{Chansoo} - ฉีกโชคชะตา

ตอนที่ 10 : Chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 412 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

          ความอ่อนโยนบางอย่างทำให้หัวใจรู้สึกอุ่นขึ้น คยองซูกระตุกมือของตัวเองกลับมานิดหน่อยแต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังจับเอาไว้อยู่เลยได้แต่ปล่อยให้ชานยอลกุมมันไว้แบบนั้น พยายามปฏิเสธกับตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าไม่ใช่ แต่ครั้งนี้บางอย่างก็ชัดเจนจนเริ่มจะหาข้ออ้างมาต่อสู้กับหัวใจไม่ไหว ก้อนเนื้อใต้อกเต้นโครมครามไปกับชานยอลครั้งแล้วครั้งเล่า…

          เป็นไข้? เหงื่อออกเยอะขนาดนี้คุณน่าจะเป็นไข้นะ

          เมื่อได้สติชานยอลรีบปล่อยมือน้อย ๆ ออกให้ได้รับอิสระ เมื่อครู่นี้พูดอะไรออกไปนะ! คิดอะไรอยู่กันแน่! ร่างสูงกระแอมไอนิดหน่อยก่อนจะทำทีหันไปมองหาป้าเจ้าของร้านราวกับรอมื้อเที่ยงแทนมองคยองซูที่นั่งอยูฝั่งตรงข้าม






          เกือบชั่วโมงที่ทั้งคู่มีมื้ออาหารร่วมกันอย่างจำเป็นและเลี่ยงไม่ได้ อากาศร้อน ๆ ทำให้ชานยอลสั่งติดเครื่องยนต์และเปิดแอร์ในรถไว้รอตั้งแต่กำลังคิดเงินค่าอาหาร

          โอ๊ะ! เย็นจัง~”

          ทันทีที่เข้ามาในรถก็ได้ยินเสียงใส ๆ ที่ไม่ได้ยินมานานพอสมควรเลยโล่งใจที่ไม่ต้องทนอึดอัดเหมือนในร้าน เพราะยังไงแล้วตามนิสัยเขาจะไม่ใช่ฝ่ายที่เริ่มต้นพูดก่อนอยู่แล้ว ชีวิตไม่จำเป็นต้องสนใจใครมากมายขนาดนั้น

          คาดเข็มขัดด้วย

          “...”

          “...!!!”

          เจ้าของรถตั้งท่าจะเอื้อมมือเข้าไปขาดเข็มขัดให้เด็กที่ยังสนใจเอาหน้าบังช่องแอร์เอาไว้เพื่อเล่นลมดับร้อน แต่ดันมองไปเห็นรอยแดงที่ลำคอของคยองซูเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นรอยที่เจ้าตัวเล็กได้รับจากเข็มขัดนิรภัยตอนชานยอลฟึดฟัดใส่กันเพราะเสาไฟ

          ไปโดนอะไรมา?!”

          “...!!!”

          คนที่ตกใจสุดขีดกลายเป็นคยองซูไปแล้วในเวลานี้ เพราะอยู่ดี ๆ มือหนาก็สอดเข้าใต้คอเสื้อและเกี่ยวมันลงพ้นหัวไหล่ ตอนนี้ต่อหน้าชานยอลจึงเป็นลำคอขาว ๆ และหัวไหล่มนที่ไม่มีเครื่องแต่งกายห่อหุ้ม

          ปาร์คชานยอลรีบร้อนผละห่างกลับมานั่งที่และเบนสายตาไปมองทางอื่นเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรบ้า ๆ กับคยองซูไปอีกแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องโป๊ เพียงแต่อยากดูให้แน่ใจว่าร่องรอยมันยาวไปถึงไหน มือเลยทำงานแบบอัตโนมัติ...เท่านั้นเอง

          ขะ...ขอโทษ

          มะ..ไม่เป็นไร

รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในตอนนี้เอ่ยบอกขอโทษที่กระทำการล่วงเกินไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ส่วนคยองซูก็ตอบกลับอึก ๆ อัก ๆ พร้อมกับจัดเสื้อของตัวเองให้เข้าที่เข้าทาง ไม่ทันได้ตั้งตัวว่าทันทีที่เข้ามาในรถจะเจออะไรแบบนี้ สถานการณ์เมื่อครู่เลยสร้างความตกใจให้คิวปิดดื้ออยู่ไม่น้อย




 

         

          เมื่อรถเลี้ยวกลับเข้ามาในตัวบ้านก็ได้เจอกับเลขาควอนที่กำลังขนข้าวขนของเข้ามาตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นี่ ชานยอลกับคยองซูหายออกไปนานพอสมควร นานพอที่คนบางคนจะมีเวลาขนของจากคอนโดฯ มาจนถึงที่นี่

          “...!!!”

          อ้าว...มีอะไรกันเหรอครับ?”

