หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 23 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,567
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,904 ครั้ง
    21 ก.ค. 63

"คุณหนูเจ้าคะ"ซู่ซู่เอ่ยเสียงดังขึ้นเมื่อนายสาวยังคงอยู่ในภวังค์

 

"อะ อืม เจ้ากลับมาแล้วหรือเป็นอย่างไรบ้าง"โอวหยางฮวนเล่อรู้สึกตัวโดยพลันก่อนจะถามซู่ซู่ถึงเรื่องที่สั่งไว้

 

"นี่เจ้าค่ะคุณหนู ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้าค่ะ"ซู่ซู่ว่าพลางยกยิ้มบางก่อนจะส่งขวดน้ำมันสีใสไร้รสไร้กลิ่นให้นายสาวกว่าหกขวด

 

"ทำไมได้มาเยอะจังล่ะ"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยถามอย่างมึนงงมองขวดแก้วเก่าตรงหน้า

 

"นางซาบซึ้งใจน่ะเจ้าค่ะ เห็นว่าปีนี้ทำได้เพียงเท่านี้แล้วเลยมอบให้คุณหนูทั้งหมดเจ้าค่ะ"ซู่ซู่ว่าพลางแบ่งขวดน้ำมันจากเต่าทองเขียวตัวเมียและตัวผู้ออกจากกัน

 

"ดี นำไปเก็บไว้ให้จงดีนะ"นายสาวยิ้มกริ่มก่อนจะสั่งให้สาวใช้นำไปเก็บ

 

"คุณหนูมะรืนนี้นอกจากบ่าว ให้ผู้ใดไปด้วยอีกหรือไม่เจ้าคะ"ซู่ซู่เอ่ยขอความเห็นนายสาวเนื่องจากสามารถนำสาวใช้ติดตัวไปได้สองคน

 

"อืม เอาเป็นจี้หลินก็แล้วกัน"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางกางตำราอ่านหากแต่ใจนางยามนี้เอาแต่ครุ่นคิดถึงงานในวันมะรืนอย่างหวาดหวั่น

 

 

เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าสองวัน

 

เรือนฉู่จู๋ร์

 

"ท่านแม่ ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่เจ้าคะ"โอวหยางม่านอิงถามย้ำอีกครั้งอย่างต้องการการยืนยันจากผู้เป็นมารดา

 

"อืม ทุกอย่างจะเรียบร้อยลูกรักเจ้าอย่าได้เป็นกังวล"จ้าวเย่วสิ่นส่งโอสถบำรุงร่างกายให้บุตรสาวจิบอย่างช้าๆ

 

"ท่านแม่ข้าอยากเห็นนักว่านางจะเป็นเช่นใด ท่านแม่ต้องกลับมาแจ้งแก่ลูกนะเจ้าคะ"โอวหยางม่านอิงว่าพลางยกโอสถอุ่นขึ้นดื่ม

 

"ลูกรักเจ้ารีบพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อย"จ้าวเย่วสิ่นกระชับผ้าห่มให้บุตรสาวก่อนจะผละออกไป

งานนี้นางเตรียมการมาอย่างดีอย่างไรนางก็จะพลาดมิได้

 

เรือนกลาง

 

ฮูหยินรองยกยิ้มเหี้ยมพลางมองสารตอบรับในมือจากมารดางานพรุ่งนี้อย่างไรนางก็ได้เข้าร่วมแล้วอย่างน้อยก็แน่ใจว่าบุตรสาวจะปลอดภัยในสายตานาง

 

"ท่านแม่ลูกได้ข่าวว่าน้องสี่อยากเข้าร่วมงานนี้เช่นกันเจ้าค่ะอย่างไรพานางไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ"โอวหยางชิงชิงว่าพลางยกชาขึ้นจิบแววตาหรี่เล็กมองสบมารดา

 

"หึ คุณหนูสี่ ช่างน่าขันนักเป็นเพียงบุตรอนุมิรู้จักเจียมตน"ว่าพลางยกยิ้มเหยียดก่อนจะชะงักงันไปมองสบบุตรสาวนิ่ง

 

"อืม ความคิดไม่เลวดีมากลูกรัก"ว่าพลางสั่งให้สาวใช้คนสนิทรีบไปตามคุณหนูสี่มาพบ

 

 

สภาพอนุสองฝูตานที่สะบักสะบอมเรือนกายปวดช้ำไปทั้งร่างทำให้อาหลิวมองด้วยใบหน้าปวดร้าวขอบตาแดงก่ำหยดน้ำตาหลั่งรินไม่ขาดสาย อาหลิวกอดนายหญิงของตนแน่นรับแส้สายยาวที่คุณหนูสี่เงื้อเหวี่ยงฟาดใส่มารดา ความเจ็บทางกายที่ได้รับมิเท่าเจ็บใจที่มองคุณหนูทำร้ายมารดาแท้ๆของตนเช่นนี้

