นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

[SF] :: Everyday :: (KRISTAO)

โดย mesomeday

ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ทุกๆวันของเราจะยังเหมือนเดิม...

ยอดวิวรวม

1,166

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,166

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ก.พ. 57 / 16:46 น.
นิยาย [SF] :: Everyday :: (KRISTAO)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
:) Shalunla


'EVERYDAY'


ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ทุกๆวันของเราจะยังเหมือนเดิม...


KRISTAO

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ก.พ. 57 / 16:46




Everyday

...


 
 
ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
กริ๊งงงงงงงงง )))))
06.00 น.

 
เสียงนาฬิกาปลุกดัง 
เด็กหนุ่มร่างโปร่ง ยกมือปัดป่ายสะเปะสะปะ ควานหาต้นเสียงที่ปลุกเขาจากฝันดีที่ผ่านมาเมื่อคืน
 
ปึบ! เด็กหนุ่มกดปิดเจ้านาฬิกาปลุกเครื่องนั้น ก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้น 
 

ฝันอีกแล้วสินะ 
 

ปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง มีความสุขก็จริงแต่เศร้ายิ่งกว่าเมื่อรับรู้ได้ว่ามันเป็นเพียงแค่ 'ความฝัน'
เด็กหนุ่มพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะกระเด้งตัวลุกออกจากที่นอน คว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำไป 
เขาไม่ควรจมอยู่กับความฝันเหล่านั้นนานไปกว่านี้
 


ชายร่างสูงนอนมองอากัปกิริยาของเด็กหนุ่มยิ้มๆ 'พี่ขอโทษนะ'
 
 


.........................

 
 
 
ฮวางจื่อเทานักศึกษาระดับปริญาญาตรีปีที่ 4  เดินทอดไปตามเส้นทางยาวที่ปูด้วยอิฐบล็อกสีขาวสะอาด  ทว่าปกคลุมไปด้วยใบไม้สีส้ม สีแดง ประสมด้วยดอกแปะก๊วยสีเหลืองสวย


ลมเย็นๆพัดผ่าน
กาย เด็กหนุ่มหยุดยืนก่อนจะแหงนหน้าสูดอากาสบริสุทธิ์ กลิ่นดอกไม้ กลิ่นอากาศที่เขาชอบ
"ย๊า มีแรงทำรายงานต่อแล้ว!"ใบหน้าแต้มไปด้วยรอยยิ้ม 

 
"จื่อเทาของพี่น่ารักเสมอเลย"คนที่เดินตามหลังมา พูดกับตัวเองก่อนจะยิ้มกับความน่ารักของคนที่เดินอยู่ด้านหน้า
"อากาศเริ่มหนาวแล้ว ทำไมไม่ใส่โค้ทของพี่กันนะ"คนตัวสูงส่ายหัวเมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่เขาแอบเดินตามมา ทำท่าถูมือเพื่อให้อุ่นขึ้น
 
 
เด็กหนุ่มเดินเลือกหนังสือตามชั้นวางในห้องสมุด ก่อนจะวางซ้อนๆกันบนแขน เลือกมาได้ทั้งหมดห้าเล่มด้วยกัน เขาต้องทำรายงานเล่มสุดท้ายนี้เพื่อจะได้เรียนจบ มือเรียวหยิบแว่นสายตาขอบสีดำหนามาใส่ ก่อนจะลงมือเขียนเนื้อหาเรื่องที่เขาจะเอามาทำรายงาน
 

คนตัวสูงที่เดินตามมา ทำเนียนมานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน ก่อนจะวางสองแขนราบบนโต๊ะ เกยคางแหงนหน้ามองอีกคน พาลทำให้นึกถึงเมื่อก่อน

 
 
....................Past...........................

 
 
