร...น่าให้กอดขาฮ่องเต้ตายไปด้วยกันจริง ๆ ..พวกเห็นแก่ความต้องการของตัวเอง....คนอื่นก็มีชีวิตนะ

    #950
    0
  26. #949 M-eAW (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 19:45
    อยากให้พระเอกกลับมา ก่อนน้องจะโดนสมรสพระราชทาน
    #949
    2
    • #949-1 Boonsri(จากตอนที่ 39)
      6 ตุลาคม 2563 / 20:34
      ใครคือพระเอกอะ
      #949-1
    • #949-2 Boonsri(จากตอนที่ 39)
      6 ตุลาคม 2563 / 20:39
      พระเอกคือใครอะ
      #949-2