{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 32 : Chapter 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    4 ต.ค. 62

ชานยอลดึงปืนของคิวปิดมาเหน็บไว้ที่เอวก่อนจะช่วยคยองซูให้ลุกขึ้น กระสุนตกหลุมรักในมือน้อยถูกกำเอาไว้แน่นเพราะกลัวว่าจะถูกอีกฝ่ายแย่งเอาไปอีก ร่างสูงสำรวจดูคนตัวเล็กตรงหน้าว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่

“ผมรู้ว่าคุณคิดจะทำอะไรแต่อย่าทำแบบนั้น ชีวิตผมขอผมเลือกเอง”

คยองซูพยักหน้าให้ขณะชานยอลจับมือและพาเดินออกไปจากจุดเกิดเหตุ หัวใจดวงใหญ่หนักอึ้ง เหตุการณ์ในช่วงนี้ไร้ซึ่งทางออกดี ๆ ไม่คิดว่าสมองจะคิดอะไรไม่ออกถึงเพียงนี้ ที่ผ่านมาเขาจัดการชีวิตได้ดีมาตลอด แต่ตอนนี้ดันตื้อไปหมด

“...!!!”

สายตาดุดันมองมาที่คนข้างกายที่พยายามจะดึงมือออกจากการเกาะกุม เพราะชานยอลพาเดินมาจนถึงห้องทำงาน ที่คยองซูดึงดันเพราะเมื่อครู่นี้พวกเขาเดินตามหลังหญิงสาวคนนึงกับซองแจมา และตอนนี้สองคนนั้นก็อยู่ในห้องนี้

“เรารอข้างนอกได้มั้ย”

“ไม่ได้”

ชานยอลว่าจบก็เปิดประตูห้องทำงานของตัวเองและพาคยองซูเดินตามเข้าไปด้วยในทันที รอยยิ้มของราเชลจากที่กำลังจะคลี่ออกตอนเห็นว่าชานยอลมาก็ค่อย ๆ หายไปเพราะมีใครอีกคนที่พี่หิ้วติดมือเข้ามาด้วย ใครคนนั้นที่เป็นเหตุของข่าวฉาวเมื่อไม่กี่วันก่อน

ถึงเธอจะไม่ได้คิดกับชานยอลไปในแนวนั้น แต่ตอนนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอก็ไม่อยากให้ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอมีรอยด่างพร้อย เพราะคุณพ่อคงให้แต่งกับพี่คนนี้...ไม่มีคนอื่น ดวงตาคมเฉี่ยวบนใบหน้าสวยมองตามคิวปิดน้อยไป จนได้เห็นชานยอลพาน้องไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ของตัวเองถึงได้หน้าชา อ๋า...สำคัญอย่างข่าวว่าจริง ๆ ด้วยสินะ

“มาหาพี่ที่นี่เลยมีอะไรรึเปล่าครับ”

“เดี๋ยวนี้มาหาพี่ชานยอลต้องมีธุระด้วยเหรอคะ”

ชานยอลเอ่ยถามเมื่อเดินมานั่งลงที่โซฟาตัวตรงข้ามกันกับราเชล บรรยากาศน่าอึดอัดแบบที่สุดกำลังทำให้คนทั้งสี่คนในห้องทำตัวไม่ถูก บิ๊กบอสของที่นี่เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีที่มีคนมาถือไพ่เหนือกว่าในถิ่นของตัวเอง ปกติไม่เคยรู้สึกไม่ดีกับราเชล แต่ครั้งนี้มันเริ่มจะมีแล้ว

“งั้นถ้าไม่ใช่ธุระแล้วอะไรล่ะครับ”

“เราคุยกันสองคนไม่ได้เหรอคะ?”

“ตอนนี้ไม่ได้ครับ”

คุณหนูราเชลพยักหน้าไปมาพร้อมรอยยิ้ม นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนะที่เธอกำลังเจอ ขนาดพูดอ้อม ๆ แล้วยังไม่ได้ผล สงสัยจังว่าเรื่องพวกนี้มันจะจบลงที่ตรงไหน

“งั้นราเชลขอถามเรื่องนี้ก่อนแล้วกันค่ะ เพราะรอบก่อนพี่ชานยอลไม่ได้อธิบายอะไร”

“...”