          ยังไม่ทันที่ซองแจจะได้เอ่ยทักทายคยองซูก็วิ่งผ่านกันเข้าตัวบ้านไปโดยไม่รอฟังอะไรทั้งนั้น คนที่ต้องรับหน้าที่ตอบคำถามเลยเป็นคุณหนูตัวสูงที่เดินตามมาไม่ไกลนัก

          ขอคุยด้วยหน่อย

          ครับคุณหนู

          จำต้องวางการงานที่ทำเมื่อถูกร้องขอ(?)ให้คุยด้วย ซองแจเดินตามคุณหนูของตัวเองมาจนถึงห้องทำงานที่ชั้นหนึ่ง มันถูกปรับปรุงใหม่ติดกระจกบานใหญ่แทนผนังปูน เลยสามารถมองเห็นสระว่ายน้ำได้จากห้องนี้ด้วย

          มื้อเที่ยงเรียบร้อยดีนะครับ?”

          อื้ม

          ด้วยแจ้งเลขาส่วนตัวไปแล้วว่าจะออกไปทานข้าวข้างนอกพร้อมคยองซู เลยได้ยินคำถามประมาณนั้นจากคนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว ที่มีชานยอลนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

          แล้วคุณคยองซูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

          น่าจะโกรธ หรือไม่ก็ต้องเป็นอะไรสักอย่าง

          ทำไมครับ?”

          ฉันไปถอดเสื้อเขา

          “...!!!”

          ผู้ได้ฟังเบิกตากว้างแบบตกใจสุดขีด ปล่อยให้อยู่ด้วยกันแป๊บเดียวไปถึงขั้นถอดเสื้อถอดผ้าได้อย่างไร? ซองแจขยับตัวนั่งหลังตรงเตรียมจะพูดอะไรต่อ…

          มันก็ไม่เชิงถอดเสื้อหรอก แต่ฉันเห็นคอเห็นหัวไหล่เขา ที่เหลือไม่เห็นนะ แต่ก็เรียกถอดเสื้อหรือเปล่าไม่แน่ใจ คงถอดมั้ง

          คุณหนูครับ

          ก็ไม่รู้ต้องเรียกว่าอะไรนี่!

          ไม่เคยเห็นชานยอลเป็นแบบนี้มาก่อน หมายถึงเรื่องที่อยู่ดี ๆ ก็ไปถอดเสื้อผ้าของคนอื่น ปกติคุณหนูจะมีมาดเสมอแต่ตอนนี้ดูเหมือนจะรักษามาดเอาไว้ไม่ได้เลย แววตาดูกังวลแม้ภายนอกจะยังนิ่งอยู่บ้าง(?) หรือจริง ๆ แล้วผิดที่เขาปล่อยให้สองคนนี้อยู่ด้วยกัน ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าต้องทะเลาะกันนะ

          ทะเลาะกันด้วยหรือเปล่าครับ?”

          ไม่ได้ทะเลาะ

งั้นค่อย ๆ อธิบายครับ ผมจะได้ช่วยแก้ปัญหาให้

ปาร์คชานยอลนั่งชั่งใจอยู่นาน แต่นั่นไม่ใช่เพราะกำลังตัดสินใจว่าจะปรึกษาซองแจดีไหม เพราะยังไงเขาก็จะปรึกษาอยู่แล้ว เพราะคิดเองไม่ออก

ตอนนั้นฉันกำลังจะช่วยคาดเข็มขัดให้เขา แล้วดันไปเห็นรอยแดงที่คอก่อน ฉันก็เลยเปิดดูว่ารอยมันยาวแค่ไหนใหญ่มั้ยจะได้พาไปหาหมอ

ปะ...เปิดเลยเหรอครับ

อืม

ควอนซองแจแอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน พยายามยิ่งที่จะไม่ให้ชานยอลจับได้ พอได้ฟังเรื่องแล้วก็เริ่มปวดหัว เพราะที่คุณหนูของตัวเองทำไปมันเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวจริง ๆ ถ้าเป็นเขาคงไม่ทำแบบนั้น แต่ชานยอลไม่ได้มีสกิลเรื่องพวกนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาไปทานข้าวกับราเชลต้องทำยังไงหากเขาไม่ติวให้

คุณหนูไม่ผิดหรอกครับ เรื่องนี้มันเกินการควบคุม เดี๋ยวผมไปคุยกับคุณคยองซูให้เองครับ

ผิดสิ ฉันไปเปิดดูร่างกายเขา ไม่เห็นเหรอว่าเด็กคนนั้นไม่คุยกับฉัน

“...!!!”

นี่เป็นครั้งแรกในรอบกี่ปีที่ชานยอลบอกว่าตัวเองผิด ปกติต้องโทษอย่างอื่นมากกว่าจะยอมรับแบบนี้ อีกอย่างคือซองแจรู้ว่าชานยอลไม่ชอบรู้สึกผิด เลยชอบออกหน้ารับแทนคุณหนูของตัวเองอยู่ตลอด หรือไม่ก็จะต้องหาเหตุผลอื่นมาทำให้ชานยอลสบายใจ แต่ครั้งนี้พอหาเหตุผลมาแย้ง กลับได้รับการโต้กลับที่แปลกออกไป

          ฉันต้องทำยังไง?”

