{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 18 : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 375 ครั้ง
    8 ก.ค. 62

          ร้านหนังสือที่ถูกใครบางคนใช้เป็นที่ซ่อนมีผู้บริหารสโมสรรถแข่งย่างก้าวเข้ามาด้านใน ชานยอลตรงไปยังจุดที่คาดว่าคยองซูจะอยู่ และก็เจอจริง ๆ เด็กตัวเล็กกำลังนั่งแอบอยู่ที่ชั้นหนังสือในสุด พร้อมอาการหวาดระแวง

          “...!!!”

          ร่างบางที่เอาแต่ชะโงกหน้ามองซ้ายทีขวาทีสะดุ้งโหยงเมื่อถูกชานยอลแตะจากทางด้านหลัง ดวงตากลมโตดูตกใจก่อนจะอ่อนลงเมื่อเห็นชัด ๆ ว่าเป็นใครที่หาตนเจอ

          คุณ~”

          “...!”

          เสียงที่เหมือนจะอ้อนกันว่าน่าตกใจแล้ว ทว่าอาการเกาะแกะและเบียดกายเข้ามาหากันนั้นน่าตกใจกว่า มือหนาของชานยอลยกขึ้นโอบเอวบางเข้าหาตัวเพราะคยองซูกำเสื้อของเขาไว้แล้วขยับเข้าหาที่พึ่ง คนที่กำลังก่อปัญหาให้หัวใจเต้นโครมคราม ยังคงมองดูทาง มองดูคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยอย่างหวาดระแวง โดยไม่ทันได้สังเกตว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

          หาใครอยู่เหรอ?”

          เปล่า…!!!

          เมื่อเกรงว่าจะถูกจับได้ เสียงตอบว่าเปล่าเลยดังขึ้นมาก่อนใบหน้าจะหันขวับกลับมาเจอกับลมหายใจอุ่น ๆ ของคนที่ตนกำลังใช้เป็นเกาะกำบัง เสียงรอบข้างเบาลงหรือหูอื้อคยองซูไม่แน่ใจ แต่นั่นทำให้ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงอย่างชัดเจน...หยุดสิ อย่าตอบสนองแบบนี้นะ!

          ด้วยไม่กล้าจะเงยหน้าเพราะรู้ดีว่าจะเจอกับอะไรคยองซูจึงก้มหน้างุด ๆ ร่างสูงโปร่งจงใจรั้งเด็กในความดูแลเข้าหาตัวมากขึ้นอีก เพราะอยากเห็นอาการประหม่าน่ารักน่ามอง รอยยิ้มบางบนใบหน้าหล่อเหลาฉายขึ้นง่าย ๆ ยามอยู่กับคน ๆ นี้

          ปล่อยเราได้แล้ว

          คยองซูไม่ว่าเปล่าแต่ยังใช้สองมือดันแผ่นอกกว้าง ๆ ของชานยอลให้ออกห่างด้วย แต่อีกฝ่ายที่ไม่ยอมก็รีบดันแผ่นหลังบางให้แนบไปกับชั้นหนังสือ สองแขนที่ใช้กักกั้นยันชั้นหนังสือเอาไว้เพื่อเป็นกรงขังเด็กดื้อ

          ถ้าไอหนุ่มหน้าจืดที่คุณวิ่งหนีมาเจอเข้าจะทำยังไง?”

          คุณเห็นเหรอ…!!!

          ในที่สุดใบหน้าหวานที่หลบเลี่ยงกันก็พลาดท่าเงยขึ้นมาให้เห็น ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเมื่อชานยอลก้มลงมาใกล้ คิวปิดตัวน้อยกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อนึกไปถึงเรื่องคืนนั้น ที่เราใกล้กันแบบนี้...

          แฟนคุณเหรอ?”

          จะบ้าเหรอ! เราไม่มีแฟนสักหน่อย

          การตอบกลับแบบเสียงดังฟังชัดเรียกรอยยิ้มมุมปากของชานยอลให้กว้างขึ้นไปอีก แม้จะไม่รู้ว่าทำไมถึงยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเขาเองก็ไม่อยากเข้าใจอะไรนัก แค่อยากทำอะไรที่อยากทำ เข้าใจอะไรที่อยากเข้าใจ

          ก็คิดว่ามี ถึงได้เสนอตัวเป็นคนสอนเรื่องความรักกับผม

          ก็บอกว่าเราเรียนมาไงเล่า

          คุณนี่กวนประสาทรู้มั้ย?”

          เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละว่าเราไม่ได้กวน!

          โดคยองซูมุดตัวออกนอกแขนแข็งแรงที่กักขังกันเอาไว้ เมื่อรู้ตัวแล้วว่าตัวเองปลอดภัยคยองซูจึงเดินออกมาสมทบกับซองแจที่รออยู่หน้าร้าน

          ไปกันเลขาควอน

          รอคุณหนูก่อนสิครับ

          ไม่ต้องรอแล้ว!

