หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 22 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,027 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

ซู่ซู่เร่งฝีเท้าเดินนำเป้ยหนิงและจี้หลินมายังเรือนรุ่ยเซียงก่อนจะยอบกายเคารพคุณหนูใหญ่ที่มองมาอย่างเย็นชา

"น้องสามเป็นอันใดไปอีก"เสียงเรียบเจือความรำคาญในน้ำเสียงดังขึ้น

 

"ต้องแดดนานเกินไปจึงล้มลงเจ้าค่ะ คุณหนูเพิ่งฟื้นไข้บ่าวเกรงว่าจะทรุดหนักขอตัวนะเจ้าคะ"เมื่อมีเหตุผลมากพอ ซู่ซู่ไม่ไว้หน้าผู้ใดเดินตรงต่อไปยังจุดหมาย

 

เพียงสองเค่อเป้ยหลินพร้อมด้วยท่านหมอก็มาจ้าวเย่วสิ่นยังคงทำหน้าที่มารดาต่อเนื่องยืนรอท่านหมอตรวจไม่ห่าง

"เพียงต้องลมมากไปเท่านั้นพักเสียหน่อยคงดีขึ้นขอรับ"ชายชราว่าพลางเอ่ยถามถึงโอสถที่ทานอยู่ประจำก็เห็นว่าเพียงพอแล้วมิได้สั่งเพิ่มก่อนจะขอตัวกลับ

 

"น้องสามเจ้าเป็นเช่นใดบ้างพี่และท่านแม่ล้วนเป็นกังวลห่วงเจ้านัก"เมื่อเห็นโอวหยางฮวนเล่อรู้สึกตัวโอวหยางม่านอิงดึงมือน้องสาวมากุมไว้มั่นหากแต่โอวหยางฮวนเล่อกลับสะดุ้งตกใจถดกายหนี

 

"จะ เจ้าเป็นใคร ท่านแม่ ท่านแม่ลูกกลัว ออกไป นังอัปลักษณ์ ออกไป!"โอวหยางฮวนเล่อรีบโผเข้ากอดจ้าวเย่วสิ่นซุกหน้าเล็กกับตักมารดาเลี้ยงอย่างหวาดกลัวใบหน้างามของโอวหยางม่านอิงเต็มไปด้วยผ้าพันแผลทั้งศีรษะมีผ้าโพกไว้ปกปิดรอยแผลที่โห่วโล้น หญิงงามในอดีตชะงักค้างกับท่าทีของน้องสาวต่างมารดากำบีบมือในแขนเสื้อแน่นร่างกายเริ่มสั่นไหวอย่างยากระงับอยากจะเงื้อฝ่ามือตบหน้าเด็กสาวตรงหน้าเต็มทนหากแต่ทำได้เพียงกล้ำกลืนโทสะลงคออย่างยากลำบาก

 

"เล่อเอ๋อร์ พี่หญิงใหญ่ของเจ้าอย่างไรเล่าลูกรัก ทำเช่นนี้พี่หญิงใหญ่เจ้าจะตกใจเอาได้นะ"ว่าพลางลูบปลอบ บุตรสาวเลี้ยงด้วยความรู้สึกคับแค้นเต็มอก

 

"เหตุใดพี่หญิงจึงอัปลักษณ์นักเล่าเจ้าค่ะลูกกลัว"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางแสร้งสะอื้นส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อนัก โอวหยางม่านอิงที่เห็นน้องสาวเป็นเช่นนี้ได้แต่เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ข่มอารมณ์ที่ถูกดูแคลนอย่างอดกลั้นจนร่างไหวสั่น จ้าวเย่วสิ่นที่รับรู้ดีว่าโอวหยางม่านอิงรู้สึกอย่างไร ใกล้ระเบิดอารมณ์เต็มทีก็รีบสั่งสาวใช้ให้พาคุณหนูไปพักผ่อน หากอาละวาดใส่โอวหยางฮวนเล่อที่เพิ่งฟื้นจากไข้ คงไม่เป็นการดีเท่าใดนัก

 