          โดยปกติซองแจจะเป็นคนคอยบอกเรื่องพวกนี้กับชานยอลเพราะเจ้าตัวนั้นไม่เก่งเรื่องดูแลเทคแคร์ใคร ฝึกไม่ได้เพราะชานยอลไม่เคยอยากฝึก ไม่เคยอยากใช้ความรัก เพราะเขาไม่ศรัทธา ซึ่งซองแจก็ไม่เคยฝืน ยอมเดินตามเจ้านายไปเหมือนราเชลเป็นหมากตัวนึงตามที่ชานยอลต้องการ โดยการพบเจอและรู้จักจะไม่มีคำว่ารักเข้ามาเกี่ยวข้อง สาเหตุเป็นเพราะอะไรซองแจก็เข้าใจดีอีกเช่นกัน

          รอดูสถานการณ์ก่อนดีมั้ยครับ บางทีคุณคยองซูอาจจะไม่ได้เป็นอะไรก็ได้

          เป็นสิ ฉันขอโทษเขาไปแล้วแต่เขาก็เป็นแบบที่นายเห็น

          ขอโทษแล้วด้วยเหรอครับ?”

          รอบนี้ชานยอลไม่ตอบ ด้วยไม่อยากอธิบาย มันคงเป็นเรื่องแปลกของเขากับการเอ่ยคำว่าขอโทษ แต่เหตุการณ์ตอนนั้นมันบีบใจกันเกินที่จะห้ามตัวเองให้นิ่งเอาไว้เหมือนทุกที แววตาตกใจและหวาดกลัวกันแบบนั้นเขาไม่ได้อยากให้คยองซูใช้มองกัน

          อะไรบางอย่างทำให้ชานยอลเริ่มกลัวว่าคยองซูจะเปลี่ยนไป กลัวจะไม่ได้รับอะไรหลาย ๆ อย่างที่น้องเคยมอบให้ เริ่มหวง เริ่มรู้สึกอยากจะครอบครองคยองซูไว้ข้างกายแบบซองแจ แต่ติดที่อีกฝ่ายไม่ได้มาสมัครตำแหน่งเลขา

          เดี๋ยวผมขึ้นไปคุยให้นะครับ

          อย่าบอกว่าฉันสั่งล่ะ

          ครับคุณหนู

         

 

          เลขาควอนเดินมาหยุดอยู่ที่ประตูห้องของใครบางคนที่บอดี้การ์ดรายงานว่าอยู่ด้านใน และเงียบไปพักใหญ่แล้ว ซองแจถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะยกมือเคาะประตูเพื่อเข้าไปแก้ไขปัญหาให้เจ้านายที่วันนี้โดดงานหมกตัวอยู่บ้าน

          ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

          คุณซองแจ...

          ผมขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยครับ

          คยองซูที่เพิ่งจะมาเปิดประตูห้องให้พยักหน้าก่อนจะผายมือเป็นเชิงอนุญาต ซองแจเลือกจะเดินออกไปนอกระเบียงห้องและนั่งที่โต๊ะแทนการคุยกันในห้อง อยากให้บรรยากาศมันผ่อนคลายไม่ตึงเครียดมากนัก เพราะมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน

          ไปทานมื้อเที่ยงกับคุณหนูมาอร่อยมั้ยครับ?”

          ก็อร่อยดีนะ

          สายตาลอกแลกของคยองซูที่กำลังลากเก้าอี้มานั่งคุยกันทำให้ซองแจมั่นใจว่าเกิดเรื่องจริง ๆ ยังไม่เคยแก้ปัญหาชานยอลไปเปิดเสื้อคนอื่นด้วยสิ รอบนี้จะเริ่มตรงไหนดีนะ?

          เมื่อกี๊ทำไมวิ่งผ่านผมไปเลยล่ะครับ? ปกติคุณไม่ชอบอยู่ในห้องไม่ใช่เหรอ?”

          คือเรา...

          “...?”

          เราง่วงก็เลยจะมานอน

          ถ้าคุณหนูรู้ว่ามีคนแอบนอนกลางวันจะโดนดุเอานะครับ

          คยองซูยู่หน้าเมื่อได้ยิน ใครกันแน่ที่ควรจะโดนดุ! ถ้าเจ้าชานยอลกล้าดุทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะมาเปิดเสื้อเขาก็ลองดู!

          ทะเลาะกันเหรอครับ?”

          เปล่า

          ถ้าทะเลาะกันผมเกรงว่าคุณคยองซูจะต้องหายโกรธเองนะครับ เพราะปกติคุณหนูจะไม่ขอโทษใครก่อน

          “...?!!”

          ไม่ขอโทษเหรอ? โดคยองซูหันหน้ามองซองแจอย่างรวดเร็วเมื่อได้รู้ว่าชานยอลจะไม่ขอโทษใครก่อน แต่วันนี้เขาเพิ่งจะได้ยินคำ ๆ นั้นจากปากของอีกฝ่ายบนรถ

          แต่ถ้าได้ขอโทษใครคนนั้นคงจะพิเศษน่าดูนะครับ

          ซองแจดูปฏิกิริยาของคยองซูอยู่ตลอดเวลาที่พูด เลือกแล้วว่าจะไม่พูดตรง ๆ เรื่องนั้น เพราะอยากให้มันเป็นเรื่องส่วนตัวของคนสองคนมากกว่า มันคงดูไม่ดีหากไปพูดเรื่องใต้ร่มผ้า

          แล้วนั่นคอไปโดนอะไรมาเหรอครับ?”

