{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 25 : Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 354 ครั้ง
    9 ส.ค. 62

         

 

เป็นห่วง




ซองแจรีบวิ่งออกมาจากตัวอาคารเพื่อจะเรียกทีมเพิ่มเมื่อคุณหนูของตัวเองก้าวเข้ากองเพลิงไปหาใครคนนึง ที่ตอนนี้เลขามั่นใจว่าสำคัญกับชานยอลมากขนาดไหน

          พวกนายทั้งหมดตามฉันมา!!

          เมื่อได้ลูกน้องเพิ่มซองแจก็หันหลังกลับนำหน้าไป ทีมที่อยู่ข้างในสามคนรวมชานยอลแยกกันไปคนละทางเพื่อที่จะช่วยกันหาคยองซูให้ได้เร็วขึ้น ชานยอลเนื้อตัวเปียกชุ่มเพราะเห็นน้ำเมื่อไหร่ก็เอาเทราดตัวเองไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ติดไฟ ผู้คนจำนวนหนึ่งกำลังวิ่งสวนออกเพื่อเอาชีวิตรอด บอดี้การ์ดของบ้านต่าง ๆ ดูแลคนพิเศษของตัวเองกันเป็นอย่างดี ยกเว้นอยู่คนเดียวในงานนี้ที่กำลังนอนสลบไสลอยู่ข้างกำแพงทางเดินไปห้องน้ำ

          คยองซู!!!

          หลายคนที่กำลังเดินผ่านหันมองร่างบางของใครคนนึงที่ปาร์คชานยอลตะโกนเรียกจนสุดเสียงตั้งแต่ยังไม่ถึงตัว หัวใจดวงใหญ่บีบรัดรุนแรงเหมือนจะขาดใจเมื่อเห็นน้องนิ่งไม่ไหวติง ชานยอลช้อนร่างบางขึ้นอุ้มและรีบพาคยองซูออกจากอาคารที่ร้อนจัดในทันที

          ประตูข้างเป็นทางออกที่ใกล้ที่สุด สายตาจากแขกวีไอพีมากมายจับจ้องไปที่ลูกชายนายกรัฐมนตรีที่กำลังอุ้มใครคนนึงออกมาข้างนอก ระดับปาร์คชานยอลแล้วน่าจะได้ออกจากงานเป็นคนแรก ๆ ด้วยซ้ำ ทำไมตอนนี้ถึงเพิ่งจะออกมา? แล้วเด็กที่สลบอยู่เป็นใครถึงได้ถูกชานยอลใส่ใจ?

          คุณหนูครับ!!!

          ซองแจ หาหมอมาดูคยองซูเดี๋ยวนี้ชานยอลสั่งเลขาของตัวเองในทันทีเมื่อเห็นซองแจวิ่งตามออกมาจากอาคาร ในเวลาไล่เลี่ยกัน

          ผมเป็นหมอครับ

          ชานยอลหันขวับไปมองแขกคนนึงในงานเมื่อได้ยินคน ๆ นั้นประกาศตนว่ามีคุณสมบัติตามที่หา แต่เมื่อให้เห็นหน้าก็พบว่าเป็นเพื่อนสนิทของน้องชายต่างแม่ และเซฮุนก็เป็นคนวิ่งไปตามเพื่อนมาด้วยตัวเอง

          ทีมช่วยเหลือกับรถดับเพลิงใกล้จะถึงแล้ว ยังไงให้เพื่อนผมช่วยดูให้ก่อนนะครับ

          ชานยอลลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเซฮุนทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ และพูดจาจริงจัง ปาร์คชานยอลขบกรามแน่น เขาไม่อยากรับความช่วยเหลืออะไรจากน้องคนนี้ และที่ผ่านมาก็ไม่เคยรับเลย แต่ครั้งนี้มันยากเกินกว่าจะปฏิเสธเมื่อเห็นคยองซูยังนอนนิ่งอยู่

          ช่วย...

          “...”