 

"นังโง่อยากรับแทนมันก็ลองดู!"ยิ่งใกล้งานเท่าใดความแค้นในอกก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นทำให้โอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ออกแรงเหวี่ยงแส้ใส่มารดาที่ถูกอาหลิวกอดรัดไว้ไม่ยั้งมือ

 

"อะ เอ่อคุณหนูเจ้าคะ ฮะ ฮูหยินรองเรียกพบเจ้าค่ะ"บ่าวรับใช้เอ่ยตะกุกตะกักอย่างหวาดกลัว

 

"อืม เดี๋ยวข้าไป"ว่าพลางหยุดมือก่อนสืบเท้าเข้าใกล้ มือบางขยุ้มมือกระชากผมอนุสองขึ้นอย่างแรง 

"ถือว่าเจ้ารอดไป หากวันหน้ายังปากพล่อยมาสั่งสอนข้าอีกล่ะก็เจ้าจะได้เห็นดี"ก่อนจะเหวี่ยงมารดาลงกับพื้นรีบลุกขึ้นให้บ่าวสาวในเรือนช่วยจัดแต่งกายเพื่อไปพบฮูหยินรอง

 

คล้อยหลังคุณหนูสี่ อาหลิวประคองร่างบางของนายหญิงขึ้นเตียงก่อนจะนำผ้าชุบน้ำบิดหมาดมาเช็ดเริ่มทำแผลตามเรือนกาย

 

"พี่หลิวข้าว่าครานี้คงต้องตามท่านหมอมาแล้วนะนายหญิงบาดเจ็บเพียงนี้"อาลี่กล่าวพลางช่วยนายสาวผลัดผ้า อาลี่อาหลิวนั้นเป็นสาวใช้ที่ติดตามฝูตานมาตั้งแต่ยังเยาว์อาการครานี้สาหัสนักจนพวกนางหวั่นใจ

 

"อาลี่เจ้าดูนายหญิงไว้ข้าจะไปแจ้งฮูหยิน"อาหลิวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดการไปรบกวนจ้าวเย่วสิ่นเวลานี้ไม่แน่ว่านางอาจต้องรับผลสาหัสแต่กระนั้นบ่าววัยกลางคนก็สืบเท้าตรงไปยังเรือนใหญ่อย่างมิรั้งรอ

 

 

เรือนรุ่ยเซียง

 

เสียงฟ้าร้องดังสนั่นก่อนเมฆครึ้มจะก่อตัวเป็นหยดเม็ดฝนตกลงมาไม่ขาดสายชวนให้บรรยากาศหนาวเย็นและโดดเดี่ยวนัก โอวหยางฮวนเล่อถอนหายใจปิดตำราก่อนจะสืบเท้าเข้าห้องนอนเด็กสาวสังหรณ์ใจประหลาดแม้จะไม่อยากยื่นมือเข้าช่วยเท่าใดนัก แต่ก็มิอาจอยู่เฉยได้จึงตัดใจสั่งการซู่ซู่โดยพลัน

 

"จี้หลินเป้ยหนิงพวกเจ้าไปตามหมอมาที ซู่ซู่เป้ยหลินไปกันเถอะ"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางเดินนำซู่ซู่ไปยังเรือนใหญ่

 

"คุณหนูเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"ซู่ซู่ประหลาดใจมิน้อยด้วยจู่จู่นายสาวที่กำลังจะเข้านอนกลับลุกขึ้นสวมชุดคลุมกายตรงมายังเรือนฮูหยินใหญ่เมื่อเห็นนายสาวมิได้ตอบอะไรก็ได้แต่เก็บความสงสัยเดินตามอย่างเงียบๆ

 

ยังมิทันถึงเรือนใหญ่ เสียงกรีดร้องของอาหลิวที่ดังลอดเสียงฝนตกกระหน่ำชวนให้ซู่ซู่ขนลุกชัน แม้จะมิใช่ครั้งแรกแต่นับว่านางก็ยังไม่เคยชินกับเรื่องเช่นนี้อยู่ดี

 

"ฮูหยินเจ้าคะ นายหญิงของบ่าวล้มป่วยหนักจริงๆเจ้าค่ะ ครานี้เกรงว่าจะไม่รอดแล้ว ได้โปรดเถอะนะเจ้าคะ ฮูหยินฮึก ฮึก ฮืออออ"อาหลิวคุกเข่าท่ามกลางสายฝนร่างกายเปียกโชกหนาวเหน็บจนชา ปากซีดร้องตะโกนก้องฝ่าห่าฝนใหญ่อย่างยากลำบาก ไม่ว่าจะคุกเข่านานเท่าใด จ้าวเย่วสิ่นยังคงมิมีทีท่าจะออกมาแม้กระทั่งบ่าวไพร่ก็ไม่เหลียวแลเพราะนายของนางเป็นเพียงอนุต่อให้ตายในจวนก็มิมีผู้ใดสนใจอยู่ดี