          คุณหนูของคุณซองแจเบรกรถกะทัน เข็มขัดมันเลยบาดเราน่ะ

          เจ็บมากมั้ยครับ ให้ผมพาไปหาหมอมั้ย?”

          เจ็บ...แต่ตอนนี้หายแล้วน่ะ

          ช่องว่างที่เว้นห่างเป็นช่องว่างของความคิดที่คยองซูใช้มันเป็นการส่วนตัว ชั่งใจชั่งน้ำหนักถึงคำพูดอึก ๆ อัก ๆ ของชานยอลที่ขอโทษกัน ถ้าอีกฝ่ายไม่ขอโทษใครก่อน แล้วคนที่ได้รับคำขอโทษจะพิเศษ งั้นเขาก็เป็นคนพิเศษเหรอ?

          งั้นก็ดีครับ อย่าโกรธคุณหนูเลยนะครับ แค่นี้ชีวิตเขาก็เศร้าแล้ว

          ยังไงเหรอ? เล่าเรื่องเขาให้เราฟังบ้างได้มั้ย?”

          เกิดอยากรู้อยากเห็นเรื่องของชานยอลขึ้นมาเอาเสียเฉย ๆ โอกาสขนาดนี้คงไม่ได้มีบ่อย ๆ ถ้าหากมีขึ้นมาเลยต้องรีบคว้าเอาไว้!

          คุณเชื่อเรื่องความรักมั้ยครับ? คุณเชื่อมั้ยว่ามันจะทำให้คนมีความสุข?”

          เชื่อสิ เราเชื่อมาก ๆ

          แน่นอนว่าคยองซูต้องเชื่ออยู่แล้วเพราะเขาเป็นกามเทพ และความรักทำให้คนมีความสุขจริง ๆ ตำราเรียนบอกมา ความรักเป็นพลัง เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวให้คนเราเดินต่อได้ในวันที่ท้อ ไม่ว่าจะในรูปแบบไหนก็ตาม พ่อแม่ เพื่อน พี่ น้อง แม้กระทั่งคนรัก…

          แต่คุณหนูไม่เชื่อนะครับ อย่าไปพูดเรื่องนี้กับคุณหนูถ้าหากเลี่ยงได้ต้องเลี่ยงครับ

          ทำไมล่ะ

          จริง ๆ คยองซูก็พอจะเข้าใจว่าชานยอลคงไม่ชอบ เพราะเขาเคยร้องไห้เพราะชานยอลดูถูกความรักต่อหน้าต่อตามาแล้ว ด้วยไม่อยากร้องไห้อีกเลยไม่กล้าพูดเรื่องนี้ บางอย่างคยองซูก็เรียนรู้ได้ด้วยตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องรอให้ซองแจบอก เช่นเรื่องนี้เป็นต้นแต่แค่ไม่ทราบเหตุผลก็เท่านั้น

          คุณคงเห็นแล้วว่าพ่อของคุณหนูมีภรรยาสองคน ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณผู้หญิงคนก่อนเสียชีวิต เธอตรอมใจจนป่วยเข้าโรงพยาบาลไปเมื่อทราบเรื่องว่าสามีมีภรรยาอีกคนและมีลูกด้วยกัน

          “...!!!”

          คิวปิดไม่ได้เรียนรู้การสังเกตการณ์ว่าควรจะยิงกระสุนตกหลุมรักใส่คนที่มีลักษณะแบบไหน การรักซ้อนเป็นเรื่องที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น ไม่คิดว่าแม่ของชานยอลจะเสียชีวิตเพราะเรื่องนี้ พวกเขาไม่เคยสังเกตผลลัพธ์ที่ตามมาเพราะอยู่ที่โลกครู่เดียวก็กลับ ไม่ได้รอดูว่าคนที่โดนกระสุนมีชีวิตอย่างไรหลังจากนั้น

          เด็กตัวเล็กมีอาการแปลกไปเมื่อได้ฟังเรื่องเล่าเพียงเรื่องแรก เม็ดเหงื่อซึมผุดแตกมือจนชุ่ม รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นตัวปัญหาของโลกใบนี้ ทั้ง ๆ ที่คิดว่ามีค่าและสร้างความสุขเสมอมาแท้ ๆ แต่วันนี้ค่าในตัวเริ่มเปลี่ยนไป

ทำไมอาจารย์ถึงได้บอกว่าการตกหลุมรักด้วยตัวเองเป็นสิ่งไม่ดีและการถูกกระสุนยิงเป็นสิ่งที่ดีมาตลอด? ทำไมถึงปล่อยให้มนุษย์ตัดสินใจเองไม่ได้…

แล้วชีวิตเขาจะมีความสุขได้ยังไง?”

