{Chansoo} - One And Only

ตอนที่ 23 : One And Only - Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    16 ก.พ. 60

     ดีโอมองหน้าบิดาสลับกับแนวทางเดินที่จะพาเขาออกจากสวนอยู่ครู่ใหญ่ แต่ดั๊กลาสนั้นไม่...เพราะเขามองแค่หน้าของลูกชายเพียงเท่านั้น

          “พ่อไม่ได้ห้าม...ลูกต้องเลือกเอง”

          “...!!!

          “ฝั่งเรากระทำกับเขามาเยอะเกินกว่าแค่คำขอโทษจะเพียงพอต่อความสูญเสีย”

          “...”

          “พ่อขอโทษที่เป็นส่วนหนึ่งของต้นเหตุ”

          ดั๊กลาสทิ้งใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มน้อย ๆ ไว้ให้ลูกชายที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ริมแม่น้ำ ลังเลเหลือเกินแม้ในใจจะฟ้องว่าคนที่มานั้นเป็นใครทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้า ดวงตากลมทอประกายความเจ็บปวดจนทหารคนสนิทรู้สึกตามไปด้วย นี่คือเหตุผลที่ชานยอลไม่ยอมมาหาเขาใช่ไหมงั้นก็ดีแล้วนี่? ตอนนี้จะมาหาเขาทำไม...มาทำไม

          “โอเคมั้ย?”

          “ไม่”

          ดีโอตอบเซนได้ในทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาคิดถึงชานยอลอยู่ทุกวันเช้าค่ำ ทั้งตอนตื่นลืมตาหรือหลับตานึกฝันก็ยังพบเจอเจ้าของใบหน้ายิ้มแย้มเห็นฟันเกือบทุกซี่ ไม่คิดมาก่อนว่าในหนึ่งลมหายใจจะมีเพียงคน ๆ เดียวทุกการเข้าออก จนกระทั่งวันนี้ถึงได้ทราบเอง

          หันหลังเตรียมเดินเข้าวังทิ้งให้ทางเดินที่จะตรงดิ่งไปหาใครบางคนไว้ด้านหลัง ปิดเปลือกตาแน่นก่อนจะก้าวตรงดิ่งกลับขึ้นห้องนอนของตัวเองไปพร้อมกับเศษหัวใจที่กองอยู่ใต้แผ่นอก ยกมือปาดน้ำตาสีใสที่ไหลทะลักออกลวก ๆ วิ่งผ่านมารดาและบิดาไปโดยไม่ทันได้สังเกตเห็น ดั๊กลาสกระชับเมริด้าเข้าสู่อ้อมกอดเมื่อเธอทนไม่ได้ที่เห็นดีโอเป็นเช่นนั้น

          “ลูกจะทนได้ยังไงคะ ฮึก...”

          นั่นสิลูกของพวกเขาจะทนได้ยังไง คนเป็นคู่กันแม้จะเริ่มต้นที่ไม่แต่สุดท้ายความรักที่ทั้งคู่จะมีให้กันนั้นต้องยิ่งใหญ่ พ่อกับแม่ย่อมเข้าใจเพราะพวกเขาเองยังห่างกันไม่ค่อยได้แล้วดีโอจะต้องทรมานขนาดไหน จะรับมือยังไงกับความคิดถึง? จะรับมือยังไงกับความปลอดภัยของดีน่าร์และชานยอลในเวลาเดียวกัน

          ทิ้งตัวลงเตียงนุ่มขนาดใหญ่ว่าของชานยอลเท่าตัวไฟในห้องดับสนิทก่อนผ้าม่านจะรูดปิดฝังเจ้าชายน้อยเอาไว้ในความมืด ห้องเงียบที่ไม่สนิทเคล้ามากับเสียงสะอื้นจากความเจ็บปวด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้เขาก็อยากจะลบความทรงจำนั้น แต่สิ่งสำคัญคือเขาต้องการมีชานยอลอยู่ในความทรงจำแบบนี้ไม่คิดอยากลืมแม้จะย้อนกลับไปอีกกี่พันรอบก็ไม่อยากลืม

          ร้องไห้จนตาบวมตุ่ยมาหลายชั่วโมงก็ยังได้รับข่าวว่าคน ๆ นั้นยังยืนอยู่หน้าประตูวังและยืนยันว่าจะไม่เข้ามาข้างในหากดีโอยังไม่ลงไปหา

 

เขาจะลงไปหาได้ยังไง...?