 

"สูงต่ำมิรู้หรือไรเสียงตะโกนของเจ้ารบกวนข้าเพียงใดรู้หรือไม่น่ารำคาญนัก!"โอวหยางฮวนเล่อแสร้งตวาดอย่างโกรธจัดมองอาหลิวอย่างขุ่นเคืองพลางพยักหน้าให้ซู่ซู่

 

ซู่ซู่ที่ติดตามนายสาวมานานปีเรื่องเช่นนี้ย่อมเข้าใจความหมายก็รีบเดินฝ่าฝนพยุงอาหลิวเข้ามาในร่มพร้อมกับเป้ยหลิน

 

อาหลิวร่างกายหนาวสั่นใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดมองโอวหยางฮวนเล่ออย่างร้องขอก่อนจะคลานเข่ามากอดขาคุณหนูสามไว้พลางร้องไห้สุดเสียง

"คุณหนูเจ้าคะ ได้โปรด ได้โปรดอนุญาตให้บ่าวไปตามหมอด้วยเถอะเจ้าค่ะ บ่าวขอเพียงเท่านี้จริงๆเจ้าค่ะ"ด้วยนายหญิงของนางมีศักดิ์เพียงอนุทำให้สิทธิ์ต่างๆในจวนมิได้มากเท่าผู้อื่นการจะออกไปนอกจวนแต่ละครั้งต้องได้รับการอนุญาตจากฮูหยินใหญ่ แม้บางครั้งจะเล็ดลอดลอบออกไปได้บ้างแต่ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อปิดปากบ่าวไพร่ก็มากพอดู

 

"เพ้อเจ้ออันใดของเจ้า อนุสองจะเป็นอันใดได้"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางพยักหน้าให้ซู่ซู่กับเป้ยหลินก่อนสองสาวใช้จะพยุงร่างบางกลับเรือนรุ่ยเซียง

 

โอวหยางฮวนเล่อนั่งจิบชาอุ่นทอดมองสาวใช้ร่างบางวัยกลางคนเบื้องล่าง ซู่ซู่และเป้ยหลินไม่รอช้าต้มยาบำรุงพร้อมนำเสื้อผ้ามาช่วยผลัดเปลี่ยน อาหลิวมึนงงไปชั่วขณะก่อนจะกระจ่างใจเมื่อเป้ยหนิงและจี้หลินนำทางท่านหมอมายังเรือนรุ่ยเซียง

"ลำบากท่านหมอแล้ว"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางค้อมศีรษะให้ท่านหมอวัยกลางคน

 

"คุณหนูกล่าวเกินไปแล้ว"ท่านหมอตอบรับตามมารยาทก่อนจะเดินตามโอวหยางฮวนเล่อติดตามด้วยหมอผู้ช่วยตรงไปยังเรือนของโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ การที่บ่าวไพร่วิ่งฝ่าสายฝนร้องขอเช่นนี้มิเคยเกิดขึ้นมาก่อนครานี้เกรงว่าอนุสองจะอาการหนักจริงๆ โอวหยางฮวนเล่อพยายามนึกถึงอดีตว่าเป็นเช่นนี้เพราะเหตุใดแต่นึกอย่างไรก็นึกไม่ออกอาจด้วยนางมิได้สนใจในคุณหนูสี่มากนักจึงไม่ค่อยมีเรื่องให้ขบคิดเท่าใด

 

อาหลิวรีบผลักประตูให้นายสาวพาหมอเข้าไปรักษานายหญิง สภาพที่เห็นทำให้โอวหยางฮวนเล่อถึงกับคลื่นเหียนอยากอาเจียนทันทีเมื่อกลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้งลอยวนทั่วเรือนเล็ก เด็กสาวหยิบเอาผ้าบางป้องจมูกนิ่วหน้าเล็กน้อยหรี่ตามองห้องสลัวเพ่งมองหาอนุสอง 

 

เมื่อตะเกียงถูกจุดแสงเหลืองนวลส่องไสวชวนให้แขกผู้มาเยือนถึงกับหน้าซีดด้วยความตกใจ ร่างบางของอนุฝูตานนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงเก่ามีเพียงผ้าแพรผืนบางคลุมห่มร่างไว้เท่านั้น ดวงหน้าปูดบวมช้ำจนไม่เหลือเค้างามใด ท่านหมอกระแอมเล็กน้อยเป็นสัญญานให้โอวหยางฮวนเล่อหลีกทางให้ตนเข้าไปดูผู้ป่วย

 