"วันนี้น้องสามคงอยากพักผ่อน หากหายดีแล้วเชิญน้องสามที่เรือนฉู่จู๋ร์ของพี่"เอ่ยจบโอวหยางม่านอิงก็รีบเยื้องกาย ติดตามด้วยสาวใช้กลับเรือนโดยเร็วพอดีสวนกับฮูหยินรองและโอวหยางชิงชิงความอับอายที่ได้รับทำให้โอวหยางม่านอิงปราดตามองโอวหยางชิงชิงอย่างเย็นชา คุณหนูใหญ่ไม่ลืมมารยาทที่พึงมีปฏิบัติยอบกายคารวะให้ฮูหยินรอง ก่อนจะรับการคารวะจากโอวหยางชิงชิง

 

"คุณหนูใหญ่ออกจากเรือนได้เช่นนี้คงหายดีแล้ว แม่รองยินดีนักเจ้าค่ะ"ชิวฉาฮวาเหยียดยิ้มกว้าง

 

"เกรงว่าต้องเป็นเช่นนั้น ลูกเป็นพี่ใหญ่ของน้องๆย่อมต้องเข้มแข็งเหนือใคร จะให้ผู้อื่นดูแคลนหรือพอใจที่เห็นลูกล้มเช่นนั้นคงมิสมควรเป็นคุณหนูสกุลโอวหยางเจ้าค่ะ"รอยยิ้มแข็งกระด้างฉาบใบหน้าที่เต็มไปด้วยผ้าขาวพันแผลกว่าครึ่ง

 

"พี่หญิงใหญ่นับเป็นหญิงงามใจเด็ดเดี่ยวน่าเลื่อมใสยิ่งนัก หากเป็นน้องคงยอมแพ้ปลิดชีพหนีความอับอายไปแล้ว ชิงชิงหวังเพียงเป็นดังพี่หญิงได้แม้สักครึ่งก็ยังดีเจ้าค่ะ"โอวหยางชิงชิงยกยิ้มใสซื่อส่งให้พี่สาวของตน

 

"คิก คิก น้องรองชมพี่เกินไปแล้ว

หากพี่หมายจะอยู่แล้วไซร้ผู้ใดที่เคยล่วงเกินพี่นั้นแม้แต่ปรโลกก็อาจไม่มีที่ให้มันผู้นั้นอยู่ ตายจริง!ท่านแม่รองคงอยากพบน้องสามแล้วเช่นนั้นอิงเอ๋อร์ขอตัวเจ้าค่ะ"คำกล่าวเสียงเย็นเยียบชวนให้ชิวฉาฮวาและบุตรสาวถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ขนลุกตั้งชันขึ้นอย่างตระหนก

 

โอวหยางชิงชิงมึนเสอิงมารดาอย่างเหนื่อยอ่อนหอบหายใจอย่างตื่นเต้น เมื่อครู่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้มีโอกาสพูดคุยกับโอวหยางม่านอิงหลังเกิดเรื่องลักพา ความรู้สึกหวาดกลัวต่อพี่สาวร่วมบิดาทำเอานางเกือบหลุดกิริยาอ่อนแอเสียแล้ว

 

"ชิงเอ๋อร์น้องสามรอแล้วไปกันเถอะ"ฮูหยินรองได้แต่ประคองบุตรสาวก่อนจะพากันเยื้องย่างเดินต่อไปยังเรือนรุ่ยเซียง

 

 

"ฮูหยินรองมีกิจอันใดหรือ?"จ้าวเย่วสิ่นเอ่ยถามเสียงเรียบทราบดีว่าชิวฉาฮวาและโอวหยางชิงชิงมาเพราะโอวหยางฮวนเล่อ

 

"พี่หญิงกล่าวได้น่าขันนัก จำต้องมีกิจอันใดด้วยเล่าเจ้าคะ เล่อเอ๋อร์นับเป็นบุตรสาวน้องเช่นกันมาเยี่ยมบุตรสาวไหนเลยต้องมีกิจเพียงความคิดถึงห่วงใยก็เพียงพอแล้ว"ชิวฉาฮวาว่าพลางเดินตรงมายังเตียงโอวหยางฮวนเล่อ โอวหยางชิงชิงยอบกายให้จ้าวเย่วสิ่นก่อนจะแทรกกายเข้าไปหาโอวหยางฮวนเล่อ

 