"พี่คริสมองอะไรเนี่ย?" ร่างโปร่งทำสีหน้าไม่พอใจ บิดปากงอน
"ก็ไม่เคยเห็นใสแว่น แปลกตาดี"
"ว่าผมหน้าแปลกเหรอ?"ยิ่งบิดปากงอนเข้าไปอีก ใบหน้าเรียวกลับป่องขึ้น จ้องตาคนตัวสูงดุ
"เปล่านะ จะบอกว่าน่ารักต่างหาก"คนตัวสูงรีบแก้ตัว ไม่ใช่สิ พูดความจริงต่างหาก ไม่ว่าคนตรงหน้าเขาจะทำอะไรก็น่ารักไปหมดนั่นแหละ จริงๆนะ
"อย่ามาพูดเลย เมื่อกี้ยังว่ากันอยู่เลย"เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า ถอดแว่นของตัวเองออก ก่อนจะเอามาสวมให้กับคนที่อยู่ตรงข้ามกัน
"ฮ่าๆๆๆ  ท่านอาจารย์อี้ฟาน"เด็กหนุ่มหัวเราะร่วน เอามือกุมท้อง
"ย๊าา เทาอ่า ทำไมทำกับพี่แบบนี้ ว่าพี่หน้าแก่เหรอ?" คนตัวสูงลุกขึ้น ยื่นสองมือไปกุมใบหน้าที่กำลังหัวเราะของเด็กหนุ่มไว้
"ฮ่าๆ ก็เหมือนจริงๆหนิ"เด็กหนุ่มยังไม่เลิกหัวเราะ ก็มันตลกนี่น่า ถึงแม้จะไม่ปฏิเสธว่าคนตรงหน้าหล่อมากก็เถอะ 
"แบร่" เด็กหนุ่มแกล้งแลบลิ้นหลอก ทำเอาอีกคนระบายยิ้มออกมา ฮวางจือเทา ทำไมน่ารักแบบนี้นะ


 
....................Past...........................


 
 
ทว่า ตอนนี้เรื่องแบบนั้นคงไม่มีอีกแล้ว  คนตัวสูงได้แต่ถอนหายใจออกมา ดวงตาเศร้าสร้อยตรึงอยู่ที่ใบหน้าหล่อคม
 
 
"จื่อเทา อยู่ที่นี่เอง"หนุ่มร่างสูงหุ่นนักกีฬาเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มร่างโปร่ง
"รุ่นพี่มินโฮ"เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนทักทาย ก่อนจะนั่งลงข้างๆกัน
"ขอโทษที มาสายไปหน่อย"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ รุ่นพี่เดินมามีสาวๆมองตามเพียบเลยนะ"เด็กหนุ่มแซว ก็มันจริงๆนี่น่า รุ่นพี่มินโฮเป็นคนดังอันดับต้นๆของมหาวิทยาลัยเลย สาวๆรุมล้อมกรี๊ดเต็มไปหมด
"อ่า ไม่จริงหรอก แต่ก็มีบางคนที่ไม่กรี๊ดพี่นี่หน่า"หนุ่มรุ่นพี่ยื่นหน้าเข้าไปหาจื่อเทา แขนยาวโอบรอบสะโพกของอีกคน

 
 
เฮ้ย ทำแบบนี้ได้ไงกัน ไอ้บ้านี่ นั่นมันจื่อเทาของฉันนะโว้ย ต่อหน้าต่อตาฉันเชียวนะ !!
คริสได้แต่ทำท่าฮึดฮัด โมโหอยู่คนเดียว 
โอ้ย เจ็บใจจริงโว้ย ! อย่าให้มี 'โอกาส' บ้างนะ 
ทว่า เมื่อนึกขึ้นได้ เขาก็ได้แต่ก้มหน้าลงยิ้มเศร้ากับตัวเอง 'โอกาส' บ้าบออะไรกันล่ะไอ้คริส ไม่มีอีกแล้ว...


....



 
วันนี้จื่อเทานัดมินโฮมาช่วยเขาทำรายงาน มินโฮเก่งทั้งกีฬา ดนตรี และการเรียน เรียกได้ว่าเพอร์เฟ็คไปซะทุกอย่าง 
เขารู้จักกับจื่อเทามาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว และรักมาตลอด ทว่าในตอนนั้น จื่อเทามีคนที่รักมากอยู่แล้ว เขาจึงต้องจำยอมเป็นแค่คนที่คอยมองดูอยู่ห่างๆ
ถึ
งตอนนี้จะไม่มีคนคอยขวางเขาอีกต่อไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้หัวใจของจื่อเทามาสักที



....
 

 
เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายแก่ๆ
 
 
"จื่อเทา ไม่หิวเหรอ?"หนุ่มรุ่นพี่ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นอีกคนเอาแต่คร่ำเคร่งกับการทำรายงานนานแล้ว 
 
เด็กหนุ่มรีบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู "อ่า บ่ายสองแล้วเหรอเนี่ย?" เขาทำรายงานจนลืมเวลาไปเลย  เขานั่งตรงนี้มาตั้งแต่เช้าแล้ว
 
