หวนเล่ห์คืนนาง

ตอนที่ 11 : หวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,061
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,039 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

แสงจันทราส่องลอดสลัวๆพอให้เห็นเงาร่างคนสองคนในห้องนอนเล็กที่มีสภาพเก่าทรุดโทรมขาดการดูแลของหอนางโลมสำหรับชนชั้นแรงงานแห่งหนึ่ง หญิงนางหนึ่งเรือนกายเปลือยเปล่านอนแผ่หราอยู่กับเสื่อสานสีน้ำตาลเก่าๆอย่างอ่อนแรง ใบหน้างามเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำม่วงเขียว ดวงตาข้างหนึ่งปูดบวมลืมไม่ขึ้น ขบกัดริมฝีปากจนห้อเลือดสีหน้าบิดเบี้ยวส่ายหน้าไปมาอย่างเจ็บปวด

ร่างหนากักขฬะของชายเฒ่าอ้วนสภาพเปลือยเปล่ากระแทกกระทั้นส่งแรงเข้าช่องน้อยลับของนางอย่างหนักหน่วงไม่สนว่าหญิงตรงหน้าจะรู้สึกเช่นใด ก่อนจะฟาดฝ่ามือหนาตบหญิงใต้ร่างจนหน้าหันเสียงกรีดร้องเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง

"ร้องอีกสิ ไม่มีปากหรืออย่างไร!"ชายแก่เริ่มมีน้ำโหจึงลงแรงตบอีกครั้ง

 

หญิงสาวพยายามส่งเสียงดังขึ้นเพื่อสนองตัณหาวิปริตของชายตรงหน้าให้พอใจแต่กระนั้นชายแก่ที่ชื่นชอบความรุนแรงก็ยังไม่หยุดมือ ฝ่ามือหนาหยาบกร้านบีบคลึงเค้นจนดอกบัวคู่งามเกิดรอยช้ำทั้งส่งแรงไม่หยุดจนเหงื่อหยดเล็กหยดใหญ่ไหลเปียกชุ่มเสื่อผืนบางเกิดรอยน้ำเข้มขึ้นตีวงกว้างรอบกายสาว หญิงสาวที่ทอดกายมานานกว่าสองชั่วยามเริ่มหายใจติดขัดเมื่อมือหนาเลื่อนมาบีบคอจนนางหายใจไม่ออก มือบางพยายามผลักร่างชายแก่อ้วนตรงหน้า

 

เห็นใบหน้าหญิงสาวเริ่มม่วงคล้ำชายแก่จึงคลายมือออก ก่อนจะหัวเราะชอบใจเมื่อหญิงสาวไอโขลกหอบหายใจเข้าลึกกระเสือกกระสนราวกับปลาขาดน้ำ ยิ่งหญิงสาวทรมานเจ็บปวดมากเท่าใดชายแก่อ้วนฉุยิ่งสนุกมากเท่านั้น ก่อนจะยิ่งเพิ่มปลุกเร้าอารมณ์ตนเองด้วยการหักนิ้วหญิงสาวทีละนิ้วหมุนบิดไปมาท่ามกลางเสียงร้องแทบขาดใจของหญิงสาว ชายแก่ราวม้าหนุ่มคะนองศึกควบทะยานต่อเนื่องจนถึงจุดหมาย

 

"ไม่ ปล่อยข้า ปล่อยข้า"โอวหยางฮวนเล่อกรีดร้องออกมาปลุกซู่ซู่ที่นอนหลับใหลอยู่สะดุ้งตื่นโดยพลัน

 

"คุณหนู!บ่าวอยู่ตรงนี้เจ้าค่ะ บ่าวอยู่ตรงนี้"ซู่ซู่กระวีกระวาดลุกขึ้นกอดนายสาวร่างกายเปียกชื้นชุ่มโชกเหงื่อ จนชุดนอนที่ทำจากผ้าไหมชั้นดีสีขาวแนบลู่ชิดไปกับเรือนกาย แรงกระชับกอดรัดของซู่ซู่ทำให้นายสาวที่ยังอยู่ในห้วงฝันผุดลุกอย่างเร็วออกแรงผลักดิ้นรนอย่างแรง

 