"น้องสามของพี่เจ็บที่ใดมากหรือไม่ รู้หรือไม่พี่เป็นห่วงเจ้านัก"โอวหยางชิงชิงว่าพลางกุมมือบางของน้องสาวต่างมารดาไว้แน่น

 

"พี่หญิงอย่าได้เป็นกังวลเลยน้องดีขึ้นมากแล้วยามน้องล้มป่วยตั้งนานกลับมิเคยมาเยี่ยมยามนี้จะเป็นห่วงน้องไปใยเล่าเจ้าคะ"ก่อนจะค่อยๆดึงมือของตนกลับหากจะกล่าวว่านางรังเกียจนั่นก็ย่อมใช่นางรังเกียจนักทั้งขยะแขยงในอดีตโอวหยางชิงชิงไต่เต้าชิงดีจนได้เป็นถึงพระชายารองในองค์ชายเจ็ดช่างน่าขันที่คุณหนูในสกุลโอวหยางล้วนยื้อแย่งบุรุษชั่วผู้นั้น

 

"หึ!"จ้าวเย่วสิ่นยกยิ้มเหยียดโอวหยางชิงชิง นอกจากโง่เขลาแล้วโอวหยางฮวนเล่อยังเอาแต่ใจเกินใครหากไม่ชอบใครแล้ว เด็กสาวตรงหน้าจะแสดงออกทันทีความกังวลที่ว่าโอวหยางฮวนเล่อจะเปลี่ยนไปด้วยถูกสกุลหยางเป่าหูก็พอคลายใจลงได้บ้าง

 

"เล่อเอ๋อร์หาใช่เช่นนั้นเสียหน่อยด้วยพี่หญิงใหญ่ถูกลักพาไปยังจับผู้ร้ายมิได้ ยามนั้นแม่รองจึงสั่งห้ามมิให้พี่หญิงรองและน้องสี่ของเจ้าออกจากจวนเกรงจะเป็นอันตรายเท่านั้น เอาเถอะเจ้าปลอดภัยกลับมาแม่รองย่อมดีใจอย่างไรเจ้าพักผ่อนเสียหน่อยเถอะ"ชิวฉาฮวาว่าพลางกระชับผ้าห่มให้โอวหยางฮวนเล่อที่มองมายังตนอย่างตกใจก่อนจะเสมองจ้าวเย่วสิ่น

 

"มันเกิดอันใดขึ้นเจ้าคะเหตุใดจึงมีโจรมาลักพาพี่หญิงใหญ่ได้เจ้าคะท่านแม่"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยถามจ้าวเย่วสิ่นอย่างประหลาดใจสีหน้ามึนงงของบุตรสาวเลี้ยงทำให้จ้าวเย่วสิ่นรู้สึกอึดอัด

 

"เอาเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่างไรต่อให้แม่ตายวิญญาณของแม่จะไม่รามือเป็นอันขาดผู้ใดที่ทำร้ายอิงเอ๋อร์ มารดาผู้นี้จะเอามันผู้นั้นมาลงโทษให้จงได้"จ้าวเย่วสิ่นยกยิ้มแข็งวาจาที่เอ่ยนั้นพุ่งตรงไปยังชิวฉาฮวาอย่างไม่คิดปิด

 

"ชิงเอ๋อร์ให้น้องเจ้าได้พักเสียหน่อยเถอะมะรืนนี้ก็ต้องไปงานพระราชสมภพขององค์หญิงสามแล้วเดี๋ยวจะหายป่วยมิทันการ"ชิวฉาฮวาที่รู้สึกถึงแรงกดดันจากจ้าวเย่วสิ่นเอ่ยอย่างรวดเร็วอยากพาบุตรสาวไปให้พ้นสถาณการณ์น่าอึดอัดนี้เสียโดยไว

 

"เล่อเอ๋อร์เช่นนั้นเจ้าพักเสียหน่อยนะ พรุ่งนี้พี่จะมาเยี่ยมใหม่"โอวหยางชิงชิงยกยิ้มก่อนจะรีบยอบกายเคารพจ้าวเย่วสิ่นหันกลับเรือนพร้อมมารดาทันที

 