          คยองซูลากซองแจที่ไม่ค่อยจะเต็มใจก้าวเดินนักให้เดินตาม โดยวิธีการคือคล้องแขนและฉุดรั้งจนสุดแรง ขืนปล่อยให้แก้มแดง ๆ โชว์หราอยู่คงได้พังกันหมด นับวันอาการมันชักจะไม่ปกติ นับวันมันยิ่งชัดเจนจนคิวปิดน้อยเริ่มกลัว ชานยอลที่เดินออกมาทีหลังยิ้มให้กับความเอาแต่ใจของคยองซูที่เลขาควอนก็คุมไม่ได้ นานเกินเหตุไหมไม่แน่ใจที่ชานยอลวางสายตาไว้กับร่างบางที่เดินอยู่ข้างหน้า รู้แค่แถวนี้มันไม่ได้มีอะไรน่าสนใจจนต้องยืมคยองซูมาใช้ก่อน(?)





          ผู้อำนวยการรูปหล่อเสร็จงานหลังมาถึงเพียงสามสิบนาทีเพราะมีแค่เซ็นเอกสาร ตอนนี้เลยได้เวลาพักผ่อนเลิกงานแล้วกลับบ้านเลี้ยงเด็ก รถตู้ประจำตำแหน่งวิ่งมาจอดที่หน้าตึก พนักงานหลายคนจับจ้องมองดูพฤติกรรมของบอสใหญ่ที่มีต่อเด็กตัวเล็กที่พักนี้หิ้วไปหิ้วมาด้วยบ่อย ๆ

          ทุกคนในบริษัทรู้ว่าคนที่น่าจะเป็นว่าที่แฟนของปาร์คชานยอลคือคุณหนูราเชล แต่ไม่เคยเห็นเจ้านายดูแลใครดีเหมือนที่ดูแลคยองซู แทบไม่ปล่อยให้ออกจากห้องถ้าได้เริ่มทำงาน ถ้าไม่อยู่เฝ้าด้วยตัวเองก็จะฝากเลขาควอนเอาไว้ตลอด

          อ๊ะ!

          อย่างเช่นตอนนี้เป็นต้นที่คยองซูก้าวพลาดตอนจะขึ้นรถ บอสใหญ่ของที่นี่ก็คว้าเอาไว้ได้ตลอดเพราะไม่เคยยืนห่างกาย ข่าวลือต่าง ๆ เริ่มมีขึ้นภายใน ทุกคนกำลังคาดเดาว่าหนุ่มน้อยหน้าหวานเป็นลูกเต้าเหล่าใครทำไมถึงได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากชานยอลขนาดนั้น

          ก้าวระวังครับ

          ซองแจเป็นคนบอกคยองซูเรื่องความระมัดระวัง เพราะสังเกตเห็นสีหน้าไม่ค่อยพอใจของคุณหนูเข้า คิ้วขมวดผูกกันเป็นโบว์ นิ่งเงียบไม่พูดไม่จาแต่มองก็รู้ว่าค่อนข้างเป็นห่วงถึงได้จับแขนคยองซูเอาไว้แน่นขนาดนั้น

         



 




คาเฟ่เงียบ ๆ เป็นจุดจอดของผู้ใหญ่รายนึงที่มีเด็กในปกครอง ชานยอลยืนมองดูซองแจคอยช่วยจับไม้จับมือคยองซูลงจากรถ เดี๋ยวนี้ใครเป็นคุณหนูของเลขาควอนกันแน่ชานยอลเริ่มไม่มั่นใจ

ชานยอลตั้งใจพามาที่นี่เพราะแก้วเครื่องดื่มที่ละลายจนหายเย็นสองแก้วในถังขยะห้องชงกาแฟบริษัทนั่น จำได้ว่าตอนจะแยกกันไปกินข้าว สองแก้วดังกล่าวอยู่ในมือของเด็กตากลมผมยาวปรกคิ้วคนนี้

โกโก้ร้อนครับ

ปาร์คชานยอลเอ่ยสั่งพนักงานก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงเข้าไปหาที่นั่ง โดยทิ้งบัตรไว้กับซองแจที่กำลังรอให้คยองซูสั่งเครื่องดื่มอยู่

เอาเหมือนเขาครับ

ควอนซองแจอมยิ้มนิดหน่อยเมื่อได้ยินคยองซูพูดเช่นนั้น กี่เหตุผลที่ใครสักคนจะสามารถดื่มเครื่องดื่มเดียวกันกับคนก่อนหน้าได้บ้าง? ถ้าไม่ต้องเบรกตัวเองซองแจก็จะคิดไปแล้วว่าคยองซูอยากรู้จักชานยอลมากขึ้น โดยเริ่มจากเครื่องดื่มที่โปรดปราน

ส่วนผมไอซ์อเมริกาโน่ครับ

คยองซูเดินดุ่ม ๆ ตามชานยอลเข้าร้านไปโดยมีซองแจจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายและรับสินค้าให้ นอกร้านเป็นโซนสวนน่ารัก เขียวสดดูสบายตา โต๊ะที่ถูกจองแล้วตรงมุมมีชานยอลนั่งไถหน้าจอมือถือรออยู่

นั่งด้วยได้มั้ย?”