“เขาเป็นอะไรกับพี่เหรอคะ?”

เธอถามพร้อมกับมองไปที่คยองซู เด็กตัวเล็กเกิดอาการตกใจสุดขีดเพราะไม่คิดว่าราเชลจะดึงเข้าเรื่องรวดเร็วขนาดนี้

“คือจริง ๆ แล้ว...”

“แล้วราเชลกับเซฮุนล่ะครับ เป็นอะไรกัน?”

“...!!!”

ชานยอลเป็นคนตัดประโยคของคยองซูเมื่อน้องเริ่มพูดโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต หญิงเดียวในห้องเมื่อเจอคำถามที่ตรงมาก ๆ เช่นกันของชานยอล ก็เกิดอาการหน้าชา เรื่องนี้เธอไม่คิดว่ามีคนรู้ด้วยซ้ำ แต่ทำไมพี่ชานยอลถึง…

เจ้าของสโมสรรถแข่งยกยิ้มนิดหน่อย เมื่อเห็นราเชลในอาการตกใจ ตามจริงเขาก็ไม่อยากพูด อยากจะเก็บเรื่องนี้เอาไว้ แต่สถานการณ์ที่เธอพุ่งเป้าไปเล่นงานคยองซูก่อน ตัวเขานั้นรับไม่ได้ ขีดเส้นไว้ให้เท่าไหร่ก็ควรจะอยู่แค่นั้น ไม่ควรล้ำเส้น

ท่าทีผ่อนคลายของชานยอลที่กำลังยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบต่างมากกับหญิงสาวที่กำลังเหงื่อแตกมือ เรื่องนี้จะให้พ่อของเธอรู้ไม่ได้เด็ดขาด

“เรื่องของเรามองให้มันธุรกิจดีกว่า คุณได้ผมได้ ถ้าคุณไม่ยุ่งกับคนของผม ผมก็ไม่ยุ่งกับคนของคุณ”

คนของผมเหรอ? ไม่ใช่แค่ราเชลที่หน้าสั่น แต่ซองแจที่ได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มสั่น เพราะชานยอลไม่เคยปฏิบัติกับลูกสาวรัฐมนตรีรุนแรงขนาดนี้ แม้แค่คำพูดหรือความคิดก็ไม่มี เลยอดเผลอไม่ได้ที่จะไม่หันไปมองคิวปิดน้อยที่กำลังทำท่าจะร้องไห้ให้ได้ เพราะตรงนั้นเป็นจุดที่แน่นนอนชัดเจนมากพอสมควรว่าชานยอลยกให้เป็นที่หนึ่ง








เช้าวันใหม่ที่มหาวิทยาลัยเลิฟแลนด์วันนี้เพื่อน ๆ ต่างก็ฮือฮาเพราะคิวปิดน้อยหน้าใสที่ไม่ได้เหยียบที่นี้มานาน วันนี้ก้าวย่างเข้ามาพร้อมเพื่อนตัวเล็ก ตามจริงแล้วก็ไม่ค่อยมีคนเข้ามาที่นี่บ่อยนักสำหรับนักศึกษาปีสุดท้ายที่กำลังทำโปรเจค แต่เคสของคยองซูคือเพื่อน ๆ ไม่เห็นทั้งนอกมหาลัยฯ และในมหาลัยฯ

“ไงคยองซู ไม่เห็นหน้านานเลยนะ วันนี้มาส่งงานเหรอ”

“อื้มใช่ กว่าจะได้ส่งเล่นเอาเหนื่อย คิดว่าจะเรียนไม่จบละเนี่ย”

“ตอนแรกคิดว่าคยองซูกับรูบี้จะเป็นรายแรก ๆ ที่ส่งโปนเจคซะอีก วันนั้นในห้องที่หายตัวไปเราคิดว่าจะสำเร็จเลย”

“...!”

