{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 34 : Chapter 34

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,580
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 284 ครั้ง
    15 ต.ค. 62

          การเวลาเดินผ่านจากหนึ่งวันเป็นสอง จากสองวันเป็นสาม จนกระทั่งวันนี้ชานยอลทนไม่ไหวแล้วที่จะรออยู่ที่นี่คนเดียว ตั้งใจยิ่งที่จะบอกคิวปิดน้อยว่าไม่อนุญาตให้คยองซูหายไปมากกว่าสามวัน เจ้าชานยอลนั่งนิ่งบนเตียง ไม่มีหนังสือในมือ ไม่มีมือถือ แค่นั่งเฉย ๆ มองดูนาฬิกาที่ฝาผนังเดินไปให้ถึงสามทุ่ม

         พึ่บ!

         “...”

         “...?”

         ความเงียบในวันนี้ทำให้คยองซูรู้สึกแปลกใจ ปกติชานยอลต้องเดินมาหากันแล้วแต่นี่เจ้าของห้องยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ก็เลยต้องเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาแทน ร่างบางทิ้งตัวลงข้างเตียงก่อนจะใช้สายตาออดอ้อนกับชานยอลที่นั่งหน้านิ่ง แถมคิ้วขมวด คยองซูกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะเริ่มพูด

         คุณยังไม่อาบน้ำเหรอ

         “...”

         ทำไมยังอยู่ในชุดทำงาน

         “...” 

         โกรธแน่เลย

         “...”

         ใช่เปล่า?”

         ไร้เสียงตอบรับ เจ้าชานยอลของคยองซูมองหน้ากันนิ่ง… แบบนี้ไม่ต้องเดาแล้วว่างานเข้าไหม เพราะมันเข้าจัง ๆ แบบหลบไม่ทันเลยทีเดียว คยองซูไม่เคยโดนชานยอลนิ่งใส่ขนาดนี้ ตอนนี้เลยใจคอไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

         คุณบอกว่าเมื่อวานอาจจะกลับมาได้

         พอดีงานมันไม่เสร็จน่ะ

         งั้นก็น่าจะมาบอกผมบ้าง

         เราถึงได้บอกคุณว่าอาจจะไง...

         คยองซูเริ่มรู้สึกผิด เพราะในใจนั้นรู้ว่าตั้งใจจะไม่กลับ และมันไม่ได้มีงานอะไรต้องแก้ตามที่กล่าวอ้างกับผู้ปกครองรายนี้ ตั้งใจจะทำตัวให้ชินปรับกันทั้งเขาทั้งชานยอลเผื่ออนาคตมันอาจจะต้องใช้เวลานานกว่าสามสี่วัน

         จิตใจของคนที่ไปหาไม่ได้กระวนกระวายตลอดทั้งวันทุกวัน ที่คยองซูบอกว่าจะไม่กลับบ้าน กลัวไหมคงต้องบอกว่ากลัวมาก ทว่าความเชื่อใจที่ชานยอลกำลังเรียนรู้นั้นเป็นเหตุผลที่เขากล้าปล่อยคนรักออกห่าง เพราะคิดว่ายังไงน้องก็ต้องกลับมา

         หลายวันมานี้คิดเยอะถึงเรื่องที่ไปโมเมเอาเขาเป็นแฟนแต่ไม่ยอมขอ เพราะไม่รู้ว่าคยองซูจะเห็นพ้องต้องกันหรือเปล่า และไม่รู้ว่าน้องพอใจไหมที่ตนทำแบบนั้นไป ก็เลยคิดหาจังหวะเวลาเหมาะ ๆ เพื่อขอคยองซูเป็นแฟน กับรอบอกคำ ๆ นึงอยู่ แต่น้องก็ไม่ค่อยมีเวลาว่างอยู่ด้วยกัน แผนเลยล่มบ่อยจนเริ่มเครียด

         ผมคิดถึงคุณ

         “...!!!”

         ยิ่งคุณห่างยิ่งคิดถึง มันใจจะขาดรู้มั้ย

         ดวงตาหวานสั่นระริก หัวใจดวงน้อยตอบสนองคำพูดของชานยอลตึงตังใต้แผ่นอก นึกโทษตัวเองซ้ำ ๆ ว่าเหตุใดถึงกล้าทำร้ายหัวใจของตัวเองมากเพียงนี้ ตอนอยู่เลิฟแลนด์คนเดียวเห็นแค่ตัวเองเป็นทุกข์ยังไม่เจ็บเท่าเห็นชานยอลในเวลานี้เลย

         ร่างบางขยับตัวเข้าไปกอดชานยอลเอาไว้แน่น ก่อนจะได้รับการตอบกลับมาแบบเดียวกัน เสียงสูดหายใจเข้าลากยาวจนเต็มปอดเมื่อรู้สึกผ่อนคลาย เวลาเราอยู่ด้วยกันไม่เคยมีครั้งไหนไม่รู้สึกดีเลย