โอวหยางฮวนเล่อได้สติปรือตาขึ้นอย่างตื่นตระหนก เมื่อรู้สึกตัวโอวหยางฮวนเล่อก็พ่นลมหายใจออกอย่างโล่งใจ ก่อนสีหน้าจะดีขึ้นมากเพราะเมื่อครู่เป็นเพียงฝันร้ายเท่านั้น

 

"คุณหนูฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ หากหายดีแล้วเราไปวัดกันดีไหมเจ้าคะ บ่าวว่าอาจช่วยได้เจ้าค่ะ"ซู่ซู่ว่าพลางปัดผมชื้นเหงื่อของนายสาวก่อนจะลูบหลังปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน นางกังวลมิน้อยด้วยนายสาวฝันร้ายร้องโวยวายเช่นนี้มากว่าสองครั้งในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา

 

"อืม ไว้อาทิตย์หน้าไปวัดเสียหน่อยคงจะดี"โอวหยางฮวนเล่อคลายอ้อมแขนก่อนจะล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

 

"คุณหนูพักผ่อนนะเจ้าคะ ใกล้ยามเหม่า[6]แล้วบ่าวจะไปทำข้าวต้มปลาใส่ตังเซียมของชอบคุณหนูให้นะเจ้าคะ"ซู่ซู่เอ่ยพลางพับฟูกเก็บ

 

"อืม หากเจ้าแวะไปเอาเครื่องใช้ของข้ามาเพิ่มอย่าได้ลืมล่ะ"โอวหยางฮวนเล่อกล่าวเพียงเท่านั้น ซู่ซู่ก็เข้าใจความหมายในทันที หญิงสาวรับคำก่อนจะจัดแจงปลุกจี้หลินให้ช่วยทำข้าวต้มปลา เมื่อได้เวลาก็ผละกลับไปจวนสกุลโอวหยางพร้อมเป้ยหนิง

 

ระหว่างเดินมายังเรือนเห็นจ้าวเย่วสิ่นสีหน้าวิตก ดวงตาแดงช้ำราวกับมิได้นอน แววตาฉายความอ่อนล้าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักทั้งบ่าวไพร่วิ่งวุ่นเข้าออกมีกำลังคนจำนวนหนึ่งแต่งชุดรัดกุมเร่งรีบออกจากจวน ซู่ซู่ก็เข้าใจเรื่องราวแสร้งเดินไปยังเรือนรุ่ยเซียงก่อนจะทำทีตรวจดูการต่อเติมอาคารเสียหน่อย พลางหยิบของใช้ของนายสาวก่อนจะกลับออกมาพร้อมเป้ยหนิง

ซู่ซู่และเป้ยหนิงแสร้งทำสีหน้าท่าทางเคร่งเครียดทั้งไม่เอ่ยวาจาพูดคุยกับผู้ใดทำให้ข่าวลือที่ว่าโอวหยางฮวนเล่อนั้นล้มป่วยเป็นตายเท่ากันยิ่งมีน้ำหนักมากขึ้นไปอีก

 

ฮูหยินรองและโอวหยางชิงชิงได้แต่ลอบยิ้มอยู่ในเรือน แผนการณ์ทุกอย่างราบรื่นก็พากันนั่งจิบชาอย่างไม่รู้สึกทุกข์ร้อน แม้ไม่แน่ใจว่าผู้ใดเป็นคนลงมือลักพาตัวโอวหยางม่านอิงไป แต่อย่างไรเรื่องร้ายของศัตรูก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีของพวกนางสองแม่ลูกนั่งรอความสำเร็จอย่างพึงใจนัก

 

โอวหยางฮวนเล่อตื่นขึ้นอีกครั้งก็เกือบใกล้เที่ยง ซู่ซู่และเป้ยหนิงก็มาปรนนิบัติแต่งกายให้นายสาว ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่สืบทราบได้ให้ฟัง

โอวหยางฮวนเล่อยกยิ้มอย่างพอใจ เหวินไถผู้นี้มิเสียแรงที่ชาติที่แล้วนางได้พบยามนี้จึงช่วยนางได้มาก ก่อนจะเน้นย้ำถึงเรื่องสำคัญที่ซู่ซู่ต้องทำในเย็นวันนี้

