{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 17 : Chapter 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62

หลายวันมากแล้วที่คยองซูไม่ยอมพบหน้าชานยอล เก็บตัวในห้องคิดเรื่องเดิมวนไปวนมา ความรู้สึกหลายอย่างวิ่งวนในหัวจนบางทีต้องนอนเพราะสู้ไม่ไหว ส่วนวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ต้องคอยแอบดูรถตู้วิ่งออกจากบ้านไปสนามแข่งเพื่อตรวจงานตรวจการ เสียงถอนหายใจดังยาวก่อนร่างบางจะเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง

 

 

งั้นเริ่มงานได้เลย

 

 

ประโยคเดิมที่ก้องอยู่ในหัวตลอดหลายวันยังติดตรึงไม่ไปไหน ชานยอลตอบกลับสั้น ๆ หลังจาก...หลังจากทำเรื่องอย่างว่ากับปากของคิวปิดน้อยที่สติไม่เต็มเต็ง จูบกันแล้วพูดได้แค่นี้เหรอ? เจ้าชานยอล!!!

รูบี้!!!

หลังพลิกตัวเอาหน้ามุดผ้าห่มทุบเตียงไปมาแล้วเงยหน้าขึ้นมาเจอเพื่อนรักนั่งอยู่ที่ขอบแจกันกุหลาบหัวเตียง คยองซูตะโกนเสียงดังแถมมีอาการตกใจสุดขีด

เสียงดังทำไม?”

เธอมาที่นี่ทำไม?”

ก็มาเยี่ยมไง เดี๋ยวนี้นายก็ยังไม่ไปรายงานเราเหมือนเดิม

มาบ่อยไม่ดีนะ เผื่อมีคนเห็น เผื่อมีคนจับได้จะยุ่ง

บอนตัวจิ๋วพยักหน้าก่อนจะโดดลงมานั่งบนหมอนและมองหน้าเพื่อนที่มีอาการแปลก ๆ แก้มแดงหูแดง ไม่สบตาแถมมือก็ยังไม่อยู่นิ่ง อาการแบบนี้ถ้าเป็นอาจารย์คงจะต้องบอกว่าคยองซูกำลังมีพิรุธ

เป็นอะไรรึเปล่า?”

เปล่านี่

แล้วเรื่องที่จะทำให้เจ้าชานยอลกับว่าที่คู่หมั้นรักกันไปถึงไหนแล้ว?”

เมื่อเห็นว่าเพื่อนยังไม่อยากบอกรูบี้ก็ไม่ค่อยอยากซัก การเปลี่ยนเรื่องใหม่น่าจะทำให้พวกเขาคุยกันได้ต่อแบบไม่อึดอัด คยองซูตั้งใจว่าจะเลือกชานยอล เพราะยังไงอนาคตราเชลก็คงหนีการแต่งงานครั้งนี้ไม่พ้นเหมือนกัน สวนคุณหนูคนเล็กก็คิดเอาไว้ว่าต้องรับผิดชอบเป็นเป้าหมายต่อไป ยังไงมันคงไม่เป็นรักสามเศร้าหรอกมั้ง?

กำลังจะเริ่มน่ะ

รีบหน่อยก็ดีนะ เพื่อน ๆ เราหลายคู่กำลังมาที่โลกมนุษย์เพื่อทำโปรเจคเหมือนกัน

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

อื้อ ๆ โอเค งั้นรูบี้กลับไปก่อนนะ เดี๋ยวเราไปหาเอง

เพื่อนคู่หูพยักหน้าก่อนจะหายวับกลับโลกที่เคยชิน ส่วนคยองซูก็รีบร้อนเดินไปเปิดประตูห้อง เพราะอยากเห็นหน้าของคนที่มาขัดจังหวะการพูดคุย

“...?!”

พอดีผมสั่งอาหารมาเยอะเลย แต่ทานคนเดียว ถ้าคุณ...

คยองซู

เมื่อเห็นท่าทีคล้ายจะเรียกชื่อกันคยองซูเลยเอ่ยปากบอกคุณหนูคนเล็กที่หน้าห้องเอง ถึงแม้รอบที่ช่วยเบรกพี่น้องต่อยกันข้างสระจะทำให้ได้คุยกันบ้างนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้บอกชื่อเสียงเรียงนามกันอย่างชัดเจน

ถ้าคุณคยองซูไม่ได้ยุ่งอยู่ ลงไปทานข้าวด้วยกันมั้ยครับ?”

คิวปิดน้อยพยักหน้าให้ก่อนจะเดินตามร่างสูงที่เดินนำหน้าไปอย่างว่าง่าย ของกินไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เรื่องสำคัญที่ยอมตามมาด้วยเพราะอยากรู้จักเซฮุนให้มากขึ้น จะได้รู้เรื่องของทั้งสามคนมากขึ้นไปอีกขั้นเพื่อทำโปรเจคใหญ่

ปึก! อ๊ะ!

“...!!!”

