{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 35 : Chapter 35

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,483
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 294 ครั้ง
    23 ต.ค. 62

แรงฉุดรั้งที่ลากตัวเองกลับบ้านเกิด กับแรงฉุดรั้งของหัวใจต่อสู้กันหนักหน่วงจนสุดท้ายแล้วคิวปิดน้อยคยองซูก็หล่นลงมานั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเองที่คอนโดฯ เมืองเลิฟแลนด์ ปืนคู่กายในมือล่วงลงพื้นด้วยไม่มีแรงถือ เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นปานจะขาดใจทำให้รูบี้ต้องรีบวิ่งมาดู

คยองซู!!!

แค่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็พอจะเดาได้ว่าเพื่อนทำอะไรมา เพราะเคยคุยกันมาก่อนแล้ว คิดว่ายังไงก็ต้องมีคนขาดใจตายแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะทรมานขนาดนี้ บอนจิ๋วทิ้งตัวยืนบนหน้าตักของเพื่อนที่ยังปิดหน้าร้องไห้จนตัวโยน

อยากถามอะไรอยู่หลายคำถาม ทว่าอาการของเพื่อนก็เบรกให้เงียบเอาไว้ก่อน ไร้คำพูดใดจากรูบี้ที่ตอนนี้บินขึ้นมานั่งอยู่บนลาดไหล่เป็นเพื่อนให้คู่หูได้รู้สึกสบายใจ

คิวปิดเรายังเลือกรักด้วยตัวเองได้ เหตุใดถึงบงการชีวิตของมนุษย์เก่งนัก ความคิดของทั้งสองคนหากผู้ใหญ่หรือคนอื่น ๆ ได้ล่วงรู้คงถูกมองว่าแปลกแยก คิดต่างเท่ากับคิดผิดแน่นอน แต่เดี๋ยวนี้พอได้เห็นได้ฟังจากเพื่อน รู้บี้ก็มองว่ามันไม่สมเหตุสมผลอยู่หลายอย่าง กับสิ่งที่เผาพันธุ์ของพวกเราทำ

 

 

 

 

 

 

 

 

เพื่อนรักหลับไปข้ามวันแล้วยังไม่ตื่น รูบี้เฝ้าคยองซูอยู่ที่คอนโดมาหลายชั่วโมงแล้วตั้งแต่คยองซูกลับมาถึง จนร้องไห้ จนหลับไป ด้านนอกเปลือกตาบวมตุ่ยขนาดนี้ ถ้าได้ลืมตาให้เห็นข้างในคงแดงจัดอย่างแน่นอน ทำไมคิวปิดอย่างนายต้องมาเจ็บเพราะความรักด้วยนะคยองซู…

“...!!!”

ปฏิกิริยาแรกของวันที่รูบี้กำลังเห็นคือเพื่อนขยับตัว บอนน้อยบินไปยืนรอการลืมตาของคยองซูอยู่บนผ้าห่มที่คลุมหน้าอก ไม่ลืมที่จะเอื้อมมือไปจับมือของเพื่อนเอาไว้ด้วยอย่างตื่นเต้น

ตื่นแล้วเหรอ หิวมั้ย

“...”

ดวงตาว่างเปล่ากับใบหน้าเรียบนิ่งบีบใจเพื่อนสนิทอย่างบอกไม่ถูก หยดน้ำของคยองซูตาไหลลงเปียกหมอน เมื่อตื่นมาก็นึกเห็นใบหน้าของใครคนนึงที่ครอบครองพื้นที่ของหัวใจไปจนหมด คิวปิดรักใครแล้วรักเลย ยังไม่มีใครฉีกกฎข้อนี้ได้

ฮึก...

คยองซู...

ร่างบางพลิกตัวนอนตะแคงกอดผ้าห่มและกำมันเอาไว้จนสุดแรง แต่ก็ไม่อาจบรรเทาความเจ็บปวดที่มันบาดลึกตัดขั้วหัวใจ มันเหมือนจะตายแต่ไม่ตาย ต่อสู้กับความเจ็บปวดที่ไม่มีทางหาย ความเจ็บปวดที่ตามไปจนถึงฝันร้าย ความเจ็บปวดที่ตื่นลืมตามาก็พบกว่ามันยิ่งกว่าฝันร้าย ดังนั้นเขาอยากให้มันเป็นฝัน เพียงแค่ฝันไปได้ไหม…

คนบนเตียงนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ต่างจากเมื่อคืนตอนก่อนจะหลับ ดวงตาบวมแดงยังผลักสายน้ำอุ่นให้ไหลลงเปียกหมอนซ้ำ ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ เริ่มเข้าใจความเจ็บปวดจากความรัก เป็นความรู้ใหม่ที่ไม่เคยอยู่ในตำราเรียน ชาวคิวปิดเราไม่เคยสอนว่ามันมีความรักอีกด้านที่ไม่สมหวัง แต่ตอนนี้คยองซูรู้แล้วว่าเป็นยังไง




 

 