"เมืองเฉิงตูแม้ห่างไกลแต่สงบนัก พวกเจ้าเดินทางออกไปนอกเมืองคืนนี้ ขึ้นรถม้าของสำนักคุ้มภัยเหอหลงไปยังที่นั่นจะปลอดภัย เข้าพักสองคืนหากไม่พบก็ให้กลับมาเสีย"โอวหยางฮวนเล่อย้ำแผนการณ์อีกครั้งก่อนจะยกชาขึ้นจิบ นึกเย้ยหยันจ้าวเย่วสิ่นและบุตรสาว มารดาเช่นจ้าวเย่วสิ่นคงส่งคนออกตามหาอย่างลับๆไม่กล้าแจ้งทางการเป็นแน่จนเมื่อแน่ใจว่ามิพบคงต้องของความช่วยเหลือสกุลเต๋อเฟย

 

เป้ยหนิงมองซู่ซู่และนายสาวอย่างมึนงงแต่ก็มิได้เอ่ยอะไร ตกเย็นสองสาวก็พลางกายสวมหมวกใบโตคลุมหน้าไปตามเส้นทางที่นายสาวบอกเมื่อถึงที่หมายยามสายก็เข้าพักโรงเตี๊ยมทันทีทั้งแจ้งเสี่ยวเอ้อร์โรงเตี๊ยมว่านางมีนามว่าแม่นางจูหากมีคนถามหาให้มาเรียกด้วย

 

โอวหยางฮวนเล่อใช้เวลาพักฟื้นร่างกายอยู่เป็นเพื่อนคุยท่านยายและเล่นกับลูกพี่ลูกน้องอย่างหานซือเหยียนอย่างสนุกสนาน ร่างกายหญิงสาวแข็งแรงขึ้นทุกวันสีหน้าขึ้นเลือดฝาดใบหน้าอิ่มเอมดูเป็นดรุณีน้อยที่แข็งแรงผู้หนึ่ง เพียงครู่จี้หลินก็นำสารมายังศาลากลางน้ำที่นายสาวและท่านยายนั่งพูดคุยกันอยู่

 

สารจากแดนไกลถูกส่งมาอย่างเร่งด่วนเนื้อหาจดหมายบอกกล่าวถึงความห่วงใยที่พี่ชายและบิดามีต่อนางแต่ด้วยการศึกต่อเนื่องปัญหาชายแดนที่ยังไม่คลี่คลายทำให้พี่ชายและบิดาทำได้เพียงสัญญาจะรีบกลับมาโดยไวเมื่อจบศึก

 

โอวหยางฮวนเล่อพับสารเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างยินดีก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อหญิงสาวนึกถึงพี่ชายและบิดาที่ออกรบอย่างยากลำบากเพื่อปกป้องปวงประชาไว้อย่างแข็งขันเก็บเงินส่วนหนึ่งส่งมาให้นางใช้เสมอ

นึกย้อนไปยังอดีตนางไม่เคยสนใจบิดาและพี่ชายเท่าใด ทั้งยังมีเรื่องตบตีกับพี่สะใภ้จนนางแท้งบุตร พี่สะใภ้ที่นางรังเกียจด้วยเห็นเป็นหญิงชาวป่าตรอมใจตามบุตรชายสิ้นไป นางที่หลงเชื่อจ้าวเย่วสิ่นจึงเลือกเอาหญิงผู้หนึ่งส่งเสริมขึ้นมาเป็นสะใภ้ต่อมาพี่ชายล้มป่วยออกศึกทั้งที่ยังไม่หายดีจึงสิ้นใจในสนามรบ พี่สะใภ้ที่นางส่งเสริมร่วมมือกับจ้าวเย่วสิ่นลอบวางยาบิดาจนขึ้นเป็นใหญ่ส่งนางให้เป็นอนุร่วมสามีโอวหยางม่านชิงก่อนบุรุษใจทรามผู้นั้นจะส่งต่อนางเป็นหญิงนางโลมคอยหาข่าวให้มิขาด

 

แววตาแค้นเคืองของโอวหยางฮวนเล่อทำให้ท่านยายที่จิบชามองอยู่หรี่ลงอย่างสงสัยก่อนหญิงชราจะแนะเสียงเรียบ

"เล่อเอ๋อร์เขียนสารตอบพี่ชายเจ้าเสียหน่อยเถอะ พวกเขาจะได้วางใจ"

 

"เจ้าค่ะ เป้ยหลินฝนหมึก"โอวหยางฮวนเล่อร์นั่งลงยังโต๊ะเตี้ยก่อนจะเริ่มเขียนสาส์นถึงพี่ชายว่านางนั้นสบายดียามนี้อยู่กับท่านยายมีความสุขนักขอพี่ใหญ่และท่านพ่ออย่าได้กังวลและอวยพรทั้งสองให้ปลอดภัยกลับมา