          “...ช่วยเขาที

          คนเป็นน้องพยักหน้ารับหนัก ๆ ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกเพื่อนให้มานั่งแทนที่พี่ชายที่ยอมหลีกทางให้ ชานยอลถอยมายืนอยู่ห่าง ๆ เพื่อให้คุณหมอได้ดูอาการคนที่ตนเป็นห่วงสุดหัวใจ เซฮุนคอยย้ำเพื่อนอยู่ข้างกายให้ทำงานให้เต็มที่ เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นชานยอลยอมรับน้ำใจอะไรสักอย่างจากตน แค่น้ำเปล่าในแก้วที่ตนเท พี่ยังไม่เคยแตะ ดังนั้นเด็กคนนี้คงมีความหมายไม่น้อย ถึงทำให้คนที่นิ่งที่สุดกระวนกระวายได้มากขนาดนั้น




         



          เรื่องวุ่นวายจบลงที่โรงพยาบาล คยองซูถูกพามาที่นี่โดยทีมแพทย์ของเพื่อนเซฮุน และตอนนี้ยังเป็นหมอประจำไข้ด้วย ลูกชายโรงพยาบาลรายนี้สนิทกับเซฮุนมานานมาก และชานยอลมีโอกาสได้เจออยู่บ้าง แต่ที่ไม่อยากผูกสัมพันธ์มากนักก็เป็นเพราะเรื่องเดียวที่รู้ ๆ กันอยู่

          เพล้ง!!!

          ร่างสูงหอบหายใจถี่หนักหลังปามือถือของตัวเองใส่โต๊ะกระจกจนมันแตะละเอียดไปด้วยความลืมตัว แต่เมื่อนึกได้จึงรีบหันไปดูคนไข้คนเตียงในทันทีเพราะกลัวจะรบกวนการพักผ่อน เมื่อเห็นว่าคยองซูไม่ได้ตื่น จึงหันมาสนใจเลขาที่เป็นคนส่งคลิปกล้องวงจรปิดมาให้ตนดูแทน

          มันเป็นใคร?”

          ผมกำลังหาให้อยู่ครับ

          ชานยอลโกรธมากเมื่อเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่งาน ทำไมคยองซูถึงสลบอยู่ตรงนั้น และผลที่ได้ก็คือคยองซูกำลังจะวิ่งออกจากงานเหมือนคนอื่น ๆ ทว่าดันล้มและมีผู้ชายคนนึงที่ไม่ดูทางฟาดแข้งใส่ศีรษะของน้องจนสลบไป

          หามาให้ครบ รวมถึงคนที่ผ่านไปเฉย ๆ โดยไม่ช่วยด้วย

          หลายชีวิตวิ่งผ่านคิวปิดตัวน้อยที่นอนดมควันไฟอยู่ไปแบบไม่ยื่นมือมาช่วยเหลือ จริงที่คยองซูไม่ใช่คุณหนูบ้านไหน แต่การช่วยเหลือคนที่กำลังแย่ก็เป็นสิ่งที่ควรทำไม่ใช่เหรอ

 

 

เหมือนลูกนกตัวนั้นที่มันกำลังบาดเจ็บ…

 

 

ชานยอลนิ่งไปเมื่อใจนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น ถ้าคยองซูไม่บอกให้ช่วยเขาคงไม่ช่วย ลองคิดกลับกันถ้าตอนนี้ตนเป็นแบบเมื่อก่อนจะวิ่งผ่านคนที่นอนสลบไปเฉย ๆ ไหม? และคำตอบก็คงจะใช่ คุณหนูตัวสูงถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อคำตอบที่ได้ไม่เป็นที่พอใจนักในยามนี้ เพราะถ้าเป็นเขาตอนนี้วินาทีนี้ ถึงไม่ใช่คยองซูก็คงช่วย การให้ การช่วยเหลือ แบ่งปัน มันเป็นสิ่งที่ควรจะทำ…

ต่อไปงานของทีมการ์ดคือดูแลคยองซู

“...?”

“...?”

ชานยอลเอ่ยบอกหัวหน้าบอดี้การ์ดและซองแจที่อยู่ด้วยกันในห้อง ขณะสายตาก็เบนไปมองดูคนตัวเล็กที่ยังหลับไม่ได้สติ มันต้องเริ่มที่ตัวเองก่อน ถ้าคนอื่นไม่ดูแลเขาต้องสั่งคนของตัวเองก่อนเพื่อให้ดูแลคยองซูให้ดี เพราะไม่อยากเจอเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว

ฉันไม่อยากเห็นเขาเจ็บแบบนี้อีกแล้ว

“...!!!”

“...!!!”

