หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 12 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,933 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

ฮูหยินผู้เฒ่าหานยกยิ้มพลางส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

"เล่อเอ๋อร์หลานคงไม่รู้อะไรเสียแล้ว ทางใต้นั้นร้อนแห้งตลอดทั้งปีเก็บเกี่ยวพืชผลยังมิได้ หากมีฝนตกตลอดปีคงจะดีมิน้อยเชียว"ว่าพลางหยิบขนมมากัดชิมคิดถึงเรื่องหลานสาวกล่าวแล้วก็ทราบได้ทันทีว่ามิมีทางเป็นไปได้

 

เห็นสีหน้าของท่านยายโอวหยางฮวนเล่อร์ก็เข้าใจเรื่องราวทันที สิ่งที่นางกล่าวนั้นนับเป็นเรื่องยากที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้เลย ทางใต้ร้อนระอุแห้งแล้งจนยากเพาะปลูกในยามนี้ ชาวบ้านจึงนิยมทำการประมงและเกลือทำการค้ากับต่างแดนด้วยคิดว่าไม่อาจทำอะไรได้ ท่านยายและท่านตาย่อมมิมีทางเชื่อแน่ว่าเพียงห้าปีทางใต้จะมีฝนตกชุกตลอดปีสลับร้อนเหมาะสมกับการเพาะปลูกพืชพล

 

แต่ยามแรกชาวบ้านยังคงรับมือกับการเปลี่ยนแปลงนี้มิทัน เป็นผลให้เมื่อถึงฤดูฝนชาวบ้านจึงไม่อาจออกหาปลาได้ ทั้งน้ำท่วมบ่อยครั้งด้วยหลายส่วนเป็นที่ลุ่ม เกิดความเดือดร้อนไปทุกย่อมหญ้าการแก้ปัญหาเป็นไปอย่างยากลำบากเต็มไปด้วยสภาพภูมิอากาศที่ไม่เอื้อและชาวบ้านที่ไม่คุ้นชิน ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมากปัญหายื้ดเยื้อเกินกว่าสิบปีจึงพอจะหาทางบรรเทาทุกข์ได้จนฮ่องเต้ที่ทรงกริ้วนั้นปลดท่านตาที่อยู่ในตำแหน่งอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายและท่านน้าที่ขณะนั้นดำรงตำแหน่งเจ้ากรมโยธาไปในทันที

 

กว่าสิบปีพวกเขาจึงสร้างเขื่อน หาทางส่งเสริมชาวบ้านจากรายได้ทางอื่นในฤดูฝนได้ในที่สุด นางที่รู้ถึงเพียงนี้ก็อยากช่วยให้ได้มากที่สุด

แต่จะทำอย่างไรเพื่อให้สกุลหานผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้เมื่อทุกคนต่างมองนางเป็นเพียงเด็กสาวผู้หนึ่ง โอวหยางฮวนเล่อขมวดคิ้วตีหน้ายุ่งเคร่งเครียดจนท่านยายอมยิ้มขันอีกครั้ง

 

"เป็นเพียงความฝันเท่านั้นหลานรักเจ้าอย่าได้ถือเป็นจริงเป็นจังเลย เอาเช่นนี้หากเจ้าหายดียายจะพาเจ้าไปชมเมื่องลั่วซานชายแดนใต้ดีหรือไม่ ที่นั่นติดทะเลเจ้าจะได้เห็นสิ่งแปลกตามากนัก"ฮูหยินผู้เฒ่าหานเสนอ นานมากเช่นกันที่นางไม่ได้ออกไปดูกิจการยังแดนใต้ของนาง มีเพียงบ่าวรับใช้ที่คอยนำผลกำไรมาส่งให้ทุกเดือนมิขาด

 

"เช่นนั้นดียิ่งเจ้าค่ะท่านยาย เราไปกันพร้อมอาเหยียนเขาจะได้ไปเที่ยวเล่นที่นั่นด้วย"โอวหยางฮวนเล่อยกยิ้มบาง นางไม่อาจบอกกล่าวเรื่องใดให้ท่านยายทราบได้แม้จะรู้ว่าหลังเหตุการณ์ครานั้นทางใต้จะเสมือนบ่อทิพย์หล่อเลี้ยงทุกผู้ในแคว้นเว่ย