หนึ่งอาทิตย์หลังจากเกิดเรื่อง วันนี้เป็นวันแรกที่คยองซูยอมออกจากห้องมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่สวนสาธารณะ น้อง ๆ นักศึกษาปีที่อ่อนกว่ากำลังจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องการสร้างปืนและสร้างกระสุนตกหลุมรัก ซึ่งคยองซูก็เคยผ่านจุด ๆ นั้นมาแล้ว นึกย้อนไปถึงอดีตตอนเกือบส่งงานไม่ทันก็อดอมยิ้มไม่ได้ เวลานั้นมันสนุกจริง ๆ เวลาที่ได้ใช้กับเพื่อน

พอยิ่งโตขึ้นความทรงจำในอดีีตก็ยิ่งสวยงาม เพราะก่อนนั้นไม่เคยรู้และเข้าใจความเจ็บปวดเท่าตอนนี้ แค่ตื่นเช้าไปเรียน ทำงานส่งอาจารย์ เครียดสุดก็คะแนนสอบไม่ผ่านครึ่ง แต่จากนี้คงเป็นของจริง วัยทำงานที่ไม่มีปิดเทอม ไม่มีช่วงเย็นให้ไปนั่งเล่นกับเพื่อนเพราะต่างคนต่างมีสิ่งที่ต้องทำและรับผิดชอบ ชีวิตมันก็แค่นี้สินะ…

คยองซู วันนี้อาจารย์เซ็นใบจบให้พวกเราแล้วนะบอนจิ๋วที่เพิ่งมาถึงเอ่ยบอกเพื่อนตากลม

จริงเหรอรูบี้!!

จริงสิ

เยี่ยมไปเลย!!

รูบี้ยิ้มตามเมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างนั้นของเพื่อนในรอบสัปดาห์ มันหายไปนานมาก พอได้เห็นอีกทีก็ทำให้รู้สึกดีตามไปด้วย พวกเราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมาก พอได้มีวันนี้ด้วยกันมันก็เป็นเรื่องที่วิเศษที่สุด รูบี้ทิ้งตัวนอนบนหญ้าข้างกันกับเพื่อนที่กำลังมองแผ่นฟ้ากว้าง

เรากลับไปอยู่บ้านกันนะ

เอาสิ อยู่กับพี่ ๆ สนุกดี นายจะได้ไม่เหงาด้วย

นั่นสิ...จะได้ไม่เหงา ตอนนี้เพื่อน ๆ ก็เริ่มส่งโปรเจ็คกันครบเกือบหมดแล้ว วันจบการศึกษาก็ประกาศแล้วว่าจะมีขึ้นเดือนหน้า จบแล้วอีกพาร์ทของช่วงชีวิต จากนี้ก็ต้องเลือกทางเดินให้ตัวเองใหม่ในเรื่องการงาน

เธออยากเป็นอาจารย์ใช่มั้ย

เราจะเป็นได้ยังไง เราต้องตามนายไปทำงานอยู่แล้ว

ถ้าไม่ต้องตามเรารูบี้ก็คงอยากสอนมากกว่าไปกลับโลกมนุษย์กับเราใช่หรือเปล่า

เราจะอยู่กับนายเองไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่

ตอบไม่ตรงคำถามเลยนะ

รู้ไว้แค่เราจะไม่ให้นายอยู่คนเดียวก็แล้วกัน

บอนสาวยิ้ม จริงที่เธอเลี่ยงจะพูดแต่ทั้งหมดนั่นก็เพื่อเพื่อนรักทั้งนั้น งานของบอนคือสร้างกระสุนตกหลุมรักให้คิวปิดใช้ และเก้าสิบเปอร์เซ็นของคิวปิดก็วาปไปกลับโลกมนุษย์กับเลิฟแลนด์เพื่อทำให้มนุษย์ตกหลุมรักกัน อีกสิบเปอร์เซ็นที่เหลือก็ทำงานในกระทรวงบ้าง มหาวิทยาลัยบ้างเพื่อสอนคนรุ่นถัด ๆ ไป แน่นอนว่าเธอฝันอยากสอนบอนคนอื่น แต่นาทีนี้เธอเลือกเพื่อนก่อนอยู่แล้ว





 

 



วันย้ายกลับบ้านของคยองซูมีขึ้นเมื่อวาน ตอนนี้คิวปิดน้อยเลยกำลังแกะกล่องจัดของที่ขนมาจากคอนโดฯ ให้เข้าที่เข้าทาง กับห้องนอนชั้นสามที่ห่างหายไปหลายปี งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราถึงเวลาก็ต้องกลับสู่สถานที่ที่เป็นของเรา แม้บ้านจะไกลเมืองมากกว่าคอนโดฯ ที่พ่อซื้อให้ แต่ก็ไม่ได้ไกลมากเป็นสิบยี่สิบกิโลขนาดนั้น