เมื่อนึกอะไรได้บางอย่างในใจนั้นก็เบรกเซฮุนให้หยุดเดินกระทันหัน คนที่เดินตามมาอย่างคยองซูที่มัวแต่มองพื้นเลยชนเข้าเต็ม ๆ ที่แผ่นหลังกว้าง

ผมมีเรื่องอยากจะถามก่อนน่ะครับ

“...?”

คุณคยองซูกับพี่ชายผมเป็นแฟนกันรึเปล่าครับ?”

“...!!!”

ร่างบางตรงหน้าดูตกใจสุดขีด แต่เรื่องนี้เซฮุนจำเป็นต้องถามเพราะพี่เคยบอกว่าอย่ายุ่งกับคนของพี่ ไม่รู้ว่าการชวนมาทานข้าวด้วยกันข้างล่างจะเป็นเรื่องผิดไหม เขาไม่อยากทะเลาะกับชานยอลหากไม่จำเป็น

พอดีผมเห็นว่าพี่เขาค่อนข้างหวงคุณคยองซูน่ะครับ เลยอยากรู้ ผมจะได้วางตัวถูกไม่ได้มีอะไรอย่างอื่น ถ้าไม่สะดวกตอบไม่เป็นไรครับ

เราไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ชายของคุณหรอก เราเป็นผู้ช่วยเลขาควอนน่ะ

อ๋อ

ถ้าเป็นผู้ช่วยอย่างนั้นเซฮุนจะได้วางตัวถูก หากเป็นแฟนจะรีบพากลับไปส่งที่ห้องก่อนที่พี่ชายจะมาเห็น แต่เป็นผู้ช่วยเลขาการมาทานข้าวด้วยกันคงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะปกติก็เคยคุยกับเลขาควอนบ้างนิดหน่อยมันก็ไม่มีปัญหาอะไร เซฮุนหันหน้ากลับไปตั้งใจเดินต่ออีกครั้งเมื่อปัญหาในใจได้คลายปม

 

 

 

โต๊ะทานข้าวเต็มไปด้วยอาหารจำพวกพิชซ่า พาสต้า แฮมเบอร์เกอร์ และน้ำอัดลมมากมาย การปรับตัวเรื่องอาหารของเซฮุนกำลังค่อยเป็นค่อยไป เช้านี้เลยเลือกทานอะไรที่ตัวเองเคยชินบ้าง แต่สั่งมาเยอะไปหน่อยเลยอยากหาเพื่อนมาช่วย

คยองซูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมีเบอร์เกอร์ในมือแทนข้าวต้มที่ชานยอลเลือกไว้ให้ทานเหมือนกันในมื้อเช้า ส่วนเซฮุนก็กำลังงับพิซซ่าชิ้นโตเข้าปาก สองพี่น้องดูดีเหมือนกันแม้จะต่างแม่ หล่อเนี้ยบคนละแบบ คนน้องจะมีลุคที่ทันสมัยกว่าพี่ชายที่ปาเข้าไปสามสิบกว่าปีแล้ว

คุณคยองซูทำงานกับพี่นานแล้วเหรอครับ?”

ไม่นานหรอกเราเพิ่งได้เริ่มน่ะ

เมื่อพูดถึงเรื่องเริ่มงานประโยคเดิมของชานยอลหลังเสียจูบแรกไปก็วนกลับเข้ามาทำให้แก้มร้อนผ่าวแดงจัดเหมือนซอสมะเขือเทศ เหตุการณ์ครั้งนั้นมันไม่มีคำอธิบายใดจากชานยอลและคยองซูก็ไม่สามารถอธิบายอะไรให้ตัวเองเข้าใจได้เช่นกัน

ผมเห็นคุณอยู่บ้านคนเดียวหลายวันแล้ว ไม่ต้องไปช่วยเลขาควอนเหรอครับ?”

อ๋อ คือ...คือเรา

“...?”

วันนี้คุณจะออกไปไหนหรือเปล่า? เราติดรถไปสนามด้วยได้มั้ย?”

ไม่มีปัญหาครับ

เซฮุนยิ้มให้คยองซูก่อนจะหันไปสนใจอาหารของตัวเองและไถโทรศัพท์เพื่ออ่านข่าวคราวบ้านเมือง ถึงแม้วันนี้จะไม่มีกิจธุระอะไร แต่ออกไปส่งผู้ช่วยโดที่สนามสักหน่อยคงไม่เป็นมั้ง ไม่ลงจากรถไปให้พี่เห็นก็เป็นอันจบ

เซฮุน

ครับแม่?”

คยองซูโค้งศีรษะให้คุณนายของบ้านอย่างสุภาพเมื่อผู้ใหญ่มาถึง ก่อนจะค่อย ๆ โค้งให้เซฮุนด้วยเพราะตั้งใจจะเดินออกนอกห้องกินข้าว การประเมินสถานะการณ์ทำให้คยองซูรู้ว่าแม่ลูกคงมีเรื่องที่อยากคุยกัน ตนอยู่อาจจะเป็นก้างได้

เดี๋ยววันนี้ไปที่พรรคหน่อยนะ พ่อเขาบอกว่าจะเพิ่มชื่อลูกเอาไว้ในทำเนียบ

ผมบอกแม่ไปแล้วนี่ครับเรื่องนี้?”