อดีตเคยกลัวความตายมากเพราะไม่อยากให้แม่ลูกคู่นั้นได้เสพสุข จนต้องคอยหาทีมการ์ดที่ดีที่สุดมาดูแลชีวิตตัวเองอยู่เสมอ ทว่าตอนนี้ลำเรือเปลี่ยนทิศ ชานยอลยกชุดเกราะที่สวมใส่ให้คน ๆ นึงได้เพียงเพราะกลัวจะเสียคยองซูไปในสักวัน

พวกนายไปพักผ่อนเถอะ ฉันเฝ้าเอง

ซองแจต้องส่งสายตาบังคับหัวหน้าบอดี้การ์ดให้ออกไปพร้อมกันเพราะรู้ดีว่าชานยอลต้องการเวลาส่วนตัว เหตุการณ์วันนี้เป็นอุบัติเหตุที่เลี่ยงไม่ได้ ไม่ใช่การสร้างสถานการณ์ ขนาดงานที่ถูกคุมเข้มยังเกิดเรื่องแบบนี้ได้ ต่อไปเขาจะกล้าพาคยองซูไปที่ไหนได้อีก

คนตัวสูงใหญ่เดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง คุณหมอบอกว่าอาการของคยองซูไม่น่าเป็นห่วงแล้ว แต่ต้องขอดูผลต่าง ๆ ก่อนจะให้กลับบ้าน วันนี้ผู้ดูแลเลยเป็นใครอื่นไม่ได้ยกเว้นชานยอล เก้าอี้ข้างเตียงถูกยึดเป็นที่หมายของการนอนในคืนนี้

มือนุ่มนิ่มถูกกุมเอาไว้ก่อนคุณหนูจะทิ้งศีรษะลงฟุบอยู่ข้างเตียงและหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน เครื่องกรองอากาศทำงานเงียบ ๆ พระจันทร์ที่ส่องสว่างดูเหงาเหมือนเดิมในคืนนี้ คนสองคนดิ่งลึกลงสู่ห้วงนิทราในห้องพักวีไอพีไร้กุหลาบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน








ร่างสูงโปร่งนั่งเฝ้าคนไข้ของตัวเองตั้งแต่ตื่น ชานยอลยังไม่ยอมไปไหนเพราะคยองซูยังไม่ตื่นเสียที นอนหลับไปได้นิดหน่อยก็ต้องตื่นเพราะกลัวน้องจะหาย ใช้เวลานั่งมองใบหน้าขาวใสอยู่ตั้งแต่ฟ้ามืดจนตะวันขึ้นอีกรอบในเช้าวันใหม่

ผมซื้อซุปข้าวโพดมาฝาก คุณหนูทานอะไรสักหน่อยดีกว่าครัับ

อืม เดี๋ยวเขาตื่นแล้วฉันจะกินพร้อมเขา

ไม่ถึงกับปฏิเสธเพราะรู้ว่าเลขาเป็นห่วง แต่การตอบเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากบอกว่ายังไม่ยอมกิน คยองซูยังหลับอยู่แบบนี้จะได้กินข้าวกินปลาตอนไหนกัน? เรียวนิ้วยกเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงปรกคิ้วของคนที่หลับอยู่ออกให้อย่างเบามือ ชานยอลยังกุมมือของคยองซูอยู่ตลอดเวลาจนวินาทีนี้

หลับนานเกินไปแล้วนะ

“...”

เสียงสั่น ๆ ของคุณหนูบีบหัวใจของเลขาที่ดูแลมาหลายปีให้รู้สึกเจ็บ ชานยอลเปลี่ยนไปจนเกือบจะเป็นคนละคนกับที่รู้จัก เดี๋ยวนี้ใจดีและอ่อนโยนมากขึ้น หลายอย่างดีขึ้นตั้งแต่มีคยองซูเข้ามา ซองแจเดินออกไปจากห้อง เพราะทนเห็นชานยอลมุมที่เจ็บปวดแบบนั้นไม่ไหว แต่ยังทันได้ยินคำบางคำที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของชานยอลในชาตินี้

ตื่นขึ้นมาคุยกันหน่อยได้มั้ย?”

“...”

ผมคิดถึงคุณ




คิดถึง




รอแล้วรอเล่าจนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเด็กขี้เซาก็ยังไม่ยอมตื่น จนคนที่ตื่นอยู่หลับไปในที่สุด เสียงลมหายใจของชานยอลดังสม่ำเสมออยู่ข้างกายของคนที่กำลังพยายามลืมตาเพื่อปรับโฟกัส มือที่ตั้งใจจะยกขึ้นมาขยี้ตาถูกใครบางคนตรึงเอาไว้แน่นหนาจนคยองซูต้องขมวดคิ้ว

“...?!!”

เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่กำลังขโมยมือของตัวเองไปกอดไว้ก็ต้องตกใจเพราะเป็นเจ้าชานยอลที่หลับอยู่ข้างกัน เด็กที่เพิ่งตื่นมองดูรอบตัวอย่างงง ๆ เพราะที่นี่ไม่ใช่บ้าน เมื่อสำรวจทุกสิ่งในห้องเสร็จก็ได้เวลาที่สายตาจะกลับมามองคนขโมยมืออีกครั้ง

มือน้อยข้างที่ถูกกุมไว้ค่อย ๆ มุดตัวออกจากมือหนาใหญ่ได้เป็นผลสำเร็จ แต่นั่นทำให้ชานยอลตื่นด้วยเมื่อของหาย

“...!!!”

“...?”

ขะ...ขอโทษ เราไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณตื่น อ๊ะ...

ปาร์คชานยอลรีบโผเข้ากอดคยองซูเอาไว้เมื่อเห็นน้องลุกขึ้นนั่งและเริ่มต้นส่งเสียงเจื้อยแจ้วอีกครั้ง ร่างบางลู่ไปตามแรงในตอนแรกก่อนจะกลับมาตั้งตรงเพราะชานยอลทรงตัวได้ เสียงหอบหายใจถี่รัวของชานยอลทำให้มือน้อย ๆ ยกลูบแผ่นหลังกว้างไปมาเพื่อปลอบขวัญคนขี้ตกใจ

คุณหลับไปนานมาก

เราขอโทษ

ต่อไปห้ามหลับนาน ๆ แบบนี้อีกเข้าใจมั้ย?”

อื้อ ๆ

คยองซูตอบรับคนที่กำลังกอดตัวเองเอาไว้แน่นอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากขัดใจคุณหนูของซองแจที่วันนี้ดูแปลกไป ชานยอลผ่อนลมหายไปยาวเหยียด โล่งอกไปทีที่คยองซูปลอดภัย เมื่อกอดน้องจนพอใจแล้วชานยอลจึงค่อย ๆ ผละห่างและกระแอมไอเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรเกินเลยไปนิดนึง(?)

เดี๋ยวผมตามหมอให้

ตอนนี้คนเลิ่กลั่กคือปาร์คชานยอลที่เดินล้วงกระเป๋าไปมาอยู่แถว ๆ หน้าต่างหลังกดเรียกหมอมาดูอาการ คยองซูยู่ปากเมื่อเห็นเช่นนั้นเพราะก็ทำตัวไม่ถูกเช่นกันหลังโดนกอดไปนานหลายนาที รู้สึกเหมือนเพิ่งจะก่อเรื่องมาถึงได้มาอยู่ ณ ที่ ๆ มีหมอแบบนี้ แต่ไหงไม่โดนดุนะ?

เราทำให้คุณลำบากรึเปล่า?”

ไม่

ชานยอลตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด ดูเหมือนเด็กบนเตียงจะรู้สึกผิดหรือจำอะไรได้บ้างแล้วถึงได้นั่งคอพับกำผ้าห่มไปมา แค่นี้ไม่เรียกลำบากหรอก ถ้าคยองซูเป็นอะไรขึ้นมานั่นแหละเขาลำบากแน่

ปลอดภัยก็ดีแล้ว ตอนนี้เจ็บตรงไหนรึเปล่า?”

ตรงนี้

คยองซูจับหัวของตัวเองและนั่นก็เป็นจุดที่ควรจะเจ็บเพราะเพิ่งโดนเตะมาหมาด ๆ ชานยอลเดินเข้ามาใกล้เตียงอีกครั้งหวังจะดูอาการให้ แต่คุณหมอกับน้องชายตัวดีก็ดันเปิดประตูเข้ามาเสียก่อน จึงเก็บมือใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิมก่อนจะเดินห่างออกมานั่งรอที่โซฟาแทน

ฟื้นแล้วรู้สึกเจ็บหรือไม่สบายตัวตรงไหนบ้างมั้ยครับ

“...”