กล่องปืนถูกเปิดออก ดวงตากลมเคล้าน้ำตาเมื่อเห็นมัน หลายวันแล้วที่ไม่ได้จับเพราะไม่อยากทำ แต่ตอนนี้เรียวนิ้วสวยกำลังเตะสัมผัสด้ามปืน เหตุการณ์ในอดีตวิ่งเข้ามากระแทกใจจนน้ำตาเม็ดโตร่วงลงเปื้อนอาวุธประจำตัว แสงสีส้มสว่างวาบคืนนั้นเป็นฉากสุดท้ายที่เราร่ำลา

เจ้าของมือน้อยปิดฝากล่องลงก่อนจะรีบร้อนเช็ดน้ำตาที่ไหลเปื้อนพวงแก้ม คยองซูหันไปสนใจหนังสือสี่ห้าเล่มที่อยู่ในลังแทนปืนกระบอกนั้น ร่างเล็กเดินออกจากห้องนอนตรงดิ่งไปที่ห้องหนังสือของคุณพ่อในทันที สัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะเข้มแข็ง โชคชะตาพาเราให้ห่าง และตัวเขาเป็นคนตัดสินใจทำเรื่องแบบนี้เอง ดังนั้นจงรับผลให้ไหว

ประตูห้องหนังสือของบิดาผู้ซึ่งอ่านหนังสือมาแล้วเกือบทุกเล่มในเลิฟแลนด์ใหญ่โตโอ่อ่า เพดานสูงเท่าบ้านสองชั้นกับความกว้างราวห้าร้อยตารางวา ในนี้มีหนังสือเก็บอยู่เป็นหมื่น ๆ เล่ม สามสี่เล่มในมือควรจะมีเพื่อนอยู่ คยองซูเลยพามันมาที่นี่

ร่างเล็กของคิวปิดคนสุดท้องปีนขึ้นบันไดแล้วเลื่อนไปยังชั้นหนังสือตามหมวด สายตาหวานกวาดอ่านสันหนังสือหลายร้อยเล่มในชั้นเดียวกันนี้ไปเรื่อย ๆ เมื่อวางหนังสือที่หอบมาเข้าที่เสร็จแล้ว หนังสือเล่มนึงในชั้นจะสะดุดตา คยองซูจึงดึงมันออกมาหวังจะเปิดอ่านแต่ก็มีกระดาษที่ถูกพับสอดเอาไว้ร่วงลงมาขัดจังหวะเสียก่อน

“...?”

จำใจยอมวางหนังสือเข้าที่และปีนตามกระดาษแผ่นนั้นลงมาเพื่อจะตรวจสอบดูว่าคืออะไร กระดาษแผ่นเก่าเมื่อคลี่ออกดูก็พบว่าความกว้างไม่เท่ากับเล่มที่จับเมื่อครู่ แถมสีกระดาษยังต่าง อายุของกระดาษก็ต่าง ที่อยู่ในมือนั้นเก่ามากกว่าหนังสือเล่มที่มันหลบซ่อนอยู่หลายสิบปี

มันเป็นแผ่นกระดาษที่ถูกฉีกออกมาจากหนังสืออีกที ดวงตากลมกวาดอ่านข้อความบนนั้นไปเรืื่อย ๆ ก่อนจะพบว่ามันคือหลักการออกฤทธิ์ของกระสุนตกหลุมรัก

 

 

 

หากเกินหนึ่งเดือนแล้วผู้ถูกยิงไม่พบหน้าใคร พลังของกระสุนตกหลุมรักจะเสื่อมสภาพ

 

 

 

“...!!!”

เป็นไปไม่ได้น่า! ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ ในตำราที่เคยเรียนมันไม่ได้สอนแบบนี้ เพราะเป็นไปได้ยากมาก ๆ ที่คน ๆ นึงจะไม่พบหน้าใครเป็นเวลาหนึ่งเดือน ที่สำคัญมันไม่มีมนุษย์คนไหนรู้ตัวว่าโดนยิง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นโดยมีแค่คิวปิดเท่านั้นที่รู้

ข้อความที่ตำราสมัยใหม่ไม่ได้บรรจุทำให้คยองซูเริ่มเครียด เพราะล่าสุดที่เขายิงนั้นชานยอลรู้ตัวว่ากำลังโดนอะไร คนอื่นไม่รู้เลยไม่ขัดขืนแต่เคสนี้คนของเขารู้!

คยองซูวิ่งหน้าตั้งกำกระดาษในมือไปหาพ่อของตัวเองที่กำลังนั่งจิบชาอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องทำงานโดยไม่เคาะประตู เปิดเข้ามาพรวดพราดเลยแบบไม่ขออนุญาต

พ่อครับ! มันมีช่องโหว่ของกระสุนตกหลุมรักด้วยเหรอครับ ทำไมผมไม่เคยเรียน ทำไมผมไม่เคยรู้ว่ามันเสื่อมสภาพได้

มาถึงก็โวยวายเลย นั่งก่อนสิมีขนมที่ลูกชอบด้วยนะ เอาสักชิ้นมั้ย?”

พ่อครับ!

ชายมีอายุสะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะวางแก้วน้ำชาลงจานรอง เพราะดูเหมือนว่าตนจะทำท่าสบาย ๆ ไม่ได้ ด้วยลูกชายร้อนติดไฟขนาดนั้น คยองซูเดินมานั่งข้าง ๆ พ่อของเขาก่อนจะเริ่มพาเข้าเรื่องใหม่ในทันที โดยไม่สนขนมในจาน

อาจารย์ไม่เคยบอกว่ากระสุนตกหลุมรักมันเสื่อมสภาพได้นะครับ

ก็มันไม่เคยเสื่อมไงลูก

แล้วนี่หมายความว่ายังไงครับ

คยองซูยืนหน้าหนังสือที่ถูกฉีกจนขาดให้พ่อของตน โดยไม่ลืมที่จะหยิบแว่นบนโต๊ะที่พ่อเพิ่งถอดส่งให้พ่อใส่ใหม่ด้วยเพื่ออ่านมัน

ใครฉีกหน้านี้ออกมานะ ตัวเล่มเลยขาดไปหน้านึงเลย

พ่อครับ!

โอเค ๆ ก็มันไม่เคยเสื่อมไงลูก ใครจะอยู่โดยไม่พบเจอคนอื่น ๆ นานเป็นเดือน

ผู้เป็นพ่อกลับเข้าเรืื่อง เพราะลูกชายจ้องหน้ากันเขม็ง มันไม่แปลกไม่ใช่เหรอที่จะไม่แจ้งในตำราเรียน ก็เพราะมันไม่เคยได้เสื่อมสภาพยังไงล่ะ

แล้วมันเสื่อมได้ใช่มั้ยครับ

ไม่มั่นใจนะ ตำราเล่มนี้ก็เกินร้อยปีแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นมีกระสุนของบอนคนไหนเสื่อม

คยองซูเริ่มวิตกกังวล เพราะผลลัพธ์ครั้งนี้ไม่มีการพิสูจน์ที่ชัดเจน ดวงตากลมมองแจกันกุหลาบทีตั้งอยู่กลางโต๊ะพลางคิดไกล นี่ก็เข้าสัปดาห์ที่สามแล้วตั้งแต่เกิดเรื่อง ชานยอลคงไม่ทำให้กระสุนตกหลุมรักเสื่อมหรอกใช่ไหม?

มือน้อยเอื้อมแตะกุหลาบงามที่จะพาเดินทางไปยังจุดหมายได้เพียงใจนึก มันจะไม่มีวันเป็นที่อื่นเพราะเขาคิดถึงชานยอลทั้งใจ แต่ความลังเลมากมายก็เบรกสิ่งปรารถนาในใจให้หยุดนิ่ง

ลูกจะไปไหนเหรอ?”

เปล่าครับ

คยองซูยิ้มหวานให้บิดาก่อนจะลาออกจากห้องไป พ้นประตูห้องของพ่อรอยยิ้มก็หายวับ เหลือเพียงใบหน้ากังวลที่เก็บซ่อนเอาไว้ ขณะคิดพลันสายตาก็เห็นแจกันกุหลาบหน้าห้องเข้าพอดี นี่นับเป็นโอกาสที่สองที่จะสามารถเดินทางไปอีกโลกได้ ทว่าคิวปิดน้อยกลับกัดฟันแน่นและเดินผ่านมันไป

ยังไงชานยอลคงไม่ทำแบบนั้นหรอก เขามีงานต้องทำ มีที่ต้องไป คงไม่ทนเก็บตัวเป็นเดือนขนาดนั้น และตอนนั้นที่ยิงก็เห็นชัดว่าอีกฝ่ายลืมตาอยู่ ลืมไหมนะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันนี้ท่านนายกก็ยังต้องออกไปปฏิบัติหน้าที่เหมือนเดิม แถมจวนเจียนจะใกล้วันเลือกตั้ง แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือลูกชายที่ไม่ออกไปทำงานหลายวันรายนั้น ไม่มีรถมาคอยรับชานยอลออกไปทำงาน แต่ว่าเป็นซองแจที่ต้องออกไปหิ้วงานเข้าบ้านทุกวัน ๆ แทน

สวัสดีครับคุณผู้ชาย

ชานยอลเป็นยังไงบ้างล่ะเลขาควอน

คุณหนูไม่ยอมพบใครมาเดือนนึงแล้วครับ

คนเป็นพ่อถอนหายใจ นี่เวลาเดินมาครบเดือนแล้วหรอกหรือที่ลูกขังตัวเองไว้ในห้องโดยไม่บอกเหตุผล ใครขอพบก็ไม่อนุญาตสักราย รวมถึงเลขาของตัวเองด้วย

วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“...”