ฝีเท้าของคยองซูหยุดนิ่ง รูบี้ที่นั่งอยู่บนไหล่หันมองอาการคู่หูของตัวเองในทันที ดวงตาเหม่อลอย ความรู้สึกไหลย้อนกลับไปยังวันแรกที่ได้เจอกับคน ๆ นึงที่ไม่ศรัทธาในความรัก คน ๆ นั้นที่เอาปืนจ่อเอวกันตั้งแต่แรกเจอ เพราะความผิดพลาดของความรักมันส่งผลให้ชีวิตของผู้ชายคนนึงของเจ็บปวดมาตลอด

การไปโลกมนุษย์ราวสองเดือนของคยองซูทำให้เขามองเลิฟแลนด์เปลี่ยนไป และรู้สึกเหมือนเพื่อนร่วมชั้นเรียนต้องมีใครสักคนที่ทำให้ความรักกลายเป็นเรื่องที่ก่อบาดแผลในอนาคต แบบกรณีของพ่อชานยอล

“คยองซู”

“พี่สอง!”

คนที่เข้ามาขัดจังหวะเป็นพี่ชายสุดที่รักคนที่สองของตัวเองจากลูกทั้งหมดสิบสองคน ซึ่งคนสิบสองกับคนที่สองก็กำลังยืนคุยกันอยู่ตรงนี้

“เราไม่กลับบ้านมาสองเดือนแล้ว”

คนที่กำลังตั้งท่าจะดุน้องตัวฟีบเลยในทันทีแค่เพราะน้องวิ่งเข้ามากอด วันนี้เจ้าหน้าที่ในกระทรวงอย่างพี่สองมาเป็นวิทยากรพิเศษให้น้อง ๆ ที่นี่ อายุอานามก็เฉียดสี่สิบปีไปแล้ว เกิดต้นขบวนก็จะอายุห่างจากน้องเล็กหน่อยอยู่แล้วเพราะเราเป็นครอบครัวใหญ่

“พ่อกับแม่บ่นคิดถึงเราใหญ่เลย มีปัญหาอะไรรึเปล่า”

“ฮึก...”

“ร้องไห้ทำไมใครทำอะไรบอกพี่”

“ผมก็คิดถึงพ่อกับแม่ครับ คิดถึงพี่ ๆ ด้วย”

ชายใส่สูทผูกไทกอดปลอบน้องชายของตัวเอง จริง ๆ ใครก็จะต้องทำแบบนี้กับคยองซู เพราะพวกเราทั้งสิบเอ็ดคนกับพ่อแม่ค่อนข้างโอ๋น้อง พอจะเข้าใจว่าที่น้องไม่ได้กลับบ้านอยู่แค่คอนโดฯ ก็เพราะเรื่องทำโปรเจคจบ แต่เขาก็ไม่ได้เข้าไปเยี่ยมดูแลสภาพจิตใจเลย

“มีอะไรบอกพี่ได้นะ ถ้าเรายุ่ง ๆ เดี๋ยวพี่ไปรับพ่อกับแม่มาหาก็ได้ จะได้ไม่ต้องเดินทาง”

“วันนี้ผมกลับบ้านพร้อมพี่ได้มั้ยครับ”

“ได้สิได้อยู่แล้ว เดี๋ยวพี่พูดจบแล้วพาเรากลับเลย อย่าร้องโตเป็นหนุ่มแล้วนะงอแงแบบนี้ได้ไง”

ไม่ว่าเปล่าพี่ชายคนที่สองก็ผละน้องออกห่างและล้วงหาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้คยองซูในทันที ใจจะขาดเสียให้ได้เมื่อเห็นตากลมโตของน้องแดงช้ำน่าสงสาร จะยังไม่ถามแล้วกันว่าเพราะอะไร ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ก็สายมากแล้ว เลยได้แต่ทิ้งยิ้มหวานและผ้าเช็ดหน้าไว้ให้น้องแทน

“เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ไปรับที่ห้อง”

“โอเคครับ”