 

การเห็นหน้าเขาจะไม่ยิ่งทำให้เจ็บปวดเหรอ? มือเล็ก ๆ แง้มเปิดม่านเพื่อจะมองไปยังประตูวังแต่ก็ไม่สามารถเห็นคนที่ใจเฝ้าหวังเพราะรั้วขนาดใหญ่บดบังสิ่งนั้นเอาไว้จนมิด เลยจำเป็นตัดสินใจออกจากห้องเพื่อไปหาจุดที่จะสามารถมองเห็น

          เลาะเรียบแนวทางเดินมาเรื่อยจนถึงชั้นล่าง โรงขนมปังน่าจะพอเป็นที่หลบซ่อนตัวเขาจากสายตาของคนอื่นได้ และมันก็อยู่เกือบจะด้านหน้าคงจะสามารถทำให้เขามองเห็นอะไรได้บ้างอย่างน้อยก็น่าจะเห็นมากกว่าตอนอยู่บนห้อง หายใจเข้าลึกจนเต็มปอดก่อนจะเบี่ยงตัวออกไปดูบริเวณด้านหน้าประตูวัง

          “...!!!

          ใบหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งยืนสูงสง่าอยู่หน้าประตูขนาดใหญ่ที่เปิดกว้างเอาไว้พร้อมนายทหารเกือบยี่สิบที่ยืนดูแลประตู ถึงมันจะมืดแต่แสงจากเปลวไฟของคบเพลิงก็สามารถทำให้ดีโอมองเห็นชานยอลได้อย่างชัดเจน ไม่มีสิ่งใดกีดขว้างการมองเห็นเว้นแต่ม่านน้ำตาที่กำลังก่อกวนกระบอกตาจนร้อนผ่าว ความโกรธเคืองที่เคยตัดพ้อคนตรงหน้ามาเกือบเดือนสลายหายสิ้นเมื่อได้เห็นชานยอลในกรอบสายตาในเวลานี้ ความรู้สึกผิดก่อตัวหนักอึ้งบนบ่าเล็กจนไม่สามารถก้าวขาออกเดินไปหาคนรักได้ มันหนักเกินกว่าจะแบกมันไปหาชานยอลและบอกเพียงคำขอโทษ

          “อ๊ะ!

          “เจ้าชาย!!!

          “...!!!

          เพราะม่านน้ำตาก่อกวนการมองเห็นเกินไปเลยทำให้เขามองไม่เห็นพื้นต่างระดับตรงหน้า เสียหลักสะดุดล้มลงไปนั่งกับพื้นสร้างความตื่นตกใจให้ทหารนับสิบที่กำลังกรูกันเข้ามาช่วยแต่ก็ถูกห้ามเอาไว้ก่อน

ไม่ได้ตั้งใจแต่วินาทีที่เขาเงยหนาขึ้นสายตาก็ประสานกับนัยน์ตาสีนิลสวยล้ำลึกของคนที่ยื่นเด่นอยู่ด้านหน้า ใบหน้าของชานยอลยังเดาอารมณ์ไม่ค่อยได้แต่แววตามันกำลังฟ้องว่าคุณหมอก็คิดถึงเขาเหมือนกัน

ชะงักเรียวขาเอาไว้เมื่อตั้งใจแล้วว่าจะไม่เดินข้ามเข้าไปในเขตของคนรักหากดีโอไม่มารับเขาด้วยตัวเอง ความรู้สึกผิดต่อมารดากำลังทวีความรุนแรงมากขึ้นตั้งแต่เขาตัดสินใจมาที่ควิ้นต์ทั้งที่ตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเพราะเจ้าของเมือง แต่โชคชะตากลับเล่นตลกให้เขานั้นตกหลุมรักลูกเจ้าเมืองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ครั้งแรกเลยอาจจะยังไม่รู้ว่าดีโอเป็นใครเขาถึงได้รักไปหมดใจแต่รอบหลัง ๆ ที่รู้แล้วว่าดีโอเป็นใครและมาตามหาอะไรเขาก็ยังรักคนตัวเล็กหรือเด็กเอาแต่ใจอยู่เหมือนเดิม

 

 

 

ผมขอโทษครับแม่...

 

 

 

          “ไม่ต้องเราเดินเองได้”ดันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมหลุบตามองต่ำหลบเลี่ยงหนึ่งสายตาที่มองตรงมายังเขา เพราะมันดูจะมากเกินไปหากคนผิดแบบเขาจะอาจหาญสบจ้องสิ่งสวยงามบนใบหน้าของคุณหมอต่อไป ลุกขึ้นหันหลังเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดลงเมื่อหัวใจเป็นนายสมอง...

          “ผมใช้เวลารวบรวมความกล้านานเกินไปกว่าจะมาหาคุณที่นี่เรื่องนั้นผมขอโทษ”

          “...!