         งั้นอาทิตย์นี้เราจะอยู่กับคุณทั้งอาทิตย์เลย

         คำตอบหวาน ๆ รดหัวใจของชานยอลที่ห่อเหี่ยวให้มีแรง แบบนี้สิดี แบบนี้แหละที่ตามหามาหลายวัน มนุษย์ตัวใหญ่พอใจกับคำตอบที่ได้รับ พรุ่งนี้จะตื่นแต่เช้าไปตัดกุหลาบทิ้งให้ราบทั้งสวนเลยคอยดู! จะได้ไม่ต้องหนีไปไหนอีก





 

 

 

 

 

         หลายวันมานี้ชานยอลมีผู้ติดตามหน้าหวานมาทำงานด้วยเหมือนเคย บอสใหญ่ของที่นี่ดูไม่เครียด ยิ้มบ่อยมากกว่าอาทิตย์ที่แล้วที่เรียกประชุมมันทั้งวันทุกแผนก เพราะไม่อยากให้ตัวเองฟุ้งซ่าน ทำแต่งานลูกเดียวจนพนักงานหัวปั่นกันไปหมด

         รถมาแล้วครับคุณหนู

         โอเค

         ชานยอลมีนัดกับผู้ใหญ่นอกสถานที่ในบ่ายนี้ จึงจำเป็นจะต้องไปทำงานแล้วปล่อยคยองซูคุมห้องผู้บริหารแทน โดยมีซองแจอยู่ด้วย วันนี้ทั้งบ่ายจะทำทุกอย่างเองเหมือนคนโตแล้ว ไม่ต้องมีเลขาอยู่ด้วยก็ได้ อยากให้คยองซูมีคนดูแลซึ่งตัวเขาดูแลตัวเองได้ เอ...หรือจะยกเลขาควอนให้เลยดีนะ

         อยู่กับซองแจนะ

         อื้ม~”

         เดี๋ยวซองแจจะพาคุณไปรอผมที่นึงเย็นวันนี้ ไปรอผมที่นั่นนะ

         ชานยอลว่าขณะเดินเข้าใกล้เด็กตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟา เรือนคิ้วยุ่งของเจ้าคิวปิดผูกโบว์เพราะสงสัยว่ามันคือที่ไหน ปกติแล้วเรากลับบ้านกันนี่นา

         ที่ไหนเหรอ?”

         อยากรู้ต้องรอ

         เราอยากรู้ตอนนี้นี่นา

         ก็ผมไม่บอกนี่นา

         คุณหนูชานยอลเลิกคิ้วสูงเมื่อยอกย้อนคำพูดของเจ้าคิวปิด คยองซูทำหน้ายับยุ่งเมื่อไม่พอใจที่ชานยอลไม่บอกกัน แล้วนี่อีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะรู้ เขาจะทนนั่งเฉย ๆ ได้ยังไง!

         จมูกโด่งถูกมือดีบีบนิดหน่อยก่อนชานยอลจะโบกมือลาและเดินจากไป คยองซูไม่รอที่จะยกยิ้มให้และบ๊ายบายกลับไปด้วย เจ้าตัวเล็กเดินวนไปวนมาในห้องเพราะคิดไม่ตกว่าเย็นนี้จะมีเรื่องอะไร อืม...หรือบางทีอาจจะแค่พาไปกินข้าวก็ได้มั้ง

 

 

 

 

 

         ช่วงเวลาบ่ายโมงแดดเปรี้ยงคฤหาสน์หลังสีน้ำตาลครีมกำลังมีผู้บุกรุก เท้าน้อยของคนที่หนีเลขาควอนมาจากสนามแข่งกำลังก้าวย่างเข้าห้องของชานยอลไปเงียบ ๆ โดยไม่มีใครรู้ กุหลาบในมือที่ซ่อนเอาไว้ถูกเก็บลงกระเป๋ากางเกงตามเดิมเมื่อเดินมาถึงจุดหมาย

         ตู้เก็บปืนที่รหัสเป็นวันเกิดของชานยอลกำลังมีเด็กคนนึงกดจิ้ม เพื่อเอาอาวุธสำคัญของตัวเองกลับมา แน่นอนว่าคยองซูรู้นานแล้วแต่ไม่ได้ทำแบบนี้ เพียงเพราะตอนนั้นความคิดของตัวเองยังไม่ตกตะกอนเช่นตอนนี้

         ในขณะเดียวกันรถตู้คันใหญ่สีดำขลับวิ่งเข้ามาจอดในบ้าน ชานยอลสั่งให้มาส่งที่นี่ก่อนไปพบผู้ใหญ่ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายเย็นชามาหลายสิบปีทำให้คนในบ้านที่ได้เห็นคุณหนูยิ้มมีความสุขไปด้วย หลายอย่างเปลี่ยนไป ชานยอลใจดีแถมใจเย็นขึ้นเยอะในปัจจุบัน ทุกคนที่นี่ดูออกว่าผู้ช่วยของเลขาควอนเป็นแค่ตำแหน่งปลอม ๆ เท่านั้น เพราะชานยอลไม่เคยจะสั่งให้คยองซูไปทำอะไร แถมเลขาควอนยังคอยเอาใจเป็นพิเศษเช่นเดียวกัน