คยองซูพยักหน้าให้พี่ชายก่อนจะโบกมือบ๊ายบาย ได้ชาร์จพลังจากคนในครอบครัวนิดหน่อยก็ทำให้ตัวเขาพอมีแรงขึ้นมา ก้าวเท้าเดินหน้าต่อไปส่งโปรเจคจบให้มันแล้วเสร็จก่อนจะหมดวันดีกว่า แทนที่จะได้เป็นคนแรกแต่ตอนนี้ดันมีคนแซงหน้าไปเยอะมากแล้ว














คุณพ่อวัยเกษียณและคุณแม่กำลังนั่งมองลูกชายคนเล็กสุดทานข้าวอย่างมีความสุข พี่น้องเกินครึ่งตอนนี้มีครอบครัวกันไปหมดแล้ว ที่ยังไม่มีครอบครัวก็อยู่คอนโดฯ บ้างเพื่อให้สะดวกในการเดินทางไปทำงาน มีอยู่แค่ครอบครัวของเจ้าสองที่จะอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่เป็นหลัก และน้องสองสามคนท้ายขบวน

“ค่อย ๆ กินก็ได้ลูก”

“ฝีมือแม่อร่อยที่สุดเลยครับ”

ปากหวานเสียจริงลูกชายคนนี้ อดีตนักวิชาการที่ตอนนี้เป็นที่ปรึกษาในมหาวิทยาลัยคือพ่อของคยองซู พวกท่านอายุมากแล้วก็จริงแต่ก็ยังเป็นคนที่มีความรู้เลยจะมีคนแวะเวียนเข้ามาปรึกษานู่นนี่อยู่ตลอด บ้านหลังใหญ่สีครีมของครอบครัวใหญ่ยังอบอุ่นเหมือนเคย กลับมาทีไรก็มีแรงเต็มร้อยเสมอ

“โปรเจคเป็นยังไงบ้างล่ะลูก”

“ส่งเรียบร้อยครับพ่อ เดี๋ยวรออาจารย์ตรวจแล้วนัดนำเสนออีกรอบครับ”

“ทีนี้ก็จะเรียนจบจริง ๆ แล้วสิ จะได้ทำงานแบบพี่ ๆ เขาแล้ว”

คยองซูยิ้มให้พ่อกับแม่ตาหยีโดยไม่ตอบอะไร เพราะตอนนี้ในใจมันไม่ค่อยอยากจะทำงานแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว เพราะความรักมันยุ่งยากซับซ้อน มันจะลวก ๆ แบบยิงไปวัน ๆ ไม่ได้ พวกเราชาวคิวปิดควรเก็บรายละเอียดกันมากกว่านี้ก่อนจะลั่นปืนสักทีนึงคยองซูยังยืนยันคำเดิม

“พ่อขอดูปืนลูกหน่อยซิ ขอดูหน่อยว่าทำออกมาสวยใช้งานดีหรือเปล่า”

“...!!!”

รูบี้ที่กำลังใช้สองมือถือคุ้กกี้อยู่ในจานกับบอนคนอื่นในบ้านถึงกับไอแค่ก ๆ เพราะตอนนี้เธอรู้ดีว่าปืนอยู่ที่ไหน นอกจากคนถือปืนจะไม่ใช่คิวปิดแล้วยังเป็นมนุษย์ที่ถือใจของคยองซูเอาไว้เสียด้วย เจ้าลูกชายคนเล็กแอบสบตากับคู่หูของตัวเองนิดหน่อย

“อ๋อ พอดีผมลืมไว้ที่คอนโดฯ น่ะครับ”

“ปืนต้องอยู่กับตัวเสมอสิ มีใครที่ไหนลืมเอาไว้คอนโดฯ”

พ่อจะต้องเป็นลมแน่ถ้ารู้ว่าหนักกว่าไม่พกปืนแล้วคยองซูยังไปอยู่โลกมนุษย์มาจนนานสองนานอีกต่างหาก ทุกอย่างที่คิวปิดคนอื่นไม่เคยทำเขาทำมันแล้วทั้งหมด รวมถึงรักคนต่างชาติพันธุ์ด้วย