          “ผมเอานี่มาให้”

          “...!!!” หันหลังกลับไปหาชานยอลอย่างรวดเร็วเมื่อความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าต้องทำเช่นนั้นและโชคดีที่เขาคิดถูก

 

 

สร้อยแยกธาตุอยู่ในมือของชานยอล...

 

 

ดีโอวิ่งไปกระชากมันออกและโยนทิ้งเมื่อเห็นชานยอลทำท่าจะสวมมัน ผ่อนลมหายใจเข้าออกหนักหน่วงทั้งด้วยความตกใจและความเหนื่อยจากการวิ่งมาหาชานยอลอย่างไม่คิดชีวิต

“คุณมันหมอบ้า!

ดีโอทุบแผ่นออกของชานยอลอย่างแรง เขาเกือบจะเสียชานยอลไปแล้ว... วินาทีที่ความเป็นความตายของคนตรงหน้ามีเท่ากันและตอนนั้นเขายังอยู่ไกลเกินจะช่วยเหลือ สถานการณ์แบบนั้นบีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

“คุณมันหมอบ้า!!! ฮึก...”

“ตามหามันไม่ใช่เหรอ...สิ่งนี้...”

รวบข้อมือของเจ้าชายน้อยชิดแผ่นอกก่อนจะช้อนใบหน้าหวานขึ้นสบตา ดวงตากลมโตยังทำให้เขาลืมหายใจทุกทีนี่สิ เจ้าชีวิต เขาเจอแล้ว...

“...!!!”คบเพลิงที่ติดอยู่ทั่วบริเวณดับสนิทจนพื้นที่โดยรอบมืดมิดมีแสงแสงจันทร์รำไรที่ยังสาดส่อง

“...!!!

นัยน์ตาสีนิลสวยเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเรืองแสงช้า ๆ อย่างใจเย็น เจ้าชายน้อยหยุดหายใจไปแล้วในวินาทีนี้ น้ำตาสีฟ้าเอ่อเคล้ากระบอกตาสวยของคุณหมอก่อนจะไหลอาบพวงแก้ม ความสามารถพิเศษของเขาถูกเปิดเผยทั้งที่ตั้งใจจะปิดมันเอาไว้และปล่อยให้มันหายและตายไปพร้อม ๆ กับร่างของเขา เพราะถ้ามันสร้างปัญหามากนักไม่มีมันเลยน่าจะดีเสียกว่า พลังบ้าบอที่เขาไม่เคยอยากได้ พลังที่แม่ให้ไว้ก่อนจะหมดลมหายใจในคืนที่เอมอสบังคับเอามันสวมคอมารดาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวจนเธอขาดใจ...

“ฮึก...”

“เอาไปสิ”

“ไม่เอา!!! คนบ้า! ฮึก...หมอบ้า!!! เราเกลียดคุณ”พุ่งเข้ากอดชานยอลเอาไว้แน่นจนอ้อมแขนน้อย ๆ สั่นเทา

“แต่ผมรักคุณจะตายอยู่แล้วดีโอ”

กระชับอ้อมแขนโอบรัดร่างบางเข้าแนบกายจนไม่เหลือที่ว่างให้อากาศไหลผ่าน กดใบหน้าลงชิดกลุ่มผมหอม ๆ ของดีโอก่อนจะบรรจงมอบจูบแผ่วเบาลงกลางกระหม่อม ผละร่างเล็กออกห่างเล็กน้อยเพื่อจะช่วยเช็ดคราบน้ำตาออกให้อย่างเบามือและเจ้าชายน้อยก็ทำเช่นนั้นเหมือนกันให้ชานยอล...

แต่เมื่อฝ่ามือสัมผัสน้ำตาสีสวยของคุณหมอแผลถลอกที่อุ้งมือก็ค่อย ๆ หายไปต่อหน้าต่อตา น้ำตาสีฟ้าที่หายากก็มีพลังพิเศษเพื่อช่วยเยียวยาบาดแผลได้เช่นเดียวกัน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมคุณหมอถือต้องพยายามทำตัวให้ไม่เครียดและอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาเพราะจะได้ไม่ให้น้ำตาสีแปลกประหลาดนี้หลุดออกมาให้ใครเห็นและแย่งชิงมันกันจนตามืดบอดเหมือนในอดีต

         

 

          โต๊ะอาหารเย็น(?)ถูกจัดเตรียมสำหรับแขกคนพิเศษ บุคคลที่เดินทางมาไกลแสนไกลซ้ำยังถูกปล่อยให้ยืนอยู่ข้างนอกจนขาแข็ง เก้าอี้สองตัวจัดวางไว้ฝั่งตรงกันข้ามแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าชายน้อยต้องการ จึงเรียกคนมาจัดมันไว้ฝั่งเดียวกันกับของชานยอลเพราะโต๊ะมันใหญ่เกินไป เขาไม่ได้อยากจะนั่งห่างกันขนาดนั้น

          “คุณผอมลงนะ ที่นี่ไม่มีชูชิเหรอ?”