มินโฮหัวเราะเด็กหนุ่มเบาๆ 
 
"ขอโทษนะครับ พี่คงหิวแล้ว เราไปหาอะไรทานกันเถอะครับ"เด็กหนุ่มรีบหันไปขอโทษอีกคน ทั้งๆที่เราขอให้ีพี่เขามาช่วยแท้ๆกลับปล่อยให้อีกคนนั่งหิวซะได้ เด็กหนุ่มรู้สึกผิด
"โอเค เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง"
"ผมเลี้ยงเองครับ ผมเป็นคนขอให้พี่มาช่วยนะ"เด็กหนุ่มรีบตอบกลับใบหน้าจริงจัง
"ฮ่าๆ ทำไมต้องจริงจังด้วย พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย อย่างเลี้ยงก็ได้เลย แต่พี่กินจุนะ"มินโฮบอก ก่อนจะยกมือมายีผมอีกคนเล่น แล้วพากันเดินออกไปจากห้องสมุด

 
 
เฮ้อ~ คนตัวสูงล้มตัวลงนอนบนพื้นสนามหญ้าในมหาวิทยาลัยที่ติดกับริมแม่น้ำ  
อยากคุย อยากกุมมือไว้ข้างกาย อยากโอบกอดไว้ในอ้อมแขน อยากฝังปลายจมูกไว้ที่แก้มหอม อยากจูบลงบนริมฝีปากบาง
เหมือนที่เคยทำ...
ฮวางจื่อเทา พี่คิดถึง
 


...........................


 
 
"ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับพี่มินโฮ"
"ไม่เป็นไร พี่เต็มใจเสมอ" หนุ่มรุ่นพี่ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ ก่อนจะโบกมือลาและขับรถออกไป

 
มินโฮมาส่งจื่อเทาที่บ้าน

 
ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าพี่มินโฮคิดอย่างไรกับเขา เขารู้สึกดีเสมอมาที่มีอีกคนคอยเป็นห่วง คอยอยู่ข้างๆ ทว่า ในหัวใจของเขามีอีกคนอยู่แล้ว ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงบัดนี้และตลอดไป


คนตัวเล็กวางหนังสือลงบนโต๊ะเขียนหนังสือพร้อมกับกระเป๋า ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้าง ทิ้งตัวนอนลงนอน
คิดถึงเจ้าของหัวใจ
เด็กหนุ่มพลิกตัวมองไปยังปฏิทินที่วงกลมสีแดงๆไว้  '30 พฤษจิกายน'
 

 
....................Past........................
 

 
 
 '30 พฤษจิกายน' เมื่อ 8 ปีที่แล้ว


....

 
เด็กหนุ่มที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รีบวิ่งเขาห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะวิ่งลงจากชึ้นบนของบ้านมาที่ห้องครัว จัดการทานอาหารเช้าตามปกติเหมือนๆทุกวัน 
ก่อนจะเดินออกจากบ้านอย่างร่าเริง 

 
ทว่า วันนี้ไม่เหมือนเดิม เพราะผู้ชายตัวสูง ที่ใครๆก็ให้ฉายาว่า'ผู้ชายเย็นชา' มายืนพิงอยู่ที่รั้วบ้านเขาอยู่น่ะสิ
เด็กหนุ่มเอียงคอมอง เมื่อเห็นอีกคนไม่พูดอะไร ก็ทำได้แค่เดินผ่านหน้าไป

"เดี๋ยวสิ  ไปด้วยกัน"เสียงที่ดังตามมาจากด้านหลัง หยุดปลายเท้าของเด็กหนุ่มไว้ ก่อนจะหันไปมองหน้าของคนตัวสูงกว่า
"เรารู้จักกันเหรอ?"เด็กหนุ่มถามเสียงใส

 
คนตัวสูงมองหน้าเด็กหนุ่ม ก่อนจะยกมือเกาหัวแกรกๆ "พี่ชื่อคริส...."

 
"ผมรู้  แต่ว่าเราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว ทำไมผมจะต้องเดินไปโรงเรียนกับพี่ด้วย"เด็กหนุ่มถามต่อ ใครๆก็รู้จักพี่คริสทั้งนั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวสักหน่อย ไอ้ที่เขาต้องการอยากรู้มันไม่ใช่ชื่อของคนตรงหน้านี่หน่า
 
เด็กหนุ่มหันหลังกลับ ก่อนจะย่ำปลายเท้าเดินออกมา
 
"พี่ชอบเราน่ะ"เสียงเดิมที่หยุดปลายเท้าของเด็กหนุ่มไว้อีกครั้ง จื่อเท้ายิ้มกว้าง พูดออกมาสักทีนะ
เด็กหนุ่มหันกลับไปเผชิญหน้ากับรุ่นพี่ตัวสูง "ว่าอะไรนะ?" 
"อ่า จื่อเทา อย่าแกล้งพี่สิ เราก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" ใช่สิ ถึงแม้ไม่เคยบอก ถึงแม้ไม่เคยแสดงออกมากมายให้ใครรู้เลยแม้แต่น้อย แต่เขาสองคนรู้