“ต่อไปจะไม่ลืมแล้วคร้าบ แต่พรุ่งนี้ขอกับข้าวของแม่แบบนี้อีกได้มั้ยคร้าบ คิดถึงจังเลย”

“ดูอ้อนเข้า โตแต่ตัวนะเราน่ะ”

คยองซูส่งยิ้มหวานให้พ่อกับแม่ก่อนจะหันมาทานข้าวที่ยังไม่หมดต่อจนหมดไม่เหลืออะไรในจานแม้แต่อย่างเดียว หลักฐานของการคิดถึงอยู่ตรงหน้าผู้ปกครองนี่แล้ว ทั้งทานข้าวเกลี้ยงทั้งคำอ้อนวอนหวานหู







หลังทานข้าวอาบน้ำก็ได้เวลาส่วนตัว ห้องนอนชั้นสามของบ้านเป็นของคยองซูอยู่หนึ่งห้อง มันยังถูกดูแลอย่างดีไร้ฝุ่นผงต่าง ๆ วิวที่สูงขึ้นจากปกติทำให้คยองซูรู้สึกแปลกที่นิดหน่อยเพราะปกติเขานอนชั้นสองที่บ้านชานยอลไม่ใส่ชั้นสาม แม้จะนิดหน่อยแต่ก็รู้สึกแปลกอยู่ดี

“จะบอกพ่อกับแม่เมื่อไหร่ล่ะ?”รูบี้ถาม

“เรื่องอะไรเหรอ?”

“ก็เรื่องเจ้าชานยอลน่ะสิ”

“...”

คิวปิดน้อยที่นั่งดื่มนมอุ่น ๆ อยู่เงียบไป สายตาทอดมองท้องฟ้ายามราตรีที่พระจันทร์เป็นคนละดวงกับที่ ๆ เคยอยู่ มันดวงใหญ่กว่าที่โลกมุนษย์สี่ห้าเท่าเห็นจะได้ แถมยังใกล้กว่า

“ต้องบอกด้วยเหรอ?”

“นายจะไม่บอกหรือไง รักเขาไม่ใช่เหรอ? มีแฟนก็ต้องบอกพอกับแม่อยู่แล้วสักวันนึงน่ะ”

เกินแฟนไปแล้วรูบี้...นั่นเป็นสิ่งที่คยองซูไม่ได้บอกเพื่อน น่าหนักใจที่ตอนนี้คยองซูก็คิดไม่ออกว่าจะบอกที่บ้านของตัวเองยังไงดี แล้วเรื่องที่เคยคิดว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่ยาวเลยจะเอายังไงดี

“แต่เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอรูบี้ ว่าจะกลับมาอยู่ที่นี่แล้วไม่กลับไปที่โลกมนุษย์อีก”

“ตกลงกันตอนไหน เราไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

“เงียบก็ถือว่าตกลงไง”

“นี่นายจะเอาแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”

บอนจิ๋วยังไม่อยากจะเชื่อว่าคยองซูจะทำงั้นจริง และตัวเธอเองก็ไม่ได้แฮ๊ปปี้เลยถ้าหากเพื่อนรักจะไม่มีความสุข ซึ่งการทิ้งชานยอลมาอยู่เลิฟแลนด์นั่นเป็นสิ่งที่โคตรจะทุกข์เลยแบบไม่ต้องเดา ต้องมีใครสักคนตายถ้าไม่ใช่เจ้าชานยอลก็เพื่อนเขานี่แหละ

“แต่ก่อนอื่น พวกเราจะต้องเอาปืนกลับมาให้ได้ก่อน แล้วยิงชานยอลกับราเชล...”

“...”

“พอถึงตอนนั้นเราก็กลับบ้านกัน”

“...!”