"แม่เองก็มีกิจมากนักอย่างไรเจ้าพักเสียหน่อยนะ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาเคารพน้ำชาให้พักอยู่ที่เรือนก็พอ"จ้าวเย่วสิ่นกล่าวจบ ก็รีบออกจากเรือนรุ่ยเซียงตรงไปยังเรือนของบุตรสาวด้วยความเร่งรีบ เป็นดังคาดเสียงเครื่องแก้วกระทบพื้นแตกกระจายพร้อมเสียงกรีดร้องดังมาต่อเนื่องมารดายกขาสั่นไหวรีบเข้าไปหาบุตรสาว โอวหยางม่านอิงไม่หยุดมือระบายโทสะที่เอ่อล้นปาข้าวของไม่หยุด

 

"อิงเอ๋อร์ฟังแม่ ทุกอย่างจะเรียบร้อยเข้าใจรึไม่ อิงเอ๋อร์หยุดเดี๋ยวนี้!"จ้าวเย่วสิ่นรั้งร่างของบุตรสาวที่หอบอย่างเหนื่อยอ่อน มากอดแนบอกบุตรสาวของนางเด็กสาวอนาคตไกลจะต้องมาเป็นเช่นนี้คิดแล้วรู้สึกเจ็บแค้นนัก

 

"ท่านแม่อย่าได้ลืมนะเจ้าคะว่าลูกเป็นเช่นนี้เพราะใครท่านแม่!ฮึก ฮือออออ"โอวหยางม่านอิงยกมือสั่นเทาขึ้นแตะใบหน้าที่พันผ้าไว้ก่อนจะสะอื้นตัวโยน จ้าวเย่วสิ่นแววตาสั่นไหวแดงก่ำเต็มไปด้วยเพลิงแค้นกอดรัดบุตรสาวแน่นแผนการครั้งนี้นางย่อมทุ่มหมดหน้าตักโอวหยางชิงชิงและมารดาของมันจะต้องไม่มีที่ยืนในสังคม

 

คล้อยหลังจ้าวเย่วสิ่นโอวหยางฮวนเล่อก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางเรียกซู่ซู่มาช่วยกันตรวจสอบเครื่องประดับ

"หากรวมทุกชิ้นคงได้สักห้าพันตำลึงทองเจ้าค่ะ"ซู่ซู่ว่าพลางหยิบปิ่นทองชิ้นสุดท้ายมาชั่งคำนวนก่อนจะส่งให้เป้ยหนิงเก็บเข้าหีบเล็ก

 

"อืม จี้หลิน จี้หย่งจี้หยางพวกเจ้านำของไปสลักชื่อของข้าไว้ทุกชิ้น อีกสิบวันนับจากนี้นำมันไปขายทีละชิ้นยังร้านสือเป่าของข้าทุกๆห้าวัน ขากลับจวนให้หาซื้อของสดมาทำกินในครัวเล็กหลังเรือน ต่อไปข้าจะไม่รับอาหารจากจวนอีก"สิ้นเสียงนายสาวบ่าวรับใช้รับคำก่อนจะเตรียมออกไปยังประตูลับหลังเรือน

 

"ซู่ซู่เจ้าจงนำเป้ยหลินพลางกายให้มิดชิดไปยังอารามร้างหลังตลาดเอ้อฝูหาหญิงเฒ่านางหนึ่งนามว่าชีสั่ว

บอกแก่นางว่าต้องการน้ำมันเต่าทองเขียวชายหญิงคู่กันอย่างละหนึ่งขวด หญิงนางนี้ดูคล้ายขอทานทั่วไปดวงตามืดบอดหนึ่งข้าง" โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางลงมือตวัดพู่กันถึงรูปลักษณ์ของหญิงเฒ่าชีสั่ว

 

"คุณหนูมันคือสิ่งใดเจ้าคะ?"ซู่ซู่ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนถึงกับมึนงง

 

"มันเป็นของดีเชียวล่ะเอาไว้มะรืนนี้เจ้าเห็นกับตาจะรู้เอง"โอวหยางฮวนเล่อยกยิ้มอย่างพึงใจนักในอดีตสิ่งนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้น้ำมันหอมสูตรลับของยายเฒ่าชีสั่วนั้นนางบังเอิญได้มาเพราะถูกแขกทุบตีขว้างทิ้งไว้ยังอารามร้างอย่างกระทันหัน