คนตรงหน้าที่เอาแต่แอบมองตามเขาอยู่ตลอด พอ
เขามองกลับไปก็ทำเป็นหลบตา ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นซะงั้น
คนตัวสูงที่บังเอิญเจอบนรถไฟทั้งขาไปและขากลับทุกวัน ไม่ว่าวันไหนจะเลิกเรียนเร็วกว่าปกติ หรือช้ากว่าปกติก็ยังเจอ
คนตรงหน้าที่เล่นบาสเก่งระดับตัวแทนจังหวัด แต่มาลงเรียนกีฬาวูซูด้วย ถึงแม้จะเล่นไม่ได้เรื่องเอาซะเลยก็ตาม
ในวันที่ฝนตกและเขาก็ลืมพกร่มมา ก็ยังอุตส่าห์แอบมีร่มมาแขวนไว้ที่เก้าอี้นักเรียนของเขา
และอีกหลายอย่าง สารพัดจะบรรยายถึงการกระทำของผู้ชายคนนี้ ที่พยายามแอบทำแบบไม่ให้เขารู้ 
ทว่า ฮวางจื่อเทาคนนี้ ฉลาดกว่าที่คิด
 
 
"ก็แล้วทำไมถึงมาบอกวันนี้ล่ะ?"เด็กหนุ่มหันไปถามคนตัวสูงที่ก้าวขึ้นมาเดินอยู่ข้างๆเขาแล้ว
"ก็กลัวมีคนแย่งไปหนิ"
"หืมมม? แย่ง? นั่นมันหมายความว่าผมเป็นแฟนพี่แล้วสิ แต่นี่ยังเลยนะ"จื่อเทาแกล้งตวัดตามอง 
"จะไม่ยอมเป็นแฟนพี่เหรอ?"คนตัวสูงก้าวเท้ายาวมาดักหน้าเด็กหนุ่มร่างโปร่งไว้ เด็กหนุ่มที่ไม่ทันระวังก็ชนเข้ากับคนตรงหน้าเต็มๆ
"โอ้ย ทำอะไรของพี่เนี่ย!" เด็กหนุ่มคลำหน้าผากตัวเองปรอยๆ 
"อ่ะ ขอโทษที"คนตัวสูงก้มหน้าลงดูที่หน้าผากของอีกคน ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบอย่างเป็นห่วง ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้สักหน่อย ไอ้คริสเอ้ย จะจีบน้องเขาแล้วมาทำให้เขาเจ็บตัวแบบนี้ มันใช่เหรอว่ะ?
 
 
"อ่ะ!"คนตัวสูงอุทาน เมื่ออยู่ดีๆเด็กหนุ่มก็ซบหน้าลงที่หน้าอกของเขา  
คนตัวสูงหยุดการกระทำทุกสิ่งอย่างโดยอัตโนมัติ ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ โดนจื่อเทาทำร้ายซะแล้ว

.

.

.
 
"ฮ่าๆๆ พี่คริส หัวใจพี่เต้นดังอะไรแบบนี้เนี่ย"เด็กหนุ่มผละออกจากร่างของอีกคนที่ยืนแข็งราวกับก้อนหิน ก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะรื่น พี่คริสท่าจะเป็นเอามาก เขาได้ยินเสียงหัวใจพี่คริสเต้นเสียงดังอย่างกับเสียงกลองชุดเลยหล่ะ

 
"พี่คริส พี่ๆๆ เป็นอะไรไป"เมือเห็นอีกคนยืนนิ่ง จือเทาหยุดหัวเราะ ก่อนจะเข้าไปเขย่าตัว "สติหลุดไปแล้วเหรอพี่"
"จื่อเทาอ่า ใจร้าย"คนตัวสูงมองหน้าอีกคน ก่อนจะร้องเสียงแผ่ว พร้อมกับยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อ
 "ขี้แกล้งนะเรา"


 
....................Past........................