"อนุสองพลัดตกบันไดเมื่อครู่ ขอท่านหมอช่วยรักษานางด้วยเจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อแสร้งกลบเกลื่อนแม้จะทราบดีว่าท่านหมอย่อมรู้แน่ว่าอาการเช่นนี้หาใช่การตกบันได

 

"ข้าน้อยทราบดีขอรับคุณหนูอย่าได้กังวล"เมื่อท่านหมอรู้ว่าสิ่งใดควรมิควรโอวหยางฮวนเล่อก็เบาใจได้บ้างนั่งดูการตรวจด้วยความสงสารเวทนา

อาลี่และอาหลิวนั่งอยู่ที่พื้นข้างเตียงสายตาหม่นมองท่านหมอตรวจนายหญิงของตนด้วยความกังวล เห็นท่านหมอแววตาไหววูบด้วยความเศร้าก็ยิ่งกังวลนัก

 

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"โอวหยางฮวนเล่อว่าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่สีหน้าท่านหมอมิคล้ายว่าจะช่วยได้

"อาการนายหญิงนับว่าสาหัสมิน้อยขอรับ การพักฟื้นอาจใช้เวลานานต้องดื่มยาที่ข้าให้สม่ำเสมอจากนี้จะออกแรงมากมิได้ ควรพักสักหลายเดือนหน่อยขอรับ"ท่านหมอว่าพลางลงมือเขียนเทียบยาส่งให้อย่างรวดเร็ว

 

"ขอบคุณท่านหมอมากเจ้าค่ะ ผู้น้อยมีเพียงของชิ้นนี้อาจพอแลกได้หลายตำลึงทองขอท่านหมอโปรดรับไว้"โอวหยางฮวนเล่อถอดกำไลหยกมันแพะขาวดุจแก้วส่งให้กับท่านหมอ ชายวัยกลางคนและผู้ติดตามมองอย่างฉงนใจด้วยสกุลโอวหยางนับว่าร่ำรวยมิเป็นรองผู้ใดแต่เหตุใดคุณหนูในจวนจำต้องนำเครื่องประดับมาแลกเช่นนี้

 

"เช่นนั้นมิเป็นไรขอรับ หากมีเมื่อใดค่อยนำมาให้ก็ได้ขอรับ ส่วนนี้เป็นยาที่ข้านำติดตัวมาวันนี้ฝนตกหนักคงไปซื้อยาไม่สะดวกนักอย่างไรนำไปต้มให้นายหญิงดื่มก่อนขอรับ"ท่านหมอว่าพลางส่งห่อยาให้ก่อนจะขอตัวลาพร้อมกับผู้ติดตาม

 

"ขอบคุณคุณหนูเจ้าค่ะ ขอบคุณจริงๆเจ้าค่ะ"อาหลิวและอาลี่โขกศีรษะขอบคุณทั้งน้ำตาบุญคุณครั้งนี้สองสาวใช้จะจดจำไว้จนวันตาย

 

"อย่าได้คิดมากเลยรีบเอายาไปต้มเถอะ"โอวหยางฮวนเล่อปรายตามองอนุสองที่ยังมิได้สติก็ถอนหายใจพลางลุกเตรียมกลับเรือนพอดีกับโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ที่เดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีกลับมายังเรือน เมื่อเห็นโอวหยางฮวนเล่อเดินออกมาจากเรือนของตนรอยยิ้มพลันหายโดยพลันก่อนจะตรงมาอย่างเร็วกระชากข้อมือบางของพี่สาวมารั้งถามอย่างมีโทสะ

 

"กล้าดีอย่างไรมาเรือนของข้า"เสียงตวาดชวนให้พี่สาวรู้สึกหงุดหงิดโดยทันทีโอวหยางฮวนเล่อสะบัดมือหลุดออกจากการจับกุมก่อนจะเดินต่อ นางไม่ต้องการจะเสวนากับหญิงเช่นนี้แม้เพียงสักนิด

 

"คนโง่เง่าเช่นเจ้าอย่าได้คิดว่าจะเดินเข้าออกจวนข้าตามใจชอบได้ หากคราวหน้าทำอีกข้าจะไม่ไว้หน้าเจ้าอีก"วาจาแข็งกระด้างของน้องสาวชวนให้โอวหยางฮวนเล่อต้องหยุดฝีก้าวโดยพลันก่อนจะหันหลังกลับมาเผชิญหน้าโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์
 

"เมื่อครู่เจ้าว่าอย่างไรนะลองพูดอีกครั้งสิ"เมื่อเห็นพี่สาวสืบเท้าเข้ามาใกล้ก็ได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่พยายามคุมสีหน้ามิให้แสดงความตกใจหวาดหวั่นใดออกมา

 

"ทำไมเล่าก็เจ้าโง่จริงๆนี่อ่านเขียนยังมิได้ด้วยซ้ำ!"ว่าจบใบหน้าก็หันไปตามแรงตบจากมืองามของพี่สาวก่อนโอวหยางฮวนเล่อจะบีบคอน้องสาวต่างมารดาของตน

