{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 26 : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,068
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 378 ครั้ง
    15 ส.ค. 62

          สายตาที่ดูจริงจังของชานยอลไม่ได้ปกปิดสิ่งใดที่ซ่อนอยู่ภายใน เขาพูดจริงเรื่องที่คยองซูเป็นคนพิเศษ และมีอิทธิพลมากกับชีวิตในช่วงนี้ แม้จะยังไม่เข้าใจอะไรในความรู้สึกมากนัก แต่ที่เข้าใจได้เลยคือไม่อยากให้น้องหายไปไหน และอยากให้อยู่ข้างกันตลอดเวลา

          มะ...หมายถึงคุณต้องสอนอะไรผมอีกเยอะแยะไม่ใช่เหรอ? จะไม่ให้ดูแลคุณครูตัวเองให้ปลอดภัยได้ยังไง

          ชานยอลเพิ่มประเด็นอื่นเข้าไปเพราะเห็นคยองซูยังช็อคค้างอยู่ไม่ยอมขยับไปไหน ด้วยกลัวจะไม่ยอมหายใจด้วยเลยต้องโมเมว่าเป็นเพราะสาเหตุนี้ไปโดยปริยาย

          ทีหลังก็พูดให้เคลียร์สิ ถ้าคุณพูดแค่นั้นเราก็...

          ก็อะไรเหรอ?”

          ระ...เราก็

          “...?”

          เราก็จะเข้าใจเป็นแบบอื่น

          คยองซูพูดงึมงำอยู่คนเดียวก่อนจะตักข้าวเข้าปากทำเป็นเฉไฉไปอื่น ส่วนชานยอลก็ลอบถอนหายใจเพราะดันหงุดหงิดที่เอาอะไรมาบังความรู้สึกที่แท้จริง แต่ก็ยากเหลือเกินที่จะผ่านสถานการณ์กดดันแบบนั้นไปโดยที่ไม่เปลี่ยนเรื่อง เพราะก็กลัวอยู่เหมือนกันว่าคยองซูจะเห็นต่าง...ชีวิตยากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ



 

 

 



          นานหลายชั่วโมงแล้วที่ชานยอลนั่งทำงานอยู่ในห้องกับเลขา หลังส่งเด็กเข้านอนงานการที่ค้างอยู่ก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย เพราะเดี๋ยวนี้ใช้เวลาไปกับคยองซูเยอะจนไม่ค่อยได้เช็คงานเท่าไหร่ ร่างสูงนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่ไม่ขยับไปไหน เพราะใจอยากจะเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จจะได้ไม่มีอะไรค้าง เพราะอีกไม่นานต้องเดินทางไปชมการแข่งที่โมนาโกแล้ว

          รถที่ส่งไปไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย

          ไม่มีปัญหาครับคุณหนู เทสเครื่องแล้วสองสามรอบ คิดว่าพร้อมแข่งครับ

          คิดว่าเหรอ?”

          ขอโทษครับ แต่รถพร้อมแข่งแน่นอนไม่มีปัญหาครับ

          ชานยอลทวนคำของเลขาเมื่อซองแจใช้คำที่ทำให้ไม่สบายใจ เลขาควอนรู้ตัวว่าพลาดเองที่ใช้คำไม่ดี น่าจะระวังให้มากกว่านี้เพราะคุณหนูของตัวเองจริงจังกับการแข่งรถมาก ๆ ยิ่งสนามใหญ่ระดับโลกคนดูเป็นล้านแบบนี้แล้วยิ่งต้องเครียด

          แจ้งผู้จัดการด้วยว่างบประมาณการดูแลทีมงานที่นู่นฉันให้ไม่จำกัด ทำให้ทุกคนผ่อนคลาย ไม่เครียดและพร้อมทำงาน ฉันต้องการผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

          รับทราบครับคุณหนู

          ชานยอลพยักหน้าเมื่อได้สั่งงานชิ้นสุดท้ายในวันนี้เสร็จสิ้น กระดาษแผ่นขาวถูกปลายปากกามองบลังด้ามสวยจรดเซ็นลายเซ็นที่เป็นเอกลักษณ์ลงเพื่ออนุมัติงานชิ้นสำคัญก่อนจะปิดแฟ้มลงอย่างเหนื่อยอ่อน เมื่อคืนไม่ได้นอนและตอนนี้ต้องมานั่งทำงานต่อเลยรู้สึกล้า