 
 
เด็กหนุ่มนอนยิ้ม เมื่อได้นึกถึงอดีตที่เขาไม่เคยลืมเลือน
 
จือเทาหยัดกายขึ้นนั่ง ก่อนจะเปิดลิ้นชักหัวเตียง มือเล็กหยิบกล่องเหล็กสีขาวสะอาด มีลวดลายชิงช้าสวรรค์ที่เขาชอบตกแต่งอยู่ ก่อนจะเปิดออก หยิบรูปถ่ายหลายใบในนั้นออกมา 
รูปที่ทำให้เขายิ้มออกมากว้างกว่าเดิม ไม่ใช่แค่รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า ทว่า ยังรอยยิ้มในหัวใจของเขาด้วย
 
 
"ผมคิดถึงพี่จัง พี่คริส"เด็กหนุ่มวาดนิ้วไปยังรูปที่เขาถ่ายคู่กัน 
"คนอะไร ถ่ายรูปหน้าตาน่าเกลียดเป็นบ้าเลย" เด็กหนุ่มพึมพำบ่นอยู่คนเดียว แล้วยิ้มออกมา
 
 
พี่คริส หรือ อู๋อี้ฟาน ผู้ชายสุดเพอร์เฟ็คในสายตาของใครหลายๆคน ผู้ชายที่แสนจะเย็นชา อย่างนั้นเหรอ?
ใช่ซะที่ไหนกัน ก็แค่ภาพลักษณ์หลอกลวงของพี่เขาเท่านั้นแหละ คนคนนั้นก็แค่ "คนโง่ของฮวางจื่อเทา" เท่านั้นแหละ
 
 

....................Past........................
 
 
 
"พี่คริส ถ่ายรูปกัน"เด็กหนุ่มที่รักในการถ่ายรูปเซลก้าอย่างที่สุด ผิดกับอีกคนที่หน้าหล่อราวกับรูปปั้นแต่ไม่ชอบถ่ายรูปตัวเอง ทว่าเมื่อจื่อเทาขอ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธ

 
คนตัวสูงเอนตัวชิดกับเด็กหนุ่ม จื่อเทาชูสองนิ้ว ก่อนจะกดถ่าย

 
"ย๊าา พี่คริสอ่ะ ทำไมไม่ทำมือแบบนี้" เด็กหนุ่มยกมือของอีกคนขึ้นมา ก่อนจะสอนทำท่าชูสองนิ้ว "แล้วก็ยิ้มให้เป็นธรรมชาติด้วย" เด็กหนุ่มตั้งท่าถ่ายรูปอีกครั้ง ทว่าเมื่อมองภาพที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือ คนข้างๆเขาทำท่ายิงฟันทำไม? เขาบอกให้ยิ้มไม่ใช่เหรอ?

 
"พี่คริสอ่ะ นั่นเขาเรียกว่ายิ้มเหรอ?"คนตัวเล็กกว่าว่าเสียงงอน 
"ก็พี่เขินอ่ะ"คนตัวโตตอบ ทำเอาอีกคนพ่นลมหายใจออกมา แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้ "ถ้าพี่ยิ้มสวย รูปออกมาถูกใจผม ผมจะให้พี่หอมแก้ม" คนตัวสูงถึงกับตาโตเมื่อได้ยินข้อต่อรองนั้น 

 
ยิ้ม ยิ้ม ไอ้คริสยิ้มสวยๆสิว่ะ เสียงคนตัวสูงที่พร่ำบอกตัวเองในใจ

 
"จะถ่ายล่ะนะ หนึ่ง สอง สาม!" ฟอด~~
"จึ  จื่อ เทา"คนตัวสูงนั่งนิ่งตัวแข็งทื่ออีกแล้ว  "หว้าา พี่คริสตาโตทำไมเนี่ย ไม่เห็นยิ้มเลย อดหอมแก้มผมนะ" เด็กหนุ่มหันไปมองอีกคนก่อนจะหัวเราะออกมา
 

สิ่งที่อู๋อี้ฟานคนนี้ตั้งใจจะยิ้มให้สวยที่สุดตั้งแต่ที่เขาเกิดมามลายหายสิ้น เมื่อคนข้างๆหันมาหอมแก้มเขาซะงั้น
ฮือๆ โดนน้องจื่อเทาแกล้งอีกแล้ว ใช่สิผมมัน "อู๋อี้ฟานคนโง่ของจื่อเทา" นี่!

 
"ทำแบบนี้อย่าคิดว่าจะรอดนะ"คนตัวสูงหันไปดึงอีกคนเข้ามา ก่อนจะฝังปลายจมูกโด่งลงไปบนแก้มเนียน
"อื้ออ พี่คริสอ่าาา"
 
 
....................Past........................