          ดีโอส่ายหน้าไปมาน้อย ๆ ก่อนจะตักซุปอุ่น ๆ ขึ้นชิมให้คุณหมอดูเป็นตัวอย่าง และชานยอลก็ทำตามอย่างว่าง่าย รู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่เพราะปกติเวลาอยู่กับดีโอจะมีเพียงพวกเขาสองคน แต่นี่ค่ำมืดแล้วก็ยังมีคนยืนรอรับคำสั่งรอบตัว แทบไม่ต้องทำอะไรเองเลยมั้งแบบนี้ถ้ายกเว้นเรื่องอาบน้ำไปเรื่องนึง

          นั่งคุยปรับความเข้าใจในเรื่องต่าง ๆ และบอกถึงเหตุผลว่าทำไมเขาต้องการพลังเยียวยาในตัวชานยอลมากขนาดนั้น ผลักประตูห้องของเจ้าหญิงคนสวยออกช้า ๆ ก่อนจะเจอรอยยิ้มหวานแบบเดียวกันกับของดีโอนั่งรอพวกเขาอยู่บนเตียงหลังใหญ่เพียงแต่แตกต่างกันตรงที่มันดูไม่ค่อยสดใสสักเท่าไรแต่ก็ยังดูดีในฐานะของคนป่วยขนาดนี้

          “นั่งก่อนสิ”

          ชานยอลมีท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้จะทำตัวยังไงเพราะนี่เป็นการเข้าวังครั้งแรกถึงแม้จะเป็นคู่แท้กับเชื้อพระวงศ์ผู้น้องแต่เขาก็เพิ่งจะเคยพบเจ้าหญิงดีน่าร์เป็นครั้งแรก ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวสวยบุหนังสีแดงสดมันวาวช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง

          “คนพิเศษของน้องสินะ”

          “ท่านพี่!

          หันมายิ้มให้น้องชายที่นั่งอยู่บนเตียงข้างกันก่อนจะได้รับใบหน้าบูดบึ้งกลับมา สอดประสานมือกับของน้องชายก่อนจะหันไปยิ้มให้คุณหมออีกครั้ง

          “เราดีน่าร์เป็นพี่สาวของดีโอ เราอยากพบคุณมานานแล้วหน้าตาแบบนี้นี่เองน้องเราถึงไม่ยอมกลับบ้าน”

          “พี่ดีน่าร์!

          “ฮ่า ๆ เห็นมั้ยเขินทีไรเสียงดังตลอดเลย”

          “ฮ่า ๆ ผมชานยอลครับยินดีที่ได้พบครับเจ้าหญิง”

          “เรียกดีน่าร์ก็ได้”

          ชานยอลโค้งศีรษะให้สองพี่น้องน้อย ๆ ก่อนจะอมยิ้มคนเดียวเมื่อเห็นใบหน้าของดีโอแดงก่ำอย่างที่พี่สาวว่า ดีน่าร์ไม่ได้เห็นอาการแบบนี้ของน้องมานานแล้ว...ล่าสุดคงกับเซนซึ่งเดี๋ยวนี้นั้นไม่ใช่

          “แล้วนี่ต้องไปพบท่านพ่อกับท่านแม่ตอนไหน?”

          “พรุ่งนี้ครับ”

          ดีโอตอบพี่สาวไปเช่นนั้นเพราะวันนี้กว่าเขาจะพาชานยอลเข้าวังมาก็ดึกมากแล้วเลยไม่กล้าไปรบกวนเอากลางดึกกลางดื่นเช่นนี้

          “งั้นก็ไปพักเถอะพรุ่งนี้ค่อยคุยกันก็ได้คนรักของน้องคงเหนื่อยมากแล้ว”

          “ไม่เหนื่อยหรอกครับ แค่เห็นหน้าดีโอผมก็มีแรงทำอะไรได้อีกเยอะ”

          “หมอปาร์ค!

          “อ๊ะ! อะไรเนี่ยคุณ!

          “...!!!

          ดีน่าร์นิ่งค้างไปในทันทีเมื่อเห็นชานยอลใช้เวทมนตร์ยกหมอนที่ดีโดปาใส่และร่วงตกลงบนพื้นให้มันลอยขึ้นมานอนอยู่บนหน้าขาแทนการจับ งั้นก็แสดงว่า...