เลขาควอนปิดปากเงียบสนิท เรื่องคืนนั้นไม่มีใครพูดอะไร รวมถึงราเชลด้วย เธอตกใจมากที่เห็นคนหายตัวไปต่อหน้าต่อตา หลังจากเด็กคนนั้นหายไป ชานยอลก็ไม่เคยออกจากห้องอีกเลย

ผมขอตัวเอาเอกสารไปให้คุณหนูเซ็นก่อนดีกว่าครับ คุณผู้ชายเดินทางปลอดภัยนะครับ

เลขาควอนโค้งให้พ่อของชานยอลก่อนจะหิ้วกระเป๋าขึ้นชั้นสองไป ภาพที่ติดตาของซองแจในวันนั้นคือชานยอลปิดเปลือกตาแน่นสนิทหลังรู้ตัวว่าถูกยิง เขารู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นหากคนแรกที่ชานยอลเห็นเป็นราเชล แต่ความดื้อดึงที่ชานยอลมีมาตั้งแต่เด็ก ก็เป็นผลให้คุณหนูของเขาสู้จนวินาทีสุดท้าย และขังตัวเองไว้ในห้อง

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

คุณหนูครับ ผมเอาแฟ้มงานมาให้ครับ

วันนี้พาคนออกจากสนามแข่งให้หน่อย ฉันจะไปที่นั่นเตรียมรถให้ด้วย แล้วอย่าลืม...

ได้ครับ ผมจะเคลียร์คนออกจากบ้านให้ตอนคุณหนูลงมานะครับ

ความรู้ใจของคนนอกห้องทำให้ชานยอลรู้สึกสบายใจทุกครั้ง ซองแจไม่เคยถามว่าทำแบบนี้ทำไม นั่นเพราะพวกเรารู้ว่าคยองซูเป็นใครและทำอะไรได้บ้าง ไม่เอ่ยถามแถมยังช่วยจัดแจงงานทุกอย่างให้อย่างดีเสมอตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

 

 

รออยู่ไม่นานนักหลังเซ็นงานเสร็จชานยอลก็ถือแฟ้มเหล่านั้นไว้ในมือเตรียมพามันกลับบริษัทด้วยตนเอง มือหนาจับลูกบิดประตูอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันออกช้า ๆ ข้างนอกห้องที่ไม่ได้เห็นมานานนับเดือนยังสวยงามเต็มไปด้วยแจกันที่ปักดอกกุหลาบ ชานยอลหันมองซ้ายขวาตลอดเพราะกลัวจะพบใครเข้า แต่ก็ไม่มี จนสุดท้ายพาตัวเองมานั่งบนรถตู้ประจำตำแหน่งได้ในที่สุด ผ้าปิดตาถูกซองแจวางเอาไว้ให้ที่เบาะนั่ง ชานยอลจึงหยิบมันขึ้นมาสวมแล้วเอนเบาะนอนในทันที

เลขาควอนเดินมาปิดประตูรถให้และเผยยิ้มบาง ไม่ได้เจอคุณหนูของตัวเองมานานมาก แม้จะซูบลงไปบ้างแต่เมื่อเห็นว่าชานยอลยังสบายดีตนก็โล่งใจ ซองแจพยักหน้าให้คนขับรถเข้าประจำที่ก่อนตนจะจองที่นั่งด้านหน้า ปล่อยพื้นที่หลังกระจกกั้นให้เป็นของชานยอลทั้งหมด

 

 

 

 

 

รถตู้จอดสนิทที่ประตูทางเข้าบริษัทที่ตอนนี้ร้างคน ซองแจออกคำสั่งให้ทุกคนกลับบ้านและต้องออกจากตึกภายในครึ่งชั่วโมง ซึ่งมันก็สำเร็จอย่างง่ายดาย เพราะใคร ๆ ก็อยากกลับบ้านกันทั้งนั้น ยิ่งเลิกก่อนเวลายิ่งดี

อีกสองสามนาทีค่อยลงมานะครับ

อืม

ซองแจลงมาเปิดประตูให้กับคนที่ยังเอนตัวนอนอยู่บนเบาะ พร้อมกับขอเวลานิดหน่อยให้ตนกับคนขับรถได้วิ่งออกนอกสถานที่

ปาร์คชานยอลนับเวลาถอยหลังในใจไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้เลขเหลือศูนย์ จึงค่อย ๆ เปิดที่ปิดตาออกและเดินลงจากรถ อาคารหลังใหญ่ที่คิดถึงยังคงสง่างามเหมือนเดิม เว้นแต่ไม่มีชีวิตชีวาเท่าไหร่เมื่อไร้คน ขายาวพาเจ้านายของมันเดินเข้ามาในตึกที่เงียบสนิท

ชานยอลเดินเรียบกระจกชั้นทำงานของตัวเองไปเรื่อย ๆ พร้อมมองดูสนามแข่งด้านล่างที่คิดถึง มันนานมากแล้วนะ...

ปึก!

ใคร?!!”

ปาร์คชานยอลหันหลังมือบังสายตาของตัวเองไว้ในทันทีเมื่อได้ยินเหมือนเสียงคนทำอะไรตก แต่ก็ไร้การตอบรับ เสียงฝีเท้าวิ่งห่างกันไปเรื่อย ๆ ส่วนชานยอลยังยืนก้มหน้านิ่งอย่างหวาดหวั่นว่าจะพบใครเข้า เขาไม่อยากรักใครอีก ไม่อยากลืมว่าเคยรักใครคนนึงยังไง ถ้าการเจอใครอีกหลายคนแล้วจะลืมคน ๆ นึงในใจ เขาขอไม่เจอคนทั้งโลกเพื่อเก็บความทรงจำนั้นไว้กับตัวเองดีกว่า

“...!!!”