 
 
 
"พี่ก็คิดถึงเรานะ จื่อเทาของพี่"คนตัวสูงระบายยิ้มเศร้า มือใหญ่ลูบหัวเล็กๆที่เคยคุ้นมือ

 
 
 
 '30 พฤษจิกายน'


 
เช้าที่แสนสดใส เด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาแต่เช้าโดยไม่ต้องรอให้นาฬากาปลุกคู่ใจทำงานเลยด้วยซ้ำ
จื่อเทาเปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบโค้ทสีดำตัวหนาออกมาวางไว้บนเตียง 
อาบน้ำ ทานอาหารเช้า เตรียมของจนเสร็จเรียบร้อย หยิบโค้ทสีดำที่วางไว้  ก่อนจะยกขึ้นมาฝังปลายจมูกลงไปสูดกลิ่นกายของเจ้าของ และยิ้มออกมา
 
วันนี้เขาจะใส่ตัวนี้

 

ขาเรียวยาวเดินทอดไปตามเส้นทางเดิม โดยที่มีคนตัวสูงเดินตามหลังเหมือนเดิม
"ขอบคุณนะ"คนตัวสูงพูดเบาๆ ขอบคุณที่ใส่โค้ทของเขา


 
ขาเรียวยาวก้าวเข้าไปในร้านดอกไม้เล็กๆที่ตั้งอยู่ริมทาง ผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ช่อดอกไม้สีขาวสะอาดตามา 
เด็กหนุ่มหยุดยืนหน้าร้าน ก้มลงสูดกลิ่นหอมของดอกไม้ช่อนั้น "พี่คริสต้องชอบแน่ๆ"  ก่อนจะเดินต่อไป...

 
ร่างสูงที่ยืนรออยู่ด้านหน้าของร้าน มองอีกคนยิ้มๆ "แน่อยู่แล้ว ของที่จื่อเทาให้พี่ทุกอย่างพี่ชอบหมด" 

 
 
ขาเรียวยาวของเด็กหนุ่มก้าวขึ้นรถเมถ์เพื่อจะพาเขาไปยังจุดหมาย



.



.



.



.



.



.
 


2 ชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเขาก็มาถึงที่นี่

 
 
ผืนหญ้าสีเขียวที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
เด็กหนุ่มยืนมอง สูดลมหายใจอีกครั้งก่อนจะก้าวขาเดินไปหาคนที่ได้ชื่อว่า "เจ้าของหัวใจ" ของเขา




 
เด็กหนุ่มเดินผ่านป้ายหินอ่อนที่ปักอยู่พื้นดินอันแล้วอันเล่า
ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่ป้ายป้ายหนึ่งที่แสนคุ้นเคย
สลักภาษาจีนสวยงาม 


 
 

'อู๋อี้ฟาน'

 
 
"พี่คริส ผมมาหาพี่แล้วนะ"


 
 
....................Past........................


 
 
"พี่คริส ไหนบอกว่าจะเลิกแข่งรถแล้วไง!"เด็กหนุ่มตวาดใส่ปลายสาย
"จื่อเทา ขออีกครั้งเดียว ครั้งสุดท้าย พี่สัญญานะ"คนทางปลายสายร้องขอ ทว่า ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่คริสพูดแบบนี้ ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเป็นห่วงมากแค่ไหน
"ถ้าพี่แข่งรถวันนี้ พี่ไม่ต้องมาเจอผมอีก"เด็กหนุ่มบอก ก่อนจะกดตัดสายทันที

 
 
"จื่อเทา..."ร่างสูงพำพัมชื่ออีกคน ก่อนจะคร่อมมอเตอร์ไซค์คันโปรด "ขออีกแค่ครั้งเดียว" บิดคันเร่ง
 

ปัง!
 
 
ทันทีที่เสียงปืนดัง คริสออกรถ และแข่งกับคู่แข่งขันอีกคนที่ท้ากัน
ผลปรากฏว่าเขาชนะ และได้รับเงินรางวัล
คนตัวสูงยิ้มกว้าง
"ครั้งสุดท้าย"
 
 

tu ~~ tu ~~~ 
เสียงโทรศัพท์ดังเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่จื่อเทาไม่ได้สนใจมัน เขากำลังโกรธ และโกรธมากๆด้วย
ก็ทั้งๆที่วันนี้วันครบรอบสามปีที่เราคบกันไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมอีกคนถึงทำตามคำขอร้องเขาไม่ได้

 
 
ปึง !  ปึง! 
เสียงเคาะประตูดังลั่น ทำให้เขาต้องลุกไปเปิดอย่างแปลกใจ
 
 
"พี่แบคฮยอนมีอะไร ร้องไห้ทำไม?"เด็กหนุ่มตกใจ เมื่อเห็นรุ่นพี่คนสนิทร้องไห้ท่าทางไม่มีสติ
"ไอ้คริส ฮือออ "
"พี่คริส! พี่คริสทำไม?!!"เด็กหนุ่มเขย่ารุ่นพี่ที่ตัวเล็กกว่า 
"มอเตอร์ไซค์แหกโค้งตกข้างทาง"แบคฮยอนบอกปนเสียงสะอื้น ทว่า อีกคน ร่วงลงบนพื้นทันที "พี่คริส"
 