          “ไม่ต้องจัดห้องเพิ่มหรอก...เราว่าคืนนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาต้องนอนด้วยกันนะ”

          ดีน่าร์หันไปบอกกับพี่เลี้ยงของดีโอที่ยืนอยู่มุมห้อง ก่อนจะหันกลับมามองน้องชายที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตางุด ๆ ด้วยรอยยิ้ม นำไปอีกแต้มแล้วสินะ เจ้าชายน้อยของเธอนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ อายุน้อยกว่าตั้งหลายร้อยปีแต่ได้รู้จักโลกกว้างมากกว่าพี่สาวตั้งหลายเท่า

          นั่งคุยกันกับพี่ดีน่าร์อยู่สักพักก่อนชานยอลจะขอตรวจดูอาการของเจ้าหญิงองค์ใหญ่แห่งควิ้นต์ จริงอยู่ที่อาการค่อนข้างหนักแพทย์ที่ควิ้นต์ไม่สามารถรักษาได้แต่เขาคิดว่ามันน่าจะพอมีวิธีถ้าดีน่าร์ทนได้เขาคิดว่าอาจจะช่วยเจ้าหญิงได้โดยที่ไม่ต้องใช้ธาตุพลังในตัวของเขาแบบร้อยเปอร์เซ็นต์

          บานประตูห้องนอนถูกเปิดออกโดยทหารสองนายที่มีเวรเฝ้าหน้าห้องนอนของเจ้าชายน้อยและชานยอลในคืนนี้ก่อนมันจะปิดลงเมื่อทั้งคู่เดินผ่านกรอบประตูเข้ามาด้านใน

          “คุณคิดว่าไง?”

          “อืม...ก็โอเคนะถ้าไม่ติดว่ามีคนยืนเฝ้าหน้าประตูแบบนั้นเวลาเราเสียงดังเขาก็ได้ยินหมดสิ”

          “ไม่ใช่เรื่องนี้สักหน่อย!

          เขาไม่ได้หมายถึงห้องนอนแต่หมายถึงพี่ดีน่าร์ต่างหาก ความรู้ความสามารถด้านการแพทย์ของมนุษย์โลกค่อนข้างก้าวหน้ากว่าที่ควิ้นต์มากเรื่องนี้เขาเห็นมาแล้วเลยอยากจะรู้ว่าชานยอลคิดยังไงในฐานะที่เป็นคุณหมอ

          “ปกติแล้วค่าตัวผมแพงนะ คุณจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลของพี่สาวคุณไหวเหรอเจ้าชาย?”

          “คุณอยากได้อะไร เราให้คุณได้ทุกอย่างทั้งทองคำเพชรหรือพลอยเราก็มี”

          “อยากได้คุณ...แค่คุณ”

          สอดมือแนบข้างปรางใสก่อนจะรั้งเอาเอวบางของเจ้าชายน้อยเข้าหาตัวเมื่ออีกฝ่ายตั้งท่าจะถอยหนี แน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ดีโอหนีไปไหนอีกแล้ว ถ้าการมาที่นี่เป็นการวัดใจเขาก็สามารถผ่านมันมาได้แล้วหนึ่งก้าว ถึงยังไงอดีตมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้แต่อนาคตของเขาจะไม่มีดีโอไม่ได้... เขายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อดีโอถ้าทำถึงขนาดนี้แล้วคนตรงหน้ายังไม่ยกโทษให้เพียงเพราะคำพูดของเขาในคืนนั้นเขาก็จะไม่ยอมง่าย ๆ เหมือนกันเพราะนี่เด็กเขา

          “ยังไม่หายโกรธเหรอ?”

          “เรามีสิทธิ์โกรธคุณด้วยเหรอ? เรารู้แล้วว่าอดีตของคุณกับพ่อเราเป็นยังไงเราเปลี่ยนมันไม่ได้และเราก็เลิกเป็นลูกของพ่อไม่ได้”

          “ถ้าผมตัดเรื่องนั้นไปไม่ได้ผมคงไม่มาเหยียบเมืองของพ่อคุณแบบนี้หรอกที่รัก...”เรียวนิ้วไล่เกลี่ยกรอบใบหน้าของดีโอช้า ๆ ระหว่างสำรวจมองดูใบหน้าของผู้เป็นที่รักที่เขาคิดถึงและอยากมาหาจนทรมานแทบตายเกือบทุกวัน ต้องขอบคุณพื้นต่างระดับที่ทำให้ดีโอสะดุดเข้ามาในกรอบสายตาเพื่อช่วยต่อลมหายใจ แว่บแรกที่เห็นหัวใจที่แห้งเหี่ยวก็ชุ่มน้ำในทันที

          “...”