ก็ไม่มีครับ

“...!!!”

          หวังยิ่งว่าคำตอบจะเป็นแบบอื่น แต่สิ่งที่ได้ยินมันไม่ต่างจากที่คิดเอาไว้ในใจเลยแม้แต่น้อย คน ๆ นึงจะต้องเกิดมาน่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ? ที่สำคัญคือความรักไม่ได้สวยงามเหมือนตำราเรียนกล่าว ความรักไม่ได้สร้างโลก จุดบอดของมันไม่เคยมีใครสอน คงไม่มีใครในเลิฟแลนด์รู้ว่าความรักของคนคู่หนึ่งจะทำร้ายเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่

         

 

 

 

 

 

 

 

         

          เวลาผ่านไปยาวหลายชั่วโมงจนตะวันตกดินและโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นใหม่...เมื่อวานคยองซูไม่ได้ลงไปกินข้าวและไม่ออกจากห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียว ความผิดหวังในตัวตนและเผ่าพันธุ์ทำเอาคิวปิดน้อยหมดแรงอย่างที่สุด ถ้ามีเคสแบบชานยอลหนึ่งคน ยังในซะบนโลกนี้คงมีอีกเป็นร้อยเป็นพัน...มนุษย์ไม่ได้ตกหลุมรักคน ๆ เดียวแล้วอยู่ด้วยกันไปตลอดกาล

          เส้นผมชื้น ๆ ของคยองซูเกิดจากการนั่งตากน้ำค้างอยู่นอกระเบียงมาตั้งแต่บ่ายแก่ ๆ ของเมื่อวานและตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ถ้ารูบี้รู้และเพื่อน ๆ รู้จะรู้สึกยังไง จะผิดหวังแบบเขาที่กำลังเป็นอยู่ไหม?

          “...!”

          ใครบางคนด้านล่างที่กำลังเดินเล่นอยู่ต้องตาคนนอกระเบียงให้ไปจับจ้อง เจ้าบ้านตัวสูงที่มองจากมุมไหนก็ดูเศร้าไปหมด ไม่เว้นแม้ยามเช้าที่อากาศสดใสเช่นนี้ เพิ่งจะหกโมงก็ตื่นลืมตาออกมาทำกิจกรรม ไม่รู้ว่านอนไม่หลับหรือไม่ได้นอนกันแน่นะ

          สายตาคมเข้มจ้องมองขึ้นมายังระเบียงห้องที่ตนตั้งใจเดินมาดูเพราะนึกเป็นห่วง เมื่อได้เห็นคยองซูนั่งอยู่จึงทำเป็นเฉมองไปทางอื่น ถ้ายังอยู่ดีก็แล้วไป ขี้เกียจจะลุ้นกับซองแจเรื่องตายแล้วหรือเปล่า?’ แล้วเหมือนกัน

          “...!!!”

          คยองซูค่อย ๆ ดันตัวลุกขึ้นยืนเตรียมจะเข้าห้องแต่ก็เซไม่เป็นท่า ตอนนี้ชานยอลเลยได้เห็นเด็กคนนึงกำลังเอาศีรษะชนประตูกระจกไว้เพื่อตั้งหลัก

          โอเครึเปล่า?!”

          “...”

          คยองซู! ผมถามว่าคุณโอเคมั้ย?”

          “...”

          ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ...ร่างบางพยายามจะใช้มือเปิดประตูและหาที่จับเพื่อทรงตัวแต่ทว่าสุดท้าย…

          ฟุ่บ!

          “...!!!”

          ทั้งร่างล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นในที่สุด คนด้านล่างที่เห็นเช่นนั้นจึงรีบดิ่งกลับเข้าบ้านไปในทันที ทำไมไม่นึกแปลกใจที่คยองซูยังใส่ชุดเดิมของเมื่อวาน อีกทั้งยังไม่ยอมลงมาทานข้าว

          คยองซู!

          ปัง! ปัง! ปัง!

          กุญแจ

          บอดี้การ์ดที่ตามคุณหนูหน้าเครียดขึ้นมารีบวิ่งไปหากุญแจมาให้ตามที่ชานยอลขอ(?) หลังจากเรียกแล้วไม่มีการตอบกลับ ทุบประตูก็ไม่ตอบกลับเช่นกัน มือสั่น ๆ ของชานยอลเสียบกุญแจห้องผิด ๆ ถูก ๆ เพราะกลัว…

          “...!!!”

          ทันทีที่ผลักเข้ามาในห้องก็เห็นร่างบางที่สภาพไม่สู้ดีนักกำลังพยายามดันตัวเองให้ลุกนั่งอยู่นอกระเบียง ชานยอลปรี่เข้าไปถึงตัวโดยใช้เวลาเสี้ยววินาที

          เป็นอะไรรึเปล่า?”

          “...”

          ทำไมตัวร้อนแบบนี้?”

          แรกสุดไม่กล้าถูกเนื้อต้องตัว แต่ทว่าคยองซูทำท่าจะไม่ไหวเลยรีบประคองไว้เลยได้รู้ว่าอุณหภูมิร่างกายของน้องสูงมากจนน่ากลัว

          “...!!!”