ถ้าไม่นั่งตรงนี้จะไปนั่งตรงไหนล่ะ?”

ชานยอลสวนกลับขณะล็อกหน้าจอและเงยหน้ามองคิวปิดน้อยที่ยืนอยู่หัวโต๊ะ คยองซูไม่ได้ตอบอะไรและเดินเข้ามานั่งที่ฝั่งตรงข้าม

ทำไมทิ้งเครื่องดื่มให้ละลายล่ะ เป็นคนใช้เงินทิ้งขว้างเหรอ?”

“...?!”

คยองซูขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะร้องอ๋อในใจเพราะนึกขึ้นได้ว่าเครื่องดื่มอันไหน ถ้าใจเราตรงกันมันคงเป็นสองแก้วก่อนพักเที่ยงนั่น

ไม่ได้ใช้เงินทิ้งขว้าง แต่เราไม่อยากกินแล้ว

ก็นั่นแหละเรียกทิ้งขว้าง

คุณจะไปเข้าใจอะไร

ชานยอลขมวดคิ้วยุ่งเมื่อจู่ ๆ เด็กคนตรงหน้าก็ถลึงตาใส่กันและเริ่มจะเสียงแข็ง อะไรที่จะเป็นเหตุผลของการปล่อยน้ำหวานให้ละลายนะ... นึกไปยังไงชานยอลก็นึกไม่ออก ที่นึกออกอย่างเดียวคือแก้วนึงอาจจะเป็นของตน

ซื้อมาให้ผมเหรอ?”

“...!!!”

อ๋า...ซื้อมาให้ผมนี่เอง

เมื่อจับอาการเลิ่กลั่กไม่สบตาของคยองซูได้ชานยอลก็เลยรู้ในทันทีว่าแก้วนึงเป็นของตน พวงแก้มกลมแดงก่ำ เม็ดเหงื่อผุดซึมเต็มมือจนต้องคอยเช็ดกับกางเกงขายาวที่สวมมาในวันนี้

เครื่องดื่มครับคุณหนู

ฉันสั่งแก้วเดียว

อีกแก้วของคุณคยองซูครับ

“...!!!”

อยากจะถอนหายใจให้ดังฟู่เพราะโล่งอกที่ซองแจยกถาดเครื่องดื่มมาวางที่โต๊ะ เพราะพวกเขาจะได้ไม่ต้องอยู่กันสองคน แต่ทว่ามันกลับแย่กว่าเดิมเพราะสายตาสงสัยของชานยอลกำลังพุ่งตรงมาที่คิวปิดน้อยฝั่งตรงข้าม ทำไมต้องสั่งเหมือนกัน? ซองแจทิ้งบรรยากาศให้อึดอัดอีกครั้งเพื่อเดินไปรอเครื่องดื่มของตัวเองและเลือกขนม

ดื่มสิ

ในเมื่อตั้งใจมาชดเชยให้ชานยอลจึงไม่รอช้าที่จะเสิร์ฟเครื่องดื่มให้คยองซูด้วยตัวเอง กลิ่นโกโก้หอม ๆ ลอยเตะจมูกจนคยองซูเผลอปิดตาพริ้มใช้จมูกทำงานแทน สองมือน้อยยกแก้วอ้วนสีขาวขึ้นเป่าลมใส่ฟองนมที่ปากแก้วจนทะลุเป็นรูให้เห็นเครื่องดื่มสีเข้มด้านล่างดิ้นอยู่ รอยยิ้มของชานยอลปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นริมฝีปากอวบอิ่มเปื้อนฟองนมขาวหลังจากเงยหน้าขึ้นมาจากแก้ว

ที่รักอะบ้า!

“...!!!”

“...?”

คู่รักโต๊ะข้าง ๆ ดูเหมือนจะประสบปัญหาเดียวกันเรื่องฟองนมเลอะปาก แต่ที่ทำให้ใครบางคนบนโต๊ะมุมนี้เบิกตากว้างเป็นวิธีการช่วยเช็ด! ฝ่ายชายที่ใช้ริมฝีปากจรดริมฝีปากกลืนกินฟองนมจากฝ่ายหญิงทำให้คยองซูหน้าแดงก่ำ

ปากเปื้อนน่ะนั่นไง! พูดแล้ว!

“...!!!”