          “ถ้าการมาเจอคุณแล้วคุณจะเอาพลังของผมไปผมก็ยินดี เพราะถึงยังไงถ้าผมอยู่ที่นู่นโดยไม่มีคุณผมก็ตายเหมือนกัน”

          สงสัยเริ่มจะชินกับคำอ้อนคำหวานของชานยอล หัวใจดวงน้อยถึงได้เต้นตึงตังรับประโยคคล้ายจะสารภาพรักของคุณหมอตัวสูงยกใหญ่

          “เขาต้องขอบคุณคุณนะ ถ้าคุณไม่เป็นลูกของเขาผมจะไม่มาเหยียบควิ้นต์หรือยกโทษให้เขาเลยผมสาบาน”

          “อื้อ...”

          รั้งท้ายทอยขาวเพื่อดึงริมฝีปากอิ่มหนาของดีโอเข้ามามอบจูบหวานที่ปะปนมากับความคิดถึงจนล้นใจให้อย่างดูดดื่มและเจ้าชายน้อยก็สามารถรับมันเอาไว้ได้ครบถ้วนไม่ให้ขาดหายสักหยาดหยด ความหอมหวานยังคงเคลือบไม่ทั้งตัวของดีโอเหมือนเดิม ไม่ว่าจะละห่างไปแวะตรงไหนก็ยังหวานเหมือนเดิม

          “อ๊ะ! ไม่เอา...ไม่เอาหมอปาร์ค”

          ดันดีโอลงนอนแนบเตียงก่อนจะทิ้งตัวตามลงมาทาบทับร่างเล็กเอาไว้จนอีกฝ่ายไม่สามารถเคลื่อนไหว ถ้าดีโอมีพลังล่องหนแล้วจะเกิดอะไรขึ้นในสถานการณ์แบบนี้คงไม่ต้องเดา เขาคงจะเอารัดเอาเปรียบเจ้าชายน้อยไม่ได้เพราะมองไม่เห็นและตามจับไม่ได้อย่างแน่นอน แต่ไม่รู้ทำไมถึงรู้แบบนี้แล้วก็ยังอยากทำกิจกรรมอย่างว่า(?)เพื่อมอบมันให้ดีโออยู่ดี

          “พรุ่งนี้ต้องไปพบท่านพ่อแต่เช้านะ”ดีโอเอ่ยบอกอีกรอบเมื่อชานยอลยังไม่หยุดมุดใบหน้าลงไปงับซอกคอขาวของเขา

          “ผมไม่ได้มานี่เพื่อพบพ่อของคุณสักหน่อย”

          แม้ปากจะบ่นเจ้าชายน้อยไปเรื่อยแต่ก็ยอมให้ริมฝีปากละห่างผิวกายเนียนละเอียด ยกดีโอขึ้นนอนบนหมอนใบโตก่อนจะเท้าแขนลงนอนข้าง ๆ และเจ้าชายน้อยก็เหมือนจะรู้ใจถึงได้รีบพลิกตัวเข้าหาเพื่อให้ได้มองหน้ากัน

          “ทดลองเตียงหน่อยก็ไม่ได้เหรอ? แล้วคุณจะรู้ได้ยังไงว่ามันดีจริงถ้ายังไม่ได้ลอง”

          “งั้นลองทุ่มคุณลงเตียงดูดีมั้ยจะได้รู้ว่ามันดีจริงหรือเปล่า”

          “ชอบใช้กำลัง!

          ชานยอลนอนพลิกตัวหันหลังให้เจ้าชายน้อยของเขาเพื่อรอดูว่าอีกฝ่ายจะรู้จักวิธีง้อที่ถูกต้อง(?)หรือเปล่าเพราะเขาเคยสอนไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่นอนรอไปสักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าดีโอจะขยับตัวหรือส่งเสียงใด ๆ

          “โกรธอยู่นะ! คุณต้องง้อนะไม่งั้นจะหนีกลับบ้านจริง ๆ ด้วย”เหตุการณ์ดูคุ้น ๆ แม้จะไม่ได้เหมือนกันมากแต่ก็มีครั้งหนึ่งแหละที่ใครบางคนจะหนีกลับบ้านเพราะชานยอลโกรธ

          “...!!!” อ้อมแขนเล็ก ๆ สวมกอดชานยอลจากทางด้านหลัง ก่อนความรู้สึกอุ่น ๆ ที่แนบลงบนแผ่นหลังกว้างจะบอกเขาว่าดีโอกำลังซุกหน้าลงบนหลังของเขาอย่างออดอ้อน