 

ปีนั้นนางอายุได้เพียงสิบเจ็ดเพิ่งถูกชายชั่วส่งเข้าหอนางโลมเพียงหนึ่งเดือน เฒ่าชีสั่วขอทานชราดวงตามืดบอดหนึ่งข้างหายังชีพด้วยการขายน้ำมันประหลาดแต่ด้วยรูปลักษณ์มิมีผู้ใดเชื่อนางแม้เพียงคนเดียวยามนั้นนางมีเงินติดกายเพียงหนึ่งตำลึงทองด้วยความซาบซึ้งหญิงชราที่ยื่นหมั่นโถวให้นางประทังความหิว นางจึงยกให้ไปแลกกับน้ำมันประหลาดเพียงสองขวด 

 

นางอยู่หอนางโลมกว่าสองเดือนแต่ก็จนด้วยปัญญาด้วยแขกที่เรียกใช้นางก็มิใช่ขุนนางขั้นสูง ข่าวสารที่สืบได้เป็นเพียงเรื่องพื้นๆทั่วไปนางที่อับจนด้วยการแข่งขันในหอนางโลมสูงนัก ทั้งยังหาข่าวจากแขกชั้นสูงมิได้สักครั้ง จึงลองใช้น้ำมันนี้ดูปรากฏแขกลุ่มหลงอย่างมากเล่าทุกสิ่งหมดเปลือก ยามนั้นนางจึงให้เฒ่าชีสั่วปรุงน้ำมันให้นางไว้หลายขวดก่อนหญิงชราจะสิ้นใจไม่นานจากนั้น หากตรองดูแล้วขอทานหญิงชราผู้นี้ย่อมมิใช่คนไร้ฝีมือแต่เหตุใดนางจึงมาเป็นขอทานกัน นางเป็นใคร?

 

"ซู่ซู่เรายังเหลือตำลึงทองสักเท่าใด"โอวหยางฮวนเล่อเพิ่งคิดถึงแผนการนี้ได้เอ่ยถามซู่ซู่อย่างรวดเร็ว

 

"สองร้อยตำลึงทองเจ้าค่ะคุณหนู"ซู่ซู่เอ่ยเมื่อตรวจเงินเรียบร้อย

 

"อืม เมื่อได้น้ำมันแล้วเจ้าจงพานางไปพักยังโรงเตี๊ยมชั้นดีในเมืองซื้อสาวใช้สองนางเลี้ยงดูนางให้จงดี บอกแก่นางว่านายของนางมีนามว่าโอวหยางฮวนเล่อคุณหนูสามตระกูลโอวหยางจากนี้ขอสัญญาจะดูแลนางอย่างดีหากนางต้องการสิ่งใดขอเพียงเอ่ยบอก"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยเสียงเรียบพลางครุ่นคิด เงินทองนับว่าเหลือน้อยเต็มทีแต่อย่างไรหญิงชรานางนี้จะช่วยนางได้มากนัก ไม่แน่จะช่วยพระสนมหานเสียนเฟยผู้เป็นน้าสาวได้มากด้วย เดิมพันครั้งนี้นางเทหมดหน้าตักเช่นกัน

 

"หากเป็นโรงเตี๊ยมอย่างดีเกรงว่าสองร้อยตำลึงทองคงจะพักได้เพียงหนึ่งเดือนหากรวมค่ากินทั้งสาวใช้เกรงว่าคงใช้ได้เพียงยี่สิบวันเท่านั้นเจ้าค่ะ"ซู่ซู่เอ่ยอย่างกังวลเช่นกันเงินทองของนายสาวนับวันยิ่งร่อยหรอ

 

"หญิงนางนี้จะช่วยเราได้มากนักอย่างไรต้องดูแลนางให้ดี เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังเถอะรีบไปโดยไว" โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางโบกมือให้สาวใช้ไปได้แล้ว