 

"อ่อยอะ อ่อย"ใบหน้าขึ้นสีม่วงคล้ำหายใจแทบไม่ออกของโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์มิได้ทำให้พี่สาวสงสารแต่อย่างใด ในหัวโอวหยางฮวนเล่อยามนี้คิดเพียงว่าโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ได้นิสัยเช่นนี้มาจากผู้ใดกัน บิดารึก็มิใช่ มารดารึก็ยิ่งแล้วใหญ่ราวกับโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์เกิดแต่กอไผ่ช่างผ่าเหล่านัก

 

"รู้หรือไม่บางคราข้าก็อยากให้เจ้ากับมารดาเข้าพิธีเสี่ยงทายโลหิตเสียให้รู้แล้วรู้รอด ลางทีเจ้าอาจมิใช่บุตรแท้ๆของมารดาเจ้าก็เป็นได้"เสียงเย็นที่เอ่ยดังเข้าโสตอาหลิวที่อยู่หน้าประตูเรือน อาหลิวดวงตาไหวสั่นทรุดกายลงพื้นอย่างเหนื่อยอ่อนก้มหน้าหลบเลี่ยงอย่างสับสนความสงสัยที่ตนเก็บไว้มานานปีไม่แน่ว่าคุณหนูสามอาจจะรู้เข้าแล้ว

 

โอวหยางฮวนเล่อปล่อยมือจากลำคอเล็กของโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ก่อนจะตรงกลับไปยังเรือนของตนทิ้งประโยคที่ช่วยดึงสติโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ไว้ว่า "บุตรอนุไร้ผู้เหลียวแลเช่นเจ้าหากสิ้นมารดาไปในวันนี้เจ้าจะทำเช่นใด หากเรื่องที่เจ้าทำร้ายมารดาเล็ดลอดออกไปจะเป็นเช่นใด เจ้าจะยังออกเรือนกับคุณชายสกุลใดได้อีกงั้นหรือ"

 

เมื่อกลับถึงเรือนโอวหยางฮวนเล่อก็ชำระกายเตรียมเข้านอนแต่ภาพที่อาหลิวทรุดกายก้มหน้าหลบเลี่ยงมองพื้นนั้นก็ชวนให้นางนึกถึงจนนอนไม่หลับ ซู่ซู่ที่จัดเรียงเครื่องประดับพร้อมชุดที่นายสาวจะสวมใส่เพื่อร่วมพิธีในวันพรุ่งนี้เรียบร้อยก็เดินมายังห้องนายสาวตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะเข้านอน

 

"คุณหนูมีเรื่องกังวลหรือเจ้าคะ?"ว่าพลางยกยิ้มบางกระชับผ้าห่มให้นายสาว

 

"อะ อืม เพียงคิดว่าน้องสี่นิสัยประหลาดนักเท่านั้น คงมิมีอันใดหรอกช่างเถอะ ซู่ซู่พรุ่งนี้อย่าลืมที่ข้าสั่งไว้เชียว"ไม่ลืมย้ำถึงแผนในวันพรุ่งนี้

 

"เจ้าค่ะ บ่าวให้อาเฉียวจัดการทางฝั่งอำมาตย์เกาไว้แล้วอย่างไรพรุ่งนี้ย่อมมิพลาดเจ้าค่ะ"สาวใช้คนสนิทให้คำมั่นก่อนจะเดินไปดับตะเกียงกลับเข้าห้องเพื่อพักผ่อน

 

โอวหยางฮวนเล่อพยายามข่มตาหลับภาวนาให้พรุ่งนี้ทุกอย่างราบรื่นดั่งใจหวังก่อนจะผล็อยหลับไป

'ท่านแม่ลูกรู้สึกร้อนนักเจ้าค่ะ เหตุใดวันนี้ซุปนี้จึงทำให้ร้อนนัก'เด็กสาวที่เพิ่งพ้นพิธีปักปิ่นไปเมื่อวานได้รางวัลเป็นซุปรังนกพิเศษถ้วยใหญ่ โอวหยางฮวนเล่อยกซดอย่างหิวโหยแต่เพียงครู่เด็กสาวก็เกิดอาการร้อนวูบวาบทั่วร่าง

 

'วันนี้แม่ปรุงให้เจ้าเป็นพิเศษเลยล่ะเจ้านั่งพักหน่อยเดี๋ยวก็จะดีขึ้นเองนะ'จ้าวเย่วสิ่นว่าพลางเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็วพลางไล่บ่าวไพร่ทั้งเรือนรุ่ยเซียงออกไปจนหมดไม่ลืมขังซู่ซู่ไว้ในเรือนสาวใช้

 