 

"เช่นนั้นเดือนแปดปีนี้ หลังหลานสอบเลื่อนระดับเสร็จสิ้นเมื่อใดเราไปกัน"ฮูหยินผู้เฒ่าหานยกยิ้มวาดฝันที่จะพาหลานทั้งสองไปท่องเที่ยวพักผ่อนเสียหน่อย

 

"ขอบคุณท่านยายเจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อลุกขึ้นก่อนจะกอดเอวหนาของท่านยายอย่างออดอ้อนมือเหี่ยวยกขึ้นลูบศีรษะหลานสาวอย่างแผ่วเบาทอดมองหลานสาวที่ดูบางคราก็คล้ายเด็กน้อยบางคราก็ดูเคร่งขรึมเกินวัยอย่างรักใคร่

ถ้ำลับกลางป่าดงดิบนอกเขตเมืองหลวงไม่ไกลนัก แหล่งกบดานของเหวินไถยามนี้มีผู้ร่วมขบวนการกว่าหกคนหนึ่งในนั้นคืออาฟู่ ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนผู้มีจิตวิปริตชอบความรุนแรงเกินใครนั่งล้อมวงหารือกันอย่างเคร่งเครียด หลังจากพวกเขาลักพาตัวคุณหนูใหญ่สกุลโอวหยางมาได้ก็จับนางมัดไว้ยังภายในส่วนลึกของถ้ำลับ

 

ความเปียกชื้นของบรรยากาศทั้งหยดน้ำที่ควบแน่นตกกระทบแก้มนวลหลายครั้งจนหญิงสาวที่นอนตะแคงข้างหมดสติอยู่ปรือตาขึ้นมาอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะผวาตกใจสุดขีดดิ้นไปมาอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ โอวหยางม่านอิงพยายามส่งเสียงร้องอู้อี้เมื่อปากบางถูกรัดแน่นหนา ทั้งข้อมือก็ถูกจับไขว้ไพล่หลังรัดไว้ ข้อเท้าทั้งสองข้างถูกสายโซ่รัดไว้ผูกกับหินก้อนใหญ่อีกก้อนเพื่อป้องกันการหลบหนี

 

ดวงตาคู่งามไหวสั่นอย่างตื่นกลัวสถานที่ที่นางอยู่ทั้งเปียกชื้นหนาวเย็นและมืดมิด ร่างบอบบางในชุดนอนสีขาวเบาหวิวไหวสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บ หญิงสาวเริ่มสะอื้นไห้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนางถูกลักพาตัวมาอย่างลับๆโดยมิรู้ว่าเป็นฝีมือผู้ใด

 

"มะรืนนี้ยามเหม่าเราจะส่งนางกลับไปในสภาพเปลือยเปล่าหน้าจวนแม่ทัพโอวหยางเพียงเท่านั้นข้าไม่ต้องการมีปัญหาใดตามมา พวกเจ้าอย่าได้ทำอะไรนางเชียว"เหวินไถสั่งเสียงเข้มเขาเองที่มีบุตรสาวสองนางไม่ต้องการก่อกรรมล่วงเกินหญิงสาวให้ก่อมลทินใดตกทอดไปยังบุตรสาวของตนได้

 

"หัวหน้าแล้วเราจะแยกกันเมื่อใดขอรับ?"ลูกน้องคนสนิทกล่าวพวกเขาต้องแยกกันหลบหนีก่อนจะหาโอกาสรวมตัวกันที่เฉิงตูเมื่อจบงานเพื่อรับค่าตอบแทนส่วนแบ่งจากหัวหน้าโดยเรื่องนี้แพะอ้วนอย่างอาฟู่มิรับรู้

 

"ข้าจะล่วงหน้าไปรับเงินก่อนแล้วจะรีบกลับมาอย่าลืมว่าเราจะกลับมาพบกันที่นี่ทันทีที่ปล่อยคุณหนูหน้าจวนแม่ทัพแล้ว"เหวินไถกล่าวถึงแผนการณ์ ก่อนจะรีบเอาเครื่องประดับที่คุณหนูรองผู้นั้นให้ไว้แจกจ่ายเป็นค่าเหนื่อยเสียก่อน