โอวหยางฮวนเล่อร์น้ำตาหลั่งรินประคองพู่กันมิให้สั่นไหว สารฉบับนี้เป็นฉบับแรกที่นางเขียนถึงพี่ชายและบิดา ด้วยชาติที่แล้วนางเกียจคร้านกว่าจะอ่านเขียนได้บ้างก็เกือบเข้าวัยปักปิ่นทุกครั้งที่รับสารนางจึงให้ซู่ซู่อ่านความในสารให้ฟัง

"เล่อร์เอ๋อร์จวนนั้นมีแต่อสรพิษทั้งนั้น ยายว่าหลานย้ายมาอยู่กับยายดีกว่า ยายจะดูแลเจ้าเอง"หญิงชราที่เฝ้าสังเกตมานานก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

โอวหยางฮวนเล่อทำได้เพียงส่ายหน้า จวนแห่งนั้นเป็นของบิดาและพี่ชายของนางที่ต้องสืบทอดต่อ ทั้งทรัพย์สินของบิดาและพี่ชายก็มากนัก นางไม่ต้องการให้คนร้ายกาจเช่นนั้นฮุบไปนางต้องปกป้องสิ่งที่เป็นของพวกเขาทั้งสองไว้รอพวกเขากลับมา

"ใจหลานนั้นอยากมาอยู่กับท่านยายนักเจ้าค่ะแต่ด้วยพี่ชายและบิดา หลานไม่อาจทิ้งจวนสกุลโอวหยางไว้กับคนเหล่านั้นได้ หลานต้องอยู่เพื่อดูแลสิทธิ์ของพี่ใหญ่เจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อพับสารใส่ซองก่อนจะส่งให้จี้หลินนำไปให้ทหารนำสารกลับไปหาพี่ชาย

 

"เช่นนั้นหากหลานต้องการสิ่งใด จงอย่าลืมว่ามียายผู้นี้พร้อมสนับสนุนเจ้าในทุกสิ่ง"หญิงชราแววตาหมองหม่นนึกเสียใจที่ปล่อยหลานสาวไว้อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางอสรพิษเหล่านั้นจนหญิงสาวมีความคิดอ่านเหนือสตรีวัยเดียวกัน อายุเพียงสิบสองก็ต้องทำสิ่งเกินตัวไปมากเสียแล้ว

"ขอบคุณท่านยายเจ้าค่ะ ท่านยายเรื่องนั้นได้ความอะไรบ้างหรือยังเจ้าคะ"โอวหยางฮวนเล่อเอ่ยถามเรื่องที่วานท่านยายไปช่วยเด็กน้อยครอบครัวสกุลโต่ว

 

"อืม ทางใต้ห่างไกลนักอีกสักสิบวันคงจะได้ความ"หญิงชรากล่าวพลางยกชาขึ้นจิบ

"ขอบคุณท่านยายเจ้าค่ะ"หลานสาวผูกขมวดคิ้วยุ่งก่อนจะดึงกระดาษออกมาขีดเขียน

นึกย้อนไปยังชาติภพที่แล้วเด็กน้อยแจ้งนางว่าเกิดภัยพิบัติหนักจนชาวบ้านเดือดร้อน ผู้คนอพยพหนีตายเข้าเมืองหลวงเป็นการใหญ่ เมื่อคนอับจนหนทางมายังเมืองหลวงจำนวนมากขึ้นก็เกิดการวิ่งราวปล้นทรัพย์ ทั้งโรคระบาดก็ตามมาไม่หยุด ท่านตาถูกตำหนิถอดยศอัครมหาเสนาบดี สกุลหานเสื่อมเสียชื่อยากหวนคืน

 

โอวหยางฮวนเล่อพยายามครุ่นคิดอย่างหนัก นางถูกส่งไปยังหอนางโลมเมื่ออายุได้สิบเจ็ดปี เด็กน้อยผู้นั้นอายุเพิ่งจะแปดหนาวเมื่อนับทอนลดจำนวนวันก็ได้เวลาคร่าวๆก็รีบเอ่ยกับผู้เป็นยายทันที

 