ปาร์คชานยอลที่ทนเห็นปากของคยองซูเปื้อนไม่ได้โน้มตัวเข้ามาใกล้ใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้ตื่นตกใจจนแทบสติหลุด! มุมปากยกแสดงอารมณ์ยียวน แววตาซุกซนที่คยองซูไม่เคยได้เห็นมาก่อนล็อกทั้งตัวให้หยุดนิ่ง ลมหายใจถี่กระชั้นเมื่อใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้าหากันมากขึ้นไปอีก

เดี๋ยว

ชานยอลจับข้อมือของคยองซูที่ยกขึ้นมาเบรกรวบไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะใช้อีกมือยื่นไปตรงหน้าและเช็ดฟองนมเจ้าปัญหาออกให้จนสะอาดหมดจด ใบหน้าแดงจัดน่ามองยิ่ง ยามหลบสายตากันเช่นนี้ยิ่งน่ามองให้สีกายจืดชืด

คยองซูลอบถอนหายใจเมื่อชานยอลทิ้งตัวลงไปนั่งไขว่ห้างตามเดิมแถมยังยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบไม่พูดไม่จา อยากทำอะไรก็ทำอย่างนั้นเหรอ?! หนอย! เจ้าชานยอล! คิวปิดน้อยหรี่ตาคาดโทษคนตัวใหญ่

รายชื่อคุณเซฮุนถูกเพิ่มในทำเนียบสมาชิกแล้วครับคุณหนู

“...?”

คยองซูหันไปมองหน้าซองแจที่รีบร้อนวิ่งมายืนที่หัวโต๊ะ ก่อนจะหันกลับไปมองชานยอลที่ตอนนี้แววตาซุกซนมันเปลี่ยนไป อาการนิ่งสนิทของคนที่ค่อย ๆ วางแก้วเครื่องดื่มลงกระทบจานรองเบา ๆ ทำเอาคยองซูรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

คิวปิดหวนนึกถึงคำพูดของคุณนายที่พูดกับเซฮุนเมื่อเช้า ว่าต้องเข้าไปพรรคไปเพิ่มชื่อในทำเนียบอะไรสักอย่าง มันคงเป็นสิ่งนี้เองที่ทำให้ชานยอลดูไม่ค่อยพอใจนัก

ตอนแรกเป็นสมาชิกเฉย ๆ ต่อมาก็จะขยับขึ้นไปเรื่อย ๆ แบบที่เมื่อก่อนชานยอลก็เคยทำ ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากร้านไปอย่างไร้คำพูด นั่นเลยทำให้คนตัวเล็กที่รู้เรื่องยังไม่แจ้งเอ่ยสอบถามเลขาควอนเพิ่มเติม

เขาไม่อยากให้คุณหนูเซฮุนทำงานด้วยเหรอ?”

ใช่ครับ แค่เห็นหน้ายังไม่อยากเลย

“...!”

ปัญหาพี่น้องทะเลาะกันก็ไม่เคยเรียนซะด้วยสิ คยองซูกับซองแจรีบเดินตามชานยอลออกไปติด ๆ แม้เวลาที่ได้นั่งอยู่เงียบ ๆ กับคยองซูเมื่อครู่นี้ชานยอลจะรู้สึกสบายใจมากแต่ตอนนี้ก็ต้องทิ้งมันเพื่อไปทำงานต่อ แผนการที่ตั้งใจคิดมาตลอดหลายสิบปีคงจะปล่อยให้จบลงง่าย ๆ ไม่ได้ ความสุขนั้นเอาไว้ทีหลัง

เดี๋ยววนไปส่งคยองซูที่บ้านก่อน

ครับคุณหนู

ปาร์คชานยอลเอ่ยบอกคนขับขณะก้าวขึ้นประจำที่ เขาจำเป็นจะต้องไปพบคนของตัวเองสักหน่อยเมื่อมีสมาชิกใหม่ แต่ไม่ได้อยากให้คยองซูต้องไปรอ ดังนั้นส่งน้องเก็บ(?)ไว้ที่บ้านก่อนน่าจะดี

เรากลับเองก็ได้นะ

ไม่ได้ ขึ้นมาผมจะไปส่งที่บ้านก่อน

คิวปิดน้อยที่ยืนลังเลอยู่นานยอมก้าวขึ้นรถเพราะกลัวจะโดนดุ แววตาท่าทางถ้าขืนงอแงจะกลับเองคงได้มีการลงไม้ลงมือ ตอนนี้ไม่ว่าชานยอลจะรีบแค่ไหนหรือร้อนใจเพียงใด ก็ต้องเห็นคยองซูเดินเข้าบ้านก่อนด้วยตาของตัวเอง



 

 

 

 

 

 

 

นักศึกษาเอกตกหลุมรักกำลังตกที่นั่งลำบากอย่างแท้จริง ทุกอย่างที่ต้องทำตามหน้าที่เริ่มเลือนหาย จิตใจว้าวุ่นของคิวปิดน้อยคิดอยู่เรื่องเดียวคือทำยังไงให้ชานยอลมีความสุข จนตอนนี้ลืมไปแล้วว่าหน้าที่หลักจริง ๆ คือการยิงกระสุนที่รูบี้ทำขึ้นด้วยปืนของตัวเอง ไม่ใช่มาแก้ปัญหาของคนอื่น

ปืน...