แต่พ่อเขาบอกว่าให้ลูกไปวันนี้

นั่นไม่ใช่เพราะแม่ขอพ่อหรอกเหรอครับ? ผมบอกแม่ไปหลายรอบแล้วว่าผมไม่อยากยุ่ง

คยองซูที่ตั้งใจแอบยืนฟังเรื่องของผู้ใหญ่เอียงคอทันทีเมื่องง แม้จะรู้ว่าเอียงไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรแต่เจ้าตัวก็ทำแบบนี้ทุกครั้ง ดูจากเหตุการณ์แล้วเซฮุนไม่ค่อยพอใจเรื่องที่แม่ต้องการให้ทำสักเท่าไหร่ แต่ไม่กล้ายืนอยู่นานกว่านี้คยองซูจึงต้องตัดใจเดินหนีไปก่อน เพราะเห็นคุณหนูคนเล็กกำลังจะเดินออกมา...คุยเรื่องอะไรกันนะ





 




เซฮุนไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับคยองซู เดินทางมาส่งผู้ช่วยเลขาตัวเล็กที่สนามแข่งรถของชานยอลด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้เหลือแค่คยองซูคนเดียวที่ยืนอยู่หน้าตึกเพราะเข้าไปข้างในไม่ได้ด้วยไม่มีบัตรผ่านประตู ทุกครั้งมาพร้อมชานยอลกับซองแจเลยไม่ต้องใช้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่…

แต่เราต้องเข้าไปนะ

ถ้าไม่มีบัตรเข้าไม่ได้จริง ๆ ครับ

งั้นตามชานยอลให้เราหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวเขามาเราจะขอป้ายเขาเอง

ตอนนี้คุณชานยอลกับเลขาควอนประชุมอยู่ครับ ยังไงถ้าประชุมเสร็จแล้วผมจะรีบแจ้งให้ทันทีครับ

คิวปิดน้อยถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อหมดแรงเถียงกับผู้รักษาความปลอดภัย คุยกันยังไงก็จบที่ต้องรอชานยอลเลิกประชุมอยู่ดี ล่าถอยออกจากหน้าตึกเป็นเดินวนรอบตึกแทนเมื่อไม่มีอะไรทำ วันนี้คนไม่ได้เยอะเหมือนวันที่มีงาน เลยจะมีเฉพาะพนักงานกับนักท่องเที่ยวเท่านั้นที่ยังอยู่

ชั้นบนของตึกที่ห้องประชุมกำลังมีการประชุมงานกันอย่างซีเรียส ใกล้วันที่จะต้องส่งรถแข่งไปต่างประเทศก่อนแล้ว ทุกวันเลยต้องมีการประชุมแบบนี้เพื่อรายงานเจ้าของสโมสรอย่างละเอียดเพราะชานยอลเป็นคนเข้มงวด มาดนิ่งของผู้บริหารไม่มีการเปลี่ยนแปลงหรือพูดอะไรเลยตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา ชานยอลตั้งใจมองโปรเจคเตอร์อย่างไม่ละสายตาไปไหน

“...?!”

แต่พอมีโอกาสได้พักสายตาเพราะกำลังผลัดเปลี่ยนผู้รายงานการประชุมเลยได้มีโอกาสเบนสายตาออกไปมองบรรยากาศข้างนอก สิ่งที่อยากเห็นคืออะไรเขียว ๆ เช่นต้นไม้ใบหญ้า แต่สายตาดันไปต้องเข้ากับร่างบางที่กำลังเดินตากแดดอยู่ข้างล่าง

ต่อไปจะเป็นเรื่องสถานที่เก็บรถครับ เราจะใช้โกดังของ...

เบรกสิบนาที

คะ...ครับ

“...?”

“...?”

“...?”

ว่าจบเจ้านายที่ไม่เคยพักเบรกการประชุมก็ลุกขึ้นจากหัวโต๊ะและออกจากห้องไปในทันที คนที่เหลืออยู่มองหน้าเลขาควอนกันเป็นตาเดียวเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ซองแจก็ให้คำตอบไม่ได้เพราะตนก็กำลังงงอยู่เหมือนกัน

ขายาว ๆ ผ่านด่านพนักงานควบคุมความปลอดภัยออกมานอกตึกในทันที เป้าหมายเป็นเด็กตัวเล็กที่หลบหน้าหลบตากันมาหลายวัน ตั้งแต่คืนนั้นที่ได้ครอบครองคยองซูไปแล้วบางส่วน(?) ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ทำแบบนั้น แต่ที่มันแย่คืออีกฝ่ายหลบหน้ากัน มันเลยทำให้รู้สึกหงุดหงิด

อ๊ะ!

ข้อมือเล็กถูกใครบางคนที่เดินมาจากทางด้านหลังคว้าเอาไว้ เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นใครคยองซูก็ปิดปากเงียบ แค่ข้างหลังก็จำได้แล้ว… ไม่เชิงเหวี่ยง แต่แรงที่มากมายของชานยอลก็ทำให้อีกฝ่ายทรงตัวไม่ได้ในตอนแรกที่พากลับเข้ามาในร่มไม้ 

ทำไมมาเดินตากแดดข้างนอก?”