          ฮึก...

          คยองซูสวมกอดคนที่เข้ามาช่วยเหลือเอาไว้แน่น เสียงสะอื้นมาพร้อมกับร่างเล็ก ๆ ที่เริ่มสั่น ฝ่ามือหนาที่ดีดออกห่างตอนถูกพุ่งเข้ากอดค่อย ๆ แนบลงชิดกายผอมบางอย่างระมัดระวัง

          ร้องไห้ทำไม

          ฮึก...เราไม่ชอบแบบนี้เลย”

          “ไม่ชอบอะไร? ไม่ชอบที่ให้ตื่นเช้าเหรอ?”

          คนที่ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เริ่มทำตัวไม่ถูก ชานยอลไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับเด็กที่กำลังร้องไห้และตัวร้อนจี๋ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของคยองซูและชานยอลอีกหลังจากนั้น ร่างสูงยังปล่อยให้คยองซูกอดและร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยไม่มีการปลอบและก็ไม่ได้ฝืนหรือตีตัวออกห่าง

 

 

 

          หลังจากพายุน้ำตาสงบและอุ้มคยองซูไปนอนบนเตียงเรียบร้อย เจ้าบ้านก็วิ่งหน้าตื่นลงไปหาซองแจในทันที ประตูห้องไม่ได้ล็อกเลยทำให้ชานยอลผลักมันเข้ามาด้านในได้อย่างง่ายดาย

          ซองแจ!!!

          ครับคุณหนู?”

          เมื่อได้ยินเสียงตอบกลับดังออกมาจากห้องน้ำชานยอลจึงวิ่งตรงไปที่หน้าประตูบานนั้นในทันที ใครจะไปคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น? มีเด็กผู้ชายกำลังร้องไห้อยู่ในบ้านและเขาทำตัวไม่ถูก

          เขาร้องไห้!

          ใครครับ?!”

          เด็กคนนั้นร้องไห้ แล้วก็ตัวร้อนมาก!

          ทั้งสองคนตะโกนคุยกันเพื่อให้เสียงทะลุผ่านประตูกั้นเข้าไปด้านในและกลับออกมาจนเส้นเลือดขึ้นคอ ซองแจปลีกตัวมาอาบน้ำเพราะจะต้องออกไปเอาเอกสารข้างนอก และเขาได้บอกชานยอลไปแล้ว ไม่คิดว่าไม่กี่นาทีต่อมาจะถูกเรียกหาด้วยน้ำเสียงตระหนกตกใจขนาดนี้

          คุณคยองซูเหรอครับ?!”

          ใช่! แต่ฉันไม่ได้ทำนะ! เขาร้องเองแล้วก็ล้มลงไป ไม่สิล้มลงไปก่อนแล้วก็ร้องไห้ แต่ตัวร้อนนี่ฉันไม่รู้ว่าร้อนตั้งแต่เมื่อไหร่!

          ความไม่เคยทำให้ชานยอลต้องรีบหาที่ปรึกษา แต่ตอนนี้ที่ปรึกษาดันไม่ว่างเสียได้ ทำไมเมื่อเป็นเรื่องนี้การเรียบเรียงคำพูดและลำดับการของเขาจึงเปลี่ยนไป จิตใจที่ไม่สงบทำให้รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

          คุณหนูขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนเขาก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมจะรีบตามขึ้นไป

          โอเค

          สถานการณ์บีบบังคับให้ชานยอลต้องไปรับมือกับเรื่องนี้เองเพราะเลขายังไม่ว่าง ซองแจคอยติวเรื่องต่าง ๆ ให้เวลาเจอราเชลหรือคนแปลกหน้าที่ไม่ใช่การเจอกันแบบธุรกิจ เพราะถ้าแค่เรื่องธุรกิจไม่ต้องมีความเอาใจใส่หรือคอยดูแลอันนั้นชานยอลทำเองได้ดี

          อยู่กับความคิดของตัวเองได้ไม่นานก็ดันเดินมาถึงหน้าห้องคยองซูอีกรอบจนได้ มือหนาบิดประตูเข้าไปเงียบ ๆ เพราะกลัวว่าคยองซูอาจจะหลับอยู่ แต่เปล่าเลย...ในห้องยังมีเสียงร้องสะอึกสะอื้นอยู่ ทั้ง ๆ ที่คิดว่าหยุดไปแล้ว

          เด็กตัวเล็กที่ซุกหน้าลงกอดเข่าเงยขึ้นมาสบตาเมื่อรู้ว่ามีคนเข้ามาในห้อง ดวงตากลมหวานน่ารักกลายเป็นแดงช้ำน่าสงสาร มันบีบหัวใจดวงใหญ่กว่าของคนที่กำลังได้เห็น คยองซูจัดการกับความผิดหวังครั้งที่แรงที่สุดในชีวิตไม่ได้ เลยเอาแต่ร้องไห้เมื่อนึกถึงหน้าที่หลักของกามเทพที่คอยยิงกระสุนรักใส่คนนู้นคนนี้โดยไม่ได้ตรึกตรองประวัติ จนวันนึงความรักมันสร้างความเสียหาย…

          ชานยอลทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียงและจับชายผ้าห่มที่คยองซูใช้คลุมขาเอาไว้แทนการจับมือ คิดว่าการทำแบบนี้อาจจะพอทำให้อีกฝ่ายรู้ได้ว่ามีคนอยู่ด้วย นาทีนี้เป็นอีกรอบที่ทั้งคู่ได้สบตา แววตาผิดหวังและแตกร้าวของคยองซูทำให้ชานยอลรู้สึกเจ็บไปด้วย

รอคำตอบอยู่นานแต่ก็ไม่ได้รับว่าเพราะอะไรถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ จนตอนนี้เริ่มนึกขึ้นได้ว่าล่าสุดตัวเองเป็นคนที่ทำให้คยองซูโกรธ…

          ถ้าคุณโกรธเรื่องเมื่อวาน ผม...

          ไม่ใช่ เราไม่ได้ร้องเพราะเรื่องนั้น

          ประโยคแรกที่ได้ยินทำให้ชานยอลโล่งใจไปได้ไม่กี่วินาที และครู่เดียวก็มีข้อหาใหม่เข้ามาแทน ซึ่งมันก็เป็นเขาเองที่ผิดอีก ถ้าไม่ใช่เรื่องเปิดเสื้อคงมีแต่เรื่องนี้แล้วล่ะ…เขาจะถามดีไหม? ถ้าหากถามแล้วประโยคออกมาเป็นใช่ จะต้องสูญเสียคยองซูไปหรือเปล่า...

          คุณ...อยากกลับบ้านเหรอ?”

          ฮึก...เรา...ไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากกลับแล้ว

          คนที่ศรัทธาในความรักมากกว่าสิ่งใดร้องไห้จนตัวสั่นอีกรอบเมื่อนึกถึงบ้าน เมื่อชีวิตไม่ได้เป็นแบบที่ฝันการจัดการให้ตัวเองเข้มแข็งและอยู่ต่อให้ได้ต้องทำยังไงจุดนี้คยองซูไม่เข้าใจ

เมื่อเริ่มโตและได้หลุดออกมาอยู่นอกตำราเรียนยิ่งทำให้เห็นอะไรมากขึ้น นึกโทษตัวเองที่ถามซองแจเมื่อวานนี้ การอยากรู้อยากเห็นเรื่องที่ไม่ควรรู้มากไปวันนึงมันก็กลายเป็นมีดที่กลับมาทำร้ายตัวเอง

          ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาเลื่อนเข้ามากุมมือน้อย ๆ ของคยองซูเอาไว้ ก่อนจะออกแรงรั้งเบา ๆ เข้าหาตัว แต่แรงนั้นไม่พอจะพาร่างบางเข้ามาหามันยังต้องพึ่งแรงภายในใจของอีกคนด้วยถึงจะเห็นผล คยองซูลังเลเมื่อถูกเชื้อเชิญอย่างอบอุ่น แต่สุดท้ายก็ยอมขยับตัวเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของชานยอลในที่สุด เบียดชิดใบหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้าง ๆ ที่ตอนนี้มีอะไรบางอย่างดีดดิ้นอยู่ภายในจนได้ยินชัดเจน…



          งั้นก็อยู่กับผม



              



#ฉีกโชคชะตา


            เผลอแป๊บเดียวมาถึงตอนที่ 10 แล้ว เป็นยังไงกันบ้างคะเบื่อคู่ดื้อหรือยัง เดี๋ยวหลังจากนี้จะมีคนมาช่วยทดสอบเจ้าชายยอลกับน้องคิวคิวว่าที่หัวใจเต้นแรงนี่เพราะอะไรโน๊ะ ขอบคุณทุกคอมเม้นทั้งในเด็กดีและในทวิตเตอร์เลยนะคะ เราได้อ่านแล้วทั้งหมดเลย ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ ดีใจที่หลายคนชอบ เราก็จะตั้งใจเขียนให้ดียิ่ง ๆ ขึ้นไปนะคะ <3<3





30:04:2019

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 412 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,684 ความคิดเห็น

  1. #2649 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 22:45
    แต่งค่ะ 555555555
    #2,649
    0
  2. #2583 Luvcs (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 08:52

    อบอุ่นมากเจ้าชานยอล

    #2,583
    0
  3. #2530 AoFFyNaKa04 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:29
    ผู้ชาบอบอุ่นมาแล้ววว คนเกรี้ยวกราดคนเดิมหายไปไหน!!
    #2,530
    0
  4. #2103 munkrishear (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 21:54
    แง้น้องงงงง พี่ชานอบอุ่นมากกก
    #2,103
    0
  5. #1804 chansoobeam6112 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 22:14
    เขินที่สุดเลยพี่ชานยอลจ๋า
    #1,804
    0
  6. #1318 domo za (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 13:40
    พี่ชานอบอุ่นจังเลยย สงสารคยองจัง หนูโจขึ้นนะคะ โถ่วลูกแม่
    #1,318
    0
  7. #1257 PCY231 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 12:33
    น้อง พี่ชานยอลต้องกอดน้องแน่นๆเลยนะ
    #1,257
    0
  8. #1180 fuji_far (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 01:26
    กอดๆกัน
    #1,180
    0
  9. #1163 C Griffin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 02:38
    งื้ออออ อบอุ่น
    #1,163
    0
  10. #926 kyungmin___ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 13:52