'ท่านแม่ ท่านแม่ ลูกร้อน ลูกร้อนเจ้าค่ะ ซู่ซู่ ซู่ซู่เจ้านำน้ำมาที แฮ่ก แฮ่ก'ร่างบางทรุดกายลงกับพื้นก่อนจะเริ่มฉีกทึ้งอาภรณ์เนื้อดีเปลือยกายวิ่งไปหาถังน้ำในห้องอาบน้ำเพื่อดับร้อน

 

'จะ เจ้า เจ้าเป็นใคร ออกไป ออกไป!'ร่างเปลือยเปล่าหายใจอย่างแรงดวงตาคู่งามยามนี้เริ่มเห็นภาพซ้อนเรือนลางลงทุกขณะ

 

ภาพหญิงงามเรือนผมดำขลับหลุดรุ่ย ดวงหน้ากระจ่างใสลำคอระหงทรวงอกล้นมือใหญ่สะบั้นผายกลมกลึงขาเรียวยาวได้รูปพิวพรรณเปล่งปลั่งทรวดทรงเย้ายวน ปากกระจับบางเล็กขยับเอ่ยวาจาทั้งหอบสั่นชวนให้ความอยากในกายพุ่งสูงแกนกายผงาดขึ้นสู้โดยพลัน

'งามนักงามจริงๆ คุณหนูร้อนมิใช่หรือขอรับมาเถอะข้าจะช่วยคุณหนูดับร้อนเองนะขอรับ'ว่าจบชายร่างใหญ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหยดน้ำสาดกระเซ็นไปทั่วเผยร่างอ้วนลงพุงไหวกระเพื่อมตามแรงเดินสืบเท้ามาหาโอวหยางฮวนเล่ออย่างรวดเร็ว

 

'จะ เจ้า ออกไป ออกไป!'แม้จะรู้สึกมึนไร้เรี่ยวแรงแต่ก็ยังคงพยายามขับไล่ชายแปลกหน้าสุดกำลัง หากกระนั้นร่างเล็กก็มิอาจต้านไหวถูกรวบตัวเหวี่ยงลงเตียงนุ่มทันทีด้วยฤทธิ์ยาที่ออกเต็มที่สติถูกครอบงำโดยสมบูรณ์ยามนี้นางไม่รู้สึกอยากขัดขืนอีกแล้ว

'อ่า เย็นจัง'ร่างบางว่าพลางขยับกายเข้าหาสองมือบางโอบรัดเอวหนาของชายแก่ร่างอ้วนอยากร้องขอ

'ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชอบหรือ อืมมมม ดี"ชายอ้วนว่าอย่างเคลิบเคลิ้มกำยานปลุกกำหนัดถูกจุดทั่วทั้งห้อง ยามนี้ร่างบางที่มึนเมารู้เพียงว่ายิ่งสัมผัสชายแก่ตรงหน้าก็ยิ่งรู้สึกดีเปิดทางเข้าถ้ำโพรงน้อยตวัดขารัดเอวหนาด้วยความเต็มใจ ชายแก่ไม่รีบร้อนปากหนาดูดดึงพวงบุปผาคู่งามขบเม้มรุนแรงสร้างความสุขสมเสียวซ่านให้แก่ร่างไร้เดียงสาใต้ร่างจนเคลิ้มชวนฝัน เห็นสีหน้าสุขสมของร่างบางก็ล้วงสัมผัสแม่น้ำสายเล็กที่เริ่มหลั่งไหลก็บรรเลงบทรักทันที ร่างเล็กบิดเร่าถอยหนีเมื่อสัมผัมได้ถึงโพรงถ้ำน้อยที่ปริแตกออกความเจ็บปวดรวดร้าวที่ได้รับทำให้สติเริ่มกลับมาโดยพลัน

'ออกไป เจ็บ ข้าเจ็บ ออกไป ออกไป!'โอวหยางฮวนเล่อตะโกนก้องก่อนจะสะดุ้งลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เด็กสาวหันมองรอบกายถอนหายใจอย่างโล่งอกเป็นเพียงความฝันเท่านั้น คิดถึงทีไรก็ยิ่งเจ็บแค้นร่างบางกำบีบมือแน่นเริ่มสะอื้นอย่างอัดอั้น ทุกคนที่มีส่วนทำร้ายนางนางจะเอาคืนให้หมด!