อยู่ดี ๆ สมองก็สั่งให้นึกอะไรขึ้นมาได้หลังนอนกลิ้นอยู่บนเตียงเกือบสองชั่วโมง อะไรบางอย่างที่ควรทำตั้งแต่แรก คยองซูดิ่งเข้าไปหากุหลาบสวยในแจกันที่เพิ่งถูกเปลี่ยนก่อนจะวาปเข้าห้องของคุณหนูคนโตในทันที!

สอดส่ายสายตามองหาตู้เก็บปืนที่ด้านในนั้นต้องมีปืนของตัวเองอยู่ และสิ่งที่เตะตาก็คือตู้สี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่ข้างเตียงนอน ถ้าคิดหาทางออกไม่ได้ก็ควรหาปืนแล้วหนีกลับบ้านเลยไม่ดีกว่าเหรอ? ปัญหายุ่งเหยิงของสองพี่น้องที่ไม่เคยเรียนมาจะช่วยแก้ไขได้อย่างไร

“...?!”

สองเท้าก้าวเข้าใกล้ตู้เก็บปืนของชานยอล ก่อนจะพบว่าประตูมันไม่ได้ถูกปิดให้สนิท หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ รีบร้อนเปิดออกดูของที่อยู่ข้างใน และมันก็มีปืนประจำตัวของเขาอยู่ด้วยจริง ๆ รอยยิ้มกว้างสวยสดใสของคยองซูฉายชัดพร้อมใจที่เต้นแรง พูดไม่ออกบอกไม่ถูกมันเหมือนยกภูเขาออกจากอก เขาจะไม่ต้องถูกสอบสวน เขาจะเรียนจบ และรูบี้ก็จะไม่เดือดร้อนไปด้วย

เย็นนี้อยากทานอะไรครับคุณหนู?”

ไปถามคยองซูแล้วกัน ถ้าเขาอยากกินอะไรก็ทำอันนั้น

“...!!!”

เสียงพูดคุยหน้าห้องทำให้มือน้อยที่กำลังจะเอื้อมถึงปืนของตัวเองชะงักงัน ความรู้สึกคล้ายจะตามใจกันนั้นออกจากปากของชานยอลอย่างนั้นหรือ? เวลาอันน้อยนิดบีบคั้นให้ต้องเลือกว่าจะวิ่งไปหาแจกันกุหลาบพร้อมปืนแล้วกลับเลิฟแลนด์ หรือจะกลับห้องไปมือเปล่า เสียงสนทนาดังเข้าใกล้ประตูห้องเรื่อย ๆ

พึ่บ!

“...?”

ลมอ่อน ๆ พัดแตะผิวกายของผู้ที่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง ชานยอลเลิกคิ้วสูงก่อนจะเดินไปปิดหน้าต่างที่คิดว่าเป็นต้นเหตุของการเกิดกลุ่มลมเมื่อครู่นี้ ทว่าเมื่อเดินมาถึงข้างเตียงกลับเห็นกลีบกุหลาบล่วงหล่นอยู่ด้วย

ลมแรงมากเหมือนฝนจะตกนะครับ

ขอให้เป็นแบบนั้นแล้วกัน... ร่างสูงว่าขณะก้มลงหยิบกลีบกุหลาบสีแดงขึ้นมาถือเอาไว้แล้วจ้องมันนิ่งอย่างหาคำตอบ

เดี๋ยวผมไปถามคุณคยองซูเรื่องมื้อเย็นก่อนนะครับ

อืม

 

 

 

 

 

 

 

 

เสียงใครบางคนกำลังว่ายน้ำรอมื้อเย็นทำให้คยองซูต้องออกไปดูที่ระเบียงห้อง เพราะถ้าหากเป็นเซฮุนจะต้องรีบไปลากขึ้นจากน้ำก่อนที่ชานยอลจะมาเห็น ทว่ามันไม่ใช่ เมื่อได้เห็นหน้าของคนที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำแล้วเสยผมลวก ๆ แล้วนั้น...เขาก็คือเจ้าของสระนั่นเอง

“...!!!”