          ขอชามะนาวสักแก้วสิ ใส่น้ำแข็งก้อนใหญ่นะ

          ได้ครับ

          เลขาควอนรับคำสั่งอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินออกจากห้องไปหาน้ำหวานเย็น ๆ มาส่งให้คุณหนูของตนที่เพิ่งจะทำงานเสร็จ บอกให้นอนก็ไม่นอนจะทำงานให้เสร็จก่อน พอเสร็จงานก็เล่นเอาเย็นแล้วคงไม่ยอมนอนอีกอยู่ดี

          รออยู่ไม่นานเด็กในบ้านก็ยกเครื่องดื่มเข้ามาให้ชานยอลหนึ่งแก้ว และอีกแก้วเป็นของเลขาควอน ชานยอลรับแก้วมาถือไว้ เขาใช้หลอดคนเลม่อนฝานแผ่นบางให้จุ่มลงใต้น้ำแข็ง เลือกจะเอาหลอดออกจากแก้วและยกขึ้นดื่มแทนเพราะอยากสัมผัสความเย็นให้มากขึ้น

          คุณคยองซูตื่นหรือยัง?”

          ตื่นแล้วค่ะคุณซองแจ

โอเค เดี๋ยวฉันไปถามก่อนว่าอยากกินอะไร บอกแม่ครัวอย่าเพิ่งทำอาหารนะ

ซองแจอยากให้คนป่วยได้เลือกอะไรที่โปรดปรานด้วยตัวเอง เพราะจะได้ทานข้าวเยอะ ๆ คุณหนูจะได้ไม่เป็นห่วงถ้าคยองซูหายไว ๆ ชานยอลยืนฟังเลขาคนเก่งของตัวเองคุยนู่นนี่กับคนรับใช้ไปเรื่อยที่หน้ากระจกอย่างพอใจ มีซองแจอยู่ด้วยทุกอย่างก็ง่ายไปหมด ทำงานดีตรงใจจนแทบไม่ต้องสั่งแก้ไข

ได้ค่ะคุณซองแจเดี๋ยวดิฉันบอกแม่ครัวให้ค่ะ

ตอนนี้คุณคยองซูอยู่ที่ไหน?”

สวนกุหลาบค่ะ

“...!!!”

เพล้งงง!!!

“...!!!”

“...!!!”

แก้วชามะนาวในมือของชานยอลล่วงลงพื้นเมื่อได้ยินว่าคยองซูอยู่ในสวนกุหลาบ ซองแจรีบวิ่งไปเก็บเศษแก้วที่ตกกระจายอยู่บนพื้นในทันทีรวมถึงสาวใช้คนที่นำเข้ามาเสิร์ฟด้วย

อย่าเพิ่งเดินนะครับ

คะ...คุณหนูคะ!!!

คุณหนูครับ!!!

          ความกลัวมากมายในอกบีบให้ชานยอลไม่กลัวเจ็บแม้จะต้องเหยียบเศษแก้วเพื่อพาตัวเองออกไปยังสวนกุหลาบนอกบ้าน ร่างสูงกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาได้ครู่หนึ่งก็ต้องออกตัววิ่งอย่างจริงจังเพราะกลัวจะไม่ทันการ ปกติกุหลาบเป็นที่ชื่นชอบมาโดยตลอด ทว่าวันนี้ตลอดทางที่ได้เห็นมันกลับไม่สร้างความสบายใจให้เลยสักนิด

          เท้าเปล่า ๆ พาร่างสูงออกมาจนถึงสวนกุหลาบขนาดใหญ่กว้างเป็นไร่ที่ได้รับการดูแลอย่างดี เพราะบ้านอยู่สูงกว่าตอนออกมาเลยได้เห็นคยองซูเดินหิ้วตะกร้าอยู่ที่แถว ๆ ทางเข้า เมื่อได้จุดหมายที่ชัดเจน คุณหนูจึงไม่ลังเลที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก

          คยองซู!

          “...?!!”