"ท่านยายเจ้าคะ เมื่อคืนหลานฝันว่าอีกห้าปีกับอีกสี่เดือนทางใต้จะเกิดภัยพิบัติหนัก ฝนห่าใหญ่จะตกไม่หยุดหย่อนชาวบ้านจะเดือดร้อนบ้านเรือนเสียหายหนักเกิดโรคระบาดครั้งใหญ่ อย่างไรยามนี้ควรเร่งหาทางรับมือเจ้าค่ะ"โอวหยางฮวนเล่อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

ยามเหม่า [05:00-06:59น.]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.039K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,938 ความคิดเห็น

  1. #1413 TukTIkinlove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2563 / 17:01
    ถ้าเรื่องนี้ไม่มีพระเอกไม่แปลกนะ ถ้าเราเป็นนางเอกเจอมาเยอะขนาดนี้เกลียดผู้ชายเลยล่ะ
    #1,413
    0
  2. #1116 kanta1078 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 20:36
    เกิดภัยพิบัติ แล้วทำไมสกุลหานถึงต้องรับเคราะห์เหรอคะ?
    #1,116
    0
  3. #1087 mInhara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 08:17
    ความจริงอยากให้น้องอยู่กับท่านยายแต่พอคิดตามน้อง ก็จริงอย่างทีน้องพูดถ้าทิ้งจวนให้นังแม่เลี้ยงดูแลเงินทองที่พ่อกับพี่หามาคงไม่เหลือ
    #1,087
    0
  4. #1048 mooklinlava2505 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 06:00
    อืม..ปูทางให้ท่านตาท่านน้ามีความดีความชอบได้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้
    #1,048
    0
  5. #753 jareenaj2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 18:47
    ยังจะอยู่ในจวนอีกหรออออ
    #753
    0
  6. #318 Airzaa1810 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 01:05
    น้องสู้ๆๆนะลูกกกกก เราย้อนกลับมาได้หนูต้องรักษาครอบครัวและกำจัดคนที่เคยทำร้ายหนูให้พวกมันไม่ได้ตายดีเลยนะ
    #318
    0
  7. #143 veraya2099 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:52
    ทำไมสมน้ำหน้านางเอก สมน้ำหน้าที่ชาติที่แล้วโง่ กลับมาชาตินี้ก็ยังไม่ฉลาดขึ้นเลยสักนิด กลับมาเพื่อ??
    #143
    0
  8. #86 bsss27 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 23:02
    นางเอกควรจะโทษบิดาถ้าบิดาไม่มีอนุตัวเองจะต้องมารับมือกับพวกนางเหรอ
    #86
    1
    • #86-1 mameaw2409(จากตอนที่ 11)
      18 กันยายน 2563 / 22:34
      อาจจะไม่ได้อยากมีก็ได้แต่มันคือความจำเป็นอย่างฮูหยินใหญ่ บิดาก็ถูกนางลวงจนต้องแต่งเข้าจวน ฮูหยินรองนี่ขาดว่าน่าจะถูกทางบ้านฮูหยินรองบังคับให้แต่ง อาจจะมีเกี่ยวโยงกับเรื่องในราชสำนักไรงี้ ส่วนอนุที่เป็นบ่าว อาจจะโดนมอมหรือไม่บิดาก็หลงนาง ต้องอ่านเก็บเบาะแสไปเรื่อยๆ บิดาดีต่อนางไม่แปลกที่นางจะไม่โกรธ บิดายังใส่ใจไม่ได้เหมือนบางจวนที่ปล่อยให้เรื่องฝ่ายในฮูหยินจัดการ ปล.ความเห็นแย้ง ปล.ไม่ได้มีเจตนาต่อว่า
      #86-1
  9. #49 lolah (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 21:57
    ไรท์จ๋ามาต่อไวไวนะะมาหลายตอนก็ได้
    #49
    0
  10. #48 Nantanat_neung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 21:30
    รออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #48
    0
  11. #46 panaratburanachonapa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 19:47
    สนุกมาก เอาใจช่วยนางเอก
    #46
    0
  12. #45 pong1976 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 17:34

    นั่นแหล่ะวางแผนรัดกุมเอาไว้อย่าให้เหลือบไรมาเอาสมบัติพ่อและพี่ชายอีกสักพักค่อยกลับจวนกำจัดเสี้ยนที่ให้ร้ายตนเองไปซะ

    #45
    0