         บานประตูห้องนอนถูกเปิดออกโดยคนรีบร้อนรายหนึ่ง ชานยอลยังหุบยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงของที่จะเข้ามาเอา ตู้เซฟของสำคัญข้างทีวีเป็นจุดที่ร่างสูงเลือกหยุด รหัสหกตัวถูกจิ้มกกดสองชั้นต่างกันไป

         ด้านในมีกล่องกำมะหยี่สีกรมอยู่หน้าสุด มือหนาหยิบมันออกมาเปิดดูเพื่อเช็คความเรียบร้อยของสร้อยคอทองคำขาวที่มีแหวนเกลี้ยงหนึ่งวงห้อยอยู่ ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะมีวันที่เดินเข้าไปเลือกเครื่องประดับให้คนรัก คนที่ไม่เคยศรัทธาในความรักกำลังเริ่มศรัทธาเพราะตกหลุมรักกามเทพจนหมดใจ

         “...?”

         ขณะที่กำลังจะถอยตัวออกจากห้องเพื่อไปทำงานต่อ หางตาก็ดันเหลือบไปเห็นประตูตู้เซฟข้างเตียงที่ตนใช้เก็บปืนเปิดอยู่ ชานยอลนิ่งไปเมื่อใจนึกถึงของที่ตนเก็บเอาไว้ข้างใน ล่าสุดตอนมันอยู่ในมือของคยองซูมันอันตรายกว่าปืนจุกระสุนอื่นขนาดไหนยังจำได้ดี ขายาวก้าวเดินไปจนถึงหน้าตู ก่อนจะกลั้นใจเปิดดูข้างใน

         “...!!!”

         มันหายไปแล้วจริง ๆ ชานยอลปิดเปลือกตา อาการสั่น ๆ นี้ทำให้เขารู้สึกกลัว มือหนากำกล่องของขวัญในมือเอาไว้แน่น









ในขณะที่หนึ่งคนกำลังเดินหน้าบอกคำว่ารัก อีกหนึ่งคนกำลังคิดสวนทาง…





 



ซองแจนำทางเด็กคนนึงเข้ามายังร้านอาหารร้านโปรดของคุณหนูชานยอล ร้านนี้เป็นของเพื่อนเขาเอง เชฟจบนอกมีฝีมือแต่รับลูกค้าวันละไม่กี่โต๊ะเท่านั้นแถมเปิดแค่ช่วงเย็น ตัวร้านก็เลือกทำเป็นแนวที่เชฟชอบ อาคารปูนเปลือยแฝดสองอาคารมีทางเชื่อมกันทุกชั้น แต่วันนี้ชั้นบนสุดของอาคารหนึ่งถูกจองเอาไว้แล้ว

อากาศดีจังเลย

คิวปิดน้อยยืนพิงขอบตึกและยกแขนอ้ารับลมเย็น ๆ ตอนตะวันใกล้ลับฟ้า คยองซูมาถึงก่อนชานยอล เจ้าของตากลมโตหันมองตึกซ้ายมือติดกันที่มีคนอยู่แน่นทุกโต๊ะ ตอนเดินขึ้นมาก็เช่นกันทุกชั้นคนเยอะมากแต่ข้างบนนี้ดันมีอยู่แค่โต๊ะเดียว

ทำไม...

คุณหนูเหมาชั้นบนไว้ครับ

อ๋อ

ซองแจตอบคำถามได้อย่างตรงประเด็น เพราะดูสายตางุนงงของคยองซูก็พอจะทราบแล้วว่าจะถามอะไร ซึ่งครั้งนี้เขาก็เดาถูก โต๊ะที่ถูกจัดไว้ในสวนข้างบนนี้ค่อนข้างในความเป็นส่วนตัวเมื่อเดินมานั่งประจำที่ มีต้นไม้กั้นไม่ให้เห็นตึกข้างกัน วิวเมืองจากเนินตรงนี้ต่างจากเลิฟแลนด์ และคยองซูก็เริ่มจะชอบมันมากกว่าเลิฟแลนด์แล้วเสียแล้ว

คงคิดถึงน่าดู

ซองแจที่ยืนอยู่ไม่ไกลสงสัยประโยคนั้นของคยองซู สายตาที่สื่อไปถึงอะไรบางอย่างทำให้เขาวิเคราะห์ไม่แตก มันดูเบาหวิวและหนักแน่นในคราวเดียวกัน แต่เลขาควอนต้องหยุดความสงสัยไว้เพียงเท่านั้นเมื่อหันไปเห็นคุณหนูของตัวเองขึ้นมาถึง ซองแจโค้งให้ชานยอลนิดหน่อยก่อนจะเดินกลับออกไป เพื่อปล่อยเวลาให้ชานยอลได้มีพื้นที่ส่วนตัว วางแผนมาหลายวันหลายรอบแล้ว กว่าเจ้าตัวดีจะมานั่งอยู่ตรงนี้ได้

“...!!!”