คยองซูสะดุ้งสุดตัวเมื่อสบตากับดวงตาของชานยอลที่อยู่ด้านล่าง มือหนายกกวักเรียกเด็กน้อยที่แอบดูผู้ชายว่ายน้ำให้ลงมาหา คยองซูใช้นิ้วจิ้มตัวเองอีกครั้งเพื่อเช็กให้แน่ใจว่าพวกเราเข้าใจตรงกันหรือเปล่า และคำตอบที่ได้คือการพยักหน้าของอีกฝ่าย

 

 

 

ร่างบางเดินต๊อก ๆ ลงมาข้างล่าง เมื่อถึงที่หมายก็เดินเรียบขอบสระตามชานยอลที่กำลังว่ายน้ำไปเรื่อยจนอีกฝ่ายหยุด คยองซูเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งตัวนั่งขัดสมาธิตรงหน้าคนที่ยังอยู่ในสระ

“...!!!

เรียกเรามาทำไม?”

จะคุยตรงนี้เหรอ?”

อื้อ

คยองซูพยักหน้าจนเส้นผมแตกกระจายเพื่อยืนยันว่าพูดจริง คุยตรงไหนก็เหมือนกันทั้งนั้น คุยตรงนี้เลยก็ไม่เห็นแปลกเพราะเขานั่งพื้นได้ ไม่ได้มียศเป็นคุณหนูสูงศักดิ์มาจากไหน อาการเตรียมพร้อมจะฟังของคยองซูทำให้ชานยอลขมวดคิ้วยุ่ง

แต่ผมอยู่ในน้ำ

ก็ใช่ไงคุณอยู่ในน้ำ

ดูเหมือนคยองซูจะยังไม่เข้าใจที่ชานยอลต้องการจะสื่อ ใครจะไปคิดว่าใจคอจะไม่ให้กันขึ้นบก หาเสื้อคลุม แล้วนั่งคุยกันดี ๆ ซื่อหรือบื้อกันแน่? ถ้าว่ายน้ำมันก็ไม่รู้สึกหนาวหรอก แต่อยู่นิ่ง ๆ แบบนี้มันก็หนาวพิกล

“...!!!”

“...”

อ๊ะ! ปล่อยเรานะ! คุณ!!!

ตูม!!!

เมื่อรู้สึกว่าเสียเปรียบและไม่อยากหนาวคนเดียว ชานยอลจึงเอื้อมจับข้อมือเล็กแล้วดึงให้ตกลงมาคุยในน้ำด้วยกัน กล้าดียังไงมาห้ามไม่ให้ขึ้นจากสระ เป็นใครกันถึงได้ขัดใจ!

ฮ้า...

ชานยอลรั้งคยองซูเข้าหาตัวเมื่ออีกฝ่ายโผล่พ้นน้ำ ด้วยความสูงที่มีทำให้เป็นเขาเพียงคนเดียวที่ขาถึงพื้นสระ ส่วนอีกคนที่ทำแบบเดียวกันไม่ได้ก็ต้องคอยเกาะไหล่เปลือยเปล่าเอาไว้กันจมลงก้นบ่อ

คุณมันบ้า! เอาแต่ใจ! นิสัยไม่ดี!

คุณก็เหมือนกัน เอาแต่ใจไม่ให้ผมขึ้นจากน้ำ คุณก็นิสัยไม่ดี

เด็กตัวเล็กที่ตั้งหลักได้ตวาดใส่ปาร์คชานยอลเสียงดัง และก็ต้องเงียบเมื่ออีกฝ่ายตอกกลับมาทันควันและดูมีน้ำหนักเสียด้วย แต่ทำไมไม่บอกดี ๆ แค่บอกว่าจะขึ้นจากน้ำมันยากตรงไหน? อีตาบ้านี่!

ผมมีเรื่องที่จะต้องบอกคุณ

ถ้าเรื่องไม่เป็นเรื่องแล้วเรียกเรามาลงน้ำนี่เจ็บตัวแน่คุณหนู!

ชานยอลยกยิ้มเมื่อได้ยินคำขู่จะเอาชีวิต(?)จากคนที่ตนกำลังประคองชีวิตเอาไว้อยู่ กล้าพูดออกมาได้ไงปล่อยให้จมน้ำเลยดีไหมนะแบบนี้? กายกำยำยกสะโพกมนของคยองซูให้ลอยขึ้นก่อนจะแทรกตัวเข้ามากลางหว่างขาและดันให้แผ่นหลังแคบชนผนังสระ

“...!!!”

มือน้อยยกดันแผ่นอกเปลือยเปล่าเมื่อเราใกล้ชิดเกินพอดี ลมหายใจหนักหน่วงบ่งบอกอารมณ์บางอย่างของกันและกันได้อย่างดีโดยไม่ต้องเอ่ยปาก ยิ่งใกล้ยิ่งรู้สึกไกลเข้าไปทุกที ทำไมมันถึงยากขนาดนี้เพียงแค่อยากได้อยากมีเด็กคนนี้ข้างกาย

คยองซูผม...

“...?”