ซู่ซู่และเป้ยหลินเดินตรงเข้าไปยังเรือนบ่าวรับใช้หลังเรือนของนายสาวที่ต่อเติมใหม่ก่อนจะเข้าไปด้านใน เมื่อเห็นเพียงห้องน้ำทั่วไปก็ผลักประตูไม้เข้าไปก่อนจะออกแรงช่วยกันเลื่อนถังรองน้ำใบใหญ่ออกเผยให้เห็นช่องไม้ขนาดคนลอดได้สองคนจึงเลื่อนแผ่นไม้ออกปรากฏพุ่มไม้หนาทึบเขตป่าท้ายจวน ทางลับนี้ถูกสร้างขึ้นพร้อมๆกับเรือนสาวใช้ส่วนตัวเมื่อสามสัปดาห์ก่อน เป็นคนสกุลหานมาทำให้อย่างลับๆตามคำร้องขอของโอวหยางฮวนเล่อที่ขอท่านยายไว้ ด้วยไม่ต้องการให้บ่าวรับใช้ของตนนอนร่วมกับบ่าวเรือนอื่นยังเรือนบ่าวไพร่ห่างไกลซึ่งท่านยายเห็นดีด้วย

 

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูสี่และอนุฝูตานมาขอพบเจ้าค่ะ"เป้ยหนิงที่คอยเฝ้าดูลาดเลาอยู่หน้าเรือน ก็เข้ามารายงานนายสาวยังห้องนอน

 

"อืมให้เข้ามาเถอะ"โอวหยางฮวนเล่อนั่งเอนหลังพิงพนักเตียงไว้พลางรับชามาจิบ

 

ภาพพี่สาวต่างมารดานั่งจิบชาชั้นเลิศเอนพนักเตียงใบหน้างามดูไม่คล้ายคนป่วยเท่าใดนักมองมายังนางชวนให้โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์บีบกำในมือแน่นก่อนจะยอบกายเคารพตามศักดิ์

 

"น้องสี่อนุสองเชิญนั่ง"ว่าพลางผายมือออกไปยังเก้าอี้พร้อมของว่างที่จัดเตรียมไว้ให้เมื่อเอ่ยจบโอวหยางฮวนเล่อก็ชะงักงันไปมิใช่ครั้งแรกที่น้องสาวต่างมารดาผู้นี้ทำร้ายอนุสองผู้เป็นมารดาแต่หากตรองดูแล้วอนุสองนอกจากขลาดเขลาก็ไม่ได้มีภัยต่อนางเท่าใดก็อดเห็นใจไม่ได้เมื่อใบหน้าของฝูตานเต็มไปด้วยรอยม่วงช้ำ

 

"น้องนึกว่าพี่สามจะล้มป่วยหนักเสียอีกเห็นพี่หญิงแข็งแรงดีเช่นนี้น้องก็เบาใจ"ว่าพลางยกชาขึ้นจิบปรายหางตามองยังพี่สาว

 

"ขอบใจน้องสี่ที่เป็นห่วง"พี่สาวกล่าวรับคำตามมารยาท

 

"เห็นว่าพี่หญิงได้เทียบเชิญร่วมงานเลี้ยงในวังด้วยมะรืนนี้"เอ่ยยังไม่ทันจบมารดาก็ขัดเสียก่อนละอายใจนักที่บุตรสาวมาขอเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยเช่นนี้

 

"คุณหนูสี่ คุณหนูสามคงต้องการพักผ่อนน่ะเจ้าค่ะเช่นนี้บ่าวว่า เราควรกลับก่อนนะเจ้าคะ"อนุสองเอ่ยอย่างเกรงใจระคนอายนักที่บุตรสาวไร้มิรู้ธรรมเนียมเช่นนี้

 

"หุบปากเจ้าซะ!นายกำลังพูดบ่าวเช่นเจ้ามาแทรกได้อย่างไร"ว่าพลางถลึงตามองมารดาอย่างคาดโทษ

 

"อนุสองอย่าได้คิดมากเลยข้าหาได้ถือสา ว่าอย่างไรเจ้าอยากไปด้วยงั้นหรือน้องสี่"โอวหยางฮวนเล่อยกยิ้มอ่อน

 

"อย่างไรข้าก็นับว่าเป็นคุณหนูร่วมบิดาเหตุใดจึงไปมิได้เล่าเจ้าคะ"โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ว่าพลางเหยียดกายขึ้นเต็มความสูงร่างบางสืบเท้าไปหาพี่หญิงของตนพลางจ้องมองเอ่ยเสียงดัง