          คนที่กำลังจะตัดกุหลาบดอกสวยใส่ตะกร้าหยุดชะงัดและตกใจมาก เพราะคิดว่าชานยอลจะต้องมาดุกันเรื่องขโมยดอกไม้แน่ ๆ เจ้าคิวปิดรีบร้อนเก็บกรรไกรใส่ตะกร้าแล้วซ่อนไว้ข้างหลังในทันที

          ถอยออกมาเดี๋ยวนี้เลย

          ชานยอลพูดไปพลางหอบหายใจไปด้วยอย่างหนักหน่วง การวิ่งออกมาจากบ้านจนถึงนี่ไม่ได้ใกล้นัก เด็กตากลมถอยห่างจากุหลาบอย่างว่าง่าย และยอมวางตะกร้าไว้ไกลตัวด้วยเพื่อให้ชานยอลสบายใจ

          ขอโทษที่ไม่ได้ขอก่อน แต่เราแค่อยากได้ไปใส่แจกันที่ห้อง เพราะวันนี้ไม่มีใครเอามาให้เลย

          ไม่ว่าจะเป็นที่นี่หรือที่โซลกุหลาบในห้องก็จะถูกเปลี่ยนเป็นดอกที่สวยสดใหม่อยู่เสมอ แต่วันนี้ที่ห้องไม่มีกุหลาบสักดอก คยองซูเลยต้องเดินลงมาหาเอาเองที่นี่

          ผมไม่ให้

          เจ้าคิวปิดหน้างอในทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น คนที่นี่ก็เก็บกุหลาบจากสวนนี้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาถึงเก็บบ้างไม่ได้ หรือว่าโกรธเพราะไม่ขอก่อน?

          คุณหนูครับ!!!

          “...?”

          คยองซูเงยหน้ามองซองแจที่กำลังวิ่งลงเนินมาอย่างสงสัย ทำไมต้องรีบร้อนแล้วนั่นหิ้วกล่องปฐมพยาบาลมาด้วยทำไม

          มาหาผม

          คยองซูเห็นท่าชานยอลไม่ค่อยดีนักจึงรีบเดินเข้าไปหาคนที่เพิ่งออกคำสั่งในทันที เมื่อเข้าใกล้มากจนพอจะคว้าตัวได้ ชานยอลก็ดึงคยองซูเข้ามากอดไว้ในทันที เสียงผ่อนหายใจยาวเหยียดบ่งบอกความสบายใจที่ตอนนี้กำลังได้รับ ถ้าคยองซูอยู่กับเขาตลอดเวลา เรื่องแบบที่กลัวมันจะต้องไม่เกิดขึ้น

          อย่ามาที่นี่อีกถ้าผมไม่ได้อนุญาต

          อื้อ แต่คุณเป็นอะไรรึเปล่า?”

          “...”

          ชานยอลไม่ตอบอะไรเมื่อน้องผละตัวออกห่างและมองหน้ารอคำตอบ มือหนาจับมือของคยองซูเอาไว้และพาเดินออกจากสวนกุหลาบไปทั้งเท้าเปล่า แน่นอนว่ากำลังหนีเลขาที่วิ่งหน้าตั้งมาจากทางนู้น

          คุณหนูครับ!!! หยุดเดินเดี๋ยวนี้นะครับ!!!

          ทำไมเลขาควอนบอกให้คุณหยุดเดิน?”

          “...”

          เป็นอีกครั้งที่ชานยอลไม่ยอมตอบเช่นเดิมเพราะไม่อยากตอบ คยองซูหันมองซองแจอยู่แทบจะตลอดเวลาเพราะดูท่าแล้วอีกฝ่ายจะร้อนใจเอาเรื่อง หรือว่าชานยอลไม่ปกติ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?

          “...!!!”

          เด็กดื้อที่เข้าข้างเลขาควอนหมุนข้อมือที่ถูกเกาะกุมออกก่อนจะถอยห่างชานยอลมาหนึ่งก้าว ดวงตากลมโตสำรวจร่างสูงตั้งแต่หัวไล่ลงมาเรื่อยจนถึงไหล่ ไม่เท่านั้นคยองซูยังเดินวนรอบชานยอลด้วยเพื่อตรวจดูอย่างละเอียด

          อ๊ะ! ปล่อยเรานะ!