ดวงตากลมโตที่จ้องมองกันหวานเยิ้มขนาดนี้อยู่แล้วหรือชานยอลคิดไปเอง ใบหน้าหวาน ยิ้มหวาน ดวงตาหวาน แถมปากยังหวานจนแทบลืมหายใจ ข้อสงสัยมากมายในตัวทำให้ชานยอลเริ่มอยากหาคำตอบ อยากรู้เหตุผลว่าเพราะอะไร ทำไมตอนที่คยองซูบอกว่าอยากทำอะไรต้องได้ทำเขาถึงเลือกจะจูบ แล้วถ้าตอนนี้อยากพิสูจน์ใหม่อีกครั้งจะได้หรือเปล่านะ

แผ่นอกบางมีบางสิ่งดีดดิ้นกระแทกตัวปึงปังอยู่ด้านใน อาการแบบนี้มันตรงตามตำราทุกเล่มและทุกบททดสอบ ไม่ผิดไปเกินนี้มันแปรได้ความหมายเดียว คิวปิดน้อยจับบ่าชายที่เบียดกายเข้าชิดใกล้ ลมหายใจที่ผ่อนออกคลอเคลียกันไปจนสุดสาย ฟันคม ๆ งับริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองไว้แน่นเมื่อรู้สึกประหม่า

เดี๋ยวผมต้องไปทำงานต่างประเทศสี่ห้าวัน

“...”

อยู่บ้านคนเดียวได้มั้ย? ผมต้องเอาเลขาควอนไปด้วย

จู่ ๆ ก็กลายเป็นชานยอลที่ต้องเบรกอารมณ์และดึงตัวเองกลับเข้าเรื่องที่อยากบอก ละทิ้งริมฝีปากชมพูระเรื่อที่ตนจ้องมองอยู่นานมาเป็นมองตากลมโตแทน

ให้เราอยู่คนเดียวเหรอ...

ใช่ หรือคุณมีพาสปอร์ตมั้ย?”

ประกายในตาตอนที่รู้ว่าต้องอยู่คนเดียวบีบหัวใจดวงใหญ่กว่าจนปวดหนึบ ยิ่งคำพูดที่หลุดออกมาต่อจากนั้นยิ่งส่งผลให้ชานยอลอยากคิดทบทวนตารางงานใหม่

คุณ...

“...?”

“...ไม่ไปไม่ได้เหรอ

“...!!!”

 

 

 

 

 

 

 

อ่า...ใช่ เขาต้องไปคิดทบทวนตารางงานใหม่จริง ๆ

 




#ฉีกโชคชะตา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 375 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,685 ความคิดเห็น

  1. #2681 Chuak_Pan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:03
    แพ้คนน้องหมดแล้ว เจ้าชานยอล
    #2,681
    0
  2. #2675 milkiki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 19:37
    ตามใจเก่งงงง
    #2,675
    0
  3. #2674 milkiki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 19:27
    ตามใจเก่งงงง
    #2,674
    0
  4. #2653 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 16:52
    เสียการเสียงานทำไมกันน้าา เป็นอะไรกันหยออออ
    #2,653
    0
  5. #2602 Luvcs (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 00:05

    เสียงานเสียการหมดแล้วคุณพี่

    #2,602
    0
  6. #2546 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:12
    อ้อนแบบนี้ แล้วพี่ชานจะไปไหนได้ล่ะคะแหมมมมม
    #2,546
    0
  7. #2110 munkrishear (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 00:07
    อ้อนเก่งงง เปลี่ยนแพลนเดี๋ยวนี้ชานยอลเปลี่ยนแพลนนนน
    #2,110
    0
  8. #2083 happyani (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 11:50
    เป็นการอ้อนที่มีพลังทำลายล้ายแม้ขุนเขาที่แข็งแกร่ง!!
    #2,083
    0
  9. #1816 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 21:03
    เจอลูกอ้อนแบบนี้ไม่ไหวนะจ่ะ
    #1,816
    0
  10. #1588 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 18:34
    ขี้อ้อนละเกินนะเจ้าตัวเล็ก
    #1,588
    0
  11. #1286 PCY231 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 07:14
    ไม่ไปไม่ได้เหรอ นี่คืออ้อนอะไรเบอร์นี้คะลูก
    #1,286
    0
  12. #1219 Chom1A (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 19:41

    น้องอ้อนนน พี่ใจเหลวไปยัง

    #1,219
    0
  13. #1186 fuji_far (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 03:24
    อ้อนหนักๆเรยลู้กกกกก
    #1,186
    0
  14. #1171 C Griffin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 04:02
    เป็นเขินนนน
    #1,171
    0
  15. #1152 fah_tc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 23:31
    หูยยย ยังเห็นเป็นเด็กในปกครองอยู่หรอๆๆๆ ไม่ละม้างง
    #1,152
    0
  16. #1088 520 ☆ 1314 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:02

    โอ้โหหหห.. เซอร์ไพรส์ ในเซอร์ไพรส์ และเซอร์ไพรส์มากค่ะพ่อ !!!!!