จะดึงดันโดยการไม่สร้างกระสุนให้ก็ไม่ได้อีกเพราะตอนนี้คยองซูมีกระสุนอยู่เพียงพอจะทำเรื่องอย่างว่า เพราะก่อนหน้านี้เธอเก่งมากแล้วจนสามารถสร้างให้ได้หลายเม็ดทีเดียว

“เราไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีนี้มากนักหรอกนะ”

“มันดีที่สุดแล้วรูบี้ สำหรับเขาที่ต้องเจออะไรมากมายมาย มันถึงเวลาที่ต้องจบสักที”

“นึกถึงแต่เขา แล้วนายล่ะ”

“เราจะเป็นอะไรก็ช่างสิ ถ้ามันจะต้องตายเพราะความรักก็ให้มันตายไป คิวปิดเทิดทูนกันนักไม่ใช่เหรอความรักน่ะ”

“...!!!”

กามเทพที่ไหนจะต้องมาตายเพราะความรัก ใจคอจะนำร่องเป็นคนแรกทุกเรื่องเลยหรือไง? รูบี้ไม่พูดอะไรต่อ แต่ในใจยังคงพยายามหาวิธีที่จะทำให้เพื่อนของตัวเองไม่ต้องตายเพราะความรักอยู่ทุกวัน

“เจอกันตอนเช้านะ พึ่บ!”

รูบี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวนอนมองดาวบนฟ้าอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อคยองซูหายตัวไปต่อหน้าต่อตา ไม่ต้องเดาเลยว่าเพื่อนเดินทางไปที่ไหน ปากบอกว่าจะกลับเลิฟแลนด์ถาวร แต่ใจยังโหยหาแต่โลกมนุษย์จนอยู่ไม่ติดบ้าน





“พึ่บ”

ชานยอลพับหนังสือในมือแล้ววางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงในทันทีเมื่อเห็นว่าใครที่เพิ่งมาถึงแล้วทำกลีบกุหลาบร่วงเต็มห้อง นัดกันสามทุ่มแต่นี่สี่ทุ่มแล้วเด็กมหาลัยฯ เพิ่งจะโผล่มาให้เจอหน้า ร่างสูงเดินเข้าไปรั้งร่างบางเข้ามากอดในทันที ในใจกล่าวขอบคุณพระเจ้าไปแบบนับครั้งไม่ถ้วนที่ส่งน้องกลับมาหากัน วันนี้เป็นวันแรกที่คยองซูขอห่างตนไปไกลและนานขนาดนี้

“เรียบร้อยดีนะ”

“อื้ม”

“อยากไปงานจบการศึกษาของคุณจัง”

คยองซูอมยิ้มก่อนจะกอดตอบชานยอล วันนี้ทั้งวันแม้จะยุ่งงมากแต่ก็ไม่มีนาทีไหนเลยที่ไม่คิดถึงคนไกลที่ฝั่งนี้ อยากรู้ว่าได้กินข้าวหรือยัง ประชุมเป็นยังไงบ้าง ดื่มอะไรบ้าง กลับถึงบ้านกี่โมง เลิกงานกี่โมง อยากรู้ทุกเรื่อง…

“เราก็อยากให้คุณไปได้เหมือนกัน เราอยากพาคุณไปดูพระจันทร์ดวงใหญ่ที่ระเบียงห้องเราบ้าง มันใหญ่กว่าที่นี่หลายเท่าเลยนะ แล้วก็อยากพาคุณไปเดินเล่นที่แม่น้ำในเมือง ตรงนั้นมีสวนสาธารณะที่จะมีคิวปิดกับบอนนั่งเล่นกันอยู่เต็มไปหมด”

ชานยอลอมยิ้มเมื่อได้ยินเรื่องที่คยองซูกำลังพูด ใช้จินตนาการคิดตามน้องไปแล้วก็หวังยิ่งว่าสักวันจะได้ไปเห็นกับตา ว่าคนน่ารักของเขาเติบโตมาในสถานที่แบบไหนถึงได้มีนิสัยดีแถมน่ารักกว่าใครเพื่อน

“จริงด้วย เรายังไม่เคยพารูบี้บอนของเรามาเจอคุณแบบจริงจังเลย วันหลังเดี๋ยวเราพามาเจอกันนะ”