          เพราะเห็นเลขาใกล้เข้ามาแล้วชานยอลจึงถือวิสาสะอุ้มคยองซูขึ้นก่อนจะพาเดินต่อในทันที ถ้าไม่ให้ความร่วมมือก็เหลือแค่วิธีนี้ ความใกล้ชิดกันในระดับนี้พอจะทำให้ชานยอลยิ้มออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้แค่มีความสุขดีตอนคยองซูอยู่ใกล้ ๆ

          คุณหนูครับ!!!

          ซองแจวิ่งวนได้ครึ่งรอบของบ้านพอดีกว่าจะตามชานยอลทันเพราะคุณหนูหยุดอยู่กับที่แล้วที่โต๊ะหน้าบ้าน

          นี่มันเลือดนี่นา!

          เมื่อถูกวางให้ยืนพื้นคยองซูก็เห็นรอยเท้าแดง ๆ ตามพื้นหินที่ถูกปูเรียงกันไว้อย่างสวยงาม ชานยอลทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้รอโดนซองแจบ่น และไม่ลืมที่จะพับขากางเกงขึ้นให้ด้วยเพราะกลัวเลขาจะเหนื่อยทำตอนล้างแผล

          คยองซูนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าชานยอลก่อนจะยกเท้าของอีกฝ่ายขึ้นมาดูทั้งสองข้าง และก็พบว่ามันเต็มไปด้วยเลือด เจ้าคิวปิดขมวดคิ้วยุ่งในทันทีเพราะเมื่อครู่นี้ชานยอลเพิ่งจะเดินเท้าเปล่าบนดินเปียกชื้น

          คุณไปโดนอะไรมา

          รู้ว่าคุณทำผมเจ็บก็พอ จำไว้เลยว่าต้องชดใช้คืน

          “...!!!”

          คุณหนูครับ!

          จะตะโกนทำไมนักหนา ก็นั่งอยู่นี่

          คยองซูต้องเก็บคำถามที่มีเอาไว้ก่อนเมื่อเลขาควอนวิ่งมาถึง เสียงหอบหายใจแฮ่ก ๆ น่าสงสารของซองแจทำให้คยองซูต้องเข้าไปช่วยพยุงให้เดินเข้ามาจนถึงหน้าชานยอล

          เมื่อกี๊คุณหนูไม่ได้นั่งนี่ครับ

          แล้วตอนนี้นั่งมั้ย?”

          นั่งครับ

          อืม ก็จบสิ ฉันไม่ได้ให้นายวิ่งตามสักหน่อย

          ชานยอลดึงกระเป๋าปฐมพยาบาลมาจากมือของซองแจก่อนจะเลือกเอาน้ำเกลือออกมาล้างแผลของตัวเองเป็นอันดับแรก ตอนนี้เองที่เพิ่งรู้สึกเจ็บ ตอนพาคยองซูเดินออกห่างจากกุหลาบมันไม่เห็นเจ็บขนาดนี้

          เดี๋ยวผมทำให้ดีกว่าครับ

          หัวหน้าบอดี้การ์ดที่เรียนรู้เรื่องทำแผลมาเยอะที่สุดอาสาจะทำแผลให้ชานยอลเบื้องต้นเอง และคุณหนูก็ยอมง่าย ๆ เพราะรู้ว่าคนของตัวเองเหนื่อยวิ่งมามากแล้วเมื่อครู่นี้

          ไปรับหมอมา

          ซองแจผู้หอบแฮ่กเอ่ยสั่งบอดี้การ์ดอีกคนให้ทำงาน เพราะรู้ดีว่าคุณหนูของตัวเองคงจะไม่ยอมไปไหนในเวลานี้ด้วยเพิ่งมาถึงเซฟเฮ้าส์ และซองแจเองก็ไม่อยากให้ชานยอลเดินทางไป ๆ มา ๆ วันละหลายรอบ

          ขอน้ำหน่อย

          ชานยอลยกมือสั่งเด็กรับใช้ที่ยืนรออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล แน่นอนว่าไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เป็นเลขาควอนที่ยังเหนื่อยไม่หาย คยองซูนั่งมองชานยอลและซองแจสลับกันไปมาไม่หยุดเพราะคนที่ไม่เข้าใจที่สุดในที่นี้คือเขาเอง