 

แท้จริงนี่คือแผนลวงที่ทุกคนต่างหลอกอาฟู่ให้เชื่อเช่นนั้นเหวินไถกระทำการรอบคอบยามนี้เวรยามสกุลโอวหยางแน่นหนาหากไปส่งนางที่จวนแน่นอนว่าพวกเขาถูกจับได้แน่ จึงเปลี่ยนแผนล่อทหารและชาวบ้านมายังที่นี่แทน

 

"เช่นนั้นหัวหน้าท่านจะไปเลยหรือขอรับ"ลูกน้องอีกคนยังคงถามย้ำความหมายโดยนัยเป็นอันรู้กัน

 

"อืม แล้วข้าจะรีบกลับมาภายในวันมะรืนนี้ยามเหม่าข้าจะมารอพวกเจ้าที่นี่จำเอาไว้อย่าได้ทำสิ่งใดนางไม่เช่นนั้นเราจะถูกไล่ล่าไม่สิ้นสุด"เหวินไถกำชับลูกน้องคนสนิทที่เขาไว้ใจมากที่สุดก่อนจะผละออกไปในชุดทหารยามประจำประตูเมืองเร่งรีบไปเฉิงตูเพื่อพบแม่นางจู

 

ซู่ซู่นั่งรอเหวินไถอย่างใจเย็นเวลาล่วงผ่านถึงปลายยามห้าย[7]หญิงสาวและเป้ยหนิงจึงหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการอดหลับเดินทางมาทั้งคืนตั้งแต่เย็นเมื่อวาน จนกระทั่งเช้ามืดก็มีเสี่ยวเอ้อร์มาเคาะปลุก

 

"นายหญิงมีคนมาถามหาแม่นางจูขอรับเป็นบุรุษผู้หนึ่งบ่าวให้เขารอข้างล่างยังห้องของบ่าวขอรับ"เสี่ยวเอ้อร์เอ่ยเสียงแผ่วอย่างรู้งาน

 

"ขอบใจเจ้ามาก ประเดี๋ยวข้าจะตามลงไป"ซู่ซู่เอ่ยบอกก่อนจะรีบสวมผ้าคลุมหยิบหมวกพรางใบหน้ามาสวมใส่ ติดตามด้วยเป้ยหนิงที่พรางกายมิดชิดมิต่างกัน

 

แม้จะเร่งรีบแต่กิริยาเยื้องย่างแผ่วเบาแผ่นหลังเหยียดตรงทำให้เสี่ยวเอ้อร์และเหวินไถที่ลอบชะเง้อมองนั้นได้แต่มองอย่างเกรงใจ ด้วยสถานะที่ต่างกันนั้นชนชั้นล่างมักจะยำเกรงผู้เป็นนายเหนือกว่าเสมอ

 

สตรีทั้งสองในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีม่วงเข้มและเขียวเข้มก็มายังห้องของเสี่ยวเอ้อร์ไม่ลืมหยิบส่งเงินสิบตำลึงทองให้เสี่ยวเอ้อร์อย่างโจ่งแจ้งข่มขวัญในทันที เสี่ยวเอ้อร์รู้งานปิดปากเงียบปลีกตัวออกจากห้อง

 

เหวินไถไม่กล่าวคำใดแววตาคมมองเพียงตั๋วเงินที่รับมาเมื่อนับได้ครบตามยอดภารกิจระหว่างพวกเขาเป็นอันบรรลุเป้าหมายก่อนจะรีบออกไปจากโรงเตี๊ยมเพื่อกลับไปรอลูกน้องยังบ้านของตน

 

 

ซู่ซู่ยกยิ้มแผนการณ์แน่นหนารัดกุมก็พึงใจทั้งโล่งใจที่นายสาวเลือกคนมีไหวพริบมิน้อยทุกอย่างจึงง่ายดายนัก เมื่อเห็นว่าสิ่งที่นายสาวสั่งสำเร็จตามเป้าประสงค์ก็ไม่ค้างรออีกรีบตรงไปยังขบวนรถม้าของสำนักคุ้มภัยเหอหลงเพื่อกลับไปยังเมืองหลวงยามเช้าตรู่

 

 