“ได้สิ ผมตามใจคุณอยู่แล้ว”

ทั้งสองคนใช้เตียงนอนเดียวกันมาหลายคืนมาก ๆ แล้ว และคืนนี้ก็เช่นกัน ห้องนอนอีกห้องที่เคยเป็นของคยองซูแทบไม่ถูกใช้งาน เพราะขนข้าวขนของมาอยู่กับชานยอลจนหมด

“ช่วงนี้เราต้องไปมหาลัยฯ บ่อยหน่อยนะ เพราะส่งงานไปแล้วไม่รู้อาจารย์จะตีกลับมาให้แก้ตรงไหนบ้าง แล้วก็ต้องรอนำเสนอด้วย”

“ถ้าคุณสัญญาว่าจะกลับมาหาผมทุกวันผมก็โอเค”

“...!”

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบให้กับคำพูดของคนที่กำลังดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้ให้เพราะแอร์ตก ใบหน้าเหนื่อยล้าของชานยอลบีบใจกันอย่างแรง ทำไมสีหน้าถึงได้ไม่สดใสเอาเสียเลยนะเจ้าชานยอล

“สัญญาหรือเปล่า?”

“ถ้าเราให้สัญญาไม่ได้ล่ะ”

“...!!!”




#ฉีกโชคชะตา


ฮัลโหล ๆ อะเป็นยังไงกันบ้างคะยังไหวกันน้า เดี๋ยวพาเข้าช่วงสุดท้ายแล้วค่ะ หนักนิดนึงแหละประมาณนึงเลย เดากันไว้ทางไหนบ้างเดี๋ยวมารออ่านไปด้วยกันนะคะว่าจะถูกรึป่าว ทางนี้ก็ตื่นเต้นที่จะเขียนช่วงพีคเหมือนกันค่ะ


แล้วก็ ๆ มีเรื่องจะบอกเพิ่มเติมนิดนึงว่าเราเปิดเรื่องใหม่ไว้แล้วอีกเรื่องเป็นของชานซูเหมือนเดิมคือ #ผิดที่ใครใครที่ผิด ซึ่งเราจะเขียนต่อจากฉีกโชคชะตานะคะ อัพให้ลองอ่านกันแล้ว 1 Chapter ค่ะ ยังไงฝากผู้การชานยอลกับซุปฯตาร์น้องคยองซูเอาไว้พิจารณาอีกเรื่องนะคะ ^-^


04:10:2019








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2627 Luvcs (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 11:32

    แง้ เกียมทิชชู่แล้วค่ะ

    #2,627
    0
  2. #2564 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 23:44
    น้องอย่าพูดแบบนี้สิ พี่ชานใจคอไม่ดีละนะ
    #2,564
    0
  3. #2315 kyungmin___ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 00:41
    คยองซูยังไม่เปลื่ยนใจเลยอ่ะ แน่วใจจนกลัวใจ แง
    #2,315
    0
  4. #2166 munkrishear (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 16:48
    แงงงงง ใจกระตุกเลย
    #2,166
    0
  5. #2102 Kek_jc (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:42
    น้อนนนนนน ใจพี่ชานยอลกระตุกวูบเลยนะ เราจะอดทนไปพร้อมกับน้อนคิวปิดและเจ้าชายบอลค่ะ
    #2,102
    0
  6. #2096 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 13:52
    คิดว่าคยองซูจะเปลี่ยนใจเรื่องยิงกระสุนใส่ชานยอลกับราเชลแล้วสะอีก สงสารทั้งคู่ รูบี้ช่วยคยองซูด้วยนะ
    #2,096
    0
  7. #2095 ah_pure (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 03:30
    หน่วงมาก หน่วงมากๆอ่ะ ;-;

    พอนึกถึงตอนจบใจเริ่มสั่นเบาๆล่ะฮืออออออออ ขอแบบแฮปปี้นะคะ~;-;
    #2,095
    0
  8. #2093 gunnie_gun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 00:02