          ขอบคุณครับ

          ซองแจรับแก้วน้ำที่ชานยอลยื่นให้มายกกระดกอึก ๆ เพื่อดับกระหาย ส่วนคยองซูก็นั่งจุมปุ๊กอยู่ข้างพี่การ์ดที่กำลังพันแผลไว้ก่อนระหว่างรอคุณหมอ

          ไม่ต้องเดินเลยนะครับ

          นายจะอุ้มฉันหรือไง? ฉันเดินได้หน่า

          ชานยอลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินเข้าบ้านไปโดยไม่ปริปากร้องโอดโอยเพราะมันไม่ได้เจ็บมากแล้วตอนไม่มีเศษแก้วค้างอยู่ แต่เดินมาก ๆ ก็คงไม่ดีเท่าไหร่รู้ตัวอยู่

          “...!!!”

          เราช่วยนะ

          คยองซูรีบวิ่งมาพยุงชานยอลเข้าบ้าน เพราะไม่อยากให้ชานยอลลงแรงที่เท้าของตัวเองเต็ม ๆ ยังไงรอหมอมาเช็กให้ละเอียดก่อนน่าจะดีที่สุด ลาดไหล่เล็กมีแขนใหญ่ของชานยอลพาดอยู่เพราะเจ้าคิวปิดเอามาวางไว้เอง ตอนนี้ที่บ้านเลยมีคนป่วยสองคนจนได้!




 



          เจ้าคิวปิดนอนเล่นอยู่บนเตียงหลังกว้างของชานยอลเพื่อเฝ้าไข้แทนซองแจที่เพิ่งจะลงไปอาบน้ำ คนเจ็บถูกคุณหมอสั่งให้นั่งรถเข็นไปก่อนสักสองสามวันเพื่อให้แผลประสานตัวได้เร็วขึ้น แผลใหญ่มีอยู่จุดเดียวที่เหลือเป็นแผลเล็ก ๆ ที่ไม่น่าเป็นห่วง แพทย์จึงไม่ได้สั่งให้ไปพักที่โรงพยาบาล เลยได้เห็นชานยอลนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องแบบตอนนี้

          ห้องคุณก็ไม่มีกุหลาบเหรอ?”

          คยองซูเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังเล่นเกมอยู่ เพราะมองรอบตัวแล้วในห้องนี้ก็ไม่มีกุหลาบเหมือนกัน

          อื้ม

          ปกติต้องมีตลอดนี่นา

          “...”

          เจ้าคิวปิดที่ไม่ได้รับคำตอบไม่ได้หน้างอ เริ่มชินที่ชานยอลเป็นแบบนี้ คยองซูถูกชานยอลสั่งให้อยู่ใกล้ ๆ เลยเข้ามายึดเตียงนอนของเจ้าถิ่นเป็นฐานทัพเล่นเกมหลังจบมื้อเย็น เด็กดื้อต้องมาเฝ้าคนไข้ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ยังเป็นคนไข้อยู่ แต่เพราะชานยอลไปเฝ้าไม่ได้ก็เลยต้องพาตัวเองมาให้ชานยอลเฝ้าแทนเพื่อความสบายใจ และที่ว่ามานั้นคือความสัมพันธ์งง ๆ ของคนไข้ทั้งสอง

          มานอนมั้ย?”

          ปาร์คชานยอลส่ายหน้าไปมาเพราะยังอ่านหนังสืออยู่ และยังไม่ได้อยากนอนตั้งแต่หัววัน แต่คนที่มีธุระที่จะต้องไปกำลังกระวนกระวาย

          งั้น...

          “...?”

          งั้นเราขอไปหารูบี้แป๊บนึงได้มั้ย?”

          “...!!!”

          ชานยอลวางหนังสือลงบนตักแต่ยังรักษาสีหน้าเรียบนิ่งได้อย่างดี ถ้าไปหารูบี้ก็คงจะเป็นที่บ้านเกิดเลิฟแลนด์ใช่ไหม? พาหนีกุหลาบมาทั้งวัน แต่ตอนนี้มาขอกันตรง ๆ แบบนี้เขาควรจะทำยังไง? สายตาของชานยอลที่มองคนตัวเล็กบนเตียงดูกังวล รู้สึกเบาหวิวไปทั้งตัวและเริ่มเย็นยะเยือก

          คุณใช้ประโยคคำถาม ดังนั้นผมจะอนุญาตหรือไม่อนุญาตก็ได้ใช่มั้ย?”