 

แบคฮยอนรีบพาจื่อเทามาที่โรงพยาบาล

 
ทว่า

 
ไม่ทันเสียแล้ว คริสไม่หายใจแล้ว 


เมื่อไปถึงก็เห็นร่างที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวของโรงพยาบาล  น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย เด็กหนุ่มสะอื้นไห้
มือเรียวเปิดผ้าที่คลุมหน้าของคนตัวสูงออก "พี่คริส ฮืออ กลับมานะ กลับมา" เด็กหนุ่มกอดร่างแน่นิ่งของอีกคนแน่น


ไม่ทันได้เอ่ยลากันเลยสักคำ

 
 
"จื่อเทา"เสียงเรียกทำให้ร่างโปร่งต้องหันไป  เขาจ้องมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่ชานยอลเพื่อนของคริสยื่นให้ ก่อนจะเปิดมันออก
แหวนทองคำขาวสองวงที่สลักตัวย่อชื่อของทั้งสองคนไว้ K&T
 
เด็กหนุ่มถึงกับปล่อยโฮ พี่คริสไม่ได้ลืม 
"คริสมันไปแข่งรถ เอาเงินมาซื้อแหวนนี่หล่ะ" ชานยอลบอก ก่อนจะบีบไหล่ของเด็กหนุ่มปลอบใจ

คริสนำเงินรางวัลที่เขาแข่งรถชนะ ไปซื้อแหวนคู่ที่จื่อเทาเคยบอกว่าอยากได้
ก่อนจะรีบนำมาให้อีกคน เพราะกลัวว่าจะเลยวันที่ 30 พฤศจิกายนไป
ทว่า รถก็เสียหลักพุ่งลงข้างทางไปเสียก่อน
ไม่ทันได้เจอกับเจ้าของแหวนที่เขาต้องการจะให้

'พี่ขอโทษ'


 
 
....................Past........................


 
 
เด็กหนุ่มยกมือเรียวขึ้นมา ลูบลงบนตัวอักษร K&T  ที่สลักไว้บนแหวนที่เขาใส่ติดตัวตลอดเวลา
 "จะอยู่ด้วยกันตลอดไป"

 
ร่างสูงที่กลายเป็นเพียงแค่สิ่งที่มองไม่เห็นมองภาพของคนรัก ก่อนจะยกแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองขึ้นมา แหวนที่จื่อเทาสวมให้เขา 
"ขอบคุณที่ไม่เคยลืมพี่ ขอบคุณที่ยังมาหาเสมอ ขอบคุณที่ยังสวมแหวนไว้ตลอด
ถ้าพี่รู้ว่าเวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันมันสั้นถึงเพียงนี้ พี่จะบอกรักเรา ตั้งแต่วันแรกที่พี่ตกหลุมรักเลย
"


ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขารู้เสมอว่าพี่คริสยังอยู่ข้างๆเขา
ถึงแม้้จะมองไม่เห็นก็ไม่เป็นไร แค่ยังสัมผัสถึงความอบอุ่นได้ก็พอแล้ว
ขอบคุณที่ปลุกเขาขึ้นมา  จากจื่อเทาที่เหมือนจะตายไปแล้วทั้งๆที่ยังหายใจอยู่
ให้กลับมาเป็นจื่อเทาคนนี้ที่ร่าเริงอีกครั้ง

หลังจากที่คริสตาย จื่อเทาก็แทบจะกลายเป็นคนละคน 
ไม่มีรอยยิ้ม ไม่พูดไม่จา เอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียว
ทว่า คืนหนึ่งเขาฝันถึงพี่คริส บอกให้เขาลุกขึ้นสู้
ให้กลับมายิ้ม และเป็นฮวางจื่อเทาที่ร่าเริง
เขาจึงกลับมา...เพื่อพี่คริส


 
หยดน้ำใสร่วงลงมาจากดวงตาของคนทั้งคู่
วงแขนกว้างโอบกอดอีกคนไว้แน่น

 
"ขอบคุณที่อยู่ข้างผม ขอบคุณที่ไม่ไปไหน ขอบคุณที่โอบกอดผมด้วยความอบอุ่นเสมอ" 
ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่ผมสัมผัสได้ ความอบอุ่นของพี่ที่ไม่เหมือนใคร
อ้อมกอดของคนโง่ที่ยังไม่ยอมไปไหน 


"ขอบคุณ"






The End...