ชานยอลค่อย ๆ เดินอ้อมมาข้างหลัง ปิดตาคนที่กำลังชมเมืองไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง รอยยิ้มสวยรูปหัวใจคลี่ออกเมื่อหายตกใจ และเดาได้ว่าใครกันที่ยืนซ้อนหลัง สัมผัสแบบนี้ กลิ่นตัวแบบนี้มีแค่คนเดียวที่รู้จัก

มาแล้วเหรอ

ค่อย ๆ เลื่อนมือออกคืนการมองเห็นให้คนตัวเล็ก ชานยอลขยับตัวถอยมานั่งเก้าอี้ตัวเองแล้วมองรอยยิ้มหวานที่แสนคิดถึง รอยยิ้มนี้ซ่อนความรู้สึกอะไรไว้ในใจนะคยองซู คุณคิดอะไรอยู่? ได้แต่นึกสงสัยแต่ก็ไม่ถาม ยังมั่นใจว่าตนจะสามารถทำให้น้องเปลี่ยนใจได้ ถ้าคยองซูเอาปืนไปเพราะคิดจะยิงกัน เขาก็จะทำให้มันเปลี่ยนเอง

ชอบมั้ย

ร้านนี้เหรอ?”

อื้ม

ชอบมากเลย ดูสบาย ๆ ปกติคุณชอบพาไปร้านอีกแบบ

ชานยอลมักจะพาคยองซูไปร้านที่หรูหราราคาแพงอยู่เสมอ แต่วันนี้เขาอยากพาน้องมาร้านที่ชอบที่สุดบ้าง

ร้านนี้เป็นร้านที่เชฟทำอาหารได้ถูกปาก ผมเลยชอบที่สุด เดี๋ยวจะพาคุณไปชิมขนมร้านที่ผมชอบที่สุด แล้วก็จะพาไปสถานที่ ๆ ผมชอบที่สุดด้วย

“...”

ไปกับคุณคนที่ผมชอบที่สุด

“...!!!”

จากที่นั่งฟังอย่างสบาย ๆ ตอนนี้คยองซูไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นอีกต่อไป ดวงตากลมจ้องมองชานยอลนิ่ง เพราะแบบนี้เหรอถึงได้เลือกอะไรที่ชอบที่สุดมาให้กัน ปูสตอรี่มาถึงเรื่องคนที่ชอบที่สุดแบบนี้เหรอ น่ารักมากเกินไปแล้วนะเจ้าชานยอล ที่เรียนมาไม่เห็นจะเขินขนาดนี้เลย

หลายวันก่อนผมไปร้านเครื่องประดับที่ผมชอบที่สุดมา ใช้เวลาเดินเลือกอยู่นานมากเลยกว่าจะได้สร้อยเส้นนึงที่ชอบที่สุดมาให้คุณ

“...”

คุณที่ผมรักที่สุด

“...!!!”

นาทีนี้กลั้นไม่ไหวแล้วน้ำตา หยาดน้ำอุ่น ๆ ไหลอาบแก้มขาวของคนตัวเล็กเมื่อชานยอลรุกแรงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่คิดว่าจะเวลานี้ ตอนนี้ นาทีนี้ สร้อยเส้นสวยที่มีแหวนคล้องอยู่ในมือของคนตรงหน้ากำลังเดินทางมาหากัน

ความเย็นเตะสัมผัสผิวกายรอบคอ เมื่อสร้อยเส้นสวยกำลังถูกชานยอลใส่ให้อย่างระมัดระวังจากข้างหลัง มือน้อยจับจี้ที่ห้อยอยู่พลางสะอึกสะอื้น ทั้งรู้สึกดีทั้งเจ็บไปหมดในเวลาเดียวกัน ในใจตอนนี้มันไม่ได้มีคำตอบเดียวให้เลือก มันมีสองคำตอบคยองซูถึงได้เจ็บปวด

ร่างเล็กลุกออกจากเก้าอี้เพื่อออกไปยืนตรงหน้าคนที่สูงกว่าจนต้องแหงนมอง ดวงตาสวยสีดำสนิทไม่แข็งกร้าวอีกต่อไป มันอ่อนโยนมากขึ้น ๆ จนกระทั่งวันนี้สมบูรณ์แบบ คุณหนูรู้จักคำว่ารักแบบที่เขาต้องการแล้ว อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากรักใครก็ได้รัก เก่งมากเลยเจ้าชานยอล

เราก็รักคุณที่สุดเหมือนกัน

คำว่ารักที่ชานยอลไม่เคยเข้าใจ วันนี้ซึมลึกเข้าสู่ใจได้โดยง่าย มันรู้สึกดีแบบนี้เองสินะ ชานยอลเช็ดน้ำตาที่ร่วงเป็นสาย ๆ ออกไปจากใบหน้าสวยหวานเกินใครในสายตาเขา

คบกับผมนะคยองซู

คยองซูพยักหน้าเลยในทันทีเมื่อฟังจบ หัวใจสั่งงานแทนสมองไปอย่างรวดเร็ว ร่างบางเข้าสวมกอดชายตรงหน้าก่อนจะเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น เมื่อเห็นเช่นนั้นคนที่กำลังโดนสวมกอดก็อยู่นิ่งไม่ได้ ยกแขนกอดน้องตอบในทันทีแต่ทว่า!

“...!!!”