คยองซูนั่งนิ่งเงียบ ตากลมโตจ้องมองคุณหมอที่กำลังจับแขนพลิกดูไปมาและตรวจชีพจรไปด้วย ไม่ชินนักที่มีคนมาถึงเนื้อถึงตัวเลยตกใจนิดหน่อยเพราะเดี๋ยวชานยอลจะโมโหได้อีก จะมาว่ากันได้อีกว่าใจดีกับคนอื่นไปทั่ว ยิ้มหวานไปทั่ว

รอข้างนอกนะ

นั่นไง! คยองซูชะเง้อมองชานยอลจนเกือบจะตกเตียง จนคุณหมอต้องรับเอาไว้ ใช่! ชานยอลไม่ชอบให้ใครถึงเนื้อถึงตัวเด็กในความดูแลของตัวเอง แต่นี่มันเป็นเรื่องที่ห้ามไม่ได้ เพราะคุณหมอต้องรักษา ทางเดียวที่จะไม่เห็นคนอื่นโดนตัวคยองซูคือพาตัวเองออกมานอกห้อง แล้วให้เลขาเข้าไปเฝ้าแทน

เข้าไปดูให้หน่อย

มีอะไรเหรอครับ?”

หมอเขาจับแขนแบบนี้ แล้วก็จับหน้าผากแบบนี้!!!

ชานยอลจับมือซองแจขึ้นมาแล้วปาทิ้ง ตามด้วยจับหน้าผากให้ดูด้วยเป็นท่าประกอบ เลขาควอนหลุดขำออกมานิดหน่อยเมื่อเพิ่งเข้าใจว่าเพราะอะไรชานยอลถึงต้องให้ตนเข้าไปเฝ้าแทน ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนก็นั่งเฝ้าอยู่คนเดียวจนเช้าแท้ ๆ

 

 

 

 

 

“...?”

ขอนั่งด้วยนะครับ

อืม

โซฟาโซนรับแขกของชั้นแต่เดิมมีชานยอลนั่งซดโกโก้ร้อนอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้มีเซฮุนมานั่งอยู่ด้วยแล้วเมื่อได้รับอนุญาต

เพื่อนตรวจเสร็จแล้วเหรอ?”

ยังครับ แต่คิดว่าคนของพี่น่าจะปลอดภัยแล้ว

เป็นครั้งแรกเลยมั้งตั้งแต่เกิดที่ชานยอลกับเซฮุนคุยกันดี ๆ แบบไม่มีอารมณ์ร้ายต่อกัน ผู้พี่รู้สึกประหม่านิดหน่อยที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เพราะปกติจะเป็นคนที่ใส่เอา ๆ และเดินหนีน้องเกือบตลอด

เรื่องข้อมูลส่วนตัว

เลขาควอนแจ้งแล้วครับ ผมก็ดำเนินการปิดให้เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน

อืม

เกิดเดดแอร์ขึ้นอีกครั้งเมื่อคนพี่ก็เงียบ คนน้องก็เงียบ เซฮุนเหลือบมองดูพี่ชายนิดหน่อยก่อนจะพบว่าชานยอลมีท่าทีที่นิ่งมากแม้ข้างในจะไม่ใช่เลย แต่ก็แสดงได้ดีกว่าน้องของตัวเอง

มีอะไรก็พูดมา ฉันติดหนี้นาย อยากได้อะไรล่ะ?”

ผมไม่ได้มีอะไรจะขอครับ

“...!!!”

แก้วเครื่องดื่มที่กำลังจะแตะปากหยุดชะงักและลดลงมาวางไว้ที่โต๊ะข้างกาย ชานยอลไม่เข้าใจที่เซฮุนพูด หมายความว่ายังไงไม่ได้จะขออะไร? ที่ทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะอยากได้อะไรจากเขาหรอกหรือ? ลองเป็นแม่เลี้ยงดูสิ ทำอะไรนิดหน่อยก็ต้องขอพ่อแล้ว นี่ก็ลูกทำไมจะไม่มีนิสัยเดียวกัน

แค่เดินออกมานั่งด้วยเฉย ๆ ครับ ข้างในจะได้ตรวจสะดวกขึ้น

ชานยอลละสายตาจากเด็กข้างกายก่อนจะสนใจยกเครื่องดื่มขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ถ้าไม่อยากได้ก็ไม่ต้องเอา เขาไม่ใช่คนที่จะเปิดโอกาสให้ใครซ้ำสองอยู่แล้ว สองพี่น้องนั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไรต่อ แรก ๆ ก็รู้สึกอึดอัด แต่นานเข้าก็ต่างออกไป…