          “คุณมันหมอบ้า”



#OAOchansoo


ฮัลโหล~ เป็นยังไงกันบ้างคะหวังว่าจะชอบ One And Only กันน้า

เรื่องนี้เป็นการอ่านคอมเม้นที่มีแต่ประโยคคำถามจริง ๆ ><

แต่ก็ขอบคุณมาก ๆ สำหรับทุกความคิดเห็นทั้งในแท็กและในเด็กดี

ผู้อ่านน่ารักแบบนี้ก็เลยอดรู้สึกผิดไม่ได้ที่อัพไม่ค่อยสม่ำเสมอต้องขอโทษด้วยนะคะ

ส่วนเนื้อเรื่องวันนี้ก็คงจะตอบคำถามในใจของหลาย ๆ คนได้แล้วเนอะเดากันถูกหมดมั้ย? 555

จริง ๆ จะมาบอกว่า OAOchansoo ก็เลยครึ่งเรื่องมาเยอะแล้วล่ะค่ะ

อีกนิดหน่อยคงต้องลากันไปอีกเรื่องเนอะ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับการติดตามที่ดีเสมอมานะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,365 ความคิดเห็น

  1. #1289 s'yoonnm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 10:48
    ร้องไห้ต้นตอนแล้วก็มาเขินตอนท้าย เราจะเป็นไบโพล่าแล้ว5555555 ชานยอลรักน้องมากจริงๆถึงขนาดยอมสละพลังแต่น้องก็เลือกชานยอลเพราะรักเหมือนกัน ซึ้งมากๆนั้มตาไหลเลย
    #1,289
    0
  2. #1243 Hanami_jelly (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 17:14
    ฮื้ออออ มันทั้งเศร้าทั้งอบอุ่น น้ำตาไหลเลย แง้ๆ TT
    #1,243
    0
  3. #1209 สวัสดีพี่มาป่วน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 01:53
    ซึ้งใจความรักของชานยอลอ่ะ รักเจ้าชายน้อยมากถึงกับยอมทิ้งทุกสิ่งรวมถึงชีวิตตัวเองรวมทั้งฐิติความแค้นที่มีเพราะไม่อยากห่างคู่แท้ยอดดวงใจงี้ ตามมาหาเองเลยอ่ะงื้ออออ งอนหนักๆเลยนะหมออออ น้องอ้อนน่ารักอ่ะะะ>< แต่แหมๆๆๆต้องปะกาสให้โลกรุ้เลยม๊าาาว่าตัวเองมีเวทมนด้วยอ่ะแหมมมม
    #1,209
    0
  4. #1176 chicken (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 12:17
    สงสารชานยอลเหมือนกันนะ เจออะไรมาเยอะมากเลยแต่ยังให้อภัยได้อ่ะ รักค่ะรัก อยากได้งี้อ่ะค่ะ 55555 ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ลองทดสอบเตียงก็ดีเหมือนกันนะคะ อิอิ
    #1,176
    0
  5. #1082 bee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 15:57
    โอ้ยย หวานกันอีกแล้ววว ฮืออ เจ้าชายน้อยง้อได้น่ารักมากอ่ะ

    หมอปาร์คก็พูดอะไรไม่รู้ มาทดสอบเตียงอะไรที่นี่ค่ะ พ่อแม่พี่สาวเขาก็อยุที่นี่หมดมั้ย

    แต่เกือบไปแล้ว หมอปาร์คเกือบใส่สร้อยแยกธาตุแล้ว ดีนะที่ดีโอห้ามทัน
    #1,082
    0
  6. #822 sirochaaa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:52
    ดี ดีมากเลยค่ะความรู้สึกแบบนี้ที่คนสองคนรักจริงใจต่อกันยอมละทิ้งทิฐิความโกรธได้ ดีใจที่ชานยอลกลับมาที่ควิ้น ฮือออ ให้คุณหมอลองเตียงหน่อยสิเจ้าชายน้อย~~~
    #822
    0
  7. #820 F_OOSGNUYK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:33
    ดีต่อใจใครก็ชอบ ขอบคุณสำหรับฟิคที่ดีนะคะ ตั้งแต่อ่านมาไม่มีตอนไหนที่ไม่ยิ้มตามเลย งื้อออออชอบ ><
    #820
    0
  8. #819 SesamornJ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:59
    ดีต่อใจเหลือเกินนนน นึกว่าจะดราม่าปวดตับหนักไปอีก........... ไม่เป็นไร ทดลองเตียงเถอะ 55555555555555
    #819
    0
  9. #816 Tongdchr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:43
    ขอบคุณที่ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี แต่จำได้ว่ามีอุปสรรคใหญ่อีกชิ้นนึงที่มีชื่อว่าเอมอสนะ แต่คิดว่าทุกคนจะช่วยกันทำลายอุปสรรคนี้แน่นอน
    #816
    0
  10. #814 specialgirl20 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:29
    งืออ มันดีต่อจายยยยย 5555 น่ารักอ่ะ ยิ้มตามไม่หยุด
    #814
    0
  11. #813 fah_tc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:39
    ชานยอลต้องรักษาได้แน่ๆเลย โดยที่ไม่ต้องใช้พลังเยอะๆ