แขนดันไปโดนเข้ากับของแข็งที่ถูกเหน็บเอาไว้บั้นเอวใต้สเวทเตอร์แขนยาว ลมหายใจตอนนี้ขาดห้วง ชานยอลตกใจมากจนคุมจังหวะมันแทบไม่อยู่ รีบร้อนยกมือขึ้นให้สูงกว่าเดิมเพื่อหลบเลี่ยงการสัมผัสปืนของกามเทพแห่งความรัก...อยู่กับคุณจริง ๆ ด้วยสินะ

        

 


ได้โปรดเปลี่ยนให้ที ใครก็ได้เปลี่ยนโชคชะตาให้ผมที...




ไม่ว่าน้องคิดจะทำอะไร แต่ชานยอลก็หวังเหลือเกินว่าคยองซูจะเปลี่ยนใจเมื่อเขาบอกความในใจไปแล้วเช่นนี้ ความจริงใจทั้งหมดที่มีหวังว่าน้องจะรับรู้ถึงมัน

ผมไม่อยากรักใครอีกแล้วยกเว้นคุณ

คำตอบแฝงความนัยน์หลุดออกจากปากของคนที่น้ำตาร่วงเผาะลงเปียกหัวไหล่มน รับรู้ทีนะคยองซูว่าผมต้องการอะไรไม่ต้องการอะไร ร่างบางถูกกระชับเข้าแนบกายมากขึ้นมากขึ้น รอวันนี้มานานจนตอนนี้สำเร็จแล้ว เป็นอีกก้าวในวงการความรักที่ชานยอลได้ลองทำและมันน่าประทับใจมากทีเดียว

มื้อเย็นกับคนรักของชานยอลเป็นไปได้ด้วยดี บรรยากาศใกล้หน้าหนาวทำให้ลมเย็นพัดโชยผ่านตัวคลายความเหนื่อยล้าที่มีมาตลอดวัน รอยยิ้มของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นวิตามินเสริมทัพให้พร้อมเดินต่อแม้ทางจะยากแค่ไหน

เสียงหัวเราะคิกคักยามแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมาในชีวิตดังมาจากคนตัวเล็กเจ้าคิวปิด ภายนอกดูสดใสยิ้มแย้มแต่ข้างในคงไม่มีใครคิดออกว่าคยองซูเป็นเช่นไร วันแรกของชานยอลกับสถานะใหม่ มันเป็นวันสุดท้ายของใครบางคนที่เตรียมใจลามาก่อนแล้วหรือเปล่า…? ตอนนี้แค่แวะมาเก็บเกี่ยวความสุขไปหล่อเลี้ยงตัวเองโดยไม่ได้คำนึงถึงคนข้างหลังเมื่อพ้นภารกิจ

         

 

 

 

         

          รถตู้ของชานยอลจอดเทียบหน้าบ้านไม่ได้ในวันนี้ เพราะมีรถตู้อีกคันจอดอยู่ก่อนแล้ว ทะเบียนรถที่กำลังได้เห็นทำเอาหัวใจดวงใหญ่หล่นวูบ มันเป็นของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม

          ชานยอลหันมองหน้าซองแจแต่เลขาส่วนตัวก็ไม่มีคำตอบให้ว่าทำไมรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมถึงมาอยู่ที่นี่ เพราะมันไม่ใช่แพลนงานของชานยอล ถ้าท่านมาก็คงมาพบคนอื่น แล้วการนัดเวลานี้คงเป็นทานอาหารเย็น มันมีอยู่ไม่กี่เรื่องที่ต้องใช้ครอบครัวคุยกัน

          ผมจะไปส่งคุณที่ห้องก่อน

          ไม่เป็นไรหรอก เราไปเองได้นะ

          เสียงหวานใสตอบรับ ชานยอลจึงยอมปล่อยมือให้น้องเดินขึ้นบันไดไปลำพัง นาทีที่คยองซูหันหลังให้ชานยอลสีหน้าและแววตาที่ปั้นแต่งมาหลายชั่วโมงก็ดับวูบ ไม่เหลือความสดใส มีเพียงใบหน้าเศร้าสร้อยและดวงตาไร้แวว

          ระเบียงชั้นสองมองลงไปเห็นโต๊ะทานข้าวในสวน ตรงนั้นทุกคนในบ้านอยู่กันครบ โดยมีชานยอลและซองแจกำลังเดินเข้าไปสมทบ คุณหนูราเชลในชุดเดรสสีขาวโดดเด่นเหลือเกินแม้มองจากทีไกล ๆ

          พึ่บ!

          คยองซูหายตัวลงมาอยู่ข้างล่าง ในห้องทำงานของชานยอล มือน้อยผลักเปิดหน้าต่างให้อ้าออกเพื่อฟังเสียงของกลุ่มคนข้างนอกนั่น ไม่เปิดไฟพลางตัวเองเอาไว้ในความมืดเพื่อหลบซ่อนตัว

          เห็นซองแจบอกว่าแกมีตารางพ่อเลยไม่ได้บอกรอให้เลิกก่อน พอดีท่านรัฐมนตรีกับครอบครัวแวะมาหาพ่อเลยชวนทานข้าว นี่ทานมาแล้วหรือยัง?”