          แต่ไม่มีเหตุผลที่คุณจะไม่อนุญาตนี่นา เพราะเราไปแป๊บเดียว

          ทำไมจะไม่มีเหตุผลล่ะ เหตุผลน่ะเขามีและมันก็หนักแน่นมากเสียด้วย ชานยอลผ่อนลมหายใจยาวเหยียด

          ผมไปด้วยได้มั้ย?”

          “...!”

          “...?”

          เลิฟแลนด์เข้าได้เฉพาะกามเทพน่ะสิ

          “...!!!”

          ว่าแล้วเชียว! แบบนี้จะให้กลับไปได้ยังไงในเมื่อถ้าคยองซูไม่กลับมาเขาก็ไม่มีวันไปเหยียบที่นั่นเพื่อตามหาได้ ความกลัวมากมายเริ่มก่อตัวในใจ และยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นว่าคยองซูเดินเข้ามาหากันเพราะที่โต๊ะตรงนี้มีแจกันกุหลาบเล็ก ๆ ตั้งเอาไว้อยู่

          “...!”

          ชานยอลรีบดึงกุหลาบดอกเดียวนั้นมาถือไว้ก่อนที่มือน้อย ๆ จะเอื้อมถึง คยองซูขมวดคิ้วยุ่งในทันทีเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงจับมันไม่ได้ ปกติก็ไม่เคยจะขวางกันขนาดนี้

          ถ้าคุณไป...แล้วจะกลับมาอีกมั้ย?”

          เราบอกคุณแล้วนี่นาว่าแป๊บเดียว

          ใบหน้าหล่อเหลาเงยมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า เด็กดื้อที่ไม่ยอมฟังคำสั่ง ขนาดยังไม่อนุญาตก็จะมาแย่งกุหลาบไปแล้วเหรอ ชานยอลกลืนน้ำลายลงคืออึกใหญ่ ก่อนจะรวบรวมความกล้าคว้ามือของคยองซูมาถือไว้ กุหลาบสีแดงสวยถูกยัดเข้ามือคิวปิดอีกข้างที่ยังว่างอยู่ด้วยมือที่สั่นเทาของชานยอล ไม่อยากให้น้องไปแต่ก็ไม่อยากขัดใจเช่นกันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะยอมในที่สุด

          ผมจะรอนะ

          อื้ม

          พึ่บ!

          “...!!!”

          สิ้นคำตอบกลับสั้น ๆ ดวงหน้าน่ารักที่กำลังจ้องมองอยู่ก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา มืออุ่น ๆที่เพิ่งได้กุมพาความอบอุ่นหายไปเหลือแต่ความว่างเปล่าตรงหน้า กลีบกุหลาบร่วงลงพื้นกระจายเป็นวงกว้าง แผนอกกว้างยุบตัวขึ้นลงหนักหน่วง ตัดสินใจเช่นนี้เพื่ออยากลองดูเหมือนกันว่าตัวเองจะเป็นยังไง และคำตอบก็หลั่งออกมาในรูปแบบของน้ำตาและความเจ็บปวดที่หัวใจจนต้องกำคอเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่น ชานยอลยอมปล่อยคยองซูให้หายไปโดยไม่มีคำมั่นสัญญาจากน้องว่าจะกลับมา หลายปีก่อนตอนสูญเสียคนที่รักก็ทรมานแบบนี้หรือนี่ก็จะเรียกว่ารักได้เหมือนกัน

 



          พึ่บ!

          คยองซู

          ฮึก...

          นายเป็นอะไร?!”