    งื้อ หลงรักคำว่า คุณมันหมอบ้าาา!! น่ารัก

    ไรท์สู้ๆนะ แต่งดีทุกเรื่องเลย
    #813
    0
  12. #811 sumalee_7163 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:19
    หมอบ้า! จะรักษาใครได้จิงมั้ยเนี้ย
    #811
    0
  13. #810 SirimaHongngam (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:57
    จะรักษาได้ไหมนะแต่หมอปาร์คเก่งอยู่แล้ววงื้ออเขินน-////-ดีมากกอ่ะจอนเขามาอยู่ด้วยกันแล้วหัวใจเราเบ่งบานมากเลยอ่านไปยิ้มไป ขอบคุณไรท์มากๆสู้ๆนะคะ^^
    #810
    0
  14. #808 aoyya (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:43
    ไรต์แต่งดีทุกเรื่องเลย เค้าชอบมาก จนอยากมีเป็นเล่มเก็บไว้5555
    #808
    0
  15. #806 minz12 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:06
    โอยยย ในที่สุดพี่เค้าก็มาตามเด็กของเค้าละ โล่งอกไปที นึกว่าจะห่างกันได้นานขนาดไหน รักกันขนาดนี้อยู่ด้วยกันดีกว่าเนอะ หมอปาร์คอย่าให้พลังดีโอง่ายๆ นะ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน คิๆ
    #806
    0
  16. #805 chachanityns (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:42
    แงงงงงงง หมอบ้าน่ารักกกกก อย่าดราม่าอีกเลยนะคะ ใจจะขาดแล้วววว
    #805
    0
  17. #804 ChanSooKai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:12
    โอ๊ยยยยยยยยยย น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #804
    0
  18. #803 Oh se (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:48
    ทุกอย่างกำลังจะดีใช่ไหม ฮื่อออ
    #803
    0
  19. #802 chirping (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:41
    น่าร๊ากกกกก
    #802
    0
  20. #801 DyoCP ♥ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:11
    งืมมมม ต้องมีวิธีสิ ไม่เอาแบบนี้ไม่เอาแบบตายนะ ฮืออออ
    #801
    0
  21. #800 Yellow_Daisy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:09
    เรื่องนี้คือดีย์มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #800
    0
  22. #799 DDYO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:44
    ง่าาาาาาา ได้เจอกันแล้วอืออ ดีใจมาก เค้าไม่โกรธกัน เข้าใจกันติ่งคนนี้ก็พอใจแล้ว คุณหมอต้องมีวิธีรักษาเจ้าหญิงได้แน่ โดยที่ไม่ต้องใช้พลังอ่ะ คุณหมออ่ะ!! มาถึงก็หื่นเลยนะ55555555555 ตอนหน้ามีฉากคัทมั้ยคะ เพราะเราหื่นกว่าคุณหมออีก-,.-
    #799
    0
  23. #798 gung_suwan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:28
    ดีต่อใจ ชอบเรื่องนี้มากๆ
    #798
    0
  24. #797 Phonphanchaisit9 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:06
    หลังจากทนคิดถึงกันอยู่ร่วมเดือนหมอปาร์คก็ยอมมาหาเจ้าชายดีโอแล้วฮือแถมได้กอดจูบกันด้วยอ่ะฮอลเขิลอ่านทีไร็เขิล"คุณมันหมอบ้า"ถึงบ้าก็รักใช่มั๊ยเจ้าชาย
    #797
    0
  25. #796 -CEEBEE- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:38
    ง้อน่ารักมากเลยอ่ะ ฮืออออออออ แต่ดีใจที่พอจะหาทางรักษาเจ้าหญิงของควิ้นต์ได้โดยที่ไม่ต้องใช้พลังเยียวยาแล้วววว ว่าแต่ดีโอไม่อยากได้พลังจากชานยอลจริงดิ อิ้อิ้
    #796
    0