กลีบกุหลาบปลิวเข้ามาในกรอบสายตาของคนที่ยืนนิ่งมองพื้น มันปลิวมาชนปลายรองเท้า วินาทีนั้นเองที่ชานยอลลืมที่จะสะกดสายตาตัวเองให้มองต่ำ ใบหน้าตื่นตกใจมองหาต้นตอของกลีบกุหลาบบนพื้นเหล่านี้ ทว่าไม่มี หรือว่าจะเป็นคนที่วิ่งหนีไป?

คยองซู?”

หัวใจดวงใหญ่กระตุกวูบเมื่อความน่าจะเป็นที่กำลังเจอมันบ่งบอกได้เพียงคน ๆ เดียว ร่างสูงออกวิ่งตามเสียงฝีเท้าที่ได้ยินอยู่ไกล ๆ ไปในทันที เส้นทางนี้แทบจะไม่มีใครเดินมาถ้าไม่ใช่สายบริหารหรือหัวหน้าแผนก เพราะมันมุ่งหน้าตรงไปที่ห้องทำงานของเขาและห้องประชุมใหญ่

คุณใช่มั้ย?”

แกร็ก!

หลังไว ๆ ของใครคนนึงหายเข้าไปในห้องทำงาน ชานยอลมองไม่ชัดว่าเป็นใคร และตอนนี้ประตูห้องก็ถูกล็อคจากข้างใน ม่านตรงทางเดินถูกปิดเอาไว้จึงมองไม่เห็นข้างใน ทางเดียวที่จะรู้ว่าตนคิดถูกหรือไม่คือเข้าห้องประชุมข้างกันนี้และชานยอลก็ไม่รีรอ เพราะที่ตรงนั้นผนังห้องเป็นกระจกใสกั้นไว้กับห้องทำงานของตน

“...!!!”

เมื่อเปิดประตูห้องประชุมเข้ามา ชานยอลก็เห็นได้ในทันทีว่าใครเป็นคนล็อกประตูห้องทำงานของตนเอาไว้ ดวงตาสวยเปื้อนน้ำตาจนแพขนตาเปียกชุ่มไปหมด คนตัวเล็กในอีกห้องหันมาสบตากันทันทีและตกใจมาก นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่ได้เห็นหน้า นานแค่ไหนแล้วที่ความคิดถึงทำร้ายใจทั้งเช้าและเย็นจบบอบช้ำ คล้ายตายแล้วตายอีก คนใจร้ายคนนั้นอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง

คยองซู...

คยองซูรีบหลบสายตาของชานยอล เพราะกลัวกระสุนตกหลุมรักทำงาน แต่ทว่ามันไม่เกิดขึ้น ทุกอย่างปกติ งั้นแสดงว่ามันออกฤทธิ์ไปแล้วหรือ? แต่แววตาที่อีกฝ่ายมองกันมันไม่ได้มีความห่างเหิน มันไม่ได้เหมือนคนที่มีรักใหม่แล้วแต่อย่างใด

คุณรักใครไปแล้วหรือยัง

คุณมาเพราะอยากรู้ผลเหรอ...

หรือว่าตำราหน้านั้นจะเป็นเรื่องจริง เพราะนี่ก็ครบเดือนมาหนึ่งวันแล้ว ทั้งคู่คุยกันผ่านกระจกกั้น แววตาของชานยอลเปลี่ยนไปเป็นคนใหม่ มันไม่เข็มแข็ง ไร้เรี่ยวแรง ไม่มีพลังเหมือนคนก่อนที่เคยรู้จัก

ไหนคุณบอกว่าความรักมันสวยงามไง ไหนคุณบอกว่าผมจะมีรักที่ปลอดภัย ถ้าผมบอกคุณว่าทุกวันตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาผมเหมือนจะตายตอนคิดถึงคุณ แบบนั้นเรียกปลอดภัยมั้ย

คนฟังที่กำลังมองหน้าปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลลงอาบแก้มอีระลอก คำพูดพวกนั้นเขาเคยพูดจริง และมันดันไม่เป็นจริงเลยสักเรื่อง ชานยอลไม่ลืมกันเลย มันชัดเจนแล้วว่าการที่ตนยิงปืนใส่วันนั้นมีผลเป็นโมฆะ เพราะความรู้สึกรักมากมายจากชานยอลถูกส่งผ่านสายตาและความรู้สึกเข้ามาสู่หัวใจของคยองซู

เรื่องนี้คุณเอาชนะผมไม่ได้ ถ้าคุณไม่กลับมาผมจะไม่ยอมพบหน้าใครไปตลอดชีวิต

จริงอย่างที่คิด ชานยอลรู้ตัวว่าถูกยิงกระสุนตกหลุมรักใส่ และต่อต้านกันมาตลอดเดือน คำพูดนั้นทำให้คยองซูร้องไห้หนักขึ้นไปอีก นี่เขาทำอะไรลงไป ไม่ช่วยสร้างรักที่ดีแถมยังเป็นต้นเหตุให้คนรักกักขังตัวเองจากโลกภายนอกเหรอ

หนึ่งเดือนที่ผ่่านมาคุณไม่ได้เจอหน้าใครเลยงั้นเหรอ

ใช่

ต่อไปไม่ต้องหลบอีกแล้วนะ กระสุนตกหลุมรักคงสภาพได้แค่เดือนเดียวเท่านั้น

“...!!!”