 

"คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ"ซู่ซู่ที่ได้ยินนายสาววิ่งเข้ามาหาอย่างรวดเร็วก่อนจะดึงร่างบางมากอดปลอบ

"อำมาตย์เกา แกจะต้องตาย!"เสียงเย็นของนายสาวเต็มไปด้วยความคับแค้นใจทำให้ซู่ซู่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่นางไม่รู้ว่านายสาวเคยพบท่านอำมาตย์ผู้นี้ที่ใดแต่เมื่อนายสาวเคืองแค้นเช่นนี้นายย่อมไม่ขัดช่วยเหลือเต็มที่

 

 

 

รถม้าหลายคันต่างเคลื่อนมาจอดเรียงแถวเต็มลานกว้าง โอวหยางฮวนเล่อจับมือซู่ซู่ไว้ก่อนจะขยับกายออกจากรถม้า ตามด้วยโอวหยางชิงชิงและโอวหยางเสวี่ยหนี่ว์ที่นั่งมาในคันเดียวกัน

 

ด้านโอวหยางฮูหยินและฮูหยินรองนั้นนั่งมาในรถม้าอีกคันก่อนหน้าและลงมารอพวกนางยังหน้าทางเข้าเรียบร้อยแล้ว บุตรสาวทั้งสามฉายแววความงามตั้งแต่ยังเล็กชวนให้ผู้คนเหลียวซ้ายแลขวาหันมองยกใหญ่

ขบวนสตรีสกุลโอวหยางต่างเป็นที่จับจ้องของผู้คนมากมายในงานนัก เด็กสาวทั้งสามแต่งกายงดงามติดตามสาวใช้คนสนิทเดินตามมารดาทั้งสองเข้ามายังลานกว้าง

 

โอวหยางฮวนเล่อประดับรอยยิ้มเยื้องย่างตามมารดาตรงไปยังที่นั่งที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ก่อนจะหยุดชะงักโดยพลันร่างกายชาวาบมึนเซเล็กน้อย เมื่อมองไปยังผู้คนที่มาร่วมงานบุรุษกว่าครึ่งล้วนผ่านมือนางมาแล้วทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นขุนนางอาวุโสที่นั่งข้างท่านตาหรือคุณชายหนุ่มที่นั่งข้างท่านน้าชายของนาง

 

"คุณหนูไหวหรือไม่เจ้าคะ"ซู่ซู่ที่เดินไม่ห่างนักกระซิบถามเสียงเบาด้วยยามนี้ทุกสายตาทั้งเหล่าองค์ชายและขุนนางพร้อมฮูหยิน คุณหนู คุณชายสกุลดังต่างจับจ้องมายังกลุ่มของพวกนาง

 

"อะ อืม ข้าไหว"โอวหยางฮวนเล่อพยายามมองตรงตั้งสติออกก้าวเดินต่อบังคับขามิให้ไหวสั่น เสียงพูดคุยต่างดังเข้าโสตแต่ราวกับนางมิได้ยินเด็กสาวพยายามยกยิ้มเต็มกำลังฝืนก้าวเดินไปยังที่นั่งในฝั่งคุณหนูสกุลมีชื่อโดยเร็วความทรงจำทำร้ายนางจนมึนสับสนไปหมด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.904K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,938 ความคิดเห็น

  1. #1809 baochompoo2525 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 02:06
    สงสารน้องมากๆเลย.. คนชั่วนังสมเต๋อเฟยตัวดีที่สุด.. จัดการให้สิ้น
    #1,809
    0
  2. #1802 praaewaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 21:14
    คือสิ่งที่น้องเจออ่ะ อิคนทำมันควรได้รับการตอกกลับอย่างสาสมนะ เราอ่านแล้วเราอึดอัดใจมาก เราสงสารน้อง
    #1,802
    0
  3. #1359 Jnpatrp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 12:40
    น้องโดนหนักมากจริงๆ
    #1,359
    0
  4. #1159 mInhara (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 06:25
    แม่เลี้ยงน้องช่าง..ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่า ชีวิตน้องมีเวรมีกรรมอะไรนักหนาทำไมมีแต่คนกระทำกับน้องแบบนี้😭😭😭
    #1,159
    0
  5. #1075 Meomeo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 22:51
    โอ้

    สงสารน้อง

    ตอนนังฮูหยินกะนังเต๋อเฟยอะไรนั่นที่รักพ่อนางเอกตาย อย่าให้ตายง่ายนักนะไรท์
    #1,075
    0
  6. #995 sweetdy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 16:59
    ชั้นโกรธแทนนเองจริงๆนะ ทำไมเด็กคนนี้ต้องเจออะไรแบบนี้ด้วย
    #995
    0
  7. #975 i-am-Rada (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 12:10
    สงสารน้องมากกกก
    #975
    0
  8. #966 EaVantana (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 11:28
    สงสารนางเอกบีบหัวใจมากกกกๆๆๆ
    #966
    0
  9. #892 s1490111295 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 18:18
    พอดีเห็นเม้นบ่นว่าเรื่องดำเนินช้าแล้วอดคอมเม้นบ้างไม่ได้
    คือเราค่อนข้างชอบที่เรื่องดำเนินช้าน่ะค่ะ555555 มันซึมซับอารมณ์และรายละเอียดได้ดี
    #892
    0
  10. #769 newendless (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2563 / 20:26