ลูกน้องคนสนิทของเหวินไถกว่าสี่นายร่วมเป็นร่วมตายมานานกว่าสิบปีไม่ลืมสิ่งที่หัวหน้าสั่งผลัดเวรยามมาเฝ้าคุณหนูใหญ่ไว้ไม่ปล่อยโอกาสให้อยู่เพียงลำพังกับอาฟู่ ทำให้อาฟู่ที่อยากลิ้มลองเนื้องหงส์ได้แต่บ่นหงุดหงิดเดินไปมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

เพราะทราบดีว่าอาฟู่นั้นชอบร่วมรักกับเหยื่อข่มขืนเสียทุกรายหากปล่อยให้อาฟู่ทำเช่นนั้นพวกเขามีหวังได้แย่แน่ ฮูหยินโอวหยางคงจะได้จงเกลียดจงชังไล่ล่าพวกเขาทุกคนอย่างมิสิ้นสุด

 

"คุณหนูรองเป็นผู้สั่งการเช่นนี้ เหตุใดพี่น้องสกุลโอวหยางจึงโหดร้ายนัก"ลูกน้องคนหนึ่งแสร้งหลุดเอ่ยขึ้นอย่างเหม่อลอยเมื่อครุ่นคิดถึงชะตาหญิงสาวที่จับมา

 

"เจ้าโง่เสียงดังเช่นนี้ได้อย่างไรกันเดี๋ยวนังคุณหนูได้ยินเรื่องจะเป็นเช่นใด"พี่ใหญ่ตบศีรษะลูกน้องเต็มแรงก่อนจะไม่มีใครเอ่ยถึงอีก อาฟู่ที่ได้ยินแสร้งมิสนใจก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

 

 

จวนแม่ทัพโอวหยาง เรือนใหญ่

 

จ้าวเย่วสิ่นใบหน้าหมองคล้ำ เงื้อฝ่ามือตบสาวใช้คนสนิทของโอวหยางม่านอิงเต็มแรง สาวใช้ที่นางไว้ใจถูกตบตีตลอดคืนทรมานจนร่างนอนแน่นิ่งราบไปกับพื้นห้องก็ยังไม่สามารถระงับความโกรธของนายสาวได้

 

เมื่อคิดถึงบุตรสาวที่ถูกลักพาไปตั้งแต่เมื่อค่ำคืนจนคืนนี้ก็ยังหาไม่พบก็ยิ่งหวาดหวั่นสั่งสาวใช้ร่างใหญ่ของตนสาดน้ำใส่ร่างบางที่สลบปลุกตื่นอีกครั้งก่อนจะจิกผมกระชากหัวประทับฝ่ามือซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า

 

"สารเลวข้าส่งเสียเลี้ยงดูเจ้าอย่างดี เจ้ากล้าดีอย่างไร!"จ้าวเย่วสิ่นยังคงกรีดร้องตบตีสาวใช้อยู่เช่นนั้น จวบจนเช้าอีกวันจนหลับไปด้วยความอ่อนแรงพร้อมๆกับสาวใช้คนสนิทของโอวหยางม่านอิงที่สิ้นใจจากไปอย่างไม่มีวันกลับ

 

โอวหยางฮวนเล่อตื่นเช้าขึ้นมาอย่างสดใสก่อนจะนั่งพักยังศาลารอซู่ซู่กลับมา หากจากการประเมินของนางเหวินไถที่ไม่ไว้ใจนางนั้นต้องมารับเงินในคืนแรกไม่รั้งรอคืนที่สองเป็นแน่และอาจจะต้องเปลี่ยนแผนทั้งยังวางแผนตลบหลังนางอย่างมิต้องสงสัย เช่นนั้นซู่ซู่ต้องกลับมาถึงเย็นวันนี้

 

จี้หลิน เป้ยหลินคอยดูแลเรือนและปรนนิบัติหญิงสาวอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ได้บ่าวรู้งานมาไว้ข้างกายนับว่าทุ่นแรงได้มากนัก โอวหยางฮวนเล่อรับชาที่จี้หลินส่งให้ขึ้นจิบอย่างผ่อนคลาย เห็นสายตาเลิกลั่กของสองสาวก็ต้องเอ่ยถามว่ามีสิ่งใด