 

"พรืด! ฮ่า ฮ่าได้สิข้าย่อมมิขัดเจ้าอยากไปก็ไปถามท่านแม่ใหญ่ว่านางเห็นว่าอย่างไร ข้ามิใช่ผู้ที่จะให้เจ้าไปได้หรอกนะ"โอวหยางฮวนเล่อขบขันล้อเลียนซึ่งหน้าเด็กสาวผู้นี้เย่อหยิ่งไม่น้อยกว่าผู้ใด คุณหนูสี่นางนี้ในอดีตด้วยเล่ห์เหลี่ยมทำให้ไปได้ไกลกว่ามารดามากนัก แต่อย่างไรด้วยเพราะนิสัยวู่วามวางตัวไม่เหมาะสมก็ถูกสามีหลงลืมเป็นเพียงฮูหยินที่ถูกละเลยทอดทิ้งในที่สุด

 

"เจ้าต้องไปพูดให้ข้า อย่างไรข้าต้องได้ไปงานนี้!"สิ้นเสียงตวาดเสวี่ยหนี่ว์หน้าหันไปตามแรงตบ พี่สาวต่างมารดาเงื้อฟาดนางสุดแรง เสวี่ยหนี่ว์มองโอวหยางฮวนเล่ออย่างตื่นตะลึง พี่หญิงที่ขลาดเขลาโอนอ่อนให้นางหลายต่อหลายครั้งมาวันนี้กลับเงื้อมือสั่งสอนนางเสียแล้วหรือกล้าดีอย่างไร

 

"ตัวข้ามิใช่มารดาของเจ้าให้ดูแคลนได้เสียเมื่อไหร่ เจ้าเป็นเพียงน้องสาวที่เกิดจากอนุกล้าดีอย่างไรมาขึ้นเสียงตวาดเช่นนี้"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวเสียงเย็น ในอดีตนางพยายามอดทนหลายต่อหลายครั้งจนไร้ซึ่งเกียรติให้บุตรอนุมาหยามได้ถึงเพียงนั้นแต่ครานี้นางจะมิยอมอีกแล้ว

 

"คุณหนูสามความผิดบ่าวเองเจ้าค่ะ เป็นเพราะบ่าวเองเจ้าค่ะโปรดยั้งมือด้วย"อนุสองทรุดกายลงพื้นร้องขอทันที เสวี่ยหนี่ว์ที่ยังคงนิ่งงันเริ่มรู้สึกตัวก่อนโทสะจะครอบงำเด็กสาวตรงเข้าหาโอวหยางฮวนเล่อยื่นมือบางขยุ้มผมพี่สาวดึงทึ้งทันทีก่อนจะถูกเป้ยหนิงจับร่างเหวี่ยงกับพื้น ร่างเล็กลอยกลิ้งกระแทกมารดาล้มคะมำลงไป

 

"ออกไปอย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าอีก แม้จะไร้ซึ่งมารดาแต่อย่างไรบุตรฮูหยินเอกเช่นข้าใช่ว่าคนชั้นต่ำเช่นเจ้าจะมาทำกิริยาเช่นนี้ได้"ฟางเส้นสุดท้ายที่เพียรยึดไว้ใกล้ขาดเต็มทีโอวหยางฮวนเล่อมองไปยังน้องสาวอย่างคาดโทษก่อนจะมองสบอนุสองอย่างตำหนินับวันโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ยิ่งมิรู้ความขึ้นทุกที

 

"บุตรของเจ้าผู้นี้หากยังเป็นเช่นนี้นางจะถูกสามีทอดทิ้งดูแคลนในวันหน้าต่อให้มีวาสนาเป็นถึงฮูหยินเอกก็มิมีผู้ใดช่วยได้ทั้งนั้น เจ้าอยากให้เป็นเช่นนั้นข้าก็มิขัดแต่หากเจ้าอยากเปลี่ยน จงเปลี่ยนตัวตนของเจ้าเถิดมารดาคุณหนูโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ถือว่าข้าช่วยเจ้าแล้วเป้ยหนิงส่งแขก"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางล้มกายลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อนหลังงีบพักได้ชั่วยามโอวหยางฮวนเล่อก็ลุกมานั่งยังโต๊ะหนังสือในห้องหนังสือเล็กของนาง