          ผมทานมาแล้วครับ

          หลังชานยอลโค้งทักทายแขกบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้นจากผู้เป็นพ่อ เขายังเคารพตารางงานของลูกก่อนเสมอ ไม่เคยบังคับอะไร ไม่ตื้อไม่ตอแยเพราะก็ไม่อยากทะเลาะกับชานยอลเหมือนเซฮุนนั่นแหละ สองแม่ลูกที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะไม่มีใครพูดจาอะไรเพราะตอนนี้ก็ไม่อยากทะเลาะกับชานยอลอีกเช่นกัน

          งั้นเดี๋ยวผมขอตัวเอาของไปเก็บสักครู่นะครับ

          ว่าจบชานยอลก็โค้งให้อีกรอบและเดินกลับออกมาพร้อมซองแจ คนตัวเล็กที่กำลังยืนบีบมือตัวเองอยู่เริ่มเครียด เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้การเจรจาเรื่องแต่งงานของชานยอลไม่ราบรื่น ความรู้สึกดี ๆ ในใจตอนนี้อยากหวงเอาไว้แต่ความถูกต้องในหน้าที่ก็บีบคั้นกันจนหมดหนทาง

          ดวงตากลมสังเกตเห็นหญิงสาวที่เพิ่งจะลุกออกจากโต๊ะ และมุ่งหน้ามาทางเดียวกันกับชานยอล เวลาที่มีให้ตัดสินใจน้อยนิดทำให้ตอนนี้คยองซูดึงปืนที่เหน็บเอาไว้ออกมาถือ ถ้าไม่ทำตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีช่วงไหนที่เหมาะกว่านี้อีก

          “...!?”

          ร่างสูงกำยำหยุดชะงักเมื่อเห็นเงาของคนคุ้นเคยสะท้อนกระจกจากในบ้าน รีบร้อนหันกลับไปมองด้านหลังตนเองในทันทีเมื่อเห็นปืนในมือของคยองซู

          “...?”

          ซองแจงงนิดหน่อยว่าทำไมชานยอลถึงไม่พูด และใช้สัญญาลักษณ์มือแทนเป็นเชิงขอเวลานอกช่วยกันคนข้างหลังให้หน่อย เลขาควอนรีบเดินวนกลับไปหาคุณหนูราเชลเลยในทันที โดยทิ้งให้ชานยอลยืนค้างอยู่ที่เดิมกับหัวใจที่เต้นแรงที่สุดในชีวิต

          แผ่นอกกว้างยุบตัวขึ้นลงหนักหน่วง คยองซูในท้วงท่าพร้อมยิงหลบซ่อนตัวอยู่สุดทางเดินนี้เอง สุดท้ายแล้วคุณก็ไม่เปลี่ยนใจสินะ…เรื่องทุกอย่างที่ทำไปในวันนี้มันไม่มีค่าเลยหรืออย่างไร

          ขายาว ๆ ของชานยอลก้าวไปข้างหน้า บนหนทางที่เงียบสนิท ได้ยินแค่เสียงลมหายใจที่ไม่คงที่ของตัวเองเพียงอย่างเดียว ณ เวลานี้ หากเดินสุดทางเดินนี้ไปแล้วรู้ดีว่าจะเจอกับอะไร แต่ชานยอลก็ยังคงเดินต่อ

          ตอนนี้ไม่สามารถมองเห็นคยองซูได้แล้ว แต่ก็เชื่อว่าอีกฝ่ายคงอยู่ที่เดิม ในท่าเดิมคือพร้อมยิง ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ มันไหลหยดมาเป็นทางเพื่อมารับจุดจบ(?)ของชีวิตที่คนรักจะเลือกให้ ตอนนี้เขาทำดีที่สุดอย่างที่สุดแล้ว

          ใกล้ที่หมายเข้าไปทุกที ๆ จนตอนนี้ชานยอลหยุดอยู่ข้างกำแพงที่แค่เดินหน้าแล้วเลี้ยวซ้ายไปก็เจอคยองซู ร่างสูงนิ่งอยู่นานก่อนจะค่อย ๆ เดินเลี้ยวไปเจอกับปลายกระบอกปืนที่อยู่ในมือของคนรัก โดยไม่คิดหนี

          “...!!!”

          คยองซูตกใจมากกับอาการเชื่องช้าของชานยอล อีกฝ่ายดูไม่ได้ตกใจราวกับรู้ตัวมาก่อนแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนน้ำตาจนเปียกไปทั้งแก้ม แววตาเศร้าสร้อยที่กำลังมองกันทำให้มือน้อยที่ถือปืนอยู่สั่นระริก ชานยอลกำลังนึกย้อนถามตัวเองว่าถ้าที่ร้านอาหารเขาดึงปืนของคยองซูออกมาเหตุการณ์มันจะต่างไปจากนี้ไหม แต่เพราะความเชื่อใจและไว้ใจเขาจึงเลือกทางนี้ แล้วผลมันเป็นยังไงล่ะ

          "คุณบอกเองว่าถ้าอยากรักต้องได้รัก"

"..."