เมื่อคุณหมอตรวจเสร็จเรียบร้อยก็ถึงเวลาที่ชานยอลจะพาเด็กของตัวเองกลับบ้าน คยองซูที่เดินอยู่ข้างกันดูสดใสเหมือนเดิม รู้สึกดีใจจริง ๆ ที่ไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น ประตูรถตู้ที่จอดรออยู่หน้าโรงพยาบาลเปิดรับเจ้านายสองคนโดยพลขับ

เดินทางปลอดภัยนะครับ

ชานยอลพยักหน้าให้เซฮุนนิดหน่อยก่อนที่ประตูรถจะปิดลงในที่สุด สายตาของซองแจและคยองซูมองไปที่คุณหนูตัวสูงเพราะตกใจ ไม่รู้ว่าไปญาติดีกันตอนไหนถึงได้ตอบรับกันแบบไม่มีไฟสุมแบบนั้น ชานยอลกระแอมไอนิดหน่อยก่อนจะยกมือถือขึ้นมาทำตัวเหมือนเช็กเมล

คุณไม่ทะเลาะกับน้องแล้วเหรอ?”

นั่นไง! เลขาไม่ถามเพราะรู้ดีว่าชานยอลไม่อยากตอบ แต่เดี๋ยวนี้ซองแจดันมีผู้ช่วยตัวจี๊ดที่ออกหน้าให้แทน และไม้เด็ดรายนี้ก็มีผลต่อการเปิดปากของชานยอลมากเสียด้วยในปัจจุบัน

วันนี้ไม่

ทำไมเหรอ?”

ชานยอลผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด เมื่อคนตาใสข้างกายยังจ้องมาที่ตนไม่หยุดเมื่อคำตอบที่ได้ยังไม่ตรงใจ ซองแจอมยิ้มเมื่อผู้ช่วยเลขากำลังทำงานได้ดี

ก็แค่วันนี้ไม่ไง

ก็นั่นแหละทำไมวันนี้ถึงไม่ทะเลาะล่ะ?”

ดูเหมือนคยองซูจะไม่ยอมหยุดจริง ๆ ปกติรถออกแล้วจะดูนกดูไม้แต่วันนี้ดูหน้ากันไม่หยุด ชานยอลไม่กล้าที่จะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ขยับเข้ามาใกล้ เพราะหัวใจที่เต้นแรงมันทำให้รู้ตัวว่าไม่ปลอดภัย

เขาช่วยคุณ นั่นเป็นเหตุผลที่ผมไม่ทะเลาะด้วย

“...!!!”

คำตอบที่ได้ทำเอาเจ้าตัวเล็กดีดตัวกลับไปนั่งที่เดิมอย่างเงียบเชียบเรียบร้อย แผ่นอกบางมีอะไรบางอย่างใต้นั้นดีดปึงปังดังสุดแรงสุด งั้นที่ไม่ทะเลาะกันก็เป็นเพราะเขาเหรอ? คยองซูมองหน้าเลขาควอนที่นั่งอยู่หน้าสุดนิดหน่อยและเลิกคิ้วถาม แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมายกเว้นยิ้มกริ่ม

เส้นทางกลับที่พักวันนี้ยาวหน่อยเพราะชานยอลยังใช้เซฟเฮ้าส์เป็นฐานที่มั่น หมอนอ้วนใบใหญ่ถูกคยองซูดันติดกระจกแล้วหนุนนอนมาตลอดทาง คิดชั่งใจว่าเลือกที่ผิดหรือเปล่า? ควรกลับบ้านในเมืองมากกว่าพาน้องเดินทางไกลหรือเปล่านะ แต่จะวนกลับก็ไม่ทันแล้วเพราะตอนนี้พวกเขามาถึงที่หมาย

คยองซู...คยองซู...

หื้ม?”

ถึงแล้ว เดินไหวมั้ย?”

คิวปิดน้อยยกมือขยี้ตานิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าให้แทนคำตอบ ชานยอลลงไปรอรับอยู่ด้านล่างก่อนจะจูงมือเด็กหัวฟูของตัวเองเดินขึ้นบันไดไปยังตัวบ้าน

กินข้าวก่อนนะ จะได้กินยา แล้วค่อยไปนอน

อื้ม

ห้องอาหารฝั่งติดกระจกเป็นที่แรกที่คยองซูต้องไปนั่ง เพราะต้องกินยาหลังอาหารตามแพทย์สั่ง วิวดี ๆ ของใบไม้เขียวทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ซองแจสั่งคนเตรียมมื้อเที่ยงเอาไว้ให้แล้วโดยคุณหนูไม่ต้องออกคำสั่ง ห้องเงียบ ๆ มีชานยอลกับคยองซูนั่งทานอาการอยู่ด้วยกัน

ถ้ารู้สึกไม่ดี หรือปวดหัวมาก ๆ ให้บอกผมนะ

คุณเป็นห่วงเรามากไปแล้วรู้มั้ย

ก็ต้องห่วงสิ

“...!!!”