เราขอโทษ สำหรับทุกอย่าง ที่เรามาวันนี้เพื่อจะเช็กให้แน่ใจว่า...

ว่าผมรักคุณ ไม่เคยมีคนอื่น นั่นคือสิ่งที่คุณควรรู้

“...!!!”

แรงบีบรัดในอกเริ่มทำให้คยองซูหายใจไม่ค่อยออก ยกมือปาดน้ำตาที่ก่อกวนการมองเห็นออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อขอมองใบหน้าของคนที่ตนคิดถึง อีกฝ่ายดูผอมลงกว่าที่เคย ไม่ยอมกินข้าวเหรอเจ้าชานยอล

กินข้าวให้เยอะขึ้นหน่อยนะ

ผมคิดถึงคุณคยองซู ได้โปรดเปิดประตูให้ผมเข้าไปหานะ

คยองซูส่ายหน้าไปมาให้เป็นคำตอบ ซ้ำยังก้าวถอยหลังเว้นช่องว่างให้ห่างกันมากกว่าเดิม ความรู้สึกผิดมากมายก่อตัวในใจของคิวปิด เขาไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ และตอนนี้จะเอาหน้าที่ไหนไปรับฟังคำว่าคิดถึงจากปากของชานยอลอีก ในเมื่อตลอดเดือนที่ผ่านมาทำร้ายอีกฝ่ายอย่างใจร้ายมาโดยไม่รู้ตัว

ไม่ ๆ คยองซู ฟังผมก่อนผมขอร้อง

ชานยอลเห็นน้องถอยหลังห่างออกไปเรื่อย ๆ มันจะไม่น่ากลัวเลยถ้าหากโต๊ะทำงานไม่มีแจกันกุหลาบวางอยู่ด้วย ไม่มาทำงานตั้งหลายวันใครมันช่างเปลี่ยนดอกไม้ไว้ให้ทุกวันนะ! เมื่อเห็นท่าไม่ดีผู้บริหารหนุ่มก็หันหลังไปคว้าเก้าอี้ของห้องประชุม มาขว้างใส่กระจกที่เป็นตัวกั้นเดียวระหว่างพวกเขา

เพล้งงงง!!!

กระจกบานใหญ่แตกละเอียดกระจัดกระจายเต็มพื้นห้อง แต่ในขณะนั้นเองกุหลาบดอกสวยก็ดันอยู่ในมือของคยองซูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เราขอโทษ

ไม่เอาแบบนี้ ผมขอร้องผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ

ชานยอลยกมือปรามคนรักของตัวเองขณะค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาอย่างค่อยเป็นค่อยไปแม้ในใจจะอยากวิ่งเข้าชาร์จแล้วก็ยังพยายามทำให้ช้า

เราทำคุณเสียใจ เราทำร้ายคุณ ฮึก...

ไม่เป็นไรผมไม่โกรธ ตอนนี้คุณวางกุหลาบลงก่อนได้มั้ย

เรานิสัยไม่ดี เรา...ฮึก...

ดูเหมือนตอนนี้สติของคยองซูจะหายไปแล้ว ถึงได้เริ่มพูดจาวกวนและฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง ร่างบางตรงหน้าสะอึกสะอื้นจนตัวโยน ไม่ยอมมองหน้ามองตา จนสุดท้ายชานยอลก็เข้าไปหาจนสามารถแตะถึงตัว ฝ่ายที่กำลังร้องไห้อย่างหนักสะดุ้งตกใจเมื่อถูกสัมผัสก่อนจะ…

ฟึ่บ!!!

 

 

 

 

          ก็บอกแล้วไงว่าผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ...








#ฉีกโชคชะตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 294 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2630 Luvcs (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 12:08

    ฮื้อ ไม่เอาแบบน้องหายไปคนเดียวนะ

    #2,630
    0
  2. #2617 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 10:22
    อย่าบอกนะว่าชานยอลติดไปเลิฟแลนด์ด้วย
    #2,617
    0
  3. #2568 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:09
    จะได้ไปเปิดตัวปะ รอชมเด้ออ
    #2,568
    0
  4. #2319 Nara (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 07:30

    ไปเลิฟแลนด์ด้วยกันเหรอ!?! กรี๊ดด ตาพี่จะได้ไปเจอพ่อตาแม่ยายแล้วเหรอ

    #2,319
    0
  5. #2318 kyungmin___ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 02:07
    คุมพี่จะได้มองพระจันทร์ที่ใหญ่กว่าโลก 4 เท่า จากหน้าต่างชั้น 3 แล้วใช่มั้ยคะ ..
    #2,318
    0
  6. #2312 Anrolina (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:01

    ใกล้สิ้นเดือนแล้วชั้นต้องกินมาม่าแล้านิยายยังมาม่าอีก ฮือออไม่ไหวhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png

    #2,312
    0
  7. #2311 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 11:59
    ยอมให้ความสู้ของชานยอลมาก รู้ว่าโดนยิงแล้วจะเป็นยังไงก็พยายามถึงที่สุด ไม่ยอมเจอใครเลยเป็นเดือน ไม่อยากลืมว่าเคยรักใครคนนึงฮืออ
    #2,311
    0
  8. #2309 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 02:31
    ไปเ้วยกันใช่มั้ยคะ ลุ้นๆๆๆๆๆ สงสารพี่เขาหน่อยนะคะน้องซู TT
    #2,309
    0
  9. #2308 MuPing Burn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 22:20
    ไปแล้ววว ไปเลิฟเเลนด์เเล้วววว 555
    #2,308
    0
  10. #2307 mintswrp (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:57
    ฮือออ ไม่ไหวมากๆ ขอให้หายไปด้วยกันนะคะ เจ้าชานยอลสู้ๆนะ ผ่านไปให้ได้
    #2,307
    0
  11. #2306 ticminminn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:48
    หายไปด้วยกันมั้ยยย
    #2,306
    0
  12. #2305 Tongging (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 17:08

    มันจะต้องมีสักวิธีที่ทำให้อยู่ด้วยกันได้แหละ

    #2,305
    0
  13. #2304 Aqndear (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:06

    หายไปอยู่เลิฟแลนด์ด้วยกันเลยมั้ยนะ???”

    #2,304
    0
  14. #2303 sthinteresting (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 11:13
    แงงงง สงสารทั้งคู่เลยค่ะไรท์
    #2,303
    0
  15. #2302 pinksoo16 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 00:33
    เจ้าชานยอลจะไปเลิฟแลนด์มั้ย ไปพร้อมๆกันเลยยยย ฮื้ออออ น้องต้องรู้สึกผิดมากแน่ๆ แต่ชยอลเก่งมาก! ชอบความทุ่มเทนี้
    #2,302
    0
  16. #2301 Kek_jc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 23:25
    ฮือออออ น้องงงงงงงง เห็นมั้ยแม่บอกแล้วว่าจะสั่งเจ้าชานยอลห้ามไปเจอใคร เขารักลูกแม่จริงๆด้วย หนูก็รักพี่เขาใช่มั้ยลูก กลับมาหาพี่เค้านะ
    #2,301
    0
  17. #2300 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 21:50
    กลับมาอยู่ด้วยกันเหอะ สงสารมากเลยร้องไห้ตามเลยเนี่ย ใจฉันปวดร้าวมากเลย ฮื่อๆๆๆๆๆ
    #2,300
    0
  18. #2299 Pacharaporn Chiangsin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 19:43
    ร้องไห้เหมียนหมา~~~~
    #2,299
    0
  19. #2298 teeyoui1 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 18:13
    สงสารทั้งคู่เลย ฮือๆๆ
    #2,298
    0
  20. #2297 Ww6112 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 17:33
    สงสารพี่เค้าลูกกกกก ฮือออTT
    #2,297
    0
  21. #2296 meena2560 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:00
    โอ้ยยค้างงงง​ พี่ไปเลิฟแลนด์​กับน้องใช่มั้ยไปได้ทีเถอะฉีกโชคชะตา​ไงมันต้องเป็นไปได้สิ​ สงสารทั้งคิวปิดน้อยทั้งเจ้าชานยอลเลย
    #2,296
    0
  22. #2295 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 15:14

    คยองซูอย่าใจร้ายกับชานยอลนักเลยรีบกลับมาหาชานยอลเถอะนะ

    #2,295
    0
  23. #2294 kaewngam (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 13:09
    คยองซูเราก็เห็รแช้วนี่ว่าชานยอลเป็นยังไงตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แล้วยังจะหนีพี่ไ, อีกหรอ ไม่สงสารกันบ้างรึไง ฮืออออออออ เจ้าชานยอลสู้ๆนะ
    #2,294
    0
  24. #2293 deerplanet (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 12:23

    คิวปิดน้อย อย่าหนีไปแบบนี้ เจ้าชานยอลจะขาดใจตายอยู่แล้วนะ กลับมาให้เจ้าชานยอลกอดก่อนได้มั้ย ฮรืออออออออออออ

    #2,293
    0
  25. #2292 Namikao_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 11:19

    สงสารชานยอลลล ไม่ยอมเจอใครมาเลยตั้งเดือนนึง คยองซูหนูใจแข็งเกินไปแล้วววว
    #2,292
    0