          ร่างบางปรากฎตัวที่คอนโดมิเนียมของตัวเองที่เลิฟแลนด์ คยองซูทิ้งตัวนั่งลงที่พื้นทันทีเมื่อมาถึง เกือบแล้วที่จะต้องทำให้ชานยอลเห็นน้ำตา คิวปิดตัวน้อยชันเข่าซุกหน้าลงร้องไห้อย่างหนักเมื่อทนไม่ไหว

          คยองซูรู้ว่าที่ชานยอลกำลังเจอคืออะไร และที่ตัวเองเจอคืออะไร พยายามเก็บซ่อนสีหน้าและแววตารวมทั้งความรู้สึกมาทั้งวันจนตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วเลยต้องขอกลับบ้าน

          รูบี้...ฮือ...

          เป็นอะไรบอกเราสิ

          เราทนไม่ไหวแล้ว มันยากเกินไป

          ยากเกินไปที่จะปิดบังว่าเป็นห่วง ยากเกินไปที่จะปิดบังว่ารัก ทุกอย่างที่เรียนมาชานยอลตรงทุกข้อเกี่ยวกับเรื่องตกหลุมรัก ตั้งแต่คำพูดตอนมาถึงเซฟเฮ้าส์ การวิ่งเหยียบเศษแก้วเพื่อมาหากันโดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวด การมอบสิ่งที่เขาอยากได้ให้แม้ตัวเองจะต้องเจ็บปวด ถ้าไม่รักแล้วมันจะต้องเรียกว่าอะไร…

          เรารักเขารูบี้

          “...!!!”

          แม้จะสงสัยอยู่บ้างว่าคยองซูน่าจะตกหลุมรักเจ้าชานยอลที่อยู่ด้วยทุกวัน แต่พอได้ฟังจริง ๆ มันก็ยังทำให้ตกใจ เพราะที่ผ่านมาคิดอยู่ตลอดว่าพอจะเป็นไปได้ไหมที่เราสองเผ่าพันธุ์จะรักกัน? ทุกอย่างล้วนเพราะเพื่อน บอนจิ๋วจึงหาข้อมูลมากมายมาอ่าน แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย โชคชะตาไม่ได้เขียนเอาไว้ให้คิวปิดรักกับมนุษย์

          เราไม่อยากเห็นเขาเจ็บ เราไม่อยากเห็นเขากระวนกระวาย เราไม่อยากเห็นเขากลัวแบบนั้น

          คยองซูแต่…

          เราเจ็บจะตายแล้วรูบี้ ความรักมันสวยงามตรงไหนเหรอ?

               ใบหน้าแดงก่ำของเพื่อนรักเงยขึ้นให้ได้เห็น แววตาเจ็บปวดรวดร้าวน่าสงสารจับใจ คนที่สดใสที่สุดยามทุกข์ก็น่าสงสารที่สุดเช่นกัน นี่มันเพิ่งจะแค่เริ่มต้นถ้าพ่อของคยองซูรู้พี่ของคยองซูรู้เรื่องมันจะยุ่งเหยิงขนาดไหนรูบี้ไม่กล้าเดา

 

 

 

นั่นสิ...ความรักมันสวยงามตรงไหนเหรอ?

 





#ฉีกโชคชะตา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 378 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2614 Luvcs (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 07:59

    ม่าแล้วอ่า สฃสารทั้งคู่รอแล้วต่ะ

    #2,614
    0
  2. #2555 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:54
    ขอให้สมหวังนะะะ มันต้องมีสักทางน่าาา
    #2,555
    0
  3. #2118 munkrishear (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 01:52
    เห้อ เจ็บปวดหัวใจฮืออ
    #2,118
    0
  4. #1901 Slyly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 12:53
    สงสารทั้งสองเลย แต่ถ้าน้องจะแหกกฎมันก็ต้องวุ่นวายมากแน่ๆ
    #1,901
    0
  5. #1883 pinksoo16 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:37
    ต้องมีวิธีที่อยู่ด้วยกันได้สิ แต่ก็นะความรักมันสวยงามตรงไหนนะ
    #1,883
    0
  6. #1882 orange_minie (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 21:23
    ฮือออออ ขอให้เป็นไปได้ได้ไหม ที่เค้าทั้งสองจะได้รักกัน จะได้อยู่ด้วยกัน ไม่อยากให้กระวนกระวายใจ และร้องไห้กันแบบนี้เลย มาทำให้ความรักเป็นเรื่องที่สวยงามกันเถอะนะ TT
    #1,882
    0
  7. #1801 MuPing Burn (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 19:21
    สงสารทั้งน้องเเละชานยอลเลย 😔
    #1,801
    0
  8. #1737 แอแอ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 09:56