 
◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆◆
 
 

Writer Talk :  
ในระหว่างที่นั่งทำงานอยู่ อยู่ดีๆก็ผุดพล็อตนี้ขึ้นมา
ไม่รู้ว่าจะชอบกันมั้ย?
อ่านแล้วเป็นยังไงบ้าง ช่วยคอมเม้นท์บอกันหน่อยน้า
ขอบคุณมากๆที่เข้ามาอ่านนะคะ
ติดแท็ก #Everydaykt พูดคุย ติชม ในทวิตเตอร์ได้นะคะ
♥ 

ผลงานอื่นๆ ของ mesomeday

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. #12 bc.com
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:44
    เอาจริงๆคือร้องไห้ แต่ไม่ได้ร้องเพราะมันเจ็บ
    แต่ร้องเพราะเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาไง T^T
    มันอธิบายไมาถูก ทั้งเศร้า เหงา และอบอุ่นหัวใจในเวลาเดียวกัน...
    #12
    0
  2. #11 KTship
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 21:19
    ซึ้งมากอ่ะ. คือชื่นชมน้องเทาอ่ะ กลับมาเข้มแข็ง และรักที่มั่นคงมากกกกกกกกกกกก ต้องบอกแบบนี้จริงๆ เพราะ พี่คริสก็จากไปหลายปี แต่ความรักความมั่นคงยังมีให้อีกคนไม่เสื่อมคลาย คือน้องเทาไม่เห็นแต่น้องสัมผัสถึงพี่คริสได้ ฮรื่อออออ ต้องเป็นคนที่เชื่อในรัก เบื่อว่าเค้ายังอยู่ข้างๆเราเสมองี้ คอยดูแลงี้ / เราน้ำตาซึมตอนช่วงท้ายนี้แหละ(แต่พยายามฮึบเอาไว้เพราะอยู่ข้งนอก) ซึ้ง กับคำขอบคุณ ของกันและกัน หื้อกินใจอ่ะ / ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆซึ้งๆแบบนี้ให้ชาวเคทีชิปเปอร์ น่า
    #11
    0
  3. วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 21:08
    ซึ่งมาก ๆ ร้องไห้เลย แต่ได้น่ารักมาก ๆ ค๋ะ 
    #10
    0
  4. วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 16:29
    ฮือออออออ!!! ร้องไห้ยังกะเขื่อนเเตกเลยเราT^T
    สงสารทั้งพี่คริสทั้งเทาอ่ะ
    #9
    0
  5. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:32
    ร้องไห้ตอนนี้เหมือนคนบ้าเลย ซึ้งมากเลยคะ
    #8
    0
  6. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:48
    เราพอจะเข้าใจตัังแต่ตอนต้นว่าคริสอาจจะเป็นวิญญาณที่ตามดูคนรักนะ
    แอบคิดถึง mv เพลง heaven ของไอลี่ที่ทำให้เราร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรได้
    เรื่องนี้ก็เกือบแล้วค่ะ ถ้าไม่เอะใจแล้วก็ทำใจไว้ตั้งแต่เริ่มเข้าใจเรื่อง
    แต่ก็นะ  ตอนที่คริสพูดว่า "ขอบคุณนะ" นี่เกือบไม่ไหวจริงๆค่ะ ; _ ; 
    #7
    0
  7. #6 Onla
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:51
    ฮืออ นี่พูดเลยว่าเริ่มรู้สึกว่าพี่คริสต้องไม่ใช่คน 
    ต้องตายไปแล้ว ตั้งแต่กลางเรื่อง

    อ่านไปน้ำตารื้นเลยคะ ซึ้งมากเลย
    สงสารทั้งคู่เลย T^T

    ขอบคุณที่แต่งช็อตฟิคดีๆให้อ่านคะไรท์ ฮืออ
    #6
    0
  8. #5 Phk1
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:13
    โหยยย ซึ้งร้องไห้อ่าาา
    #5
    0
  9. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:51
    สงสารคริสจังเลย
    ไม่มีโอกาสได้ดูแลน้องอีกแล้ว....
    #4
    0
  10. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 08:18
    เศร้า ไรท์ทำเราร้องไห้ ToT
    #3
    0
  11. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 06:36
    เศร้าอ่ะทำไมพี่คริสไม่ระวังตัวเองเลย รู้ว่ารีบรู้ว่าอยากให้ทัน แต่ชะตามักชอบเล่นตลกกับชีวิตคน จื่อรับรู้ได้สินะว่าพี่คริสยังอยู่ข้าง ๆ 
    #2
    0
  12. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:03
    ชึงอ่ะ
    ร้องไห้เลีย
    ติดตามคะ
    #1
    0