 

เด็กสาวครุ่นคิดอย่างหนักงานนี้อย่างไรจ้าวเย่วสิ่นไม่มีทางปล่อยผ่านเป็นแน่ปีที่แล้วพี่หญิงรองร่ายรำ ปีนี้นางได้แต่ภาวนาให้พี่หญิงรองได้การแสดงเช่นเดิมแต่แผนการอาจเปลี่ยนไป หากเป็นจ้าวเย่วสิ่นจะลงมือเช่นไร หากเป็นโอวหยางม่านอิงนางจะล้างแค้นโอวหยางชิงชิงเช่นใด

โอวหยางฮวนเล่อครุ่นคิดถึงแผนการอย่างเคร่งเครียด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.027K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,010 ความคิดเห็น

  1. #1572 Poonchanit (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 07:35
    ท้ายบทที่บอกให้เปลี่ยนตัวตน ใช้คำว่ามารดาโอวหยางเสวี่ยหนี่ว น่าจะใช้คำว่า อนุสี่ หรือเพิ่มคำ ในฐานะ มารดาโอวหยางเสวี่ยหนีว์
    #1,572
    0
  2. #1158 minhara2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 06:10
    โอโห นางมั่นหน้าไปไหมเป็นลูกอนุนะนั่น สงสารแม่ของนางที่มีลูกแบบนี้ หลังเรือนของท่านพ่อมีแต่ผู้หญิงดีๆทั้งนั้น😅😅
    #1,158
    0
  3. #994 -แรบบิท- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 16:53
    ทำไมลูกอนุถึงหยิ่งผยองขนาดเน้
    #994
    0
  4. #329 Airzaa1810 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 03:18
    ลูกอนุสี่ต้องโดนตบสั่งสอนมากกว่านี้
    #329
    0
  5. #224 Nnamtnb (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 12:11
    ถ้าสองวันมาครั้ง หรือสามวันมาครั้งได้รับรองท็อปเท็นมาแน่
    #224
    0
  6. #220 r123123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 16:13

    อ่านอีกสองรอบรอไรท์มาต่อ

    กะลังสนุกค่ะ

    #220
    0
  7. #219 Nantanat_neung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 12:25
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #219
    0
  8. #218 petangmokamoned (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 11:17

    ขอบคุณค่ะ
    #218
    0
  9. #217 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 11:00

    น้องคิดวางแผนให้รอบคอบนะคะ ต้องให้เหนือกว่าเขาค่ะ

    #217
    0
  10. #216 paeng foon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 10:52
    ชอบความฉลาดนี้
    #216
    0
  11. #215 r123123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:52

    นังสี่ ชั่วรัายสุดๆ

    #215
    0
  12. #213 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 06:45
    สนุกมากค่ะ
    #213
    0
  13. #212 usaonly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 03:53

    กลับจวนท่ีรายล้อมด้วยอสรพิษ น่าเห็นใจเล่อเอ๋อนะ แต่ว่าน้องรู้อนาคตแล้ว คงจะพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสได้ เอาใจช่วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

    #212
    0
  14. #211 Jira123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 02:04
    สู้ๆ วางแผนยึดจวนกลับคืนยึดร้านคืนมาเร็วๆ / แบบว่าน้ำมันพรายละมังเนี้ย55 จะออกมาแบบไหนกันนะ
    #211
    0
  15. #210 นํ้าหมึกสีขาว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:12

    เครียดแทนน้องเลยโถ่

    อยู่ตัวคนเดียว ที่พึ่งคือญาตินอกจวน

    แถมพี่ชายพาเมียกลับมาก็ต้องยุ่งกับเรื่องตัวเอง ไม่น่ามีเวลาช่วยน้อง เฮ้อ

    #210
    0
  16. #209 nulovertoon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:12

    น้องสี่ร้ายมาก
    #209
    0
  17. #208 พ่อเรียกเสี่ยวเอ้อ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 23:05
    นังน้องสี่นี่ก็ร้ายเกิน
    #208
    0