"ซึ่งตอนนี้ผมรักคุณ ทำไมถึงยังคิดจะยิงผม?"

"...!!!"

"ผมขอรักคุณไม่ได้เหรอคยองซู"

"...!!!"

น้ำเสียงและแววตาเว้าวอนที่สุดในชีวิตของชานยอลฉีกหัวใจดวงน้อยให้ขาดเป็นชิ้น ๆ แรงสะอื้นทำคยองซูและปืนในมือสั่น

จะให้เราทำลายความฝันของคุณเหรอ? จะให้เราทำลายชีวิตคุณได้ยังไง ฮึก...

ให้ผมเลือกเองได้มั้ย ให้ผมได้ลองพยายามก่อน

แบบไหน? เราไม่สามารถเป็นคนที่สองของคุณได้ชานยอล และเราก็จะให้เขาเป็นแบบนั้นไม่ได้เหมือนกัน!

คยองซูเริ่มขึ้นเสียงและร้องไห้ดังมากขึ้น และถึงแม้ชานยอลจะพยายามเดินเข้ามาหาแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมลดกระบอกปืนลง ยังจ่อไปที่แผ่นอกตามเดิม จริงที่ชานยอลยังคิดไม่ได้เรื่องนี้ แต่ทำไมไม่เปิดโอกาสให้ลองก่อน

ผมแค่ขอเวลา

เราให้ไม่ได้! มันผิด! ผิดทั้งหมด ผิดมานานเกินไปแล้วด้วยซ้ำ พอแค่นี้เถอะนะชานยอล

“...!!!”

พอเหรอ? เมื่อครู่นี้คยองซูบอกให้เขาพอในวันที่เพิ่งจะรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปรักใครสักคนอย่างจริงจังอย่างนั้นเหรอ? ใบหน้าหล่อเหลาเชิดหน้าสูงปรามน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาเพราะประโยคกรีดใจ

คุณเตรียมใจมาแล้วหนิ แล้วผมล่ะ...

“...!!!”

ใช่คยองซูเตรียมใจมาแล้ว มันอาจจะฟังดูใจร้ายแต่ยังยืนยันคำเดิมว่าชานยอลจะลืมตนได้เอง และกลับไปใช้ชีวิตกับรักใหม่ได้อย่างราบรื่น คยองซูสะอึกสะอื้นไม่หยุด น้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าร่วงลงพื้นซ้ำ ๆ

“...?”

เสียงคนสองคนข้างนอกบ้านดังเข้ามาเบรกชานยอลกับคยองซูที่กำลังทะเลาะกันให้เงี่ยหู และมันก็เป็นเสียงของซองแจที่พยายามห้ามคุณหนูราเชลอยู่นั่นเอง มันใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ คยองซูจึงรีบตั้งสติยกมือปาดน้ำตาตัวเองออกลวก ๆ แล้วรอจังหวะ ชานยอลต้องเจอหน้าราเชลเป็นคนแรกหลังเขาลั่นไก

ถ้าคุณอยากยิง งั้นก็ยิงตอนนี้เลย

ปล่อยนะ

คุณหนูชานยอลที่เห็นท่าไม่ดีกำลังพยายามสั่งให้คยองซูลั่นไกมันตอนนี้ ตอนนี้เขายังยืนอยู่ตรงหน้า เพื่อที่จะเลือกคู่ครองด้วยตนเอง แต่ฝ่ายคิวปิดก็ไม่ยอมง่าย ๆ เลยเกิดการยื้อแย่งอาวุธในมือเพื่อบังคับยิง

คุณหนูครับ!

พี่ชานยอล!

อย่าเข้ามา!!!

สองคนที่มาใหม่ตกใจสุดขีดเมื่อเห็นชานยอลกับคยองซูกำลังแย่งปืนกันอยู่ในบ้าน แต่ในจังหวะที่ชานยอลหันหลังไปบอกนั้นมันก็เป็นจังหวะที่คยองซูดึงปืนกลับเข้าหาตัวได้พอดีเพราะพี่เผลอ

เราเคยบอกว่าคุณจะมีความรักที่ดี ดังนั้นเชื่อเรานะ

ปัง!!!

เสียงแว่วหวานดังแผ่วเบาให้ได้ยินเสียงสองก่อนนิ้วชี้ของกามเทพตัวน้อยจะลั่นไกลใส่หลังของผู้อำนวยการสโมสรรถแข่งไปหนึ่งนัดเต็ม ๆ แสงสีส้มแตกกระจายเป็นวงกว้างสว่างวาบบดบังรอยยิ้มหวานที่คยองซูส่งให้ซองแจเป็นครั้งสุดท้าย กลีบกุหลาบสีแดงร่วงลงพื้นนับร้อยกลีบ เป็นสัญลักษณ์การจากลาของใครคนนึงที่ตั้งใจหายไป…





...ตลอดกาล             






#ฉีกโชคชะตา




ขออภัยในความล่าช้าค่ะ T/\T







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 284 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2639 ppp (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 22:58