    โกโก้ร้อนคือเครื่องดื่มโปรดของคุณปาร์คชาร์ลส์!! โกโก้ร้อนคือเครื่องดื่มโปรดของคุณปาร์คชาร์ลส์!!! โกโก้ร้อนคือเครื่องดื่มโปรดของคุณปาร์คชาร์สล์!!! ขอนุญาตทวน 3 รอบนะคะพ่อ บับว่า.. เซอร์ไพรส์สุดอะไรสุดจริงๆ ค่ะ ไม่คิดว่าหล่อท๊อปฟอร์ม นิ่ง/โหด/ดุ ฆ่าเป็นฆ่าใครตายช่างมันอย่างคุณชาร์ลส์จะชอบอะไรหวานๆ กับเขาเหมือนกัน



    แล้วไงเอ่ยยยย โกโก้สูตรพี่ชาร์ลส์นี่เติม syrup ไปกี่ช๊อตจ๊ะถึงได้หวานเผื่อคนทั้งโลกขนาดนี้ รุกหนักมาก จีบหนักมาก ปล่อยมาแต่ละหมัดนี่คือไม่ให้น้องหายใจหายคอกันเลยทีเดียว ลูกแม่ใจเต้นโครมครามไปถึงไหนต่อไหนแล้วจ่ะพ่อ >/////<



    แล้วเรื่องแกล้งน้องก็เพลาๆ ลงบ้างก็ได้นะจ๊ะ น้องคยองซูว่ายน้ำไม่เป็นเด้อ เผื่อพ่อลืม หรือพ่อไม่ได้ลืม แต่ตั้งใจดึงน้องลงสระเพื่อจะได้จับน้องนัวเนียได้ถนัดๆ ?? ..หื้มมมมมมมมมมม ใช่แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ แค่จะบอกเรื่องต้องไปทำงานต่างประเทศ บอกที่ไหนก็ได้ป่ะคะ ไม่เห็นต้อง 18+ ถึงเนื้อถึงตัว น้องคยองซูยิ่งตัวนิ่มๆ อยู่ด้วย พ่อจะห้ามใจตัวเองได้กี่วันเชียว


    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-08.png


    ที่บ่นมายาวๆ นี่เพราะห่วงน้องนะคะ ห่วงจริงๆ ไม่มีแอบแฝงใดๆ :p


    #1,088
    0
  17. #1084 lillne (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:48
    ยอมน้องจะทุกอย่างแล้วววว เรียกทูลหัวววว ห้ยไบไบๅบๅหมหม ตายๆๆๆ ใจบางงง
    #1,084
    0
  18. #1083 Changmanka (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 16:15
    พี่ชาน~~~ไม่รอด โดนน้องตกแล้วไปไหนม่ได้แล้ว5555555
    พี่ชานตามใจคยองซูเก่ง ดูแลเก่ง หวงเก่ง นี่มันชีวิตจริงของชานซูเลยนะคะเนี่ย ชีวิตจริงพี่ชานก็เป็นแบบนี้เลยค่ะ
    #1,083
    0
  19. #1079 kyungmin___ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 13:07
    แงงงงงงงงงงงงงวงงงงงงงงงง ตามใจน้องแค่ไหนถามใจดูฟฟฟหงหงงกงกงกงดงดงดงดงดงดดง
    #1,079
    0
  20. #1075 AnnDomeda (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:02

    เขิ๊นนนนนนนนนนนนนนนหม่ายหว่ายแล่ววววว

    #1,075
    0
  21. #1066 MRB.DO.M (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 11:57
    น้องงงงงงงงงงงงงงงงงง น่ารักมากกกกกกกกก พิชานต้องตามใจน้องนะคะน้องไม่อยากให้ไป คิคิ
    #1,066
    0
  22. #1052 orange_minie (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 21:24

    โอ้ยยยย น่ารักมากกก ตั้งแต่สั่งโกโก้เหมือนกันละ ไหนจะอาการอยากดูแล อยากอยู่ใกล้ อยากเห็นน้องปลอดภัยของคุณหนูชานยอลนี่อีก ชัดเจนกว่านี้ไม่ได้แล้วนะคะ รัก รักแล้วแน่นอน ไม่ต้องมานั่งคิดว่าเหมือนตำราเล่มไหนแล้วค่าาา คุณชานยอลเตรียมเคลียร์ตารางงานเลยนะคะ ห้ามมีตปท.เด็ดขาด เพราะน้องไปด้วยไม่ได้ค่ะ
    #1,052
    0
  23. #1005 xkjdndnccn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:26
    ไม่ไปแน่ๆอะ
    #1,005
    0
  24. #1004 กกกกก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 21:16

    น้องขี้อ้อนจัง เจ้าชานยอลตกหลุมแล้ว

    #1,004
    0
  25. #1003 toey6880 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 17:41
    พี่คงไม่ได้ไปแล้วล่ะ
    #1,003
    0