    อบอุ่น ฮืออออออออออออออชอบตอนตัวเองละครกำลังจะตกหลุมรักกันที่สุด //คุณไรท์แต่งดีตลอดเลย ขอบคุณนะคะ แง๊

    #926
    0
  11. #900 sthinteresting (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 19:55
    สู้สู้นะคะไรท์น้องน่ารักมากค้าาา
    #900
    0
  12. #805 น้องแป้น (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 20:00
    กรี๊ดดดดด

    ตาพี่กอดปลอบน้อง ทำไมอบอุ่นอย่างงี้ ไรท์สอดแทรกข้อคิดเรื่องความรักได้ดีมากๆ เลยอ่ะ สุดยอดเลยค่ะ
    #805
    0
  13. #751 mobic (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 10:22
    น้อง!!! อย่าร้องไห้จิ ดูสิเจ้าชานยอลของคุณคิวปิดทำอะไรไม่ถูกแล้ว ไม่อยากกับบ้านก็ไม่ต้องกลับ อยู่กับเจ้าชานยอลไปเรื่อยๆก่อนก็ได้
    #751
    0
  14. #745 TiNa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 01:52
    ชอบมากเลย อ่านมาถึงตอนนี้คือ ปรบมือให้การวางพล็อตของไรต์เลยค่ะ
    #745
    0
  15. #734 My_Queen ของท่านโอ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:20
    น้องน่าทะนุถนอมมากส่วนชานยอลก็คือน่ารักในแบบซื่อๆแต่รว้าย-เรื่องอ่อนโยนแต่ปากแข็งต้องยกให้เขาที่หนึ่ง สงสารน้องมาก
    #734
    0
  16. #653 orange_minie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 22:31
    งื้อออออ น่ารักทั้งคู่เลยอะ เหมือนเด็กที่กำลังเรียนรู้คำว่ารักกันอยู่เลยเนาะ เห็นชานยอลลนลานแบบนี้แล้วแบบใจฟู เจ้าคิวปิดดื้อมีผลต่อใจ และร่างกายของเจ้าชานยอลมากๆเลยนะ ชอบตอนกอดกัน มันอบอุ่นมากๆเลยอะ เต็มไปด้วยความรู้สึกจริงๆ
    #653
    0
  17. #562 Rabbit of Wolf (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:03
    ㅠㅠ สงสารเจ้าคิวปิดตัวน้อย อย่าพึ่งท้อแท้นะลูก
    #562
    0
  18. #527 piyado43 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 18:24
    พี่ชานนางตลกอ่ะ ซึนด้วยเอ็นดู55555555
    #527
    0
  19. #526 Mysweet_Dyo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 19:20

    แง สงสารเจ้าคิวปิดน้อยจัง น้องมีจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์เกินไปอ่ะ พอต้องมารับรู้เรื่องราวที่ทำให้ชานยอลเสียใจก็เลยผิดหวังและเสียใจไปกับเค้าด้วย เอ็นดูชานยอลที่เห็นน้องร้องไห้แล้วลนลานทำอะไรไม่ถูกอ่ะ ฝึกไว้น้าเพราะอีกหน่อยคงต้องดูแลกันใกล้ชิดกว่านี้อีก ฮือ

    #526
    0
  20. #517 0869070773 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 05:05
    อบอุ่นมากๆเลยครับบ
    #517
    0
  21. #515 friend121256 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:20
    พี่ชานน่ารักมากกกก อบอุ่นอะ งื้อออ
    #515
    0
  22. #513 พี่แบคน้องโด้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:20
    น่ารักมากๆเลยค่ะทั้งคนพี่คนน้องเลย :) น้องทำไมร้องไห้ สงสารพี่ชานยอลหรอ น้องจิตใจดีมากๆเลย
    #513
    0
  23. #512 oleii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 16:40
    ฮืออออ น่ารักมากก~ คยองซูน่ารักมาก พี่ชานเริ่มหลงรักน้องแล้ว แต่คยองเป็นคิวปิดนะ โอ้ยย อย่าอ่านต่อแล้วอ่าาา
    #512
    0
  24. #511 Changmanka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 15:39
    ฮื่ออออออ น่ารักพี่ชานโคตรน่ารัก น้องก็น่ารัก ทำไมไรท์แต่งได้น่ารักขนาดนี้ รักเรื่องนี้😭😭😭💓💓💓💓💓💓💓
    #511
    0
  25. #510 AS04 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 14:11
    งั้นก็อยู่กับผม เป็นปะโยคที่โคตรทัชใจเลย น้องคยองซูต้องผ่านมันไปให้ได้นะรูกกก
    #510
    0