    แงงงง ไรท์เขียนดีมากตามอ่านมาหลายตอนแล้ว น้ำตาไหลเลย ฮือออออ เศร้ามากกกกกกกกก

    #2,639
    0
  2. #2629 Luvcs (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 11:56

    น้องคะ ใจเเข็งไปแล้ว สงสารเจ้าชานยอล

    #2,629
    0
  3. #2567 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 00:00
    จะสงสารใครดีเนี่ยยย เลือกไม่ถูกละโว้ยย
    #2,567
    0
  4. #2317 kyungmin___ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 01:37
    (มั่ยลับลู้)
    #2,317
    0
  5. #2310 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 11:02
    สงสารชานยอล น้องใจแข็งมาก ชานยอลทำขนาดนี้แล้วยังไม่เปลี่ยนใจเลย แล้วเป็นวันที่เพิ่งขอคบด้วย
    #2,310
    0
  6. #2245 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 15:27
    ม่ายยยยยย
    #2,245
    0
  7. #2243 ah_pure (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 17:58

    ไม่ไหวๆๆฮืออออออสงสารพิชานนนนนน;-;T-T
    #2,243
    0
  8. #2241 Bbelly12 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 13:35
    ไม่เอาแบบนี้สิ
    #2,241
    0
  9. #2240 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:46
    น้องใจร้ายมากเลยนะรู้ตัวไหม สงสารทั้ง2คนเลย มันหน่วงไป ฮื่อออออออ อยากให้กลับมาอยู่ด้วยกัน อยากลงโทษน้องมากๆเลยตอนนี้
    #2,240
    0
  10. #2239 fahpenpimon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 10:45
    สรุปเห็นซองแจเป็นคนแรก
    #2,239
    0
  11. #2238 Kek_jc (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 06:36

    น้องงงง ทำไมน้องทำแบบนี้ แม่จะตีเรา ไหนไม้เรียวอยู่ไหน
    #2,238
    0
  12. #2237 meena2560 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 23:35
    อยากจะร้อง..แต่นี่เชื่อว่ากระสุนไม่ได้ผลหรอกเพราะชานยอลตกหลุมรักน้องแล้วตอนเหยียบลูกกระสุนแตกครั้งแรกแล้วได้มองน้องคนแรก/อินี่ก็เดาไปเรื่อย
    #2,237
    0
  13. #2236 ticminminn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 22:35
    สงสาร เห้ออ
    #2,236
    0
  14. #2235 WinGsDove (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 06:43
    ทำไมน้องคิวปิดใจร้ายกับเจ้าชานยอลจัง สงสารเจ้าชานยอล
    #2,235
    0
  15. #2234 Mo_Mo_Ku (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 09:02
    จ้าหน่วงงไปอีก
    #2,234
    0
  16. #2233 Btemdi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 06:25
    น้ำตาไหลริน ม้ายยยยย คยองซูรอก๊อนนนน
    #2,233
    0
  17. #2232 gunnie_gun (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 23:38

    แงะะะะะ ยิงจีงๆหรอ อยู่กับชานยอลก่อนนะะะ ใจชานยอลจะขาดแล้ววว

    #2,232
    0
  18. #2231 กกกกก (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:48

    คิวปิดน้อย ทำไมทำแบบนี้ ใจร้ายกับเจ้าชานยอลมากๆ เลย

    ขอให้กระสุนไม่เกิดผล เพราะมีรักแท้อยู่แล้ว แต่ว่าคิวปิดน้อยจะไม่กลับมาดูผลงานตัวเองจริงๆ เหรอ

    #2,231
    0
  19. #2230 Nara (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:48

    ยัยคิวคิว มาให้แม่บีบเดี๋ยวนี้ยัยเด็กไม่ดือออ T.T ขออนุญาตสงสารและเข้าข้างลูกเขย 1 ตอน แงๆๆๆ ใจร้ายนักนะยัยลูกตัวดี กลับมานี่เลย !!

    #2,230
    0
  20. #2229 nanarauoo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:31
    น้องจะทำอย่างนี้ไม่ได้ฮืออออ ทุกคนจะเจ็บปวด ไม่ไช่​แค่หนูคนเดียว ทุกๆคนรวมทั้งคนอ่านด้วยฮือออ น้ำตาเปียกหมอนแล้วจ้าาาาT______T
    #2,229
    0
  21. #2228 teeyoui1 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:26
    น้องไม่รักพี่ชานยอลหรอ หื้อออออ😭😭😭
    #2,228
    0
  22. #2227 dokyungsoo112 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:19

    ขอแค่ให้พวกเค้ารักกันไม่ได้หราฮือออออ😢😢😢
    #2,227
    0
  23. #2226 sthinteresting (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 21:07

    สงสารทั้งคู่เลยค้า
    #2,226
    0
  24. #2225 น้องแป้น (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 19:54

    ม่ายยยยยยยยยยยยยย น้องงงงงงงงงงงง ;w; ไม่นะๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอให้กระสุนด้านทีเถอะ ฮรืออออออออ
    #2,225
    0
  25. #2224 MyJoo12 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 19:49
    สงสาร​ทุกคน​เลย
    #2,224
    0