 

"เมื่อเช้าบ่าวไปส่งจี้หย่งและจี้หยางที่สำนักศึกษา ระหว่างทางได้ยินคนร่ำลือกันว่าโอวหยางม่านอิงคุณหนูใหญ่ถูกลักพาตัวไปเจ้าค่ะ"จี้หลินเอ่ยบอกก่อนจะมองนายสาวอย่างประหลาดใจ

 

โอวหยางฮวนเล่อเพียงยกยิ้มสีหน้าดูไม่ยินดียินร้ายที่พี่สาวร่วมบิดาถูกลักพาตัวไป

"กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมคืนสนอง ท่านแม่ใหญ่ทำกับข้าไว้เท่าใดย่อมต้องได้รับมากเท่าทวีคูณขึ้นไปมากเท่านั้น"เสียงกล่าวราบเรียบของโอวหยางฮวนเล่อชวนให้สองสาวใช้ขนลุกชันอย่างหวาดกลัว จี้หลินเป้ยหลินเข้าใจเรื่องราวโดยรวมทันทีก่อนจะค้อมกายอย่างเห็นด้วย

 

"เรื่องนี้ย่อมเป็นฝีมือพี่หญิงรองและฮูหยินรองที่ป่าวประกาศในวงบัณฑิต อย่าได้สนใจนัก ประเดี๋ยวนางก็ได้กลับมาแล้ว"นายสาวกล่าวพลางขยับกายอ้าแขนรับคุณชายน้อยที่โถมกายเข้ามาหาก่อนจะนั่งเล่นกับหานซือเหยียนอย่างไม่สนใจเรื่องราวใดอีก

 

ภายในถ้ำลับยามนี้เสียงแตกออกเป็นสองฝ่ายเมื่อเรื่องที่พวกเขาจับคุณหนูใหญ่มานั้นถูกเล่าลือไปในวงกว้างหลายคนเริ่มรู้เห็น พี่ใหญ่ผู้มีไหวพริบดีที่สุดจึงต้องเปลี่ยนแผนโดยด่วนตกลงนำส่งคุณหนูใหญ่ในคืนนี้ ก่อนจะนึกย้อนไปเมื่อหัวหน้ากำลังจะจากไปเรียกเข้าพบให้เขาเริ่มแผนเช้าวันนี้ทิ้งอาฟู่เพียงลำพังไว้กับคุณหนูทำทีว่าจากไปขนของใช้

 

เมื่อทุกคนต่างมองสบกันเข้าใจความหมายในแววตาของพี่ใหญ่ก็หยุดถกเถียงกันก่อนลูกน้องสองคนจะแสร้งทะเลาะกับพวกเขาอย่างรุนแรงหุนหันจากไปไม่ขอรอรับส่วนแบ่งจากเหวินไถพรุ่งนี้เช้าขอถอนตัวจากไปก่อน

ยามบ่ายพี่ใหญ่กับลูกน้องอีกคนเริ่มหันมองกันก่อนจะผละไปเอาข้าวของเพื่อเตรียมหลบหนี

 

"อาฟู่เจ้ามาดูนางหน่อยข้าจะออกไปตามเจ้านั่นเหตุใดไปเอาของนานนัก เจ้าอย่าได้ทำอันใดนางเป็นอันขาดข้าจะรีบกลับมา"พี่ใหญ่เอ่ยพลางกวักมือเรียกอาฟู่

 

ชายวัยกลางคนร่างอ้วนรีบรับคำก่อนจะรีบตรงเข้าไปยังร่างบางที่นอนหายใจรวยรินอยู่ โอวหยางม่านอิงใบหน้างดงามเรือนกายเย้ายวนปลุกกำหนัดอาฟู่จนตาลุกมันวาวอย่างหิวกระหาย นั่งข้างๆรออย่างอดทน

 

พี่ใหญ่รีบเก็บกวาดเข้าของจนสิ้นหยิบเอาปิ่นส่วนแบ่งของอาฟู่มาด้วยพวกเขาย่อมไม่หลงเหลือสิ่งใดให้อาฟู่ ก่อนจะรีบออกมาเมื่อทราบดีว่าลูกน้องอีกสองคนจะทำทีเป็นผู้ประสงค์ดีแจ้งเบาะแสคนร้าย