    ใจคนพี่ละลายหมดเลยน้องงงง พี่เค้ารักของเค้ามากน้องให้ความร่วมมือพี่เค้าหน่อยยย เดี๋ยวเค้าขาดใจเอานะะะะ

    #2,093
    0
  9. #2092 MuPing Burn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 23:39
    ไม่อยากให้จบแบบที่ในหัวคิดตอนนี้เลย สงสารน้องสงสารเจ้าชานยอล
    #2,092
    0
  10. #2089 น้องแป้น (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:24
    แง ;w; บีบหัวใจเหลือเกิน มันไม่มีทางอื่นเลยจริงๆ หรอ เจ้าชานยอลไหวตัวแทนแน่ๆ เลยอ่ะ ฮรือออ อย่าม่าแรงมากนะคะไรท์ ปวดใจไปหมดแล้วววว
    #2,089
    0
  11. #2088 Sumintra007 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:36
    แค่คิดถึงช่วงพีคก็เตรียมทิชชู่รอแล้วค่ะ หม่นๆในใจมาหลายตอนเลย สงสารทั้งคู่ TT
    #2,088
    0
  12. #2086 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 17:29
    ปวดหัวใจไปหมดเลย นี่ว่านี่ฮึบแล้วนะก็ไม่รอดอยู่ดี คิดว่าเอ้อไม่ร้องไห้แล้วแต่ก็ร้องไห้อยู่ดี นี้ขนาดยังไม่พีค ฮืออ เหมือนจะต้องห่างกันจริงๆเหมือนชีวิตในปัจจุบันตอนนี้เลย :(
    #2,086
    0
  13. #2085 pinksoo16 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 15:14
    ปวดใจไปหมดแล้ววว ฮื้ออ หน่วงงง ถ้าหน่วงเยอะๆแล้วขอสเป ตอนเค้าหวานๆกันเยอะๆนะคะไรท์ สุดท้ายต้องได้อยู่ด้วยกันสิ พ่อแม่และพี่ๆของน้องจะต้องยอมให้มาอยู่กับเจ้าชานยอลแน่ๆ
    #2,085
    0
  14. #2081 deerplanet (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 23:15

    ได้ยังไงๆ คิวปิดน้อยอย่าทำแบบนี้นะ เจ้าชานยอลจะตายเอานะ

    #2,081
    0
  15. #2080 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 18:34
    แอแงงง เตรียมรับแรงกระแทกค่ะ แต่อย่าหนักหน่วงมากนะคะ
    #2,080
    0
  16. #2079 tongging (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 16:42

    น้องจะทิ้งชานยอลไปจริงๆเหรอ ฮื่ออออออ

    #2,079
    0
  17. #2077 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 15:13
    สงสารชานยอลขึ้นมาเลย จะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเจ้าคิวปิดตัวน้อย
    #2,077
    0
  18. #2076 Nara (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 08:58

    เดาช่วงพีคไม่ออกเลยค่ะ ตื่นเต้นมากๆ อยากอ่านแล้ววววว ????

    #2,076
    0
  19. #2075 นูน่าของคยองซู (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 07:47
    ชานยอลจะนอนหลับมั้ยเมื่อน้องให้สัญญาไม่ได้อ่ะ คิดในแง่ดีอาจจะต้องแก้โปรเจคแบบข้ามวันข้ามคืนก็ได้
    #2,075
    0
  20. #2074 sthinteresting (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:12
    แงงง ไม่น้าน้อองงงง
    #2,074
    0
  21. #2073 chalida77 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:38

    น้องงงงแงงงงงไม่เอาแบบนี้

    #2,073
    0
  22. #2072 meena2560 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:24
    ยังมีหนักกว่านี้อีกหรอเนี่ยแงงงงงงงง
    #2,072
    0
  23. #2071 Bbelly12 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:15
    จะเป็นยังไงน้อออ
    #2,071
    0
  24. #2070 Namikao_ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 18:33

    สงสารทั้งคู่เลย แง
    #2,070
    0
  25. #2069 chuda6772 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 16:24

    ความรักของทั้งคู่จะเป็นไงต่อไปน้า

    #2,069
    0