    เรื่องอืดจังเลยอ่ะเรื่องงานเลี้ยงนี่กล่าวมาตั้งหลายตอนแล้วไม่จบซักที


    #769
    0
  11. #722 auar (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 12:16

    สงสารและเห็นใจชะตากรรมมของนางเอกจริงๆ ทั้งๆที่ชีวิตไม่ควรเป็นแบบนี้ แต่เพราะความเห็นแก่ตัวของคนหลายๆคน ถึงได้ลงมือกับนางเช่นนั้น หวังว่าเต๋อเฟยคงได้รับผลกรรมที่สาสมเช่นกัน ไม่มีเต๋อเฟย นางเอกคงไม่ต้องเจออะไรแบบนี้

    #722
    0
  12. #646 NamplaowSoda (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 19:34
    สู้ๆ น้องจะต้องผ่านมันไปให้ได้ แล้วจัดการคนที่เคยทำร้ายให้สิ้นตระกูล ไม่มีที่ยืนไปเลย
    #646
    0
  13. #620 AiJaewa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 12:03
    สงสาร ไม่ควรเจออะไรแบบนี้เลยเห้อ
    #620
    0
  14. #588 30901 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 00:00
    กอดน้องง
    #588
    0
  15. #557 nokanon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 13:51

    มันไม่ใช่เรื่องที่ผู้หญิงคนนึงควรพบเจอ เป็นใครจะไม่เสียหลัก ดีแค่ไหนที่น้องไม่อ้วกออกมาตรงนั้นอ่ะ

    #557
    0
  16. #471 waruko002 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 22:09

    เอาจริงๆ นะนางเจอมาขนาดนั้น คงไม่ต้องการที่จะมีผุ้ชายอีกหรอกถึงจะดีแค่ไหนก็ตาม

    #471
    0
  17. #384 cartoonsowon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 17:23
    ตอนนี้ไม่ไหวววว สงสารน้อน ใจหล่นวูบเลย
    #384
    0
  18. #330 Airzaa1810 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 03:35
    น้องตั้งสติให้ดี ค่อยๆใช้สติและปัญญาแก้ไขปัญหานะลูกกกก ใจเย็นๆๆ
    #330
    0
  19. #240 Praboon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 18:07

    สงสารน้อง ผ่านมันไปให้ได้นะ

    #240
    0
  20. #239 rainy_blue_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 03:00
    อิคุณหนูสี่นี่ต้องตายก่อนเพื่อนเลย โง่เง่าแล้วยังเลวร้ายกาจ
    #239
    0
  21. #238 usaonly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 02:00

    สงสารอนุสอง ทำไมมีลูกเลวชาติอย่างนี้ ฮวนเล่อสงสัยแล้วว่าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ เรือ่งนี้มีพิรุแน่นอน ส่วนในงานเลี้ยงน้องเจอแต่ชายชั่วทั้งหลายท่ีเคยทำร้ายน้แงมาก่อนทั้งนั้น น้องต้องเอาคืนให้สาสมทุกคนเลย เอาใจช่วยค่ะ ขอบคุณค่ะไรท์

    #238
    0
  22. #237 thacha13012 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 01:41
    น้องงงงงงชาติก่อนเอามาเป็นบทเรียน ปรับใช้ให้เกิดประโยชน์แก่ตัว แต่อย่าเอามาปนกัน ปัจจุบันหนูยังไม่ผ่านมือใครลูกกกกกกกกก
    #237
    1
    • #237-1 noonoon(จากตอนที่ 23)
      22 กรกฎาคม 2563 / 16:13
      มันยากนะที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะน้องต้องกลายมาเป็นนางบำเรอ นางคณิกา ตั้งแต่ปักปิ่นจนกระทั่งตาย ก็หลายปีอยู่นะ น่าจะ 20 ปีขึ้นไป ต่อให้ปัจจุบันร่างกายยังไม่ผ่านมือใคร แต่จิตใจคงรู้สึกหวาดกลัว และขยะแขยงสุด ๆ
      #237-1
  23. #236 r123123 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 00:52

    สิ่งที่น้องเจอหนักหนาสาหัสนัก

    เอาคืนให้ยิ่งกว่านะ

    #236
    0
  24. #235 29251tangmo (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 00:26

    น้องstep by step

    อย่าใจร้อน เล่นมันให้หมด เอาให้มอดไหม้

    #235
    0
  25. #234 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 23:23

    น้องจ๋า มีสติคิด วางแผนกำจัดไปทีละคนนะคะ ทุกคนทีร่วมมือกันทำร้ายน้องน่ะ เอาให้อยู่ไม่สู้ตายเลยค่ะ ต้องให้เหนือกว่าพวกเลวๆให้ได้ค่ะ

    #234
    0