 

อาฟู่ที่นั่งรอได้ราวหนึ่งเค่อด้วยความต้องการที่มากเกินปกติความหื่นกามที่มีล้นเหลือก็ไม่อาจยับยั้งชั่งใจปลดสายรัดข้อมือบาง พลิกร่างโอวหยางม่านอิงนอนหงายก่อนจะนั่งคร่อมเอวบางทิ้งน้ำหนักตัวถูไถส่วนลับของตนไปมากับช่วงสะโพกของหญิงสาวพร้อมนึกเพ้อฝันอย่างมีความสุข

 

โอวหยางม่านอิงปรือตาเมื่อรู้สึกตัวว่ามีน้ำหนักกดทับมายังช่วงสะโพก ก่อนจะส่งเสียงอู้อี้กรีดร้องทั้งน้ำตาอย่างหวาดกลัว

 

"ข้าจะพาเจ้าขึ้นสวรรค์จะตกใจไปทำไมเล่าคุณหนู"อาฟู่ยกยิ้มเผยฟันเหลืองขึ้นซ้อนเรียงกันก่อนจะแลบลิ้นหนาสากโลมเลียตามแก้มนวลไล้ไปตามลำคออย่างปลุกเร้า โอวหยางม่านอิงหวาดกลัวสุดขีดหมดสติไปอีกครั้ง แต่ฝ่ามือหนาของอาฟู่ก็ตบปลุกเรียกหญิงสาวอย่างแรงจนเลือดกลบปากเป็นผลให้นางสำลักไอโขลกปรือตาขึ้นมองชายอ้วนกักขฬะอีกครั้งอย่างแค้นเคือง

 

 

ยามห้าย 21:00-22:59 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.933K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,007 ความคิดเห็น

  1. #1357 Jnpatrp (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 11:00
    แล้วชาติที่แล้วน้องน้องโดนหนักขนาดไหนเนี่ย แงงง
    #1,357
    0
  2. #1089 minhara2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 08:32
    กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมสนองคืน นี่ถือว่ายังน้อยไปนะกับที่น้องโดนเมื่อชาติก่อน
    #1,089
    0
  3. #990 -แรบบิท- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2563 / 15:21
    แก แล้วชาติก่อนน้องต้องเจออะไรแบบนี้อะ แงงง สงสารน้อง
    #990
    0
  4. #908 pacharasaeten (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 08:24
    เรื่องนี้ดีงามมมมมาก อ่านจนวางไม่ลง
    #908
    0
  5. #319 Airzaa1810 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 01:18
    กรรมใดใครก่อกรรมนั้นย่อมคืนสนอง
    #319
    0
  6. #57 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:25

    คนพวกนั้นโหดร้ายมาก ขอให้กรรมหนักๆตามทันอย่างทั่วถึงทุกคนเลย เพราะทำกับน้องไว้มากและทารุณเหลือเกินน่ะ

    #57
    0
  7. #56 Jennie06 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 20:03

    สะใจมากๆ เราจะมารอชมไอ่ผช.คนรักของนางหยิงใหญ่ ว่าจะได้รับบทลงโทษแบบไหน หึๆ

    #56
    0
  8. #55 usaonly (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 03:15

    กรรมตามทันจริง ๆ คิดร้ายไว้กับเล่อเอ๋อ ตอนนี้ได้กับตัวเองแล้ว จะสำนึกผิดบ้างไหม

    #55
    0
  9. #54 ลมรัก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 19:42

    อ่านตอนนี้แล้วสะใจจำได้ว่าก่อนเล่อเอ๋อจะย้อนกลับมานางถูกสองแม่ลูกทำร้ายอย่างหนัก ส่งให้ผู้ชายกระทำนย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดีสภาพดูไม่ได้ แถมถูกตัดขาทิ้งไว้ข้างทางคือบทจบชีวิตนาง

    #54
    0
  10. #53 panaratburanachonapa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 18:18
    สนุกมาก ๆ ค่ะ
    #53
    0
  11. #52 Jerrypari (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 17:22

    สะใจๆๆๆๆ

    #52
    0
  12. #51 Nantanat_neung (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 15:23
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #51
    0