ก็ รปภ. ตึกคุณไม่ให้เราเข้าไป

ต่อไปก็บอกเขาว่าชื่อปาร์คชานยอลแล้วกัน ใครยังไม่ให้เข้าอีกก็ให้มาคุยกับผม

“...!!!”

ตกใจกับคำพูดไม่พอแต่ตอนนี้เจ้าคิวปิดก็กำลังตกใจกับมือหนาที่ยกขึ้นมาแตะหน้าผากกันโดยไม่ได้ขอด้วย ชานยอลเช็กอุณหภูมิร่างกายของคยองซูนิดหน่อยก่อนจะผละมือออกมาเห็นใบหน้าขาวใสที่มันแดงมากกว่าตอนแรก ดวงตากลมโตเฉมองไปทางอื่นราวกับไม่ได้สนใจกัน

เดี๋ยวสั่งทำบัตรให้แล้วกัน

อะ...อื้อ

ตามมา

รอบนี้ไม่มีการล่วงเกินจนถึงเนื้อต้องตัวแบบคราแรก ชานยอลใช้คำพูดแทนและคยองซูก็ทำตาม เจ้าตัวเล็กเดินแทบจะติดหลังผู้บริหารหนุ่มไฟแรงเข้าตัวตึกไปโดยมีบัตรผ่านเป็นหน้าหล่อ ๆ ของนายใหญ่บริษัท

ผมมีประชุม รออยู่ห้องนี้ก่อนแล้วกัน

อื้อ

ชานยอลพาคยองซูมานั่งอยู่ในห้องของตัวเอง ซึ่งมันติดกับห้องประชุม เพียงแค่มีกระจกใสกั้นกลางเท่านั้น ร่างสูงเดินไปรูดม่านกั้นสายตาของผู้ร่วมประชุมที่มองทะลุเข้ามาอย่างไม่คิดหลบเลี่ยงเพราะอยากรู้อยากเห็น จะไม่ตกใจคงไม่ได้ เพราะนั่นบอสของพวกเขาเพิ่งจะเบรกประชุมสำคัญเพื่อเดินไปหิ้วเด็กขึ้นมาเก็บไว้ที่ห้องทำงานของตัวเอง แถมตอนนี้ยังปิดม่านไม่ให้มองเห็นอีกต่างหาก

 

รออยู่ไม่กี่วินาทีร่างสูงที่เมื่อครู่อยู่อีกห้องก็เดินกลับเข้ามาร่วมประชุมกับพนักงานของตัวเองต่อ ในห้องประชุมเก็บอาการเลิ่กลั่กและก้มลงมองสมุดปากกาแทนชานยอลที่กำลังขมวดคิ้ว

ต่อเลย

ครับคุณชานยอล ต่อไปจะเป็นเรื่องของสถานที่เก็บรถครับ...

ผู้ถือไมค์ที่ยืนนิ่งค้างได้สติปุ๊บก็เริ่มต้นพูดเรื่องที่ค้างไว้ต่อ เพื่อเป็นการไม่ให้เสียเวลา ผู้เป็นบอสกลับเข้ามารอบนี้ยังคงทำหน้าที่ผู้ฟังได้ดีไม่หลงประเด็นและยังไม่ลืมเรื่องเก่าจนต้องเอ่ยถามลูกน้องว่าถึงไหน ปล่อยคยองซูที่อยู่ในห้องไว้ลำพัง ตั้งใจว่าประชุมให้เสร็จก่อนถึงจะสอบถามว่ามาได้ยังไง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงแอร์เย็น ๆ เป่าม่านตาจนคยองซูเกือบจะหลับ คนขี้เซาคิดถึงเตียงที่บ้านมากครั้นจะนอนที่โซฟาเลยก็กลัวจะเกินเหตุ เลยเลือกที่จะออกจากห้องลงมาข้างล่างเพื่อหาอะไรเย็น ๆ ดื่มดับกระหาย ร้านกาแฟใต้ตึกเป็นจุดหมาย แถมวันนี้ก็มีเงินที่ชานยอลให้ติดตัวด้วยอีกต่างหาก

เอาอะไรก็ได้หวาน ๆ ครับ

ได้ค่า หนึ่งแก้วนะคะ

“...”

คยองซูนิ่งไปนิดหน่อยเมื่อพี่พนักงานถามว่าจะเอาแก้วเดียวใช่ไหม? ในใจมีใครบางคนเข้ามาโดยไม่เคาะก่อน กำลังคิดว่าชานยอลจะชอบเครื่องดื่มชนิดเดียวกันหรือไม่ และตนควรจะซื้อไปฝากไหม?