    สงสารชานยอล สงสารคยองซู ทำไมโลกนี้ต้องมีอะไรยากๆด้วย ลำบากใจ

    #1,737
    0
  9. #1730 Kodcha Ploy Suttibut (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 20:59
    หน่วงมากมายเลย สงสารทั้งสองคน ขอให้เขารักกันได้เถอะ อย่าใจร้ายเลยนะ
    #1,730
    0
  10. #1713 meena2560 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 11:10
    ฮื่ออคิวปิดน้อยของแม่​ เจ็บมากสินะลูก
    #1,713
    0
  11. #1681 Depressed_29 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 00:01
    ฮื่ออออออออ สงสารทั้งคู่มากๆเลย
    #1,681
    0
  12. #1677 Changmanka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 22:24
    หน่วงมาก พอนึกถึงใจและความรู้สึกของทั้งสองคนใจมันวูบโหวงมากเลย สงสารมากๆฮื้ออออออ
    #1,677
    0
  13. #1676 kyungmin___ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:55
    เอาแล้ว ยอมรับความรู้สึกของตัวเองกันแล้ว ;-; //ปล.ชอบความสัมพันธ์งงๆ จังเลยข่ะ น่ารักทิสุด/////
    #1,676
    0
  14. #1675 ah_pure (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:53
    โอ๋ๆๆน้องเดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะ ฮืออออออ แม่จะอยู่ข้างๆหนูเอง ;-;
    #1,675
    0
  15. #1673 Anrolina (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:21

    คยองซูหนูต้องกลับไปหาเจ้าชานยอลนะลูก ฮืออออ

    #1,673
    0
  16. #1672 น้องแป้น (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 11:40
    ฮรืออออ น้องงงงงงง

    สงสารทั้งน้องทั้งตาพี่ ต่างคนต่างรู้ใจตัวเองแล้วแท้

    อย่างงี้น้องจะกลับไปหาตาพี่มั้ย

    ;w;
    #1,672
    0
  17. #1671 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 17:19
    พ่อกับพี่ของของคยองซู งานใหญ่แน่ๆ ชานยอล
    #1,671
    0
  18. #1670 gunnie_gun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 12:17

    พี่ชานอย่างน่าเอ็นดูเลยเว้ยยยย กลัวเค้าหายเลยต้องเอาเค้าออกมาห่างๆกุหลาบทั้งๆที่เมื่อก่อนต้องมีกุหลาบแดงไว้กับตัว เป็นชอบอ่ะพี่ชานยอลลล รอน้องก่อนนะ น้องกก็รักพี่ แต่น้องมีเงื่อนไขนิดหน่อยยยย น้องเปงคิวปิด น้องก้เลยคิดมากกก

    #1,670
    0
  19. #1669 0981824778 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 08:28
    แงงงน้องงงงสงสารรักกันไม่เพราะมันแหกกฎฟ้า(เสียงคำแก้วลอยมา)
    #1,669
    0
  20. #1668 mintswrp (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 22:32
    น้องงง TT
    #1,668
    0
  21. #1667 Milky_Way95 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 22:01
    รู้ว่ารักกันแต่รักกันไม่ได้ มันเจ็บกว่าไม่รักอีก
    #1,667
    0
  22. #1666 BBLD.O. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 21:45
    ทำไมเศร้าเฉยเลย ฮื่อออออออ เจ้าชานยอลก็เจ็บ เจ้ากามเทพก็เจ็บ คนอ่านก็เจ็บ พยเททอพราดดทาดกทก ㅜ___ㅜ
    #1,666
    0
  23. #1665 nook_ny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 19:30
    มันDownลงเรื่อยๆเลยยยยคิดไม่ออกกเลยยย
    #1,665
    0
  24. #1663 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:08
    สงสารน้องจัง แต่ชื่อเรื่องคือ ฉีกโชคชะตา นี่เนอะ อะไรก็เป็นๆปได้ทั้งนั้นแหละ
    #1,663
    0
  25. #1662 Kyunsooooo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 07:06
    สงสารจะจบยังไงเดาไม่ถูกฮรื่อ
    #1,662
    0