คำพูดแซว ๆ ของคยองซูได้รับการตอบกลับมาแบบจริงจัง ไม่มีแววว่าชานยอลจะขำหรือเล่นด้วยเลยแม้แต่น้อย อาการเจ็บป่วยของคยองซูมีผลมาก ๆ ต่อจิตใจของชานยอล และยังรู้สึกผิดมากที่ปล่อยให้น้องอยู่ในงานคนเดียวจนเกิดเรื่อง

“ขอโทษที่ดูแลคุณไม่ดี

คุณไม่ได้ผิดสักหน่อย เราไม่ระวังตัวเอง

คยองซูได้คุยรายละเอียกกับซองแจไปแล้วว่าทำไมตนถึงสลบนอนนิ่งอยู่ในงาน แต่ก็ไม่ได้โกรธใครเพราะไม่ยอมให้พี่การ์ดตามไปด้วยเอง คิดว่าจะไปครู่เดียวและมันไม่ไกลนัก สีหน้าของคนตรงข้ามดูรู้สึกผิดจนคยองซูไม่สบายใจ

เราโตมาแบบนี้ ไม่มีใครคอยดูแลเป็นพิเศษหรอก มันเลยไม่ใช่ความผิดของคุณเข้าใจมั้ย?”

แต่ตอนนี้ไม่ใช่...

“...?”

ตอนนี้คุณเป็นคนพิเศษไง

“...!!!”






         

     สวัสดีค่าวันนี้มาถึงท้าย ๆ เรื่องแล้วแต่ยังไม่ท้ายสุดเนอะ เดี๋ยวจะพาเข้าท้ายสุดใกล้ ๆ นี้ค่ะ คาดว่าน่าจะทะลุ 30 ตอนเลย ยังไงอยู่รออ่านด้วยกันก่อนนะคะ มีหลังไมค์มาถามหลายคนว่าริแนไม่เขียนคัทซีนหรอคะเรื่องนี้? ขออนุญาตใช้พื้นที่ตอบตรงนี้นิดนึงว่าปกติเราก็ไม่ขาดสักเรื่องนะคะขอให้เบาใจ >///< อยากจะบอกว่าขอบคุณทุกความคิดเห็นที่ส่งเข้ามามาก ๆ เลยค่า ทุกคนน่ารักกับเรามาก ดังนั้นเราจะตั้งใจเขียนให้ดีขึ้นนะคะ แล้วเจอกัน Chapter หน้าค่า >3<


09:08:2019

         

         

         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 354 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2683 Chuak_Pan (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:43
    ทั้งเอ็นดูทั้งสงสารคนพี่ เพราะกลัวน้องหายไปเหมือนคุณแม่เลยต้องดูแลน้องให้ดีแบบนี้
    #2,683
    0
  2. #2611 Luvcs (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:30

    ปมพี่นัองคงไม่เครียดแล้วม้าง แต่ปมเลิฟแสนด์นี่น่าจะเครียดแล้ววว

    #2,611
    0
  3. #2553 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:51
    กลัวแบบว่าพอออกจากโรงพยาบาลแล้วน้องจะหายไปอะ โอ้ยเครียดดด
    #2,553
    0
  4. #2170 Kkk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 19:12