สองแก้วแล้วกันครับ

เมื่อความคิดถึง(?)ถูกพิจารณาแล้วว่าปล่อยผ่านไม่ได้ ริมฝีปากอวบอิ่มจึงเอ่ยบอกพี่พนักงานให้ทำสองแก้วเผื่อคนข้างบนหัวที่คงกำลังประชุมอยู่

ร่ำเรียนมาเนิ่นนานในวิชาที่ตัวเองถนัด ไม่ใช่คยองซูไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกที่มีให้ชานยอลเป็นเช่นไร มันใกล้เคียงคำ ๆ ไหนที่นอกเหนือจากคนรู้จักคยองซูก็รู้ดีเช่นกัน ทว่าไม่อาจห้ามตัวเองไม่ให้นึกถึงหรือไม่ให้เป็นห่วงได้เลยในระยะนี้

 

 

 

 

เชิญด้านในได้เลยครับคุณผู้หญิง

“...?”

ระหว่างทางเดินกลับคยองซูได้ยินเสียงพี่ รปภ. คนเดิมเอ่ยเชิญใครบางคนที่ไม่มีบัตรผ่านให้เข้ามายังตัวตึก ไม่ต้องรอนาน ไม่ต้องบอกว่าเป็นใคร ไม่ต้องพยายามอะไรเลยก็ได้ผ่านเข้ามาง่าย ๆ คุณหนูราเชล...

บอกให้รอในห้องไม่ใช่เหรอ?”

“...!!!”

ชายตัวสูงที่ไม่รู้มาจากไหนเดินมาตัดหน้า คยองซูเลยผงะถอยหลัง ชานยอลเลิกประชุมแล้วไม่เห็นคยองซูเลยเดินตามหาจนมาเจออยู่หน้าร้านเครื่องดื่ม จากมุมนี้มีเพียงคิวปิดที่เห็นว่าที่คู่หมั้นคนสวย ส่วนอีกคนที่หันหลังนั้นไม่เห็นอะไรเลย ถุงที่ใส่แก้วเครื่องดื่มถูกซ่อนเอาไว้ข้างหลังเมื่อในหัวของอาจารย์ตัวน้อยคิดอะไรออก

คู่หมั้นของคุณมาหาน่ะ ชวนเธอออกไปทานข้าวเที่ยงสิ

อะไรของคุณ?”

คยองซูหันชานยอลไปอีกทางเพื่อที่จะได้เห็นลูกสาวรัฐมนตรีชัด ๆ ในฐานะที่ได้เริ่มงานแล้วและวันนี้ที่มาก็ตั้งใจจะมาจัดตารางเวลาให้ชานยอลด้วย ดังนั้นจะไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปเด็ดขาด!

คุณราเชลว่างไปทานข้าวเป็นเพื่อนเจ้านายผมมั้ยครับ?”

“...!!!”

เด็กแสบตัวเล็กวิ่งถลาไปดักหน้าหญิงสาวที่ห่างออกไปไม่ไกลนักเอาไว้ รอยยิ้มหวานบนใบหน้าน่ารักเป็นจุดสนใจเดียวของชานยอลที่เดินตามมาสมทบ ราเชลหันมองหน้าเจ้านายของเด็กตัวเล็กก่อนจะพบว่าเป็นพี่ชานยอลของเธอ(?)นั่นเอง

เดี๋ยวนี้มีน้องฝึกงานใหม่เหรอคะ?”

สาวเจ้ายิ้มให้ชานยอลก่อนจะหันมายิ้มให้คยองซูด้วย เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนที่ตามติดตัวปาร์คชานยอลได้เช่นนี้จะไม่ใช่ควอนซองแจ ทั้งที่เมื่อก่อนคนเดียวที่ยืนข้างกายเป็นมือขวาก็มีแค่ซองแจเท่านั้น

ครับ เพิ่งเริ่มงาน มาหาพี่ที่นี่มีอะไรรึเปล่าครับ?”

พอดีคุณพ่อต้องเดินทางไปต่างประเทศ เลยฝากให้ราเชลเอาของมาให้พี่ชานยอลนิดหน่อยค่ะ แต่ไม่ใช่ของพี่นะคะ ของท่านนายกค่ะ

อาการหลอกล่อล้อเล่นระหว่างกำลังส่งของให้ถึงมือของราเชลกับชานยอลทำให้คยองซูได้เห็นเจ้านายของตัวเองอมยิ้มนิดหน่อย คุณหนูราเชลเป็นคนน่ารักและดูเหมือนจะเป็นคนอารมณ์ดีด้วย หน้าตาสวยงามเกินจะพบเจอได้ทั่วไป ครอบครัวดีทุกอย่างพร้อมส่งให้เธอเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งในอนาคต เหมาะสมยิ่งให้เคียงคู่ชานยอลที่เป้าหมายคือนายกรัฐมนตรี

พี่ชานยอลยังไม่ได้ทานข้าวเหรอคะ?”

พอดีพี่

ใช่ครับ ยังไงรบกวนฝากคุณราเชลดูแลเจ้านายผมให้หน่อยนะครับ

คยองซูเป็นคนเอ่ยตอบก่อนจะโค้งให้ทั้งคู่อย่างสุภาพแล้ววิ่งหนีไปในทันที ชานยอลที่กำลังงงว่าทำไมตนถึงมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้กำลังเข้าใจว่าสิ่งที่เกิดคงเป็นเพราะคืนนั้นเขาเป็นคนอนุญาตให้คยองซูจัดการเรื่องระหว่างตนกับราเชล

ดวงตาคมเข้มมองดูเด็กตัวเล็กไม่หยุด แก้วน้ำสองใบในมือน้อยสะดุดตาและกระตุกตัวใจให้หล่นวูบ ชานยอลตั้งท่าจะเดินตามคยองซูไปแต่มือเรียวสวยของน้องสาวอีกคนก็แตะเข้าที่แขนพอดี

มีอะไรรึเปล่าคะ?”

ชานยอลไม่ตอบแต่ยังมองดูคยองซูไปจบหายลับ ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่เข้าใจเกิดขึ้นทุกวันในช่วงนี้ ไม่มีสมาธิ ไม่มีเวลาคิดเรื่องส่วนตัว เลยตีความไปเองว่ามันคือความรู้สึกของผู้ปกครอง? ที่กำลังมีเด็กในความดูแล หรือไม่ก็ความรู้สึกของอาจารย์ที่ต้องดูแลลูกคนอื่นเวลาอยู่โรงเรียนประมาณนั้น กลัวลูกเขาจะเจ็บ กลัวว่าจะดูแลไม่ดี…






 

 

 

 

 

เพราะจัดการวางแผนให้ชานยอลออกไปกินข้าวกับราเชลตอนนี้ตัวเองเลยต้องตามเลขาควอนกับเพื่อน ๆ ในออฟฟิตมาทานข้าวที่ห้างฯ เด็กหน้าบูดที่ถูกเก็บได้ที่หน้าตึกดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนักขณะทานข้าว ซองแจเลยอาสาจะไปซื้อไอศกรีมให้ระหว่างที่รอคนอื่น ๆ แวะซื้อของ

คยองซู?”

“...!!!”

คิวปิดน้อยหันขวับตามเสียงเรียกที่ฟังดูคุ้นหู และเมื่อหันไปเจอก็พบว่าเป็นเพื่อนชายร่วมชั้นปีของตัวเองที่มหาวิทยาลัย คยองซูวิ่งไม่คิดชีวิตเพื่อจะหลบหน้าเพื่อน ด้วยเพราะมีความผิดติดตัวเลยจิตตกกังวลไปก่อนว่าจะถูกถามถึงเรื่องทำปืนหาย

คยองซูเดี๋ยวสิ!

“...?!”

นายใหญ่ของสโมสรรถแข่งที่เพิ่งจะทานมื้อเที่ยงเสร็จมองตามเด็กหนุ่มที่วิ่งตัดหน้าไปอย่างหัวเสีย แต่ที่ทำให้หัวเสียยิ่งกว่าคือชื่อของใครคนนึงที่นายหน้าจืดคนดังกล่าวกำลังเรียกหา ชานยอลตามซองแจมาที่นี่เพราะรู้ว่าคยองซูอยู่กับซองแจ ขายาว ๆ กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเด็กผู้ชายตัวสูงไป ในใจนึกไปร้อยแปดว่าคนข้างหน้าเป็นใคร? รู้จักคยองซูได้ยังไง? วิ่งตามคยองซูทำไม? และทำไมคยองซูถึงต้องหนีเจ้าหนุ่มนี่?

ปึก!

ขอโทษครับคุณหนู

ตามเด็กคนนั้นไป

ควอนซองแจที่ถูกคุณหนูของตัวเองวิ่งชนรับคำสั่งในทันทีแม้ในมือจะมีไอศกรีมอยู่ด้วย และยังมีนัดกับคยองซูที่ชั้นล่าง

นายกินไอศกรีมด้วยเหรอ?”

ของคุณคยองซูน่ะครับ

งั้นก็รีบตามให้เจอเลย! ดูแลกันยังไงปล่อยให้ผู้ชายวิ่งตามแบบนี้

ซองแจหันหน้ามองคุณหนูของตัวเองที่กำลังวิ่งไปบ่นตนไปอย่างงุนงง แต่ด้วยความหัวไวของเลขาควอนจึงได้รู้ว่าเด็กหนุ่มที่ชานยอลกับตนกำลังวิ่งตามอยู่นี้กำลังตามคยองซูอยู่อีกที คนเป็นนายออกนำซองแจเพราะอายุยังน้อยกว่าและฟิตกว่า ทำให้ตอนนี้ชานยอลสามารถคว้าเอาคอเสื้อของคนที่เป็นเป้าเอาไว้ได้ และยังเห็นด้วยว่าคยองซูวิ่งเข้าไปหลบที่ร้านหนังสือ

วิ่งตามเด็กฉันทำไม?”

ครับ?”

ไม่พูดซ้ำ

“...!!!”