    พี่ชานคนซึนนน

    #2,170
    0
  5. #2117 munkrishear (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:36
    เขินเลยฮือออ ชานยอลกับเซฮุนไม่ทะเลาะกันอีกแล้วได้มั้ย ถึงจะตึงๆกันเล็กน้อยแต่ก็ไม่อยากให้ทะเลาะเลยแง เซฮุนเป็นคนดีนะะะ
    #2,117
    0
  6. #1913 ChompunutEksuk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:37
    ฮืออออ​ไม่อยากให้เขาแยกจากกันเลนอ่ะ
    #1,913
    0
  7. #1881 pinksoo16 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:22
    คือสงสารชานยอล ไม่อยากให้เค้าขาดคยองซูไปเลย รู่เลยว่าขาดไม่ได้แน่ๆ ไม่เอาดราม่านะค้าริแน
    #1,881
    0
  8. #1837 orange_minie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:07
    ใจฟูมากกกก ดีใจที่น้องหายแล้ว ไหนจะความรู้สึกของเจ้าชานยอลที่มีคต่อน้องอีก ชัดเจนขนาดนี้แล้วเนาะะะ ใจอ่อนน้าา เจ้าดื้อ
    #1,837
    0
  9. #1822 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 22:11
    ‘ตอนนี้คุณเป็นคนพิเศษไง’ เขินประโยดนี้อ่อนโยนมากไม่ไหวแล้ว อบอุ่นที่สุด แต่งยังไงให้คยองน่าบีบขนาดนี้
    #1,822
    0
  10. #1752 tmxger (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:20
    เอ็นดูความขี้หวงของชานยอล เจ้าชานยอลคลบว้า!!!!
    #1,752
    0
  11. #1712 meena2560 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 10:38
    ตลกชานยอลหมอจับแบบนี้ๆ
    #1,712
    0
  12. #1613 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 00:54

    แงงงงชานยอลลลลลหึงทุกคนที่เข้าใกล้หรือถูกเนื้อต้องตัวน้องชิชิ

    #1,613
    0
  13. #1608 MuPing Burn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 23:24
    ฟ้องซองแจเลยอ่ะ เนี่ยๆจับแบบนี้ๆๆๆ 55555
    #1,608
    0
  14. #1603 gunnie_gun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 03:26

    ใจน้องบางมากเลยพี่ชานยอล คนอ่านละลายติดพื้นไปแล้วล่าสุด ไม่ใช่เพราะแดดนะ เพราะชั้นเขินคำพูดพี่มาก อย่างชอบบบบบ

    #1,603
    0
  15. #1598 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 01:50
    โง้ยยเอ็นดูตอนหมอตรวจแล้วไปฟ้องซองแจ หมอก็หึงอ่ะ 55555555
    #1,598
    0
  16. #1597 teeyoui1 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 23:52
    มีความทนไม่ได้ที่เห็นหมอจับแขน จับหน้าผากน้อง โถ่วๆๆๆเจ้าชานยอลหวงน้องขนาดนั้นเลยหรอ น่ารักอ่ะ
    #1,597
    0
  17. #1596 Sumintra007 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 20:58
    พัฒนาแล้วนะเจ้าชานยอล เป็นเขินแทนเจ้าเด็กคิวคิวมังแล้วววว อุแง้
    #1,596
    0
  18. #1595 toey6880 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 18:01
    คนพิเศษแล้วนะ
    #1,595
    0
  19. #1594 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 03:47
    คนพิเศษมาแล้วนะคะ ต้องอย่างนี้นะคะคุณหนูของคุณซองแจ เวรี่กู้ดต่ะๆๆ แต่นี่แบบดีใจมากๆที่พิชานยอลคุยกับน้องฮุนดีๆแล้วอ่า ไม่ว่าจะชั่วคราวหรือไม่ก็ช่างเถอะ แต่นี่ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีนะ :) ประทับใจจจ เพราะน้องคือข้อยกเว้นอะเนอะ^^
    #1,594
    0
  20. #1593 luv-kyongsoo (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 02:07
    ชอบความห้องพักวีไอพีไร้กุหลาบของตาพี่ ความกลัวน้องหายนี้

    น่ารักกกกกก
    #1,593
    0
  21. #1591 Omnnnn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 22:34

    เอ็นซีไม่ขาดสักเรื่อง... อุ๊ปส์ -////-

    #1,591
    0
  22. #1589 Anrolina (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 18:53

    เป็นห่วง✓

    คิดถึง✓


    #1,589
    0
  23. #1586 TiNa (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 16:22
    ใจบางไปหมดแน้ววววว
    #1,586
    0
  24. #1585 wtt_waris (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 16:19
    ฮืออ ชานยอลยอมคุยดีๆกับเซฮุนเพราะน้องง น้องรู้ใจตัวเองบ้างยังงง
    #1,585
    0
  25. #1582 Slyly (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 11:41
    เป็นห่วงน้องมากๆเลยนะเจ้าชานยอล ถึงขั้นยอมคุยกับเซฮุนเลย
    #1,582
    0