ชานยอลพลิกเด็กผู้ชายที่เพิ่งจับได้ให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง ก่อนจะกำคอเสื้ออีกฝ่ายเอาไว้แน่นด้วยสองมือ คิวปิดที่ตกเป็นรองมีอาการไม่สู้ดีนักเพราะพวกเราไม่คุยกับมนุษย์ ดังนั้นต้องรีบหาทางกลับเลิฟแลนด์ให้ได้เร็วที่สุด! แต่...คยองซูรู้จักนายคนนี้ได้ยังไง? นั่นเป็นสิ่งที่เพื่อนร่วมรุ่นสงสัย

คุณรู้จักคยองซูเหรอครับ?”

ใช่

รู้จักกันได้ยังไงครับ?”

หน้าฉันเหมือนคนพร้อมตอบคำถามมากเหรอ?!”

คุณหนูครับ

ซองแจรีบแยกชานยอลออกห่างจากเด็กหนุ่มเพราะดูท่าว่าผู้เป็นนายกำลังเดือด ที่ห้างฯ คนเยอะเกินไป หากใครมาเห็นว่าลูกชายนายกขาดสติกำคอเสื้อเด็กมหาลัยคงไม่ดีแน่

“...!!!”

“...!!!”

กามเทพหนุ่มใช้โอกาสนี้ที่ซองแจแยกตนออกจากคนที่กำลังโมโหวิ่งหนีเข้าห้องน้ำข้าง ๆ ไป ชานยอลจึงรีบร้อนผลักประตูตามเข้าไปในทันที

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

“...!!!”

ประตูห้องน้ำทุกบานถูกปาร์คชานยอลถีบออกอย่างแรง มันเปิดออกครบทุกห้องจนมาถึงห้องสุดท้าย แต่ทว่ามันกลับว่างเปล่า! ที่เหลือให้เห็นต่างหน้าตอนนี้คือกลีบกุหลาบแดงบนพื้นและบางส่วนที่กำลังล่วงหล่นกลางอากาศ เป็นไปได้ยังไง! ชานยอลมั่นใจว่าวิ่งตามเข้ามาติด ๆ นับเป็นวินาทีได้เลย คน ๆ นึงที่เห็นกับตาว่าวิ่งเข้ามาในนี้จะหายตัวออกไปจากห้องน้ำที่ปิดสนิทมิดชิดได้ยังไงในเสี้ยววิ

เหตุการณ์ที่กำลังได้เห็นทำให้หวนนึกถึงครั้งที่ทะเลาะกับคยองซูเรื่องเข้ามาในห้องนอนของตน ทั้ง ๆ ที่ก็มันใจว่ากดล็อกลูกบิดแล้ว วันนั้นที่พื้นก็มีกลีบกุหลาบล่วงอยู่แบบนี้เหมือนกัน แต่เพราะที่บ้านเต็มไปด้วยแจกันดอกไม้ชนิดนี้เลยไม่ได้สงสัยอะไร แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว…

          มือหนายกเสยผมของตัวเองลวก ๆ ขณะกำลังคิดอย่างหนักว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถ้าเด็กคนนี้รู้จักคยองซูแถมยังหายตัวได้ แล้วคนที่เขากำลังหลับนอนร่วมบ้านร่วมเตียงเป็นใคร?





#ฉีกโชคชะตา

อ้าวน้องคิวคิว เจ้าชานยอลดุนะหนูไหวป่าวววว~~


28:06:2019




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2652 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 13:32
    งานการไม่เป็นอันทำเลยยย ติดงอมแงมม55555
    #2,652
    0
  2. #2604 Kyungsoo1201 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 09:46
    ฉลาดจริงๆเลยคับคุณหนู!
    #2,604
    0
  3. #2595 Luvcs (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 20:05

    คุณพี่ฉลาดเสียจริง

    #2,595
    0
  4. #2109 munkrishear (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 23:53
    สงสัยแล้วววววว
    #2,109
    0
  5. #2082 happyani (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 11:43
    มีการแสดงความเป็นเจ้าของแล้ว...
    คยองซู หนูลุยเลยย เอาเขามาเป็นของเราสิ!! ฮือออออ อย่าส่งเขาให้ใคร
    #2,082
    0
  6. #1680 tmxger (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 23:59
    เด็กชั้นนนนนนนนน เเหม
    #1,680
    0
  7. #1264 PCY231 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 18:11
    มันยังไงอ่ะคะพี่ชานยอล
    #1,264
    0
  8. #1185 fuji_far (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 03:09
    อ้าวๆๆๆๆ ไปร่วมเตียงกันตอนไหนนนนเจ้าชานยอลลล
    #1,185
    0
  9. #1170 C Griffin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 03:51
    เด็กชั้นนนนนหืมมมมม
    #1,170
    0
  10. #1082 Changmanka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:32
    ว๊ายยยย พี่ชานเริ่มสงสัยแล้วทำไงดี เนี่ยต่อไปพี่ชานอาจจะเอากุหลาบออกจากบ้านหมดเพราะกลัวน้องหนีแน่ๆ
    ปล.ชอบประโยคสุดท้ายมากค่ะ "คนที่กำลังหลับนอนร่วมบ้านร่วมเตียง" อยากกรี๊ดอัดกำแพงบ้าน กรี๊ดดดดดด
    #1,082
    0
  11. #976 MYCUTEBOY0112 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 07:39
    เอาแล้วๆๆๆ งื้ออออ ลุ้นอ่า
    #976
    0
  12. #950 xkjdndnccn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 07:02
    จะมีการสอบสวนครั้งใหญ่มั้ยนะ
    #950
    0
  13. #948 orange_minie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 21:20

    เอาแล้วๆๆๆ เจ้าชานยอลเริ่มจะสงสัยแล้ววว ว่าเจ้าคิวปิดที่อยู่ด้วยกันมาตลอดเป็นใคร อะไรยังไง ส่วนคยองซู หนูรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเจ้าชานยอลก็ไม่น่าจับคู่ให้เจ้าชานยอลกับคุณหนูราเชลเลยน้า แล้วตัวเองก็มานั่งหน้าบูดแบบนี้อีก อยากให้รู้ใจกันเร็วๆแล้วอะ เพราะตอนนี้เจ้าชานยอลก็เริ่มแสดงออกว่าแคร์เจ้าคิวปิดมากๆแล้ว กรี้ดๆๆๆ // คุณไรท์สู้ๆนะค้าา จะคอยติดตามและเป็นกำลังใจให้น้าา
    #948
    0
  14. #947 TiNa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 17:42
    กรี๊ดดดดดดดด พี่ชาน ในที่สุดก็สงสัยน้องสักที เห้ออออ
    #947
    0
  15. #946 αмεbaя; (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 23:39
    เจ้าชานยอลเริ่มสงสัยแล้ววววว
    #946
    0
  16. #945 520 ☆ 1314 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 15:44

    คยองซูลูกกกกกกก **ค่อยๆ ยกมือเป็นปางห้ามญาติ**



    ตั้งสติก่อนสตาร์ทค่ะลูกกกกกกก T__________T



    EP ที่แล้วพี่ชานยอลเพิ่งจะงับปากหนูไปหยกๆ EP นี้หนูจะจัดแจงให้พี่ชานยอลไปทานข้าวกับคุณหนูราเชลไม่ได้นะคะ !! ..ถึงพี่ชานจะเป็นคนเอาแต่ใจ (อยากจูบต้องได้จูบ จูบหน้าลิฟต์ parking พี่ก็ don't care) แต่แม่ก็เชื่อว่าพี่ชานไม่ใช่คนที่จะจูบใครง่ายๆ



    ถ้าหนูไม่ใช่ someone special พี่ชานก็ต้องสายตายาวมากๆ ขนาดนั่งประชุมอยู่บนยอดดอย ก็ยังอุตส่าห์เห็นหนูที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ที่สวนข้างสนาม ต้องคนพิเศษเท่านั้นค่ะ เราถึงจะจำลักษณะท่าทางบุคคลิกกของเขาได้แม่น อยู่ไกลหมื่นลี้ แต่เหมือนใกล้แค่เอื้อมมือ หนูเข้าใจที่แม่พูดใช่ไหมคะ ??



    ฉะนั้น clam down ค่ะ ทฤษฎีต่างๆ นาๆ ที่หนูเรียนมาให้มันอยู่ในตำราของมันไป เรื่องความรักต้องใช้หัวใจเท่านั้น ถ้าหนูอยากรู้ว่าหัวใจของพี่ชานอยู่ที่ใคร หนูก็ลองหายไปซักแป๊บสองแป๊บดูสิคะ ^^

    #945
    0
  17. #944 กกกกก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 01:24

    เจ้าชานยอลเนี่ย ขโมยจูบน้องไปแล้ว ยังไม่รู้ใจตัวเองอีก มันน่าตีนัก

    #944
    0
  18. #943 best bowling (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:29
    ถ้าชานยอลรู้ความจริง ชานยอลก็ต้องรู้ว่าน้องไม่เคยพูดโกหกเลย ถึงจะน่าเหลือเชื่อมากๆก็เถอะ T T
    #943
    0
  19. #942 น้องแป้น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:17

    ตาพี่เอ่ยถึงน้องว่า เด็กฉัน เต็มปากเต็มคำแล้วค่าาาาาา
    ใจบางไปหมดแล้ววววว
    #942
    0
  20. #941 Btemdi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:23
    อาจจะต้องพิสูจน์นะเจ้าชานยอล
    #941
    0
  21. #939 meena2560 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:05
    ใกล้จะได้รู้แล้วว่าน้องเป็นใคร
    #939
    0
  22. #938 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 16:46
    อมก.ฉลาดมากค่ะ
    #938
    0
  23. #936 tongtonging (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 14:03

    พี่จะรู้แล้วน้อง!!!!

    #936
    0
  24. #935 ตุงตุงเฮ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 02:36
    ชานยอลฉลาดขนาดนี้ต้องมีวิธีที่ทำให้รู้ได้แน่ๆ อยากให้ดุ(?) จังเลย อยากรู้ว่าน้องจะไหวไหมม ><
    #935
    0
  25. #934 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:38
    พระเอกนี่ฉลาดเป็นกรดเลย แต่ทำไมเรื่องความรักติดลบน้าาาเจ้าชานยอล
    #934
    0